Hard Rain ( Vol.1)

Καλημέρα αγάπες μου και καλό Δεκέμβρη να 'χουμε.

Τώρα κι'αν χαθήκαμαν εντελώς, αλλά, μετά την σοβαρότατη επέμβαση, ο φάδερ πάει προς το καλύτερο. Μένουν, βέβαια, μερικές δύσκολες μερούλες αποκατάστασης, αλλά ο τύπος είναι αητός.

Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω όλους όσοι έσπευσαν ν'ανταποκριθούν για το αίμα και, γενικά, όλους όσοι ενδιαφέρθηκαν. Σας είμαι υπόχρεος ρε καρντασοκαρντάσενες. Και επιφυλάσσομαι.

Σήμερις θέλω να σας χαρίσω το πρώτο (από τα δύο) μέρος ενός από τα ομορφότερα tributes που έχω ακούσει στη ζωή μου. Κι'εφόσον λέω από τα ομορφότερα, δεν θα μπορούσε παρά ν'αναφέρεται σ'έναν από τους λατρεμένους μου.

Στην προκειμένη περίπτωση, μιλάω για το Hard Rain Vol.1 και, για τους φαν, ο τίτλος και μόνο παραπέμπει στον Bob Dylan της καρδιάς μας.

Δεν θα σας ζαλίσω με διάφορες πληροφορίες, μιας και οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν τα λένε όλα από μόνοι τους.

Θα σας πω μονάχα, πως το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε το Μάη του 2002 και πως η ομορφιά του έγκειται και στο ό,τι πολλά από τα τραγούδια δεν είναι απ'αυτά που θα λεγαμε "γνωστά" ή "κλασσικά" του τροβαδούρου.

Αυτά τα λίγα, σας αγαπώ και βάλτε τα copy και τα download να δουλέψουν.

The Waterboys - Girl From The North Country

Bill Kirchen - Just Like Tom Thumb's Blues

Johnny Marr - Don't Think Twice, It's Allright

Howard Devoto / Luxuria - She's Your Lover Now

Thea Gilmore - I Dreamed I Saw St Augustine

The Band - When I Paint My Masterpiece

The Hollies - The Times They Are A-Changin'

Robert Palmer - I'll Be Your Baby Tonight

Cat Power - Paths Of Victory

Todd Rundgren - Most Likely You Go Your Way And I'll Go Mine

Thurston, Kim and Epic - Sitting On A Barbed Wire Fence

Mary Lou Lord - You're Gonna Make Me Lonesome When You Go

Manfred Mann - With God On Our Side

Cassandra Wilson - Shelter From The Storm

The Nice - She Belongs To Me

Paul Weller - I Shall Be Released

Made Us Strangers

Καθυστερημένα καλό μήνα Μάη να 'χουμε αδέλφια.

Το νταλικόφωνο, έχοντας μπει στην τελική ευθεία των πανελληνίων του μικρού νταλικέρη, πρόσθεσε κι'άλλες υποχρεώσεις, λιγόστεψε τον ελεύθερο χρόνο, οπόταν...

Οπόταν θα επικοινωνούμε (δυστυχώς) με το σταγονόμετρο, μέχρι νεωτέρας.

Στις 28 του Απρίλη κυκλοφόρησε τούτο δω το album, για το οποίο θέλω σήμερις να σας μιλήσω. Μου το 'στειλε ο φίλος ο Κυριάκος από το Montreal, ζητώντας μου να το πλασάρω, έτσι λιγουλάκι, αφού τα λεβεντόπαιδα τυγχάνουν φιλαράκια του.

Οι The Young Novelists είναι παντελώς άγνωστοι στην ψωροκώσταινα. Έχουν αρχίσει όμως και αποκτούν δόξες και τιμές στην γενέτειρά τους, τον Καναδά, αλλά και στο αμέρικα.

Πρόκειται, στην ουσία, για μία γνήσια roots rock μπάντα, η οποία περιστρέφεται γύρω από τον ιδρυτή της, τον Graydon James (σύνθεση, φωνητικά, ακουστική κιθάρα) και την γυναίκα του Laura Spink (φωνητικά, κρουστά). Ο James ξεκίνησε γράφοντας μόνος του, στις αρχές της δεκαετίας των '00 ενώ, στα μέσα της δεκαετίας, άρχισε τις live εμφανίσεις μ'ένα σχήμα που ονομαζόταν Graydon James and The Youn Novelists. Κάπου τότε, η γυναίκα του άρχισε ν'ασχολείται ενεργά και ξεκίνησαν να ηχογραφούν τα πρώτα τους τραγούδια. Τότε είναι που αφαίρεσε το όνομά του απ'την μαρκίζα και που κυκλοφόρησε το πρώτο ΕΡ τους (A Small Town Eulogy), στα 2011.

Στα 2012, κι'αφού προηγήθηκε ένα live album, κυκλοφόρησαν και το πρώτο studio album τους (In The Year You Were Born).

