Fences

Αγαπημένα μου παιδιά καλημερούδια και καλό Μάρτη να 'χουμε.
Ξέρω, ξέρω. Χαθήκαμε, σας έλειψα, μου λείψατε κι'όλα τα σχετικά δακρύβρεχτα. Τα 'χουμε πει όμως : άμα θες να κάνεις καλή δουλίτσα (κι'όχι το soundtrack των αναμνήσεων και τέτοια όμορφα) θέλει χρόνο. Και χρόνος, δυστυχώς, δεν.

Για τη σύντομη επάνοδό μου διάλεξα τι άλλο; Soundtrack. Όχι όποιο κι'όποιο όμως. Soundtrack μιας μεγάλης ταινίας. Και soundtrack τρίκαλο.

Το Fences αγάπες είναι μια τεράστια ταινία. Σκηνοθετημένο (λίγο άγαρμπα η αλήθεια είναι) από τον τιτάνα Denzel Washinton (ο οποίος και πρωταγωνιστεί). Στην ουσία, ο Washinton πήρε το ομώνυμο θεατρικό έργο, βασισμένο στο βιβλίο του δις βραβευμένου με Πούλιντζερ August Wilson (1987) και στο οποίο πρωταγωνίστησε επίσης για 114 παραστάσεις.
Πρόκειται για την ζωή ενός μαύρου σκουπιδιάρη, με 2 παιδιά από διαφορετικές γυναίκες, με φυλακή για φόνο, ο οποίος ονειρεύεται καριέρα στο μπέιζπολ, πριν καταλήξει ανάμεσα στους φράχτες του σπιτιού, που αγόρασε από την αποζημίωση που πήρε ο αδελφός του, τραυματίας του Β' Πακοσμίου Πολέμου και τρελού-μέθυσου της γειτονιάς.
Ευθύς συμβολισμός του φράχτη που χώριζε τους μαύρους από την υπόλοιπη αμερική της δεκαετίας του '50. Ακόμα όμως κι'αυτά τα "θεμέλια", που φαίνεται να χτίζει με την στιβαρή παρουσία τς γυναίκας του (εκπληκτική Viola Davis) θα ξεριζωθούν, όταν θα καβαλήσει τον φράχτη, ψάχνοντας για μια ελευθερία που, στην ουσία, δεν γνώρισε ποτέ του.
Τα υπόλοιπα δείτε τα στην ταινία. Δεν θα χάσετε.
Μαζί τους, θα δούμε και τους Russell Hornsby, Jovan Alepo και Myketi Williamson
Έκανε πρεμιέρα στις 16 Δεκέμβρη 2016.

Στα του soundtrack τώρα, μιλάμε για ένα τεράστιο score. Το χρωστάμε σ'έναν πολύ μεγάλο του είδους (και γνωστό του νταλικόφωνου), στον βραζιλιάνο Marcelo Zarvos (1969), ο οποίος μας έχει χαρίσει μερικά εξαιρετικά soundtracks (Kissing Jessica Stein - 2001, The Door In The Floor - 2004, Rock The Kasbah - 2015 και μπόλικα άλλα).
Το soundtrack, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Δεκέμβρη 2016, περιλαμβάνει τα 13 κομάτια του original score καθώς και 4 διαμάντια εποχής, επιλεγμένα από τον ίδιο τον σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή.

Αυτά τα ολίγα.

Gabriel's Trumpet

Cory's Theme

Alone At The Bar

Gene de Paul - You Don't Know What Love Is

You Got The Devil In You

James Cleveland - Peace Be Still

A Womanless Man

Fences

Troy's Story

James Cleveland - I Will Wear A Crown

Rose's Teme

They Could Do Nothing For Her

Confession

City Hall

A Dog Named Blue

Sammy Cahn - Day By Day

God's Closet

Blow Up

Καλημέρα καλοκαίρια μου.

Μην τα ξαναλέμε πάλι γιατί και πως χαθήκαμε. Υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σοβαρά (ακόμα κι απ'τη μουσική, ναι ναι).

Σήμερις όμως, κάνω ένα μπρέικ (που λέμε στο Καμινάκι - Λασιθίου) και σίγουρα θα σας αποζημιώσω.

Η σημερινή ανάρτηση είναι αυτό που λέμε "το τέλειο πακέτο". Όπερ μεθερμηνευόμενο, η απόλυτη ταινία και το απόλυτο soundtrack. Υποκειμενικά πάντα.

Για την υπόθεση του Blow Up δεν πρόκειται να σας πω το παραμικρό, αφού όποιος δεν την έχει δει φτου του και παλι φτου του και πάμε παρακάτω.

Θα σας πω μόνο κάτι δικά μου. Ο Michelangelo Antonioni χρησιμοποιεί σαν τίτλο της ταινίας του (την πρώτη με εξ ολοκλήρου αγγλική γλώσσα) έναν φωτογραφικό όρο, όχι μόνο επειδής ο κεντρικός του ήρωας είναι ένας επαγγελματίας φωτογράφος, αλλά γιατί θέλει (με το genious που έχει μπόλικο) να μας σχολιάσει την απάτη της εικόνας. Blow up ήταν η τεχνική μεγένθυσης κομματιών μιας φωτογραφίας (στην μη ψηφιακή εποχή), έτσι ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε κρυφές ατέλειες ή λάθη. Κι'εδώ είναι η μαγεία αυτής της ταινίας. Όπου απάτη, βλέπε την αποδόμηση της "τέλειας εικόνας" και την βουτιά στην διάβρωση του "φαίνεσθαι". Την προσπάθεια των μοντέλων να μπουν στο κάδρο, να στριμωχτούν στο κάδρο και, γι'αυτό, να υπομένουν κάθε είδους εξευτελισμό. Το έγκλημα σαν μεταπήδηση στο ασυνάρτητο, από ανθρώπους που ανίκανους να διαχειριστούν το προφανές. Κι'ένας φωτογράφος που κυνηγά άγρια θηράματα και που θα υποχρεωθεί να ψάξει να βρει το ψεγάδι του ίδιου του θανάτου και που θα καταλήξει με μια θολή φωτογραφία.

Υπέροχο. Απλά υπέροχο.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον David Hemmings, την Θεά Vanessa Redgrave (σε μια καταπληκτική πρώτη προσπάθεια αντι-υπέρβασης) και την Sarah Miles

Έκανε πρεμιέρα στις 18 Δεκέμβρη 1966 στο αμέρικα και στις 18 Μάρτη 1967 στην αγγλία.

