Interesting Drug

Καλημέρες τζουτζουκοτζουτζούκες μου.

Το νταλικόφωνο θ'ασχοληθεί σήμερις μ'έναν τύπο περίεργο. Πολύ καλό μουσικό, αλλά εξαιρετικό αμφισβητήσιμο, κατ' άλλους παρεξηγημένο. Όχι μουσικά. Μουσικά θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους "νεωτεριστές"΄της indie μουσικής, μια από τις καλύτερες βαρύτονες φωνές (άντε και λίγο falsetto), ένας μοναδικός συνθέτης.

Εκεί που ο Morrissey μας τα χαλάει λίγο, είναι στις πολιτικές του πεποιθήσεις, τουλάχιστον έτσι όπως προκύπτει από τις συνεχείς και αντικρουόμενες δηλώσεις του. Από τη μία δηλώνει πως "...ένα πρόσωπο είναι μόνο, μπορούμε να την καταστρέψουμε εύκολα..." για την Thatcher (1984), ή "...πέθανε ο Reagan, αλλά καλύτερα να είχε πεθάνει ο Bush στη θέση του..." κι'απ'την άλλη πετάει ρατσιστικές κορώνες, τις οποίες, βέβαια, σπεύδει μετά να μαζέψει.

Όπως και να 'χει, ο κόσμος λατρεύει. Τόσο, που είναι ο καλλιτέχνεις με τα περισσότερα fan-sites στον κόσμο.

Γεννήθηκε σαν Steven Patrick Morrissey, στα 1959, στο Lancashire της Αγγλίας. Οι γονείς του (ιρλανδοί φανατικοί καθολικοί) είχαν μετακομίσει απ'το Δουβλίνο ένα χρόνο πριν τη γέννησή του.

Από μικρός άκουγε pop, ενώ λάτρευε να μιμείται γυναικείες φωνές pop stars.

Τον κέρδισε όμως το punk (που ήταν και της μοδός εκείνη την εποχή). Στα 1978 (στα 19 του δηλαδής) έφκιασε την πρώτη του μπάντα (The Nosebleeds), παρέα με το κολλητάρι του, τον κιθαρίστα Billy Duffy (αργότερα μέλος των The Cult). Τότε είναι που ξεκινάει να γράφει και τα πρώτα του τραγούδια.

Στα 1982, μαζί με καινούργιο παρεάκι φκιάνει τους Smiths, που έμελλε να είναι το άρμα του για την διασημότητα. Γιατί πολλοί, ακόμα και σήμερα, τον εξισώνουν με την θρυλική αυτή μπάντα.

Παρά τη μεγάλη τους επιτυχία, και πάνω στο απώγειό τους, οι Smiths διαλύουν στα 1987.

Από κείνο το σημείο και μετά, ο Morrissey ξεκινάει την solo καριέρα.

Που κρατάει μέχρι τα σήμερα και που είναι μεγάλη και σημαντική. Στα 1988 κυκλοφορεί το πρώτο solo studio album του (Viva Hate), οκτώ μόλις μήνες μετά την διάλυση της μπάντας.

Από τότε (και με μία διακοπή μεταξύ 1998 και 2003), μας έχει χαρίσει 10 προσωπικούς δίσκους, με τελευταίο τον πολύ καλό φετινό World Peace Is Non Of Your Business (2014).

Παράλληλα, κι'επειδή είναι ένας από τους καλύτερους live performers, περιοδεύει ασταμάτητα και, τούτο, παρότι έχει σοβαρά προβλήματα υγείας (καρκίνο), τα οποία αντιμετωπίζει με αξιοθαύμαστη στωϊκότητα.

Αυτά τα λίγα. Ξέρω πως πολλοί, με βάση τα παραπάνω που σας είπα, δεν τον πολυγουστάρουν. Λίγο με καίει, για να είμαι ειλικρινής. Όταν θα μάθουμε να διαχωρίζουμε το καλλιτεχνικό από το υπόλοιπο, θα μάθουμε ν'ακούμε και μουσική.

Μέχρι τότε, τα δέοντα στη μαμά σας.

The Last Of The Famous International Playboys

You Gonna Need Someone On Your Side

The More You Ignore Me, The Closer I Get

Glamorous Glue

Girl Least Likely To

Suedehead

Tomorrow

Boxers

My Love Life

Break Up The Family

I'Ve Changed My Plea To Guilty

Such A Little Thing Makes Such A Big Difference

Ouija Board Ouija Board

Interesting Drug

November Spawned A Monster

Everyday Is Like Sunday

Interlude

Pioneer To The Falls

Καλημέρα ζουμπουρλούδικά μου.

Σήμερις θα μιλήσουμε για νεουορκέζικια μπάντα, για τους Interpol

Μια όχι και τόσο γνωστή μπάντα, η οποία συγκαταλάγεται ανάμεσα σ'αυτές που ξεκίνησαν το γνωστό revival κίνημα του post-punk, κίνημα που φύτρωσε στο Νιου Γιορκ, στα τέλη της δεκαετίας του '90 και που περιλαμβάνει επίσης τους The Strokes, Stellastarr, Longwave και μερικούς άλλους.