Οι Novelists είναι μια καθαρά live μπάντα, με πάμπολλες ζωντανές εμφανίσεις σ'όλο τον Καναδά, αλλά και έξω απ'αυτόν. Συνεχίζουν την μεγάλη καναδική παράδοση στην roots rock μουσική και είναι και πολύ καλοί παρακαλώ.

Απ'οσα μπόρεσα να μαζέψω, ο James είναι και λιγουλάκι συγγραφέας. Έτσι εξηγείται και το concept του νέου τους album Made Us Strangers (28.4.2015), του οποπίου τα στιχουργικά κινούνται γύρω από θέματα όπως αδέλφια στην ίδια μπάντα, ερωτικά τρίγωνα αλλά και τον πατέρα που του λείπει η φωνή του γιου του, όταν είναι μακρυά του.

Όπως και να 'χει, τα παιδιά αξίζουν ν'ακουστούν.

Και για είμαστε και δίκαιοι, η υπόλοιπη μπάντα αποτελείται από τους John Law (κιθάρα), Mike Paddags (ντραμς) και Allan Raun (μπάσο).

Palindrome

Singer-Songwriter

Always Make The Mistake

Hear Your Voice

Brothers In The Garage

For The Record

Come Back To Me

When You Once Were Wild

What Lies Ahead

Couldn't Be Any Worse

Name Your Price

Who Can Say

High Hopes

Καλημέρα λατρείες.

Όπως μου 'λεγε η σχωρεμένη η γιαγιά μου, κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς έχουμε τον μπουναμά μας.

Έτσι και σήμερα.

Χωρίς πολλά λόγια, αλλά με πολλές ευχές, η νταλίκα έχει την τιμή και την χαρά να σας χαρίσει, πρώτοι απ'όλους, τον ολοκαίνουργιο δίσκο του Bruce -The Boss - Springsteen

To High Hopes είναι το 18ο studio album του Αφεντικού, είναι καραδισκάρα και θα κυκλοφορήσει στις 14 Γενάρη του 2014 για τους κοινούς θνητούς.

Κι'αν προσέξατε, έχει και τίτλο σημαδιακό (σημειολογικό που θα λεγε μια πολυαγαπημένη ψυχή).

Με τις υψηλότερες ελπίδες μου για όλους σας.

Υγεία για σας και για όσους αξίζουν ν'αγαπάτε.

High Hopes

Harry's Place

American Skin (41 shots)

Just Like Fire Would

Down In The Hole

Heaven's Hole

Frankie Fell In Love

This Is Your Sword

Hunter Of Invisible Game

The Ghost Of Tom Joad

The Wall

Dream Baby Dream

springsteen.mp3  

Unplugged (1995)

Παρασκευοκαλημέρες λατρείες μου.

Συνέχεια από τη χθεσινή ανάρτηση, κι'επειδής υπάρχουν λόγοι, είπα σήμερις, τελευταία μέρα της γαμω-βδομάδας, να σας χαρίσω άλλο ένα μεγάλο MTV unplugged.

Ειλικρινά δεν ενθυμούμαι αν το έχω ξαναπαίξει. Αν ναι, ρίχτε το στο 4ο στάδιο του Αλτσχάϊμερ (που με φλερτάρει) και προσπεράστε.

Αν όχι, δώστε του λίγια προσοχή. Είπαμε, υπάρχουν λόγοι.

Και οι λόγοι είναι τρεις.

Πρώτον, μιλάμε για τον Bob Dylan

Δεύτερον, μόλις έχει κερδίσει το Grammy για το υπεροχότατο World Gone Wrong και, για μία κόμα φορά, κάνει στροφή στην καριέρα του.

Και τρίτον, το κοινό της ηχογράφησης του unplugged, αποτελείται στη συντριπτική του πλειοψηφία από νεαρόπαιδα, πράγμα που τα του προσδώσει μία νέα έκρηξη στη δημοσιότητά του (όχι δηλαδής πως την χρειαζόταν, αλλά λέμε).

Υπάρχει κι'ένα τέταρτον. Τα διαμάντια που διάλεξε να πει, έχουν όλα (μα όλα) νέες καταπληκτικές ενορχηστρώσεις. Κι'αυτό κολλάει με τον τρίτο λόγο.

Το Bob Dylan Unplugged είναι το προϊόν δύο ηχογραφήσεων, στις 17 και 18 Νοέμβρη 1994, στα New York Sony Studios.

Ο Dylan εμφανίστηκε με τους μουσικούς που, λίγο καιρό μετά θα αποτελούσαν την μπάντα του για την Never Ending 1995 περιοδεία του. Ήτοι : Bucky Baxter (ντόμπρο και κιθάρα), Tony Garnier (μπάσο), John Jackson (κιθάρα), Brendan O'Brien (όργανο) και Winston Watson (ντραμς).

Κυκλοφόρησε στις 2 Μάη 1995, ταυτόχρονα με το DVD.