Και πάμε στο δεύτερο μαγικό κομμάτι, το soundtrack.

Πριν μπω σε λεπτομέρειες, να σας πω, ότι αυτό που σας χαρίζω είναι ολόκληρο το soundtrack και δεν έχει κυκλοφορήσει πουθενά. Πράγματι, στον δίσκο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1967, υπάρχουν 13 κομμάτια. Στο δικό μας υπάρχουν 17. Αλλά ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Κατ'αρχήν, το θεσπέσιο score το χρωστάμε στον τεράστιο αμερικάνο πολυοργανίστα Herbie Hancock (1940), ο οποίος, εκείνη την εποχή ήταν μέλος του θρυλικού Miles Davis Quintet, κι'αυτό αποτυπώνεται εύγλωτα στην ουράνια μουσική που ντύνει την τεράστια αυτή ταινία.

Έπειτα, βρίσκουμε ένα κομμάτι των Yardbirds, οι οποίοι εμφανίζονται στην ταινία και, μάλιστα, παρέα τους είναι και οι Jimmy Paige και Jeff Beck. Όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή.

Κι'εδώ τελειώνει το επίσημο soundtrack.

Εμείς όμως ακούμε άλλα τέσσερα τραγούδια. Τα δύο είναι από "ανώνυμους μουσικούς", οι οποίοι τα έγραψαν ειδικά για την ταινία. Βέβαια, παρότι τα ονόματά τους δεν αναγράφονται πουθενά, το νταλικόφωνο ξέρει, πως μέσα σ'αυτούς είναι σίγουρα οι Freddie Hubbard (τρομπέτα), Phil Woods (άλτο σαξόφωνο) και Jack Delohnette (ντραμς). Μεταξύ άλλων βέβαια.

Τα δύο τελευταία τραγούδια, είναι δύο υπέροχες συνθέσεις μιας σούπεργουαου λονδρέζικης μπάντας, για την οποία σίγουρα θα κάνουμε αφιέρωμα, παρότι εξανίστηκε τόσο ξαφνικά, όσο εμφανίστηκε. Μιλάω για τους Tomorrow, μια φοβερή freakbeat-psychedelic μπάντα, η οποία ξεκίνησε τον Μάρτη του 1967 και διάλυσε τον Απρίλη του 1968.

Σας τα ζάλισα ε; Δεν πειράζει. Γύρευε πότε θα τα ξαναματαπούμε.

Main Title from Blow Up

Verushka (Part 1)

Verushka (Part 2)

The Naked Camera

Bring Down the Birds

Jane's Theme

Yardbirds feat. Jimmy Page-Jeff Beck - Stroll On

The Thief

The Kiss

Curiosity

Thomas Studies Photos

The Bed

End Title Blow Up

Unnamed Musicians - Butchie's Tune

Unnamed Musicians - Did You Ever Have To Make Up Your Mind

Tomorrow - I'm Glad To See You (outtake)

Tomorrow - Blow Up (outtake)

 

Any Given Sunday

"A team can win or lose on any given Sunday" συνήθιζε να λέει ο διάσημος αμυντικός του αμερικάνικου ποδοσφαίρου Patrick -Pat- Jay Toomay (Dallas Cowboys, Buffalo Bills, Tampa Bay Βuccaneers και Oakland Raiders). Κι'αυτόν τον τίτλο έδωσε στο βιβλίο του (1990).

Αυτή την ίδια φράση ο Oliver Stone βάζει και στο στόμα ενός βετεράνου προπονητή του american football, ο οποίος, εκτός από την νέα ιδιοκτήτη της ομάδας (κόρη του μακαρίτη πρώην ιδιοκτήτη), έχει ν'αντιμετωπίσει έναν αδίστακτο αθλητικογράφο αλλά και να διαχειριστεί ένα ανερχόμενο αστέρι (quarterback), που η αλλαζονία του δημιουργεί προβλήματα και στην ομάδα αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό.

Για όποιον αγαπάει το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, αλλά και τον Stone, το Every Given Sunday τον αποζημιώνει πλήρως. Ταινιάρα, με πλοκή, υπέροχο script (των Daniel Pyne και John Logan), εκπληκτικά ρεαλιστικές φάσεις ματς, τεράστιο cast και όλα όσα χρειαζόμαστε για να περάσουμε γκρούβι δύο ώρες απ'την ζωή μας.

Πρωταγωνιστούν ο τιτάνας Al Patsino, η Cameron Diaz, o Dennis Quaid, o Jammie Foxx και o LL Cool J. Κοντά τους, παίζοντας τους εαυτούς τους (cameo δηλαδής) συναντάμε τεράστιους παίχτες του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, όπως ο Jim Brown (Cleeveland Browns), o Lawrence Taylor (New York Giants), o Terrell Owens (San Francisco 49ers) αλλά και ο ίδιος ο Toomay, στο βιβλίο του οποίου βασίστηκε το script.

Έκανε πρεμιέρα στις 22 Δεκέμβρη του 1999 και βρείτε το να το δείτε. Δεν θα χάσετε. Γκαραντί.

Στα του soundtrack, τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα. Στην αρχή, ο Stone ήθελε να χρησιμοποιήσει μουσική της καναδέζικης μπάντας Godspeed You! Black Emperor (ναι, όλο αυτό). Πράγματι, γύρισε μερικές σκηνές με τη μουσική τους αλλά, αργότερα, μόλις τους ζήτησε την άδεια, αυτοί αρνήθηκαν. Οπότε, στράφηκε στον Richard Horowitz, ο οποίος τελικά έγραψε το original score. Μόνο που, κι'εδώ, είχαμε θεματάκι. Πράγματι, ο Horowitz, αντί να βάλει το score του στο soundtrack, προτίμησε να το κυκλοφορήσει μόνος τους, σε προσωπικό δίσκο, χωρίς την ένδειξη της ταινίας.

Έτσι κι'αλλιώς, το score είναι ένα εξαιρετικά μικρό μέρος της μουσικής της ταινίας, η οποία είναι γεμάτη hip hop και RnB (λογικό με τόσους μαύρους), παλιά αξέχαστα διαμάντια και μερικά άγρια rock, που ταιτιάζουν γάντι στην γοητευτική "βαρβαρότητα" του αθλήματος.

