City Plaza Suite © (3)

photo by Diktyo

City Plaza - Main Theme

(We'll live together)

City Plaza Suite © (2)

photo by Angelos Kalodoukas

First Step

(dream of solidarity)

City Plaza Suite © (1)

Στην αρχή ξεκίνησε σαν ένας μικρός πίνακας, ένα μικρό κομμάτι μνήμης, πέντε-εξι πινελιές μουσικής πάνω σ'αυτόν τον τεράστιο καμβά αλληλεγγύης, που διατρέχει την ραχοκοκαλιά μας δύο χρόνια τώρα.

Σιγά-σιγά όμως, κι'όσο περνούσε ο καιρός, οι εικόνες συσσωρεύοταν, πολλαπλασιαζόνταν και οι νότες μεγάλωναν και μ'έπνιγαν.

Κατέληξε μεγάλο σαν θάλασσα και έντονο σαν μια χαρά, ή μια λύπη που θέλεις να ξαναβιώσεις.

Δεν διεκδικώ τίποτα.

Θέλω να το χαρίσω σ'όλους όσοι με συντροφεύουν σ'αυτό το υπέροχα ωραίο ταξίδι. 

Η σύνθεσή του ξεκίνησε στις 4 Μάη 2016 και η τελευταία επεξεργασία έγινε στις 3 Σεπτέμβρη.

Τα εργαλεία ήταν ένα YAMAHA MOTIF ES8, ένα KORG KRONOS2-73 και ένα KORG KROME 73 synthesizers, ένα AKAI MPC-5000 beatbox, μία ROLAND TR-909 drum machine και ένα DSDPlus 1.101 Digital Voice Recorder.

Intro

(Acharnon, april 22th)

Blow Up

Καλημέρα καλοκαίρια μου.

Μην τα ξαναλέμε πάλι γιατί και πως χαθήκαμε. Υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σοβαρά (ακόμα κι απ'τη μουσική, ναι ναι).

Σήμερις όμως, κάνω ένα μπρέικ (που λέμε στο Καμινάκι - Λασιθίου) και σίγουρα θα σας αποζημιώσω.

Η σημερινή ανάρτηση είναι αυτό που λέμε "το τέλειο πακέτο". Όπερ μεθερμηνευόμενο, η απόλυτη ταινία και το απόλυτο soundtrack. Υποκειμενικά πάντα.

Για την υπόθεση του Blow Up δεν πρόκειται να σας πω το παραμικρό, αφού όποιος δεν την έχει δει φτου του και παλι φτου του και πάμε παρακάτω.

Θα σας πω μόνο κάτι δικά μου. Ο Michelangelo Antonioni χρησιμοποιεί σαν τίτλο της ταινίας του (την πρώτη με εξ ολοκλήρου αγγλική γλώσσα) έναν φωτογραφικό όρο, όχι μόνο επειδής ο κεντρικός του ήρωας είναι ένας επαγγελματίας φωτογράφος, αλλά γιατί θέλει (με το genious που έχει μπόλικο) να μας σχολιάσει την απάτη της εικόνας. Blow up ήταν η τεχνική μεγένθυσης κομματιών μιας φωτογραφίας (στην μη ψηφιακή εποχή), έτσι ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε κρυφές ατέλειες ή λάθη. Κι'εδώ είναι η μαγεία αυτής της ταινίας. Όπου απάτη, βλέπε την αποδόμηση της "τέλειας εικόνας" και την βουτιά στην διάβρωση του "φαίνεσθαι". Την προσπάθεια των μοντέλων να μπουν στο κάδρο, να στριμωχτούν στο κάδρο και, γι'αυτό, να υπομένουν κάθε είδους εξευτελισμό. Το έγκλημα σαν μεταπήδηση στο ασυνάρτητο, από ανθρώπους που ανίκανους να διαχειριστούν το προφανές. Κι'ένας φωτογράφος που κυνηγά άγρια θηράματα και που θα υποχρεωθεί να ψάξει να βρει το ψεγάδι του ίδιου του θανάτου και που θα καταλήξει με μια θολή φωτογραφία.

Υπέροχο. Απλά υπέροχο.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον David Hemmings, την Θεά Vanessa Redgrave (σε μια καταπληκτική πρώτη προσπάθεια αντι-υπέρβασης) και την Sarah Miles

Έκανε πρεμιέρα στις 18 Δεκέμβρη 1966 στο αμέρικα και στις 18 Μάρτη 1967 στην αγγλία.

Και πάμε στο δεύτερο μαγικό κομμάτι, το soundtrack.