Όλα τα διαμάντια είναι υπέροχα. Η νταλίκα ξεχωρίζει τα John Brown (από τον πρώτο-πρώτο δίσκο του στα 1962), ένα εξαιρετιξκά σπάνιο κομμάτι, μιας και αυτή είναι η τρίτη (και τελευταία) φορά που ηχογραφήθηκε και το Love Minus Zero/No Limit σε μία μαγική σιγανή (σα νανούρισμα) εκτέλεση.

Αυτά, γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια μπροστά σ'αυτόν

Tombstone Blues

Shooting Star

All Along The Watchtower

The Times They Are a-Changin'

John Brown

Desolation Row

Rainy Day Women #12 & 35''

Love Minus Zero/No Limit

Dignity

Knockin' On Heaven's Door

Like A Rolling Stone

With God On Our Side

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Alchemy

Καλημέρα αγάπες.
Πρώτα απ'όλα ευχαριστώ θερμά για τις ευχές σας.
Να 'μαστε καλά ν'ανταμώνουμε.

Σήμερα λεω ν'ασχοληθούμε λίγο μ'ένα από τα ομορφότερα live albums που έχουν κυκλοφορήσει.
Και λέω λίγο, γιατί θ'ακούσουμε μια επιλογή. Όχι ολόκληρο, λόγω έλλειψης χωρο-χρόνου.

Τους Dire Straits είναι περιττό να τους παρουσιάσουμε. Είναι από τις μπάντες που βγαίνουν μία κάθε 200 χρόνια (και αν).
Το Alchemy είναι απλά το live ευαγγέλιό τους.
Είναι αυτός ο δίσκος που κάθε νότα που ξερνάει το ηχείο γίνεται χρυσός.
Η ηχογράφησή του έγινε στις 22 και 23 Ιουλίου 1983, στα πολύ μεγάλα ντουζένια της μπάντας δηλαδή, στις 2 τελευταίες συναυλίες που έδωσαν στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου, μετά από την τεράστια 8μηνη περιοδεία τους Love Over Gold Tour, για την προώθηση του ομώνυμου (και μαγικού) δίσκου.
Τα υπέροχα outtake tapes τα χρωστάμε στον ξακουστό μηχανικό ήχου Mick McKenna που, για όσους δεν τον ξέρουν, είναι ο επικεφαλής της κινητής μονάδας ηχοληψίας των Rolling Stones.
Ο δίσκος μιξαρίστηκε το Νοέμβρη του 1983 και κυκλοφόρησε στις 14 Μάρτη του 1984.

Το εξώφυλλο είναι ένα είδος κολάζ από το "Alchemy", έναν πίνακα του Brett Witeley από τα 1974. Όποιος τον έχει δει, ξέρει πως πρόκειται στην ουσία για έναν τεράστιο πίνακα που αποτελείται από 18 άλλους, ο ένας δίπλα στον άλλον. Το κολάζ συνίσταται στην προσθήκη της κιθάρας, των χειλιών και του χεριού που τυην κρατάει. 

Πολλά είπαμε όμως.

Once Upon A Time In The West

Private Investigations

Sultans Of Swing

Tunnel Of Love

Telegraph Of Love

Tears Of Rage

Καλημέρα λατρείες.
Πριν δυο-τρεις μέρες έπινα καφέ με τον Σεραφείμ. Ο Σεραφείμ είναι φιλαράκι που δεν τον φωνάζουμε Μάκη. Τον φωνάζουμε Σεραφείμ. Και που είναι λάτρης της folk και της roots rock σε όλες τους τις εκφάνσεις. Και που, εκτός από το να συζητάει ώρες ατελείωτες για μουσική, του αρέσει να βάζει στοιχήματα. Και που, ανέλπιστα (λόγω των γνώσεών του), του κέρδισα το τελευταίο μας. Δεν θα πληρώσει τίποτα βέβαια, γιατί γιόρταζε ο μπαγάσας.
Το στοίχημα αφορούσε τούτους εδώ τους τύπους, μία από τις ιστορικότερες folk-roots rock μπάντες που πάτησαν το πόδι τους σε τούτη τη γη που την πατούμε (και που όλοι μέσα θε να μπούμε).
Τους The Band.
Για τους οποίους ο Σεραφείμ ισχυρίζονταν πως ήταν ήδη όνομα, όταν τους φώναξε ο Bob Dylan να περιοδεύσουν μαζί του στο αμέρικα (1965) και στο εουρόπα (1966), ενώ εγώ, πως στον Dylan χρωστάνε τα πάντα, μιας και ο πρώτος τους δίσκος έγινε πραγματικότητα μόλις μετακόμισαν από τον Καναδά στη Νέα Υόρκη, δίπλα στον μέντορά τους (1968).