Τελικά, κυκλοφόρησαν δύο επίσημα soundtracks. Το πρώτο (που σας χαρίζω σήμερις) είναι το χιπχοπαρεμπίδικο. Στο δεύτερο, ακούμε τα παλιά κομμάτια αλλά και αποσπάσματα από επικές φράσεις του Patsino. Υπομονή και θα 'ρθει κι'αυτό.

Σας αγαπώ, αλλά αυτό το ξέρετε.

Missy Elliot - Who You Gonna Call

Capone-N-Noreaga - Reunion

Mobb Deep - Never Goin' Back

Goodie Mob - Sole Sunday

LL Cool J - Shut 'Em Down

Co - Shut Up

Common - Any Given Sunday

P.O.D. - Whatever It Takes

Kid Rock - Fuck That

Hole - Be A Man

DMX - My Niggas

Mystikal - Jump

Drag-On- Move Right Now

Godsmack - Why

Overseer - Stompbox

Jamie Foxx - Every Given Sunday

Wag The Dog

"Γιατί ο σκύλος κουνάει την ουρά του;

Γιατί ο σκύλος είναι πιο έξυπνος απ'την ουρά του.

Αν η ουρά ήταν πιο έξυπνη, θα κουνούσε τον σκύλο"

Με την παράφραση μιας εγγλέζικης παιδικής παροιμίας, οι παραπάνω "στίχοι" απεικονίζουν με τον πιο εύγλωτο τρόπο την spin προπαγάνδα, η προπαγάνδαδηλαδής, που συνίσταται στο να παρουσιάζουμε ένα αληθινό γεγονός με εντελώς λανθασμένο τρόπο ή, στην χειρότερη, να δημιουργούμε ένα γεγονός εκ του μη όντος, με σκοπό (πάντα) την παραπληροφόρηση ή (συχνότερα) το στρέψιμο της προσοχής της κοινής γνώμης αλλού, προκειμένου να καλύψουμε (ή αποσιωπήσουμε) κάτι σοβαρό.

Όποιος βαριέται να καταλάβει ορισμούς, δεν έχει παρά να δει αυτή την ταινιάρα, όπου η spin προπαγάνδα οπτικοποιείται μοναδικά.

Για τί το Wag The Dog πρέπει να είναι ότι καλύτερο έχει γυριστεί σχετικά με το θέμα.

Το scipti των Hilary Henkin και David Mamet, σχετικά βασισμένο στη νουβέλα του Larry Beinhart "American Hero" (1993), διηγείται την προσπάθεια ενός spin doctor, ν'αποπροσανατολίσει την αμερικάνικη κοινή γνώμη, από μία σξουαλική περιπέτεια του προέδρου των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας έναν παραγωγό του Hollywood, "φτιάχνοντας" (στην κυριολεξία) έναν φανταστικό πόλεμο στην Αλβανία.

Η απολαυστική αυτή ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Barry Levinson και πρωταγωνιστούν τα ιερά τέρατα Robert de Niro και Dustin Hoffman, πλαισιωμένοι από τους Anne Heche, Denis Leary και William H. Macy

Έκανε πρεμιέρα στις 25 Δεκέμβρη 1997 και όποιος δεν την έχει δει, ας πάει να την βρει γιατί τέτοιες ταινίες σπάνια γυρίζονται.

Στα της μουσικής, να πούμε πρώτα πρώτα, πως τραγούδια που γράφτηκαν ειδικά για την ταινία (3-4) δεν εμφανίστηκαν ποτέ σε soundtrack. Πρόκειται για τραγούδια προπαγάνδας, των οποίων αγνοούμε τους συνθέτες, πρέπει όμως να γράφτηκαν από κάτι country τυπάδες, οι οποίοι εμφανίζονται (περιστασιακά) και στην ταινία.

Το soundtrack που κυκλοφόρησε περιλαμβάνει μόνο το score της ταινίας, το οποίο είναι υπεροχότατο και το χρωστάμε στον Mark Knopfler των Dire Straits, ο οποίος υπογράφει εδώ το 7ο (από τα 10 μέχρι σήμερα) soundtrack του. Παρότι score, το πρώτο τραγούδι έχει στίχους, αντίθετα με τα υπόλοιπα που (όπως κάθε score) είναι instrumental.

Αυτά τα λίγα, καλημέρα, καλή βδομάδα και αγάπη μόνο.

Wag the Dog

Working on It

Ιn the Heartland

An American Hero

Just Instinct

Stretching Out

Drooling National

We're Going to War

 

Vangelis (the soundtracks)

Κάθε (σχεδόν) Δευτέρα, η νταλίκα ευλογάει τσι ξένοι με τσι μουσικές τους για τις ταινίες.

Ε, είπα για σήμερις να βλογήσουμε και λίγο τη γενιάδα (την έχει και πλούσια) ενός δικού μας παιδιού, ελληνόπουλου, ελλάς-ελλάς η φάση κι'έτσι.

Δυνατά και πατριωτικά.

Soundtrack μόνο από έλληνες για έλληνες.

Νταξ, το κόβω.

Να σας μιλήσω, στα πολύ γλήγορα, για έναν από τους μεγαλύτερους του είδους (και, φυσικά όχι μόνο). Για έναν από τους σπουδαιότερους της electronica-progressive-new age μουσικών.

Για τον Ευάγγελο-Οδυσσέα Παπαθανασίου (1943), που μερικοί λάθροι τον λένε και Vangelis

Βιογραφικό μην περιμένετε σήμερις. Ακολουθεί μεγάλο αφιέρωμα για τον μάγο των πλήκτρων οσονούπω.

Σήμερις, κι'επειδής είναι δευτέρα του γιαραμπή, έβαλα κάτω το κουρασμένο μου κορμί και σας έφκιασα ένα μικρούλι remix από τα soundtracks του, έτσι για να τον γνωρίσουν όσοι (φτου σας) δεν τον ξέρουν και να τον θυμηθούν όσοι το αντίθετο από τους φτου σας.

Το 'φκιασα με χρονολογική σειρά, έτσι, για να παρακολουθήσετε καλύτερα την εξελικτική του πορεία (ε; ε;)

Αυτά τα λίγα.

Καλή μας βδομάδα και φιλιά στα μούτρα σας.