Η μπάντα φκιάχτηκε στα 1997 από τους Paul Banks (κιθάρα, φωνητικά), Daniel Kessler (κιθάρα, φωνητικά), Carlos Dengler (μπάσο) και Greg Drudy (ντραμς). Ο τελευταίος εγκατάλειψε την μπάντα στα 2000 και αντικαταστάθηκε από τον Sam Fogarino ενώ, στα 2010, αποχώρησε ο Dengler.

Το μουσικό τους στυλ είναι αναμφισβήτητα post-punk, αλλά τα πολλά staccato μπάσα και τα πολλά ρυθμικά περάσματα τους φέρνουν επίσης κοντά στο indie-rock, κάτι σαν τους Joy Division (στις καλές τους) ή τους Chameleons.

Το πρώτο studio album τους (Turn On The Bright Lights) κυκλοφόρησαε στα 2002 και, πολύ γρήγορα, τους καταξίωσε. Ακολούθησαν άλλα 3, με τελευταίο το ομώνυμο (Interpol) στα 2010. Μαζί με 3 EPs. Από τότε έχουν ψιλοχαθεί απ'την πιάτσα, χωρίς να έχει ανακοινωθεί κάτι για διάλυση.

Όπως και να 'χει, οι λεβέντες δεν είναι καθόλου κακοί. Για του λόγου το αληθές, πάρτε μία επιλογή απ'όλα τους και κρίνετε αμοναχοί σας.

Εδώ το κατεβάζετε.

Evil

Lenght Of Love

All Fired Up

Pioneer To The Falls

Rest My Chemistry

Who Do You Think

Song Seven

NYC

Obstacle 1

Obstacle 2

Roland

Days Are Gone

Καλημέρα σαραγΛάκια μου.

Μετά τις κουλτουρο-αναρτήσεις, το νταλικόφωνο σήμερις κάνει ένα απ'αυτά που πολύ του αρέσει να κάνει : ν'ανακαλύπτει και να σας γνωρίζει (κατ'αποκλειστικότητα)  φρέσκο μουσικό αίμα.

Ιδίως όταν αξίζει τον κόπο.

Και τούτες δω οι δεσποσύνες το αξίζουν και με το παραπάνω.

Είναι οι Haim από το Los Angeles και ξεκίνησαν να παίζουν μαζί από τα 2006. Είναι τρεις αδελφές, η Este (1986), η Danielle (1989) και η Alana Haim (1991). Μαζί τους και ο Dash Hutton στα ντραμς.

Από μικρούλες άκουγαν κλασσικό rock και americana, εξαιτίας των υπερβολικά φιλόμουσων ροκάδων γονιών τους.

Ενώ ήταν ακόμα στο σχολείο, συμμετείχαν στην οικογενειακή μπάντα Rockinhaim, που έστησαν ο μπαμπάς και η μαμά και που έπαιζε διασκευές rock και folk συγκροτημάτων.

Στα 2006 αποφάσισαν να φκιάσουν τη δική τους μπάντα, μιας και είχαν ήδη έτοιμα δικά τους τραγούδια. Μόνο που, και λόγω ηλικίας, τα τραγούδια τους είχαν ενσωματώσει στην rock και αρκετά στοιχεία μοντέρνας RnB.

Ξεκίνησαν έτσι, παράλληλα με τις σπουδές τους, να συμμετέχουν σε συναυλίες άλλων (πιο γνωστών) μουσικών και, σιγά-σιγά, άρχισαν ν'αποκτούν δικό τους κοινό.

Τον Φλεβάρη του 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ΕΡ (Forever), το οποίο έτυχε πολύ καλής υποδοχής.

Μετά από μία πολύ καλή παρουσία στο South by South West φεστιβάλ, τον Μάρτη του ίδιου χρόνου, υπογράφουν με την Polygram αγγλίας, τον Ιούνη.

Έπειτα από αρκετές ακόμα εμφανίσεις (και μερικά βραβεία από δω κι'από κει) κλείστηκαν στα studios για την ηχογράφηση του πρώτου studio album τους. Το τελείωσαν φέτος τον Ιούνη, ονομάζεται Days Are Gone και θα κυκλοφορήσει στις 30 Σεπτέμβρη 2013.

Εμείς το ακούμε σε αποκλειστικότητα σήμερις.

Σε ότι με αφορά, τα κορίτσια είναι σούπερ. Τα τραγούδια τους είναι σα ν'ακούς Fleetwood Mac σε μοντέρνα διασκευή. Απίθανα μουσικά περάσματα, έξυπνοι στίχοι, πολύ καλά δεσίματα.

Αν δεν καβαλήσουν καλάμι, ή δεν το γυρίσουν στο χαβαλο-μοντέρνο, έχουν πολύ μέλλον.

Κρίνετε κι'εσείς

Falling

Forever

The Wire

If I Could Change Your Mind

Honey & I

Don't Save Me

Days Are Gone

My Song 5

So Slow

Let Me Go

Running If You Call My Name

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.