Beni Dakan

Καλημέρα λεμονανθοί μου.

Για τους προληπτικούς δεν θα πω τίποτα, αφού δεν θα με διαβάσουν, μιας και σήμερα θα μείνουν κλεισμένοι σπίτι τους, χωρίς κινητά, ιντερνέτια και άλλα τέτοια του διαβόλου.

Για τους υποδέλοιποι, σήμερις, επιτέλους, αποφάσισα να κάνω το αφιέρωμα (που είχα υποσχεθεί) σ'ένα από τα γνωστότερα και ομορφότερα ζευγάρια-ντουέτα της μάνας Αφρικής, τους Amadou et Mariam

Για τους φαν των μουσικών μας κοντέινερ, πριν αρκετό καιρό είχαμε παίξει ολόκληρο το Dimanches A Bamako, το album δηλαδής που κυκλοφόρησαν στα 2005 σε συνεργασία με τον Manu Chao. Εκεί είχα γράψει, πως θα τους κάνω αφιερωματάκι.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Πρόκειται για συζύγους, από το Μάλι της Αφρικής. Ο Amadou Bagayoko γεννήθηκε στα 1954 και η Mariam Doumbia στα 1958. Έγιναν γνωστοί σαν το "Τυφλό ζευγάρι απ'το Μάλι", αφού και οι δύο είναι τυφλοί.Ο Amadou τυφλώθηκε στα 16 του και η Mariam στα 5 της.

Γνωρίστηκαν στο Ινστιτούτο Νέων Τυφλών του Bamako, όπου συμμετείχαν στην ορχήστρα του.

Από το 1974 (μέχρι και το 1980), ο Amadou συμμετείχε (κιθάρα και φωνητικά) σε μία πολύ γνωστή μπάντα του Μάλι, τους Ambassadeurs du Motel de Bamako.

Από τα 1983 ξεκίνησαν σαν ντουέτο, παίζοντας κυρίως τα blues του Μάλι.

 Σχετικά γρήγορα απέκτησαν φήμη και, στα 1985, μετακόμισαν στην Μπουρκίνα Φάσο κι'από κει στην Ακτή Ελεφαντοστού, όπου ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις. Εκεί είναι που συνάντησαν τον Κύριο Steve Wonder, με τον οποίον ξεκίνησαν παγκόσμιες περιοδείες.

Είναι χαρακτηριστικό πως, παρότι ξεκίνησαν από τα 1983, το πρώτο τους studio album (Se Te Djon Ye) κυκλοφόρησε στα 1998, αφού, μέχρι τότε, ηχογραφούσαν μόνο σε κασέτες και πομπίνες.

Σήμερα, έτσι για τη φάση, σαν πρώτο μέρος του αφιερώματος, θα σας χαρίσω κομμάτια απ'αυτές τις κασέτες και πομπίνες. Μιαν άλλη φορά, τα υπόλοιπα.

Μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει 7 studio albums και 3 compilations.

Μέχρι τα  '90s, το μουσικό τους στυλ ήταν ένα λιτό αφρικάνικο στυλ, με την κιθάρα του Amadou και τα φωνητικά και των δύο. Από κει και μετά, πρόσθεσαν στον ήχο τους διάφορα όργανα, όπως ηλεκτρικές κιθάρες, συριακά βιολιά, κουβανέζικες τρομπέτες, ινδικά τάμπλας, και αιγυπτιακά ney, με αποτέλεσμα να εμπλουτιστεί στο στυλ τους και να δημιουργηθεί αυτό που πολλοί αποκάλεσαν afro-blues.

Τα 'παμε σχεδόν όλα. Πάμε ν'ακούσουμε και να γνωρίσουμε

Εδώ κατεβαίνει

Noumou

Kanasson

A Chacun Son Probleme

Mon Amour

Kobe Ye Watiye

Allah Mana Kossin Ka

Do Be Mangan

Fantani

Beni Dakan

Sirra

Back To Africa

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Αύριο Πέμπτη 22 Αυγούστου, κυκλοφορεί στας ευρώπας (και αμερικάς) τούτος δω ο δίσκαρος.