La Mort Du Loup (L'Apocalypse Des Animaux - 1973)

Part III (La Fete Sauvage - 1976)

L'Enfant (L'Opera Sauvage - 1979)

Main Theme (Chariots Of Fire - 1981)

End Theme (Blade Runner - 1982)

Opening Theme (Missing - 1982)

 Antarctic Echoes (Antarctica - 1983)

End Theme (The Bounty - 1984)

End Theme (Conquest Of Paradise - 1992)

Movement III (El Greco - 2007)

House Of Cards

Νταξ, με τέσσερα (σχεδόν) χρόνια καθυστέρηση και 3 seasons πίσω, το House Of Cards μπήκε στη ζωή μας, εδώ και κάτι μέρες.

Για όσους δεν ξέρουν, μιλάω για την σειρά του αμερικάνικου δικτύου Netflix, που έχει σκίσει χασέδες στο αμέρικα, από το 2013, όταν και ξεκίνησε η season1, την οποία βλέπουν τώρα όσοι δεν έχουν συνδρομητικά κανάλια ή δεν κατεβάζουν από το ιντερνέτι.

Η σειρά έχει εξουσία, χειραγώγηση και πραγματισμό. Είναι πολιτική δηλαδής. Πούρα αμερικάνικη πολιτική.

Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του εγγλέζου συντηρητικού πολιτικού και συγγραφέα Michael Dobbs (1948), ενώ είναι η αμερικάνικη εκδοχή της ομώνυμης μίνι σειράς του BBC, η οποία προβλήθηκε σε τρία επεισόδια, από 18 Νοέμβρη μέχρι 9 Δεκέμβρη 1990 (υπήρξαν και 2 sequels).

Για την μεταφορά του στην Washington D.C., παρακολουθούμε το βίο και πολιτεία ενός δημοκράτη γερουσιαστή από τη Νότια Καρολίνα και, μάλιστα, του αρχηγού της κοινοβουλευτικής ομάδας (που λέμε εμείς), δηλαδή του House Majority Whip, που λένε οι αμερκάνοι. Αυτός ο κυριούλης, που λέτε, αφού δεν έγινε υπουργός, έχει βαλθεί ν'αποκτήσει όση περισσότερη δύναμη-εξουσία μπορεί, χρησιμοποιώντας γι'αυτό κάθε θεμιτό και, κυρίως, αθέμιτο μέσο. Βοηθός του, η σατανική συμβία του και άλλοι πολλοί παρατρεχάμενοι.

Δολοπλοκία και ίντριγκα σε τεράστιες δόσεις. Satisfaction guaranteed, που λέμε και στο Καμινάκι Λασιθίου.

Προσωπικά, μετά το Boston Legal, την θεωρώ την καλύτερη που έχω δει. Είναι που δεν μ'αρέσει το σεξ με δράκους και ιππότες της Μέσης Γης (σχωρνάτε με).

Πρωταγωνιστής, ο τεράστιος, τεραστιότατος Kevin Spacey, με τους Robin Wright, Kate Mara, Corey Stoll και Michael Kelly (μεταξύ πολλών άλλων) να τον πλαισιώνουν.

Στο αμέρικα, έτσι για την ιστορία, έχει ξεκινήσει η τέταρτη season (από 4 Μάρτη 2016), ενώ ανακοινώθηκε και πέμπτη.

Ψάχτε την και δείτε την.

Εμείς εδώ όμως ακούμε μουζίκα. Και σε ότι αφορά τη μουζίκα, το soundtrack, που λέμε στο χωριό μου, μιλάμε για πολύ μεγάλες στιγμές. Από τις σπάνιες φορές που όλο το πακέτο (σειρά-μουσική) είναι τέλειο.

Σημείωση : στην σειρά ακούγονται διάφορα τραγούδια και διάφορα επιλεγμένα έργα κλασσικής μουσικής. Εδώ δεν θ'ακούσουμε αυτά.

Θ'ακούσουμε το original score, το οποίο υπογράφει ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συνθέτης, ο αμερικάνος τζαζίστας Jeff Beal (1963), ένας από τους πιο προικισμένους μουσικούς της γενιάς του, εξαιρετικά διάσημος και για τα soundtracks ταινιών και σειρών, αλλά και για τις concert hall συνθέσεις του.

Πριν πάμε ν'ακούσουμε, αφού αρκετά σας τα ζάλισα, να σας πω μόνο, ότι το score γράφτηκε εξ ολοκλήρου για την πρώτη season, πολλά περάσματά του όμως ακούγονται και στις υπόλοιπες.

Θα επανέλθουμε.

Καλημέρα αγάπες μου.

Power

Someone We Own

Zoe Fired

Forward March

One Bite At A Time

Coming Home

Melancholia

Claire And Adam

I've Known Everything

Two Kinds Of Pain

Trapped

End It

Claire's Dream

Truth And Lies

Reverend Underwood's Eulogy

Peter And Christina

Zoe's First Close Up

I Know What I Have To Do

Chessboard Revealed

Peter Says Goodbye

Montage of Heck

Υπάρχουν κάτι δίσκοι που είναι σαν τις φωτογραφίες γάμων ή στρατιωτικής θητείας : είναι άχρηστοι, βαρετοί και τους κρατάς γιατί έχουν μονάχα χρονική αξία. Κάτι σαν το χαλασμένο ρολόι τσέπης του παππού, μείον το συναίσθημα. Ή, ένα αντικείμενο αξίας για κάποιους που συμπαθείς, αγαπάς, νιάζεσαι.

Όπως αυτός εδώ ο δίσκος για και με τον Kurt Cobain (1967-1994), τον frontman των Nirvana και μία από τις σημαντικότερες μορφές της σκηνής του Seattle ή grunge, αν προτιμάτε.

Ο Cobain, χωρίς ούτε καν να πλησιάζει τον Eddie Wedder (βλ. Pearl Jam), χρησιμοποιήθηκε από τους κατασκευαστές ειδώλων, ως άλλη Monroe της μουσικής. Δεν ήταν ο πρώτος, δεν θα 'ναι και ο τελευταίος. Η αυτοχειρία του όμως, κάλυψε τη μουσική του μετριότητα, εκτοξεύοντάς τον (σίγουρα ερήμην του) στο Πάνθεον όσων "ζουν rock και πεθαίνουν σαν τέτοιοι". Λυπάμαι για τους φαν του, αλλά Jim Morrison (ή Janis Joplin) δεν γίνεσαι. Γεννιέσαι. Vedder επίσης, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Το Kurt Cobain : Montage of Heck-Home Recordings είναι ένα ιδιότυπο soundtrack. Πολύ μεγάλης αξίας, για τους φαν, αφού πρόκειται στην ουσία για επίσημο bootleg, μιας και περιλαμβάνει ιδιωτικές (σπιτικές) ηχογραφήσεις και, μάλιστα, μερικά ανέκδοτα τραγούδια.