Τέλος πάντων.
Είναι καναδοί λοιπόν και γνωρίστηκαν σταδιακά, από τα 1958 μέχρι τα 1963, όταν και μπούκαραν ένας ένας στους Hawks, τη rockabilly μπάντα του Ronnie Hawkins. Πρόκειται για τους Rick Danko (φωνητικά, μπάσο και τρομπόνι), Levon Helm (ντραμς, κιθάρα, μαντολίνο και φωνητικά), Garth Hudson (πλήκτρα και σαξόφωνο), Richard Manuel (πιάνο, ντραμς και φωνητικά) και Robbie Robertson (κιθάρα και φωνητικά).
Στα 1964 χώρισαν με τον Hawkins και άρχισαν να περιοδεύουν σόλο. Έτσι τους ανακάλυψε ο Dylan που, στην ουσία, τους πήρε υπό την προστασία του. Στα 1967 μετακόμισαν (το 'παμε) στο Νιου Γιορκ και άρχισαν τις ηχογραφήσεις. Ο πρώτος τους δίσκος (Music From Big Pink) κυκλοφόρησε στα 1968, αλλά όχι σαν The Band.
Το όνομα άρχισαν να το χρησιμοποιούν επίσημα από τα 1969. Μέχρι τα 1975, μας χάρισαν 6 studio albums, συν δύο συνεργασίες με τον Bob Dylan, σε δύο ιστορικά albums του (Planet Waves - 1974 και The Basement Tapes - 1975), αλλά και κάμποσα live.
Στα 1976 χώρισαν. Για την ακρίβεια, ήταν την Ημέρα των Ευχαριστιών του 1976 (25 Νοέμβρη) και το διαζύγιο γιορτάστηκε μ'ένα σπουδαίο κονσέρτο στο Winterland Ballroom του Σαν Φραντσίσκο, συνοδεία πολύ μεγάλων (Muddy Waters, Neil Diamond, Eric Clapton, Neil Young, Van Morrison κλπ κλπ). Όποιος θέλει να δει αυτό το διαζύγιο, δεν έχει παρά να νοικιάσει από το βίντεοκλάμπ της γειτονιάς του το The Last Waltz (1978) του Martin Scorsese, γιατί αυτό ακριβώς αποτυπώνει αυτή η πολύ μεγάλη ταινία : το τέλος των The Band.
Ξανάσμιξαν στα 1983 (βγάζοντας 4 ακόμη studio albums), αλλά τα 'χουμε ξαναπεί : η μαγεία είχε πετάξει. Προσθέστε σ'αυτό και την αυτοκτονία του Richard Manuel (1986) και πάπαλα.

Μιλάμε για μία από τις ιστορικότερες αμερικάνικες μπάντες. Όχι τόσο γιατί φιγουράρουν στο καναδέζικο και αμερικάνικο Halls Of Fame. Ούτε γιατί το The Weight τους είναι #41 στα 500 Μεγαλύτερα Τραγούδια Όλων Των Εποχών του Rolling Stone.
Αλλά γιατί το στυλ τους και η μουσική τους επηρέασαν όλους σχεδόν τους μεγάλους. Μετράτε : Beatles, Neil Young, Led Zeppelin, Elvis Costello, Rolling Stones. Αλλά και μεταγενέστερες μπάντες, όπως οι Counting Crows, Black Crowes κλπ κλπ.

Χάρισμά σας σήμερις τα μεγαλύτερα διαμάντια τους από την χρυσή εποχή 1968-1976.
Σπέσιαλ για τον Σεραφείμ

Up On Cripple Creek

The Shape I'm In

The Weight

It Makes No Difference

Life Is A Carnival

Twilight

Don't Do It

Tears Of Rage

Stage Fright

Ophelia

The Night They Drove Old Dixie Down

Psychedelic Pill

Καλημέρα σας.
Διακόπτουμε τη φυσιολογική ροή των αναρτήσεών μας και, αντί για το τέταρτο και τελευταίο μέρος των Waterboys, η νταλίκα, όπως σας έχει κακομάθει χρόνια τώρα, σας παρουσιάζει σε παγκόσμια πρώτη τούτο δω το masterpiece.

Psychedelic Pill λέγεται και είναι το τριακοστό πέμπτο (ζωή να 'χουν) studio album του Neil Young, το δεύτερο μέσα στο 2012 και το πρώτο με τους Crazy Horse έπειτα από 9 χρόνια (Greendale - 2003).
Τα λόγια είναι περιττά όταν πρόκειται για τέτοιον μουσικό και για τέτοιον δίσκο.
Τον περιμέναμε πως και πως, ιδίως μετά τον εκπληκτικό Americana.
Και είναι σαφώς καλύτερος. Είναι ο παλιός καλός Neil Young και η τρελομπάντα του σε στιγμές απόλυτης νιρβάνας.
Ξαναζούμε ολοζώντανο το Rust Never Sleeps σε πολλή, πάρα πολλή μεγαλύτερη διάρκεια.
Και με μπόλικια ψυχεδέλεια που δημιουργούν τα ηλεκτρικά όργανα.