Πριν μπω σε λεπτομέρειες, να σας πω, ότι αυτό που σας χαρίζω είναι ολόκληρο το soundtrack και δεν έχει κυκλοφορήσει πουθενά. Πράγματι, στον δίσκο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1967, υπάρχουν 13 κομμάτια. Στο δικό μας υπάρχουν 17. Αλλά ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Κατ'αρχήν, το θεσπέσιο score το χρωστάμε στον τεράστιο αμερικάνο πολυοργανίστα Herbie Hancock (1940), ο οποίος, εκείνη την εποχή ήταν μέλος του θρυλικού Miles Davis Quintet, κι'αυτό αποτυπώνεται εύγλωτα στην ουράνια μουσική που ντύνει την τεράστια αυτή ταινία.

Έπειτα, βρίσκουμε ένα κομμάτι των Yardbirds, οι οποίοι εμφανίζονται στην ταινία και, μάλιστα, παρέα τους είναι και οι Jimmy Paige και Jeff Beck. Όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή.

Κι'εδώ τελειώνει το επίσημο soundtrack.

Εμείς όμως ακούμε άλλα τέσσερα τραγούδια. Τα δύο είναι από "ανώνυμους μουσικούς", οι οποίοι τα έγραψαν ειδικά για την ταινία. Βέβαια, παρότι τα ονόματά τους δεν αναγράφονται πουθενά, το νταλικόφωνο ξέρει, πως μέσα σ'αυτούς είναι σίγουρα οι Freddie Hubbard (τρομπέτα), Phil Woods (άλτο σαξόφωνο) και Jack Delohnette (ντραμς). Μεταξύ άλλων βέβαια.

Τα δύο τελευταία τραγούδια, είναι δύο υπέροχες συνθέσεις μιας σούπεργουαου λονδρέζικης μπάντας, για την οποία σίγουρα θα κάνουμε αφιέρωμα, παρότι εξανίστηκε τόσο ξαφνικά, όσο εμφανίστηκε. Μιλάω για τους Tomorrow, μια φοβερή freakbeat-psychedelic μπάντα, η οποία ξεκίνησε τον Μάρτη του 1967 και διάλυσε τον Απρίλη του 1968.

Σας τα ζάλισα ε; Δεν πειράζει. Γύρευε πότε θα τα ξαναματαπούμε.

Main Title from Blow Up

Verushka (Part 1)

Verushka (Part 2)

The Naked Camera

Bring Down the Birds

Jane's Theme

Yardbirds feat. Jimmy Page-Jeff Beck - Stroll On

The Thief

The Kiss

Curiosity

Thomas Studies Photos

The Bed

End Title Blow Up

Unnamed Musicians - Butchie's Tune

Unnamed Musicians - Did You Ever Have To Make Up Your Mind

Tomorrow - I'm Glad To See You (outtake)

Tomorrow - Blow Up (outtake)

 

Smells like classic spirit

Καλημέρα καλοκαίρια μου.

Αποσπασματικά, το ξέρω, αλλά μη λέμε συνέχεια τα ίδια. Ελεύθερος χρόνος ούτε για κατούρημα (ή από το άλλο). Κι'αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται μακρύ και δύσκολο, όσο υπάρχουν οι βασανισμένες ψυχές που μας χρειάζονται.

Πάμε όμως στο βασίλειο της μουσικής.

Το Cello (ή Violoncello αν προτιμάτε) είναι ένα από τα υπεροχομουσικότερα κλασσικά όργανα. Το δεύτερο σε μέγεθος από τα έγχορδα (προηγείται το κοντραμπάσο), εμπνεύστηκε κάπου στον 16ο αιώνα, είναι τετράχορδο κι'από τα χαμηλά προς τα ψηλά οι χορδές παίζουν σε C2, G2, D3 και Α3.

Χρησιμοποιείται τόσο σαν σόλο όργανο, όσο και σε ορχήστρες δωματίου ή και συμφωνικές.

Ξέρετε επίσης, πως ο υπέροχα μελαγχολικός του ήχος ακούγεται και σε rock μπάντε, σε τέτοια έκταση, που υπάρχει και υποκατηγορία, η cello rock, που έχουμε παίξει στο νταλικόφωνο.

Αυτό που σήμερα θέλα να σας χαρίσω (και να σας συστήσω, σε όσους δεν) είναι κάτι ανάμεσα σ'όλα τα παραπάνω.

Οι 2Cellos είναι κροάτες. Έχοντας αμφότεροι πολύχρονες σπουδές κλασσικής μουσικής (και όντες μέλη συμφωνικών ορχηστρών), ήταν και ροκάδες. Πράγμα όχι σπάνιο. Καταπληκτικοί τσελίστες και οι δυο τους, αυτό όμως μάλλον το είχατε καταλάβει. Ο Luka Šulić (1987) και ο Stjepan Hauser (1986). Και πιτσιρικάδες δηλαδής.