Πρόκειται για το soundtrack του ομώνυμου ντοκιμαντέρ, το οποίο σκηνοθέτησε ο Brett Morgen και αναφέρεται στους Nirvana, αλλά, κυρίως, στον Cobain.

Είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ γι'αυτόν που γυρίστηκε με την άδεια της οικογένειάς του, αφού η ιδέα ήταν της γυναίκας του Courtney Love.

Χρειάστηκαν 8 χρόνια για να ολοκληρωθεί, διαρκεί πάνω από 2 ώρες και περιλαμβάνει σπάνια προσωπικά και οικογενειακά πλάνα αρχείων. Γι'αυτό το τελευταίο, η ταινία έχει μια κάποια αξία. Για τους μη φαν εννοώ.

Αλλιώς, πρόκειται για μια προσπάθεια αγιογράφησης, που προορίζεται για τους θαυμαστές του Cobain (που δεν είναι και λίγοι).

Βγήκε στις οθόνες στις 24 Απρίλη του 2015.

Όσο για τον δίσκο, που σήμερα σας χαρίζω, κυκλοφόρησε προχθές, 17 Μάρτη του 2016.

Αυτά τα λίγα και καλό μας σ/κ

The Yodel Song

Been A Son (early demo)

What More Can I Say

1988 Capitol Lake Jam Commercial

The Happy Guitar

Montage Of Kurt

Beans

Burn The Rain

Clean Up Before She Comes (early demo)

Reverb Experiment

Montage Of Kurt 2

Rehash

You Can't Change Me

Scoff (early demo)

Aberdeen

Bright Smile

Underground Celebritism

Retreat

Desire

And I Love Her

Sea Monkeys

Sappy (early demo)

Letters To Frances

Scream

Frances Will Have Her revenge On Seattle

Kurt Ambiance

She Only Lies

Kurt Audio Collage

Poison's Gone

Rhesus Monkey

Do Re Mi (medley)

Lolita

Bonjour φιλεναδοφίλοι μου.

Σήμερις, στην σαγκά μας "τα λαλα του σινεμά", σας έχω μια ταινία "δύσκολη", κυρίως από την σκοπιά του ηθικοπλαστικού.

Στην αρχή είχαμε ένα από τα ομορφότερα βιβλία της αγγλόγλωσσης λογοτεχνίας, το Lolita του Vladimir Nabokov (1899 - 1977). Κυκλοφόρησε στα 1955 στο Παρίσι και, 4 χρόνια αργότερα, στη Νέα Υόρκη. Πραγματεύεται την ερωτική σχέση ενός καθηγητή με την 12χρονη προγονή του, της οποίας τη μάνα παντρεύεται, μόνο και μόνο για να βρίσκεται δίπλα στην κόρη της.

Το βιβλίο, που τοποθετείται ανάμεσα στην ερωτική λογοτεχνία και στη λογοτεχνία "τρόπων συμπεριφοράς", όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε μεγάλες και ποικίλες αντιδράσεις, ακριβώς λόγω  του περιεχομένου του και του "ηθικού" ζητήματος που ξεπηδούσε. Ο συγγραφές το είχε λυμένο. Πολλοί άλλοι, όχι. Σηκώνει πολλή συζήτηση, αλλά όχι εδώ.

Η ταινία μας, δεν είναι η πρώτη μεταφορά του βιβλίου στην οθόνη. Είχε προηγηθεί η (σαφώς ανώτερη) version του Stanley Kubrick (1962), η οποία είχε τα ίδια ακριβώς προβλήματα διανομής με την δική μας. Λιγότερα όμως.

Το Lolita του Andrian Lyne (1941) δεν μπορούσε με τίποτις να βρει αμερικάνο διανομέα. Έτσι, αναγκάστηκε να βγει πρώτα στην Ευρώπη και μετά στο αμέρικα.

Δεν είναι κακή ταινία. Είχε όμως την ατυχία να καταπιαστεί μ'ένα δυσκολότατο θέμα, έχοντας επιπλέον το δυσκολότατο έργο να βάλει τη μπάρα ψηλότερα από την μεγάλη της αδελφή. Δεν τα κατάφερε.

Πρόκειται για μία σχετικά πιστή μεταφορά του βιβλιου του Nabokov. Το script υπογράφει ο Stephen Schiff και η ιστορία μεταφέρεται στο New Hampshire, διατηρώντας όλο τον υπόλοιπο σκελετό του Nabokov.

Πρωταγωνιστούν οι Jeremy Irons, Dominique Swain, Melanie Griffith και Frank Langella

Έκανε πρεμιέρα στις 25 Σεπτέμβρη 1997.

Στα της μουσικής, το score που υπογράφει ο τρισμέγιστος Ennio Morricone (1928) προσθέτει μεγάλο κύρος σε όλο το πακέτο, αφού είναι φανερά ανώτερο της πρώτης ταινίας. Γι'αυτό και διάλεξα αυτήν.

Μην σας πω πολλά. Ξέρετε την αγάπη που έχω γι'αυτόν τον πολύ μεγάλο συνθέτη, του οποίου οι μουσικές πολλές φορές δημιουργούν εικόνες που ξεπερνούν αυτές της ίδιας της ταινίας. Έτσι κι'εδώ.

Τώρα, άμα είστε καλά παιδιά, θα παίξουμε και την πρώτη. Κάποια στιγμή.

Lolita

Love In The Morning

Take Me To Bed

Lolita On Humbert's Lap

Lolita In My Arms

Quilty

What About Me?

Togetherness

Humbert On The Hillside

Lolita (Love Theme and Finale)

Spotlight

Καλημερούδια καλά μου παιδιά.

Τελειώνουμε σήμερις με τα soundtracks των υποψήφιων για Oscar ταινιών. Μεθαύριο θα ξέρουμε και επίσημα ποιά νίκησε. Όχι πως μας καίει και ιδιαίτερα, αλλά να, κουβέντα να γίνεται.