Ο δίσκος είναι διπλός και θα κυκλοφρήσει στις 30 Οκτώβρη.
Εσείς όμως είστε οι αδυναμίες μου. Κι'επειδής είστε οι αδυναμίες μου, το νταλικόφωνο σας τον χαρίζει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα από σήμερα. Για να είστε μέσα στα πράματα. Για το ακούσετε πρώτοι απ'όλους.
Μία τελευταία σημείωση : το πρώτο κομμάτι του πρώτου δίσκου (Driftin' Back) διαρκεί 27 λεπτά (χωρίς πλάκα). Επειδής όμως καμιά φορά συμβαίνουν και τεχνικά προβληματάκια, θ'ακούσετε μόνο τα 14 πρώτα λεπτάκια και σας υπόσχομαι (για όποιον τον θέλει ολόκληρο) να του το στείλω, αρκεί ν'ακολουθήσει το γνωστό μονοπάτι.
Τι λέμε;

CD1

Driftin' Back

Psychedelic Pill

Ramada Inn

Born In Ontario

CD2
Twisted Road
She's Always Dancing
For The Love Of Man
Walk Like A Giant
Psychedelic Pill (Alternate Mix)

Translucent Blues

Καλημέρα μπουμπούκια μου και χρόνια καλά, αγωνιστικά και με υγεία.

Η ανάρτηση σήμερα αφιερώνεται στους Χρίστους και τις Χριστίνες μας.
Με μια δισκάρα ολόφρεσκια και εξαιρετική.

Ο ένας είναι γέννημα-θρέμμα του Chicago, μεγαλωμένος με τα blues του βορρά, μετανάστης στην California, κολλητάρι του Jim Morisson και keyboard των Doors.
Ο άλλος, γεννήθηκε στην California, τον κέρδισαν τα blues και η κιθάρα, μετακόμισε στο Chicago και έγινε ένας από τους σπουδαιότερους slide κιθαρίστες των blues και rock-blues.
Και οι δύο, ο καθένας με τον τρόπο του υπηρέτησαν τα blues. Και την rock.

Και στα 2007, με αφορμή τον κοινό τους manager, βρέθηκαν, γνωρίστηκαν από κοντά και έπαιξαν μερικά jiggs παρέα. Σ'ένα one man show του πρώτου στην California. Και αποφάσισαν να περπατήσουν λίγο μαζί.
Στα 2008 κυκλοφορούν ένα υπέροχο alboum με μπαλλάντες (Ballads Before Rain - 2008) , και, αρχής γενομένης από τα 2009, αρχίζουν κοινές εμφανίσεις, όπου και όταν τους επιτρέπουν οι προσωπικές τους καριέρες.

Τον Μάη του 2011 (24.05) κυκλοφορούν τούτο δω τον δίσκο. Το Translucent Blues είναι ένας ανέρωτος rock blues δίσκος, σε μουσική δικιά τους και σε στίχους των Warren Zevon, Jim Caroll και Michael McClure. Το απόλυτο δέσιμο της slide κιθάρας με τον αμίμητο ήχο του άμεσα αναγνωρίσιμου keyboard μας χαρίζει πολύ μεγάλες μουσικές στιγμές. Στιγμές σύγχρονου rock-blues, παρά την προχωρημένη τους ηλικία.
Δώστε του προσοχή.

Ray Manzarek και Roy Rogers λατρεμένοι μου.
Τίποτα άλλο.

Hurricane
Rivers Of Madness
Game Of Skill
Fives And Ones
Kick
Tension
Blues In My Shoes
New Dodge City Blues
Greenhouse Blues
Those Hits Just Keep On Comin'
As You Leave
An Organ, A Guitar And A Chicken Wing

Calexico [drops]

Μίνι αφιερωματάκι σήμερα λατρεμένοι.
Χτες συζητούσα λιγουλάκι για τους Calexico. Υπάρχει κάποιος που δεν λατρεύει Calexico;
Όχι.
Άρα; Άρα, η νταλίκα θέλει σήμερα να μοιραστεί ένα μικρό κομματάκι από τις άγνωστες πτυχές τους. Απ'αυτά δηλαδή τα διαμάντια που κυκλοφορούν κατά καιρούς, μόνοι τους ή σε συνεργασία με άλλες μπάντες, κυρίως σε μορφή EPs ή singles (7'' και 12") και που σπάνια κυκλοφορούν εδώ.
Το πρώτο είναι το Convict Pool, που κυκλοφόρησε στα 2004 και που περιέχει, εκτός των άλλων και το κλασσικό Corona των αμερικάνων hardcore punkers Minutemen, σε μια απίθανη folk country διασκευή.