Είναι από την σειρά "Music For Travels", που ήδη έχει κυκλοφορήσει 7 διαφορετικά ταξίδια. Το ένα καλύτερο απ'το άλλο.

Με καλυτερότερο αυτό εδώ, το Back To Africa.

Γιατί είναι το καλυτερότερο, δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω.

Μάνα Αφρική. Τέλος.

Το στυλ της μουσικής είναι ένα ethnic-ambient απ'αυτά που εγώ αγαπώ. Και που αρκετοί (το ξέρω) δεν πολυ-γουστάρουν. Τι να κάνουμε όμως; Τα γούστα και τα χρώματα....που λένε και οι φράγκοι.

Όσοι ψήνεστε, αφεθείτε.

McGrath James - African Street Market

Brass - Egipt

Oxala' - Kleur Afrika

Poku Dekembe - Wololo Whetenoyou

Entalia - No Man's Land

Baer Stephan - Hunted In The Jungle

McGrath James - Bongo Ecstasy

Baer Stephan - Congo Expedition

Baer Stephan - Deep Jungle Survival

Oxala' - A White Zombie In A Pyramid

McGrath James - Tribal Foot Race

Baer Stephan - African Ritual

McGrath James - Voodoo Frenzy

Oxala' - Africa Ritual Music

 McGrath James - African Twilight

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Drums Of Goree

Καιρό είχα να σας μιλήσω για τις δύο εμμονές μου : την μάνα Αφρική και την Σενεγάλη.
Και λέω να το κάνω σήμερα, με αφορμή την (κατ'ουσία) δολοφονία ενός σενεγαλέζου μετανάστη, τις προάλλες στο Θησείο.

Ο Μπαμπακάρ Ντιαέ ήταν από την Εμπακέ (M'Backe), μια μικρή πόλη προς το κέντρο της χώρας, στα δυτικά της πρωτεύουσας Ντακάρ. Ήταν 39 χρονών, παντρεμένος με δύο μικρά παιδάκια. Στον δρόμο έμοιαζε με όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους που, φορτωμένοι με τους τεράστιους σάκους τους (με φτηνά εμπορεύματα), τρέχουν συνέχεια προσπαθώντας να γλυτώσουν από τους μπάτσους. Τα τελευταία χρόνια τρέχουν να γλυτώσουν κι'από μια νέα "κάστα" ηλιθίων, τους δημοτικούς αστυνόμους, οι οποίοι, επειδή δεν τους αφήνουν (ακόμα) να έχουν κουμπούρια, έχουν βρει αποκούμπι στον ψευτο-τσαμπουκά. Εκεί που τους παίρνει όμως.
Και το θύμα τους, αυτή τη φορά, ήταν ο Μπαμπακάρ. Και τον κυνήγησαν με λύσσα. Τόση λύσσα που, για να γλυτώσει, ο δύστυχος προσπάθησε να περάσει μέσα από τις γραμμές του ηλεκτρικού. Αλλά δεν τα κατάφερε. Και η οιονεί δολοφονία του έγινε ένα "απλό εμπόδιο στις γραμμές", σύμφωνα μ'αυτά που άκουγαν απ'τα μεγάφωνα του ΗΣΑΠ οι επιβάτες.
Προφανώς, μετά απ'αυτό, η ζωή συνεχίζεται. Γιατί να μην συνεχίζεται άλλωστε; Δεν χάσαμε και τίποτα. Ένας ακόμα Μπαμπακάρ από την Εμπακέ ψήθηκε. Ένας ακόμα μοντέρνος σκλάβος της εποχής μας.
Σήμερα Τρίτη στις 6 το απόγευμα, για όποιον ακόμα ενδιαφέρεται, υπάρχει συγκέντρωση έξω από τον ηλεκτρικό σταθμό του Θησείου, στη μνήμη του παλικαριού. Στην συγκέντρωση καλούν διάφοροι φορείς και συλλογικότητες.