Η σημερινή τελευταία μας ταινία ακολουθεί κατά πόδας τις υπόλοιπες. Πάρα πολύ καλή ταινία, η οποία βασίζεται (πάνω-κάτω) σε πραγματικά στοιχεία. Και γεγονότα θα έλεγα, αλλ'αυτό είναι άλλη κουβέντα.

Το Spotlight είναι ένα βιογραφικό δράμα εγκληματικού περιεχομένου. Κατ'αρχήν να πούμε, πως Spotlight είναι η αρχαιότερη ενεργή ομάδα ερευνητών δημοσιογράφων του αμέρικα, η οποία δουλεύει για λογαριασμό της εφημερίδας Boston Globe. Και πως η ομάδα αυτή, εκτός ότι υπάρχει στ'αλήθεια, έχει βραβευτεί και με Πούλιτζερ.

Από τις ιστορίες αυτής της ομάδας, ο σκηνοθέτης Tom McCarthy (1966) και ο Josh Singer έφκιασαν ένα υπέροχο script, το οποίο πραγματεύεται την σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων από καθολικούς ιερείς στην Βοστώνη και την αποκάλυψη της βρωμιάς τους από την δημοσιογραφική έρευνα της εν λόγω ομάδας. Ήταν δε τόσος ο σάλος που ξεσηκώθηκε, που από το 2013 (όταν και τελείωσε το γράψιμό του), το script είχε μπει στην μαύρη λίστα των σεναρίων. Τελικά, και ευτυχώς, η ταινία γυρίστηκε, αφού ο σκηνοθέτης, με δηλώσεις του, την χαρακτήρισε ταινία για την δημοσιογραφία και όχι εναντίον της εκκλησίας. Άντε καλά.

Έκανε πρεμιέρα στις 6 Νοέμβρη 2015 και πρωταγωνιστούν οι Michael Keaton, Mark Rufallo, John Slattery, Liev Schreiber και Stanley Tucci

Στα του soundtrack τώρα, δεν έχουμε πολλά να πούμε. Και δεν έχουμε πολλά να πούμε γιατί το score υπογράφει ένας τιτάνας του είδους, ο Howard Shore (1946), ένας από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους καναδούς συνθέτες όλων των εποχών. Για να μην σας κουράσω με την ατέρμονη λίστα των soundtrack που έχει συνθέσει, θα σας πω απλά, πως έχει ήδη τρία χρυσά αγαλματάκια στην τσέπη του.

Στην συγκεκριμένη ταινία, έκανε ότι κάνει πάντα. Όταν δεν δημιουργεί τις εικόνες, η μουσική του κολλάει πάνω στις ήδη υπάρχουσες και τους προσδίδει τρεις φορές περισσότερη δύναμη.

Έτσι απλά.

Spotlight

Deference and Complicity

Investigative Journalism

Legacy

The Directories

Keep Silent

Summer Investigation

The Children

Pressure of the Church

The Sealed Documents

The Globe Newsroom

Courthouse

Practice and Policy

City on the Hill

Pain and Anguish

Night Mass

Delivering the News

The Story Breaks

 

Room

Καλημερούδια λατρείες μου.

Κατ'αρχήν πολύ σας μερσώ δια τας ευχάς σας, με συγκινήσατε και ναι, πάνε και τα 52. Και σιγά μην κρύψωμεν τα έτη μας. Κακίες όμως άλλη φορά.

Σήμερις, συνεχίζοντας στην σαγκά μας "δώσε με κι'εμένα Oscar μπάρμπα", θα ταξιδέψουμε με άλλη μια ταινία, από τις υποψήφιες.

Πρώτα μία παρένθεση. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά φέτος, όλες σχεδόν οι υποψήφιες ταινίες βασίζονται πάνω σε πραγματικές ιστορίες. Λίγο ή πολύ.

΄Το Room βασίζεται λίγο. Για την ακρίβεια δεν βασίζεται παρά πολύ αόριστα, αφού το script της είναι μια μεταφορά στο πανί της ομώνυμης νουβέλας της Emma Donoghue και, μάλιστα, από την ίδια την συγγραφέα. Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο, ξέρει πως η συγγραφέας εμπνεύστηκε από την απίστευτη ιστορία του Γιόσεφ Φριτσλ, αυτού του αυστριακού "πατέρα"-βιαστή, ο οποίος είχε κλείσει την κόρη του, για 24 χρόνια, σ'ένα υπόγειο και την κακοποιούσε σεξουαλικά.

Η ταινία μας όμως, το 'παμε και παραπάνω, κρατάει πάρα πολύ αόριστα απ'αυτήν την τραγική ιστορία αφού, διηγείται την ιστορία μιας μάνας και του πεντάχρονου γιου της, οι οποίοι κρατούνται σ'ένα δωμάτιο, από τον πατέρα του παιδιού.

Η πλοκή θυμίζει έντονα "La Vita E Bella" του Μπενίνι, αφού η αγάπη της μάνας προσπαθεί να δώσει στον γιο μια χαρούμενη παιδική ηλικία, μέσα σ'ένα μικροσκοπικό δωμάτιο-φυλακή. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν δρέπει τις ίδιες δάφνες. Πράγματι, ο γεμάτος καλός προθέσεις σκηνοθέτης Lenny Abrahamson (1966) δεν καταφέρνει και τόσο καλά ν'αποδώσει το γεμάτο νοήματα σενάριο, με συνέπεια η ταινία να γλυστρά απαλά προς το καλτ. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει, πως η ταινία μας δεν βλέπεται. Απλά περίμενα κάτι τις καλύτερο.

Πρωταγωνιστούν οι Brie Larson, Jacob Tremblay, Joan Allen και Sean Bridgers

Έκανε πρεμιέρα στις 16 Οκτώβρη 2015.

Αν δεν υπήρχε το χθεσινό Trumbo, το soundtrack της ταινίας θα 'πρεπε να πάρει Oscar. Ξηγημένα πράματα, αφού πρόκειται για άλλο ένα καταπληκτικό score.

Το υπογράφει ο ιρλανδός συνθέτης Stephen Rennicks (1980), ένας πολύ (μα πολύ) ταλαντούχος μάγκας, ήδη βραβευμένος (Frank).

Η μουσική του για την ταινία μας δεν περιγράφεται. Ακούγεται.