Alone Again Or
Convict Pool
Tu Disais
Corona
Praskovia
Sirena

Το δεύτερο είναι ένα πολυ-αγαπημένο της νταλίκας.
Πρόκειται για ένα 7'' single, το The Guns of Brixton/Interior of a Dutch House. Κυκλοφόρησε στα 2007 και πρόκειται για μια μαγική συνεργασία της μπάντας με τους τιτανο-μεγιστο-τεράστιους Beirut.
Για όσους ξέρουν, αλλά δυσκολεύονται να το αναγνωρίσουν, το The Guns of Brixton δεν είναι άλλο από το διαμάντι των The Clash από τον επικό δίσκο London Calling (1979).

The Guns of Brixton
Interior of A Dutch House

Jam Sessions with Booker T. Jones (1970)

Άλλη μια δύσκολη βδομάδα μπροστά μας αγαπούλες.
Το ξέρω, επαναλαμβάνομαι, αλλά δεν φταίω. Το πλάκωμα φταίει.
Ας το ξορκίσουμε λοιπόν, όσο και για όσο μπορούμε.

Η νταλίκα σήμερα απευθύνεται σε όσους αγάπησαν και εξακολουθούν ν'αγαπούν την folk, roots and southern rock και, ιδιαίτερα, τους μάγους του είδους Creedence Clearwater Revival. Το ξέρω πως τέτοιοι υπάρχουν μπόλικοι εδώ μέσα.
Ένας απ'αυτούς κι'εγώ.

Το Fantasy Session '70 είναι ένα σπάνιο bootleg, που κυκλοφόρησε από ένα άγνωστο ιταλικό label, το Main Street, στα 1971, μετά την τεράστια επιτυχία του δίσκου Cosmo's Factory.
Πρόκειται στην ουσία για τη συνεύρεση των CCR με τον απίστευτο Κύριο Booker T. Jones (και την μπάντα του (Booker T. & The MGs), στα studios Fantasy της Καλιφόρνιας.
Για όσους δεν ξέρουν, ο Booker T είναι ένας απίστευτος μουσικός (1944), που παίζει έναν σκασμό όργανα, γράφει και κάνει και παραγωγές. Κάποια στιγμή, η νταλίκα του χρωστάει αφιέρωμα, για να δείτε για τι τύπο μιλάμε.

Σ'αυτό το δίσκο, μπορούμε ν'ακούσουμε, εκτός από υπέροχες διασκευές των ήδη γνωστών διαμαντιών των CCR, μερικά jam που απλά δεν υπάρχουν. Το όργανο του Booker έρχεται και δένει με τα riffs της κιθάρας, το ντραμς βρυχάται και το αποτέλεσμα είναι, στ'αλήθεια, υπερ-σπάνιο. Μουσική με το Μ από δω μέχρι την Καλιφόρνια.
Να πούμε, ότι αυτά τα sessions κυκλοφόρησαν στα 1991 μέσα σ'ένα πολυτελές κοφρέ με δουλειές των CCR, μόνο που τα jam δεν υπάρχουν μέσα.
Δώστε βάση στην 15λεπτη μαγική εκτέλεση του I Put A Spell On You.

Jam Worm-Up
99 & 1-2
Proud Mary
Travelin' Band
Born On The Bayou
Down On The Corner
99 & 1-2 Reprise
I Put A Spell On You
Final Jam

Planet Waves [4-6]

Προχθές, παίζοντας το Bringing All Back Home to Me, σας έλεγα πως είναι ο σημαντικότερος δίσκος του Bob Dylan. Και είναι. Μουσικολογικά.
Σημαντικότερος όμως μουσικολογικά είναι αντικειμενική άποψη. Κι'αυτό προσπάθησα να εξηγήσω σε όλους όσοι μου στείλατε μηνύματα για να μου εκφράσετε αντιρρήσεις και να μου προτείνετε δικές σας επιλογές από την μεγάλη δισκογραφία του Dylan.
Απαντώ σε όλους (γιατί βαριέμαι θανάτου να απαντώ ξεχωριστά) : ούτε για μένα είναι ο καλύτερος δίσκος του. Σίγουρα πρόκειται για έναν από τους καλύτερους, αλλά τα δικά μου γούστα (όχι μόνο για τον Dylan) είναι λίγο πιο διεστραμμένα.
Σημαντικός μουσικολογικά είναι ένας δίσκος που σημαδεύει την ιστορία ενός καλλιτέχνη. Που προσδιορίζει το μουσικό του στυλ, το στίγμα του. Πολλές φορές (υποκειμενικά) δεν είναι ο καλύτερός του, μιας και κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τη δουλειά του συνέχεια προσπαθεί για το καλύτερο. Πρώτα για την πάρτη του κι'έπειτα για το κοινό του (και όχι μόνο).
Παράδειγμα : λένε πως το The Wall είναι ο καλύτερος δίσκος των Pink Floyd. Πιθανώς και να έχουν δίκιο, με βάση τόσο στατιστικά όσο και μουσικά κριτήρια. Αλλά (παντού υπάρχει ένα αλλά), ο δίσκος σταθμός που σημάδεψε και προσδιόρισε τη μουσική ταυτότητα των Pink Floyd, που χωρίς αυτόν δεν θα ήταν αυτοί που ήταν, δεν είναι το The Wall λατρείες. Είναι το Atomic Heart Mother. Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε ποτέ ούτε The Wall ούτε Wish You Were Here, που, για την νταλίκα είναι κλάσεις ανώτεροί του.