Δεν ξέρω αν ο Μπαμπακάρ είχε ποτέ επισκεφτεί το νησί του Goree. Μπορεί και ναι, μιας και πρόκειται για τουριστική ατραξιόν πρώτου μεγέθους στη Σενεγάλη. Για λάθος λόγο βέβαια, αλλά οι τουριστικές ατραξιόν έχουν (καμιά φορά) αυτή την ιδιότητα της υπερβολής.
Πρόκειται για ένα μικρό νησάκι, 0,182 τετρ. χιλιομέτρων, που βρίσκεται ένα μόλις ναυτικό μίλι έξω από το λιμάνι της Ντακάρ. Αποτελεί μία από τις 19 κοινότητες του διαμερίσματος της Ντακάρ και, με 1000 περίπου κάτοικους, είναι μία από τις πιο αραιοκατοικημένες κοινότητες της πρωτεύουσας, η οποία, να πούμε, είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις του κόσμου.
Αξιοποιείται (και μάλιστα πολύ) τουριστικά, σαν ένας από τους κατ'εξοχήν τόπους αναχώρησης των σκλάβων για τις δυτικές ευρωπαϊκές χώρες και την αμερική. Σ'αυτό συμβάλλει και η ύπαρξη ενός κάστρου, του Σπιτιού Των Σκλάβων (Maison des esclaves), το οποίο χτίστηκε γύρω στα 1780 με 1784 από μία γαλλική μιγάδικη οικογένεια.
Η ιστορική αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Πράγματι, το Goree ουδέποτε ήταν κέντρο διακίνησης σκλάβων. Τουλάχιστον όχι τόσο σημαντικό. Το σημαντικότερο κέντρο διακίνησης σκλάβων στην Σενεγάλη ήταν το St Louis, ένα μικρό λιμάνι στα βόρεια της χώρας. Το Goree απλά ήταν ένα λιμάνι "ευκαιρίας", όπου τα πλοία άραζαν για λίγο και απόθεταν εμπορεύματα και σκλάβους.

Όπως και να 'χει, το Maison des esclaves είναι το αρχαιότερο κτίριο του νησιού, οι δε επισκέπτες μπορούν να νοιώσουν την βαρβαρότητα της σκλαβιάς, περπατώντας τους τοίχους του και τα υπόγειά του. Δείτε και μια φωτογραφία του (τραβηγμένη στα 2002)

Τώρα, για να ντύσουμε μουσικά αυτό το μικρό ιστορικο-γεωγραφικό ταξίδι, διάλεξα μιαν ορχήστρα που αγαπώ πολύ. Σενεγαλέζικη βέβαια. Μιαν ορχήστρα που, εκτός από τις συναυλίες της και τη μικρή δισκογραφία της, είναι πραγματικοί δάσκαλοι της μουσικής παράδοσης της χώρας τους.
Μιλάω για τους Orchestre Afrique Djembe, ένα πολυμελές μουσικό σχήμα, που ξεκίνησε στα 1986 στη Ντακάρ και που ειδικεύεται στα περίφημα σενεγαλέζικα τύμπανα.
Στα 1994 κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους (τρεις έχουν όλους κι'όλους), Drums Of Goree που, όπως λέει και ο τίτλος του, είναι μια μουσική έρευνα πάνω στα τύμπανα έτσι όπως τα παίζουν στο μικρό νησάκι μας.
Κατ'εξαίρεση σήμερα δεν θα σας παίξω όλον τον δίσκο. Αφενός γιατί είναι πολύ μεγάλος και αφετέρου γιατί σύντομα έρχεται αφιέρωμα χορταστικό. Όποιος βέβαια θέλει, μου στέλνει ένα mail και του τον στέλνω ολόκληρο (γνωστή διαδικασία).

Για τον Μπαμπακάρ και όλους τους καταραμένους Μπαμπακάρ αυτής της γης.

Wari Kolela

Koteba

Assiko

Bougarabou

Doudoumba

Rhythms Del Mundo Africa

Τελικά αυτός ο Νοέμβρης δεν σταματάει να βγάζει καλούδια.
Κι'άντε εσύ να προγραμματίσεις αναρτήσεις όπως τις έχεις φανταστεί. Δεν γίνεται.