Προσωπικά, παρότι Oscar δεν θα του 'δινα, είμαι βέβαιος, πως δεν θ'αργήσει η μέρα που θα τα σαρώσει όλα. Πρέπει να είναι ένας από τους χαρισματικότερους συνθέτες της νέας γενιάς.

Ακούτε και κρίνετε.

The Room

Red Dress

I Will

Lisa And Mark

You Are My Rose

Red Roses

Street

Life

Street Two

Crazy

Chocolate Is The Symbol Of Love

Chris-R

Reason

Johnny Mark And Denny On The Roof

Lisa Michelle And Johnny

Yes Or No

I'll Record Everything

XYZ

Mark And Peter

Jogging

Baby You And Me

Happy Birthday John

Lisa And Mark

Johnny In The Bathroom

Tape Recorder

Johnny Becomes Crazy

Why Why Johnny

Reflection, You Are My Rose

Trumbo

Και συνεχίζουμε το ταξιδάκι μας στα φετινά Oscars μ'άλλη μια τεράστια ταινία. Τεραστιότατη για την ακρίβεια, η οποία, όμως, μάλλον θα πάει άπατη, επειδής πρέπει να δώσουμε μερικά αγαλματάκια στον Ντι Κάπριο.

Με το Trumbo το αμερικάνικο σινεμά ξανανοίγει μια μαύρη του σελίδα. Από τις μαυρότερές του.

Για όσους έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο, ο Dalton Trumbo ήταν ένας από τους περίφημους Hollywood Ten, τους 10 δηλαδή σεναριογράφους που αρνήθηκαν ν'απαντήσουν στις ερωτήσεις της θρυλικής πια επιτροπής του αμερικάνικου κογκρέσου, η οποία έψαχνε μέλη του αμερικάνικου κομμουνιστικού κόμματος, στα τέλη της δεκαετίας του '40.

Γι'αυτό το λόγο, εκτός του ότι φυλακίστηκε 11 μήνες, μπήκε στη μαύρη λίστα, μην μπορώντας να πλασάρει σενάριά του σε κανέναν παραγωγό. Κι'αυτή η μαύρη λίστα παρολίγο να του καταστρέψει ολοσχερώς την ζωή. Τα υπόλοιπα (εξαιρετικά ενδιαφέροντα), δείτε τα στην ταινία ή διαβάστε τα.

Ο σκηνοθέτης Jay Roach (1957) παρατάει λίγο τα χαζοχαρούμενα και σκηνοθετεί αριστουργηματικά ένα εξαιρετικό σενάριο, το οποίο βασίστηκε πάνω στην βιογραφία του Dalton Trumbo, που την χρωστάμε στον Bruce Alexander Cook (1932-2003).

Πρωταγωνιστούν οι Bryan Cranston, Diane Lane, Helen Mirrer, Louis C.K και John Goodman

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 6 Νοέμβρη 2015

Όσον αφορά το soundtrack τώρα, η ταπεινή μου άποψη είναι, πως πρέπει να πάρει το Oscar. Μπορεί να υπάρχουν (σας το 'πα και χθες) πολλά εξαιρετικά soundtracks φέτος, αλλά ο Theodore Shapiro (1971) τους ξεπερνά όλους. Και γι'αυτό του αξίζει.

Όπως και ο Roach, έτσι κι'ο ταλαντούχος αυτός συνθέτης, εδώ, αφήνει τα διάφορα "ελαφρά" και συνθέτει ουράνια. Καταπληκτικά μικρής διάρκειας και τεράστιας δύναμης περάσματα, τόσο, που θα κάνουν σχολή. Να με θυμηθείτε.

Προσωπικά, θεωρώ πως το Trumbo έχει όλο το πακέτο. Αλλά, είπαμε : δεν κερδίζει (σχεδόν ποτέ) ο καλύτερος.

Οψόμεθα.

Καλημέρες και σας ευχαριστώ προκαταβολικά δια τας ευχάς σας.

Eighty Words A Minute

Curriculum Vitae

Prologue

Contempt Of Congress

Trumbo Goes To Prison

Ping Pong

Family Business

Hedda Threatens Mayers

Buddy's Dilemma

A Letter From Prison

Eddie Names Names

A Script For The Kings

Family Reunion

Pool Of Garbage

Scripts Montagne

The Mexican Script

Benzedrine

No Bullies

Who Is Robert Rich?

The Credit

So I Rage

Who Gets To Be Proud

The Blacklist Is Alive

It's Over

It's A Fine Picture

The Elephant In The Room

Bridge Of Spies

Καλημεροβδομάδα μας καλά μου παιδιά.

Η εβδομάς που ξεκινάει, ένεκα η περίσταση, θα είναι εβδομάς "ποπκορν και σκοτεινή αίθουσα" στο νταλικόφωνο.

Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, σκέφτηκα ν'ακούσουμε τουγκέδα τις μουσικούλες απ'όλες (σχεδόν) τις ταινίες που είναι υποψήφιες για τα φετινά (88α) Oscars. Έτσι, για τα γούστα.

Πριν ξεκινήσουμε, μία γενική παρατήρηση. Προς ευχάριστη έκπληξή μου, οι περισσότερες από τις φετεινές υποψήφιες ταινίες έχουν ολοκληρωμένα original scores. Πράγμα εξαιρετικά σπάνιο αφού, πλέον, βρίσκουμε λίγο score και περισσότερα τραγούδια. Φέτος όμως όχι.

Κι'αφού τις προάλλες ακούσαμε το απόλυτο φαβορί (The Revenant), ξεκινάμε την βόλτα μας με μία από τις καλύτερες (κατά τη γνώμη μου) φετινές ταινίες.

Το Bridge Of Spies είναι κατασκοπευτική ταινία από κείνες που κάποτε γουστάραμε κάργα να βλέπουμε, από κείνες που, δυστυχώς, δεν βγαίνουν πια. Κι'αυτό γιατί, εκτός του ότι αναφέρεται σε πραγματικά περιστατικά, έχει πολύ καλό δράμα, χωρίς να περιορίζεται στην δράση.