Το Planet Waves ανήκει σ'αυτήν την κατηγορία. Νταλίκα σπίκινγκ πάντα. Για μένα πρόκειται για έναν από τους 3 κορυφαίους δίσκους του Bob Dylan μακράν. Είναι το 14ο studio album του, ηχογραφήθηκε από 5 μέχρι 9 Νοέμβρη 1973 και κυκλοφόρησε στις 17 Γενάρη του 1974.
Είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Dylan με τους μουσικούς με τους οποίους έκανε τις τουρνέ του από τα 1966. Τότε η μπάντα λεγόταν The Hawks. Η τελευταία τους συναυλία μαζί ήταν στη Νέα Υόρκη στα 1972.
Στα 1973 ο Dylan (εν μέσω συγγραφικού οργασμού, στίχων και μουσικής εννοώ) επισκέφτηκε το σπίτι του κιθαρίστα της μπάντας Robbie Robertson, που είχε γίνει γείτονάς του στο Malibu, και τους άκουσε να παίζουν. Ενθουσιάστηκε και αφού συμφώνησαν νέες περιοδείες (σαν The Band πλέον) αποφάσισαν να γράψουν μαζί μερικές sessions με νέα τραγούδια του Dylan.
Όπερ και εγένετο μέσα σε 5 μερούλες.
Το αποτέλεσμα (τα είπαμε και πιο πάνω) είναι 42 λεπτά μουσική μαγείας. Ένας Dylan στο απόγειο της έμπνευσής του και 11 ενορχηστρώσεις απίστευτα δεμένες. "Πραγματικός" Dylan έπειτα από 3,5 χρόνια αναζητήσεις.

Στην αρχή, επιθυμία του Dylan ήταν ο δίσκος να ονομαστεί Ceremonies of the Horsemen, προφανής αναφορά στο τραγούδι Love Minus Zero (Bringing All Back Home to Me - χε χε χε). Του πήρε 3 βδομάδες για ν'αλλάξει γνώμη κι'αυτός είναι ο λόγος που ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε ανήμερα της πρώτης συναυλίας της νέας τουρνέ του με τους The Band.
Τι σημασία έχει όμως;

Να πούμε πως το εξώφυλλο είναι του ίδιου του Bob Dylan και, αν προσέξετε κάτω δεξιά στον πίνακα θα δείτε γραμμένο "Cast-iron & torch ballads" που δεν είναι τίποτα άλλο από την άποψη του Dylan γι'αυτό τον δίσκο. Να πούμε τέλος, ότι ο δίσκος αυτός χαρακτηρίστηκε από πολλούς κριτικούς σαν ο πιο "προσωπικός" του δίσκος, αφού όλα (μα όλα) τα τραγούδια έχουν σαν σημείο αναφοράς τη γυναίκα του Bob Dylan, Sara.
Μαγική στιγμή για τη νταλίκα το Wedding Song.

On a Night Like This
Going, Going, Gone
Tough Mama
Hazel
Something There Is About You
Forever Young
Forever Young (continued)
Dirge
You Angel You
Never Say Goodbye
Wedding Song

Native North American Child (Buffy Sainte-Marie)

Πάει πολύς καιρός που η νταλίκα δεν έκανε αφιέρωμα ε;

Τούτη δω η μεγάλη Κυρία είναι ινδιάνα. Από την φυλή των Cree, μια από τις μεγαλύτερες ινδιάνικες φυλές της βόρειας αμερικής, η οποία ακόμα και σήμερα απαριθμεί πάνω από 200,000 νοματαίους που ζουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στον Καναδά.

Γεννήθηκε σαν Beverly Sainte-Marie στα 1941 και, αφού ορφάνεψε πολύ μικρή, υιοθετήθηκε από ένα ζευγάτι καλών φίλων των γονιών της, οι οποίοι την ανέθρεψαν σαν παιδί τους και με τους καλύτερους όρους. Σπούδασε ανατολική φιλοσοφία στην Μασσαχουσέτη και αποφοίτησε πρώτη στην τάξη της. Όμως την κέρδισε η μουσική και η Χαβάη, όπου παντρεύτησε στα 1968 και χώρισε στα 1971, για να ξαναπαντρευτεί στα 1975 (μ'έναν γιο) στη Μινεσσότα, να ξαναχωρίσει και να ζει μέχρι σήμερα στο χαβανέζικο νησί Kauai.