Οι δυο λεβέντες, που λέτε, αποφάσισαν, κάποια στιγμή, να δοκιμάσουν τις δεξιότητές τους στο cello rock. Ξεκίνησαν, κάπου στα 2010, να διασκευάζουν κλασσικά rock και pop κομμάτια και να τα παίζουν σε συναυλίες πειραματικά. Ήταν δε τόσο καλοί, που μέσα σ'ένα χρόνο, υπέγραψαν με μεγάλη δισκογραφική και κυκλοφόρησαν το πρώτο studio album τους (2Cellos) στα 2011.

Το σουξέ ήρθε σχεδόν αμέσως, πέρασε τα στενά όρια της Κροατίας και απλώθηκε παντού. Από τότε, κυκλοφόρησαν 2 ακόμα studio albums (με τελευταίο το Celloverse στα 2015).

Όποιος αγαπάει κλασσική μουσική (ιδιαίτερα τον ήχο του cello), θα βρει τις διασκευές τους εξαιρετικές. Εγώ δηλαδή ένα πράμα. Και η μαμά σου, που τους προφέρει λάθος, όταν σου ζητάει να τους βρεις στο youtube.

Where The Streets Have No Name

Misirlou

Smooth Criminal

Fragile

Welcome To The Jungle

Viva La Vida

Smells Like Teen Spirit

With Or Without You

Highway To Hell

Every Breath You Take

Clocks

Bang Bang

Il Libro Dell' Amore

Benedictus

The Getaway

Καλημέρα καυσωνόπληκτά μου.

Κατ'αρχήν να κάνω το πρωϊνό μου κήρυγμα. Πολύς κόσμος, αγαπάει τόσο μια μπάντα (ή ένα καλλιτέχνη κλπ κλπ), που αγοράζει ότι νέο βγαίνει, ανεξάρτητα αν του αρέσει ή όχι. Αυθυποβάλλεται να του αρέσει. Λέμε όχι. Αγαπάμε, αλλά ούτε θεός, ούτε αφέντης. Εκτός αν είναι οι Stones.

Τους Red Hot Chili Peppers τους αγαπάμε. Πολύ. Και το The Gataway το περιμέναμε με ανυπομονησία. Θες γιατί τους αγαπάμε, θες γιατί είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν studio δίσκο (από το υπεροχότατο I'm With You - 2011), για ότι θες τέλος πάντων.

Και βγήκε προχθές 17 Ιουνίου 2016.

Κι'άνα θέτε ειλικρινά τη γνώμη μου, είναι λίγο κάτω του μετρίου. Επαναλαμβανόμενα χιλιοπαιγμένα μοτίβα, ήχος μεταλλαγμένος προς το χειρότερο, άτολμα περάσματα, μονότονα riffs.

Αν κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να βρει την εξήγηση, εκτός από τον κορεσμό (που παίζει δυνατά), πρέπει μάλλον να κοιτάξει προς τη μεριά της παραγωγής του δίσκου. Πράγματι, 25 χρόνια και 6 δίσκους μετά, ο παραγωγός της μπάντας, ο Rick Rubin, έφυγε και τη θέση του πήρε ο Danger Mouse (κατά κόσμο Brian Joseph Burton), ο οποίος μπορεί να είναι ένας πολύ καλός μουσικός, αλλά σαν παραγωγός (και μάλιστα μεγάλης μπάντας) θέλει ακόμα δουλειά.

Όπως και να 'χει, και για να μη λέμε μόνο τα κακά, ο 11ος studio δίσκος των θεόμουρλων καλιφορνέζων ξεχωρίζει για τις πολύ όμορφες μπαλάντες του. Στα πιο γρήγορα μας τα χαλάνε, αλλά στα slow τους τα σπάνε.

Παρόλα αυτά (και σε συνάρτηση με το σημερινό κήρυγμα), το πρώτο single που έβγαλαν (Dark Necessities) ανέβηκε σχεδόν αμέσως στο Top Ten του Billboard Alternative Songs Chart ενώ, και το δεύτερο (Go Robot) κατά κει πάει. Μ'αυτά και μ'αυτά, οι λεβέντες, έχοντας πλασάρει ήδη 25 τραγούδια τους στο σημαντικό αυτό Top Ten, εκθρόνισαν τους U2 από την πρώτη θέση που κατείχαν (με 23 τραγούδια).

Πολλά είπαμε.