Η ιστορία διαδραματίζεται στα 1960 και αφορά, κυρίως, τις διαπραγματεύσεις για την ανταλλαγή ενός κατασκόπου της KGB (που συνελλήφθη και δικάστικε στο αμέρικα) κι'ενός αμερικάνου πιλότου, το κατασκοπευτικό αεροπλάνο (U2) του οποίου καταρρίφθηκε πάνω από την ΕΣΣΔ, ενώ πραγματοποιούσε πτήση φωτογράφισης. Τα γεγονότα είναι 100% αληθινά και παρουσιάζονται από την σκοπιά του αμερικάνου δικηγόρου του ρώσου κατάσκοπου, ο οποίος κλήθηκε ν'αναλάβει και τις διαπραγματεύσεις ανταλλαγής. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στην περίφημη γέφυρα Glienicke, η οποία συνδέει το Πότσνταμ με το Βερολίνο και πάνω στην οποία έγινε η περίφημη ανταλλαγή.

Το εξαιρετικό σενάριο γράφτηκε από τους αδελφούς Coen, ενώ την σκηνοθεσία υπογράφει ο Steven Spielberg (1946). Πρωταγωνιστούν οι Tom Hanks, Mark Rylance, Alan Alda και Amy Ryan

Έκανε πρεμιέρα στις 16 Οκτώβρη 2015 στο Νιου Γιορκ.

Για το εξαιρετικό soundtrack υπάρχει ένα ανέκδοτο. Όσοι ακολουθούν και γνωρίζουν τις δουλειές του Spielberg, ξέρουν πως ο τεράστιος αυτός σκηνοθέτης έχει μία εμμονή με τις μουσικές των ταινιών του. Κι'αυτή η εμμονή ονομάζεται John Williams. Πράγματι, πρέπει να ψάξεις πολύ για να βρεις ταινία του Spielberg που να μην έχει ντύσει μουσικά ο σπουδαίος αυτός μουσικός.

Σαν την δική μας. Κι'αυτό γιατί, παρότι του προτάθηκε, λόγοι υγείας τον ανάγκασαν να μην μπορέσει ν'ασχοληθεί. Έτσι, ο σκηνοθέτης στράφηκε στον Thomas Newman (1955), έναν από τους χαρισματικότερους συνθέτες soundtracks της γενιάς του (θυμηθείτε τα Green Mile, American Beauty, Skyfall και τόσα άλλα).

Και πέτυχε διάνα, αφού ο Newman έγραψε ένα μαγικό dark score, ιδανικό για τις ανάγκες του σεναρίου, γεμάτο εικόνες που σε γυρίζουν στις ταινίες των '60s, στο απόλυτο κλίμα των '60s.

Μπράβο λοιπόν και στον Newman, αλλά και στον Spielberg που, έτσι για την ιστορία, είναι η πρώτη του ταινία από το 1985 (και το Color Purple), στην οποία δεν συνεργάστηκε με τον Williams. Πάλι για την ιστορία, να πούμε, πως εκεί είχαμε πάλι ένα μαγικό soundtrack από τον Κύριο Quincy Jones.

Αυτά τα λίγα και πάμε ν'απολαύσουμε.

Hall Of trade Unions, Moscow

Sunlit Silence

Ejection Protocol

Standing Man

Rain

Lt. Francis Gary Powels

The Article

The Wall

Private Citizen

The Impatient Plan

West Berlin

Friedrichstraβe Station

Glienicke Bridge

Hommecoming

Bridge Of Spies (End Title)

La Source des Femmes

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Όσοι έχουν διαβάσει (ακούσει, δει) την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, σίγουρα θα βρουν αρκετές ομοιότητες, βλέποντας τούτη δω την καταπληκτική ταινία.

Μόνο που, το La Source des Femmes (ή Πηγή των Γυναικών επί το ελληνικότερο) είναι κατά τι πιο σύγχρονο από τον 4ο πχ αιώνα του Αριστοφάνη.

Το script είναι λυσιστρατικό : μια "ξένη" γυναίκα ξεσηκώνει τις υπόλοιπες ενός απομονωμένου ορεινού χωριού του Μαρόκου (μετά από ένα τραγικό συμβάν), και της πείθει να σταματήσουν να κουβαλούν μόνες τους το νερό από τις πηγε΄ς του βουνού. Για να πείσουν δε τους άντρες, πως πρέπει αυτοί να κάνουν αυτή την εργασία, οι γυναίκες αποφασίζουν απεργία από κάθε συζυγικό καθήκον, συμπεριλαμβανομένου και του σεξ.

Προσθέστε σ'αυτό τη μαγική φωτογραφία, τα κοντράστ των ξερών τοπίων με τα απίθανα έντονα χρώματα των γυναικών και θα 'χετε μία πανέμορφη ταινία.

Σκηνοθέτης είναι ο ρουμάνος Radu Mihaileanu (1958), πολιτογραφημένος γάλλος εδώ και 30 χρόνια, ο οποίος υπογράφει εδώ την 7η και τελευταία του (μέχρι σήμερα) ταινία του.

Πρωταγωνιστούν οι Leila Bekhti και Hafsia Herzi

Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών, στις 21 Μάη 2011, ενώ έκανε πρεμιέρα στις 2 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου.

Εκτός από πολύ όμορφη ταινία, έχουμε και ακόμα ομορφότερο soundtrack. Πράγμα ολοένα και πιο σπάνιο, το 'χουμε ξαναπεί.

Το score έχει την υπογραφή ενός σπουδαίου συνθέτη, του γαλλομαροκινού Armand Amar (1953), άγνωστου στους πιο πολλούς (μη μυημένους), αλλά πασίγνωστου στον χώρο του, με πάνω από 45 soundtracks στο ενεργητικό του. Κυρίως για την συνεργασία του με τον "δικό" μας Κώστα Γαβρά (στις μετά το 2002 ταινίες του).

Η μουσική γι'αυτήν την ταινία δεν περιγράφεται. Ακούγεται. Ο Amar μας χαρίζει μια πανδαισία εικόνων, χρησιμοποιώντας τ'αγαπημένα του κρουστά congas, zarb και tabla. Το όλο με συνοδεία αραβικών παραδοσιακών οργάνων, δημιουργούν αυτήν ακριβώς τη μουσική ατμόσφαιρα που θα περιμέναμε.

Γι'αυτό ας ακούσουμε κι ας σωπάσουμε (ή το αντίστροφο)

La Source

Chant Du Loup

Hammam

Ranoucha

Tristesse

Dance Du Voile

Le Vieux Fusil

Le Combat

Le Colporteur

Chez L' Imam

Handra

Leila Et Samir

Le Mur

Les Touristes

Leila Et Sofiane

Naissance 1

La Revolte De Leila

Naissance 2

Rajel Ya Rajel

La Source Des Femmes