Από τα 1962 η Buffy Sainte-Marie (πλέον) περιόδευε τον Καναδά παίζοντας πιάνο και κιθάρα (αυτοδίδακτη) και, γρήγορα, έβγαλε τη φήμη μιας "προικισμένης τραγουδίστριας". Πολύ γρήγορα άρχισε να μοιράζεται τη σκηνή με άλλους γνωστούς καναδούς της folk μουσικής όπως ο Neil Young, η Joni Mitchell, o Leonard Cohen κλπ κλπ. Από την άλλη, τα τραγούδια της άρχισαν να ηχογραφούνται από διάσημους της εποχής. Για παράδειγμα, το Untill it's time for you to go διασκευάστηκε μεταξύ άλλων από τους Elvis Presley, Barbra Streisand, Neil Diamond και πολλούς άλλους.

Το στυλ της είναι, όπως θα καταλάβατε καθαρά folk rock με μπόλικη δόση country ενώ, τα τελευταία χρόνια ασχολείται και λίγο με την electronica rock, πράγμα που δεν αφορά το παρόν αφιέρωμα.

Η Sainte-Marie, εκτός από καταπληκτική τροβαδούρος είναι και μια ενεργή κοινωνική ακτιβίστρια χρόνια τώρα. Ίδρυσε το Cradleboard Teaching Project, ένα είδος ιδρύματος για την καλύτερη κατανόηση των Γηγενών Αμερικάνων, δηλαδή των ινδιάνων βασικά. Από μικρή έπαιρνε ενεργά μέρος σε διάφορα κινήματα υπέρ των ινδιάνων, αλλά και αντιπολεμικά-αντιμπεριαλιστικά. Για τον αγώνα της αυτόν έχει βραβευτεί πολλές φορές και σε πολλές χώρες.

Σήμερα η νταλίκα θ'ασχοληθεί με τα folk-country διαμάντια της, την πρώϊμη εποχή της δηλαδή, μιας και από τα 1981 η Sainte-Marie ανακάλυψε τα computer και άλλαξε ολοκληρωτικά τους μουσικούς της προσανατολισμούς. Κάποια στιγμή να θυμηθούμε να παίξουμε και λίγια απ'αυτή τη δουλειά της. Καλή μας βδομάδα.

Universal Soldier
The Circle Game
Now that the Buffalo's Gone
Little Wheel Spin and Spin
Soldier Blue
I'm Gonna Be a Country Girl Again
Mister Cant't you See
Cod'ine
God is Alive, Magic is a Foot
He's an Indian Cowboy in the Rodeo
Helpless
Native North American Child
My Country's of the People you're Dying
(He Played Real Good) For Free
The Vampire

Cosmo's Factory

Ο σημερινός δίσκος-θρύλος που σας χαρίζει η νταλίκα κυριακάτικα είναι αποτέλεσμα του οργασμού έμπνευσης μιας από τις καλύτερες αμερικάνικες μπάντες και, πάντως, η καλύτερη στο είδος της, το roots rock.

Δεν είχε περάσει ούτε ένας μήνας από την κυκλοφορία του 4ου δίσκου τους (Willy and the Poor Boys - Νοέμβρης 1969) και οι Creedence Clearwater Revival (CCR για τους οικείους) ήταν ήδη στο studio για το νέο τους δίσκο. Ήταν δε τόση η πρεμούρα τους, που ήδη τον Γενάρη του 1970 κυκλοφόρησαν το πρώτο 45άρι του με δύο από τα ιστορικότερα τραγούδια τους (Travellin' Band / Who'll stop the Rain). Μετά ήρθαν οι μέλισσες, μετά έφυγαν πάλι και τον Απρίλη κυκλοφόρησαν και δεύτερο 45άρι.
Τελικά, κυκλοφόρησαν όλον τον δίσκο Cosmo's Factory τον Ιούλιο του 1970.

Πρόκειται ίσως για έναν από τους δύο κορυφαίους δίσκους τους.
Για μερικούς ο καλύτερος, για την νταλίκα όχι.
Γούστα είναι αυτά.
Ο τίτλος παραπέμπει στην αποθήκη που χρησιμοποιούσαν για να κάνουν τις πρόβες τους. Περιέχει 11 διαμάντια διαλεχτά ένα-ένα. Σύμφωνα με την παράδοσή τους, δεν είναι όλα δικά τους. Όπως και να 'χει, τουλάχιστον τα 8 από τα 11 έγιναν τεράστιες επιτυχίες.
Τι ξεχάσαμε; Α ναι. Ο δίσκος (αλλά και πολλά από τα τραγούδια του) ανέβηκε στο #1 στα τσαρτ τουλάχιστον 14 χωρών, ενώ πιστοποιήθηκε επίσημα χρυσός (500.000 αντίτυπα) τον Δεκέμβρη του 1970 από την αρμόδια αμερικανική επιτροπή.
Με τις υγείες μας.

Ramble Tamble
Before you accuse me
Travelin' Band
Ooby Dooby
Lookin' out my back door
Run through the jungle
Up around the bend
My baby left me
Who'll stop the rain
I heard it through the Grapevine
Long as i can see the Light