First BBC session

Πρέπει, μάλλον, να γράφτηκαν όλα. Και ν'ακούστηκαν όλα.

Κι'όπως ξανάγραψα, δεν είναι που πολλαπλασιάζονται οι χαμοί. Είναι που γερνάμε μαζί με τις αγάπες μας. Και κάποιες φεύγουν πρώτες. Λακίζουν ή πεθαίνουν.

Στον David Bowie η νταλίκα έχει αφιερώσει πολύ χρόνο. Κατ'άλλους, όχι τόσο όσο άξιζε.

Οπότε, κι'αφού ακούστηκαν τα πάντα, αντί για αφιέρωμα, σήμερις θα σας χαρίσω κάτι νοσταλγικό.

Την 1η Ιουνίου 1967 ο σχωρεμένος κυκλοφόρησε το πρώτο studio album του, με τον ευρηματικό τίτλο David Bowie.

Ήταν η αρχή ενός μαγικού ταξιδιού, που κράτησε 49 ολάκερα χρόνια και που κατέληξε φέτος, 2016, με το 27ο (και τελευταίο) Blackstar.

Ο δίσκος αυτός, ηχογραφήθηκε μεταξύ 11 Νοέμβρη 1966 και 25 Φλεβάρη 1967. Λίγο πριν την κυκλοφορία του, για την προώθησή του, ο Bowie, παράλληλα με τα final cuts του studio, έκανε και μία ηχογράφηση για το ραδιόφωνο του BBC.

Σ'αυτή την ηχογράφηση, η οποία είναι ανεξάρτητη από την studio, ακούγονται πέντε από τα πρώτα-πρώτα τραγούδια του και έγινε live στα studios του BBC στο Λονδίνο, τον Μάρτη του 1967.

Παρότι τα κομμάτια παίχτηκαν (και μάλιστα πολλές φορές) από το ραδιόφωνο, τα tapes της ηχογράφησης έμειναν στα συρτάρια πολλά χρόνια.

Στα 2010, η Universal αποφάσισε να κυκλοφορήσει μία Deluxe Edition του πρώτου δίσκου του Bowie, σε cd πλέον. Η πολυτελής αυτή έκδοση, περιλαμβάνει ένα διπλό cd, μέσα στα οποία συνυπάρχουν οι mono εκτελέσεις των τραγουδιών του δίσκου, οι stereo, αλλά και οι πέντε σπανιότατες ηχογραφήσεις στο BBC.

Όσοι από σας γνώρισαν τον Bowie από τα Ziggy και τα Gasoline, αφιερώστε λίγο χρόνο για να γνωρίσετε κι'έναν άλλον, διαφορετικό από την κλασσική εικόνα του ανδρογύνη genious.

Οι υπόλοιποι, απολαύστε ενθυμούμενοι.

Love You Till Tuesday

When I Live My Dream

Little Bombardier

Silly Boy Blue

In The Heat Of The Morning

Pin Ups

Καλημερούδια καλά μου παιδιά.

Για την σημερινή ανάρτηση αφορμή πήρα από μια κουβεντούλα, που είχα εψές μ'ένα κολλητάρι. Που και καλά την κατέχει τη μουζίκα και καλά ξέρει να την ανακατεύει, όταν χρειάζεται.

Το θέμα μας ήταν οι Yardbirds και το πόσους τεράστιους κιθαρίστες έβγαλε αυτή μπάντα.

Κάποια στιγμή, ανάφερα ένα κομμάτι τους, το I Wish You Would που, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι το καλυτερότερό τους μακράν.

Κι'εκεί είναι που γυρνάει και μου πετάει "...αυτό είναι του Bowie ρε, δεν είναι των Yardbirds..."

Εμ δεν είναι λατρείες μου.

Εξηγώντας του λοιπόν, πως ο David Bowie το εκτόξευσε, προσπαθούσα να θυμηθώ από ποιόν δίσκο του είναι. Γυρνώντας σπίτι και ψάχνοντάς το λιγουλάκι, κατέληξα σε τούτον δω τον νοστιμότατο δίσκο. Και είπα να τον μοιραστούμε παρέα.

Το Pin Ups είναι ο έβδομος studio δίσκος του ημίθεου και κυκλοφόρησε στις 19 Οκτώβρη 1973, πριν δηλαδή ακριβώς 42 χρονάκια, αφού ηχογραφήθηκε μέσα σε δύο μήνες (Ιούλης-Αύγουστος 1973) στα περίφημα γαλλικά studios Chateau de Herouville (στην βόρεια γαλλία).

Ο δίσκος, εκτός από πολύ καλός, έχει δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά : περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνο διασκευές σπουδαίων κομματιών σ'ένα protopunk - glam rock κρεσέντο αφενός και αφετέρου, σηματοδοτεί το τέλος της Ziggy Stardust φάσης του Bowie, με πρώτο βήμα την απουσία εφεξής των Spiders From Mars (δηλαδή της μπάντας που τον συνόδευε σ'αυτήν του τη φάση).

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για έναν πάρα πάρα πολύ καλό Bowie, ενώ τα υπέροχα διασκευασμένα κομμάτια είναι διαλεγμένα ένα προς ένα. Πράγματι ανάμεσά τους βρίσκουμε Yardbirds, Who, Pretty Things, Mojos και Pink Floyd.

Επέλεξα να μην τον ακούσουμε από το βινύλιο του 1973, αλλά από την επανέκδοση του 1990 για έναν και μόνο λόγο : σ'αυτή την επανέκδοση περιλαμβάνονται και δύο ιστορικά bonus tracks, το Port Of Amsterdam (Port d'Amsterdam) του θεϊκού Jacques Brel (σε μετάφραση ενός άλλου τιτάνα, του Mort Shuman) και το Growin' Up του μεγάλου Αφεντικού Bruce Springsteen.

Τον ακούμε;

Rosalyn

Here Comes The Night

I Wish You Would

Se Emily Play

Everythning's Alright

I Can't Explain

Friday On My Mind

Sorrow

Don't Bring Me Down

Shapes Of Things

Anyway, Anyhow, Anywhere

Where Have All The Good Times Gone

Growin' Up

Port Of Amsterdam