Την σειρά Rhythms Del Mundo, όσοι παρακολουθείτε νταλικόφωνο, την ξέρετε απόξω κι'ανακατωτά, αφού την έχουμε τιμήσει δεόντως.
Χθες που λέτε, και 3 χρόνια μετά το δεύτερο cuban-latin album (Rhythms Del Mundo Classics - 2009), ήρθε η σειρά για τη μάνα Αφρική. Είχε βέβαια προηγηθεί, στα 2010 το Rhythms Del Mundo Revival, αλλά αυτό ήταν εκτός σειράς.
Να θυμίσω, πως την σειρά αυτή την χρωστάμε στο project "Artists Project Earth", το οποίο δραστηριοποιείται σε προγράμματα κλιματικής αλλαγής, λειψυδρίας και κοινωνικών ανισοτήτων. 
Να πω επίσης, πως από τις πωλήσεις των δύο πρώτων δίσκων, το project έχει φκιάσει πάνω από 300 τέτοια προγράμματα, από γεωτρήσεις πηγαδιών μέχρι κατασκευές σχολείων.
Όποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες για το project ας επισκεφτεί την ιστοσελίδα του εδώ.

Το ολοκαίνουργιο καλούδι, το Rhythms Del Mundo Africa, που κυκλοφόρησε χθες, είναι το πρώτο για την Αφρική. 
Βρίσκουμε μέσα, μία ακόμα φορά, πολύ μεγάλους, που δέχτηκαν την πρόσκληση του project : Coldplay, Red Hot Chili Peppers, Beyonce, REM, Eminem, αλλά και σπουδαίους αφρικανούς. Μεταξύ άλλων ξεχωρίζω τον λατρεμένο Ali Farka Toure.
Θ'ακούσετε αγαπημένα τραγούδια σε καταπληκτικές διασκευές, αλλά και άγνωστα στον πολύ κόσμο, με τους αφρικανούς καλλιτέχνες να παίζουν παρέα με τους γνωστούς.
Θ'ακούσετε ωραία πράματα με άλλα λόγια.

ΥΓ. Όσοι θέτε, κατεβάστε τον δίσκο, αλλά γρήγορα γιατί θα τον κατεβάσω σύντομα. Ο λόγος είναι απλός : θέλω να πάτε να τον αγοράσετε γιατί είναι για καλό σκοπό. Η νταλίκα αυτούς τους δίσκους, αφού τους παρουσιάζει πρώτα σε αποκλειστικότητα (πριν κυκλοφορήσουν), μετά τους αγοράζει. Ήδη τον έχω παραγγείλει από το επίσημο site. Κάντε το κι'εσείς.
ΥΓ1. Καλημέρα όλη μέρα.

Coldplay - Viva La Vida

Beyonce - I Miss You

Plan B - She Said

Aloe Blacc - I Need A Dollar

Eminem feat. TS1 - Not Afraid

Mumford and Sons - Timshel

Rokia Traore - Is This Love

Red Hot Chilli Peppers - Under The Bridge

Fleet Foxes - Myconos

REM feat. Ali Farka Toure Band - Losing My Religion

Shanade - I'm Because

Bruno Mars - Grenade

Rokia Traore - John and Yoko

 

Hujambo si Nzuri Mwezi *

Δεν μας μπήκε και με τους καλύτερους οιωνούς ο Οκτώβρης λατρείες.

Αλλά πάλι, οι οιωνοί δεν είναι παρά σημάδια.
Οπότε στο χέρι μας. Οπότε αισιοδοξούμε, παρά τα σπασμένα πλευρά.

Για να ξορκίσουμε το άσχημο ξεκίνημα, σήμερα διάλεξα να σας χαρίσω υποσαχάρια αφρικάνικη μουσικούλα, από τα αποθέματα που έχω στα κοντέϊνερ.
Ένεκα ο (αρκετός) πόνος, δεν μπορώ να γράφω πολλά.
Γι'αυτό δεν σας δίνω την tracklist. Όποιος θέλει τα τραγούδια, στέλνει ένα mail και του τα δίνω εν καιρώ.

* καλημέρα και καλό μήνα (σουαχίλι)

Tassili

Καλημερούδια.