Ακούτε και κρίνετε.

The Gataway

Dark Necessities

We Turn Red

The Longest Wave

Goodbye Angels

Sick Love

Go Robot

Feasting on the Flowers

Detroit

This Ticonderoga

Encore

 The Hunter

Dreams of a Samurai

Any Given Sunday

"A team can win or lose on any given Sunday" συνήθιζε να λέει ο διάσημος αμυντικός του αμερικάνικου ποδοσφαίρου Patrick -Pat- Jay Toomay (Dallas Cowboys, Buffalo Bills, Tampa Bay Βuccaneers και Oakland Raiders). Κι'αυτόν τον τίτλο έδωσε στο βιβλίο του (1990).

Αυτή την ίδια φράση ο Oliver Stone βάζει και στο στόμα ενός βετεράνου προπονητή του american football, ο οποίος, εκτός από την νέα ιδιοκτήτη της ομάδας (κόρη του μακαρίτη πρώην ιδιοκτήτη), έχει ν'αντιμετωπίσει έναν αδίστακτο αθλητικογράφο αλλά και να διαχειριστεί ένα ανερχόμενο αστέρι (quarterback), που η αλλαζονία του δημιουργεί προβλήματα και στην ομάδα αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό.

Για όποιον αγαπάει το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, αλλά και τον Stone, το Every Given Sunday τον αποζημιώνει πλήρως. Ταινιάρα, με πλοκή, υπέροχο script (των Daniel Pyne και John Logan), εκπληκτικά ρεαλιστικές φάσεις ματς, τεράστιο cast και όλα όσα χρειαζόμαστε για να περάσουμε γκρούβι δύο ώρες απ'την ζωή μας.

Πρωταγωνιστούν ο τιτάνας Al Patsino, η Cameron Diaz, o Dennis Quaid, o Jammie Foxx και o LL Cool J. Κοντά τους, παίζοντας τους εαυτούς τους (cameo δηλαδής) συναντάμε τεράστιους παίχτες του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, όπως ο Jim Brown (Cleeveland Browns), o Lawrence Taylor (New York Giants), o Terrell Owens (San Francisco 49ers) αλλά και ο ίδιος ο Toomay, στο βιβλίο του οποίου βασίστηκε το script.

Έκανε πρεμιέρα στις 22 Δεκέμβρη του 1999 και βρείτε το να το δείτε. Δεν θα χάσετε. Γκαραντί.

Στα του soundtrack, τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα. Στην αρχή, ο Stone ήθελε να χρησιμοποιήσει μουσική της καναδέζικης μπάντας Godspeed You! Black Emperor (ναι, όλο αυτό). Πράγματι, γύρισε μερικές σκηνές με τη μουσική τους αλλά, αργότερα, μόλις τους ζήτησε την άδεια, αυτοί αρνήθηκαν. Οπότε, στράφηκε στον Richard Horowitz, ο οποίος τελικά έγραψε το original score. Μόνο που, κι'εδώ, είχαμε θεματάκι. Πράγματι, ο Horowitz, αντί να βάλει το score του στο soundtrack, προτίμησε να το κυκλοφορήσει μόνος τους, σε προσωπικό δίσκο, χωρίς την ένδειξη της ταινίας.

Έτσι κι'αλλιώς, το score είναι ένα εξαιρετικά μικρό μέρος της μουσικής της ταινίας, η οποία είναι γεμάτη hip hop και RnB (λογικό με τόσους μαύρους), παλιά αξέχαστα διαμάντια και μερικά άγρια rock, που ταιτιάζουν γάντι στην γοητευτική "βαρβαρότητα" του αθλήματος.

Τελικά, κυκλοφόρησαν δύο επίσημα soundtracks. Το πρώτο (που σας χαρίζω σήμερις) είναι το χιπχοπαρεμπίδικο. Στο δεύτερο, ακούμε τα παλιά κομμάτια αλλά και αποσπάσματα από επικές φράσεις του Patsino. Υπομονή και θα 'ρθει κι'αυτό.

Σας αγαπώ, αλλά αυτό το ξέρετε.

Missy Elliot - Who You Gonna Call

Capone-N-Noreaga - Reunion

Mobb Deep - Never Goin' Back

Goodie Mob - Sole Sunday

LL Cool J - Shut 'Em Down

Co - Shut Up

Common - Any Given Sunday

P.O.D. - Whatever It Takes

Kid Rock - Fuck That

Hole - Be A Man

DMX - My Niggas

Mystikal - Jump

Drag-On- Move Right Now

Godsmack - Why

Overseer - Stompbox

Jamie Foxx - Every Given Sunday