Πιάνοντας το νήμα από χθες, κι'επειδή πολύ χάρηκα που τα blues της Σαχάρα σας άρεσαν τόσο, σήμερα η νταλίκα πραγματοποιεί την υπόσχεσή της, με τούτον δω τον καταπληκτικό δίσκο των Tinariwen. 

Κανονικά, θα έπρεπε να πούμε πως το Tassili είναι το πέμπτο studio album τους. Κι'όποιος το ακούσει, μπορεί να ξεγελαστεί και να νομίσει πως έτσι είναι.

Δεν είναι όμως αποτέλεσμα ηχογραφήσεων σε studio. Ας το πάρουμε απ'την αρχή.

Λέγαμε χθες, ότι στα τέλη των '80s, οι Tinariwen σχηματίστηκαν σ'ένα στρατόπεδο Tuareg ανταρτών (Kel Tamashek) στη Νοτιοδυτική Λιβύη, κοντά στα σύνορα με την Αλγερία. Η γεωγραφική θέση αυτού του στρατοπέδου ήταν ιδανική, αφού οι αντάρτες μπορούσαν να φτάσουν εκεί ερχόμενοι από την νοτιο-ανατολική Αλγερία, να εκπαιδευτούν, και μετά να προωθηθούν στο όμορο Μάλι, όπου, στα τέλη των '80s -αρχές '90s είχαν ξεσπάσει πάλι εξεγέρσεις.

Στα 2010 που λέτε, η κολλεκτίβα μας θέλησε να επιχειρήσει μια επιστροφή στις ρίζες της. Στις κανονικές ρίζες της όμως. Στις σκηνές, στην ύπαιθρο και στις μεγάλες φωτιές γύρω απ'τις οποίες τραγουδάμε περνώντας την κιθάρα από χέρι σε χέρι (σύμφωνα με το έθιμο των Tuareg).

Υλικό υπήρχε μπόλικο, έμενε μόνο να διαλέξουμε το μέρος.

Όπως όμως ξέρουν όσοι ασχολούνται με τη μάνα Αφρική, η εξεγερσιακή φωτιά  έχει ξανανάψει στο Μάλι εδώ και 2 χρόνια, πράγμα που καθιστούσε ιδιαίτερα επικίνδυνη μιαν απόπειρα κατασκήνωσης στην πόλη Tessalit στο βόρειο Μάλι, που είναι και η γεννέτειρα της κολλεκτίβας.

Έτσι, επιλέχτηκε ένα εθνικό ορεινό πάρκο στη νοτιο-ανατολική Αλγερία, μέσα στη Σαχάρα φυσικά, το Tassili n'Ajjer, που συνορεύει και με τη Λιβύη αλλά και με το Μάλι.

Εκεί, η κολλεκτίβα μας ηχογράφησε τον υπέροχο αυτό δίσκο, ο τίτλος του οποίου, όπως καταλάβατε είναι η τοποθεσία δημιουργίας του. Και τον ηχογράφησε έξω, μέσα σε τέντες και σκηνές, με κινητά συνεργεία ηχογράφησης, με μικρόφωνα τυλιγμένα σε πανιά (για να ελαχιστοποιούνται οι εξωτερικοί θόρυβοι) και με ηλεκτρογεννήτριες σε μεγάλη απόσταση (για τον ίδιο λόγο).

Και κάλεσε και διάφορους φίλους της για να την βοηθήσουν, όπως τους The Dirty Dozen Brass Band, τους Kyp Malone και Tunde Adebimpe από το αμερικάνικο rock συγκρότημα TV on the Radio αλλά και τον θεϊκό Nels Cline (κιθαρίστα των Wilco).

Κι'όλοι μαζί έφκιασαν ένα από τους σπουδαιότερους δίσκους όλων των κατηγοριών. Έναν δίσκο που αποτελεί στροφή για την κολλεκτίβα μας, αφού, μετά από 4 δίσκους ηλεκτρικής κιθάρας, η "μεγαλύτερη based-guitar μπάντα του 21ου αιώνα" (σύμφωνα με τον Bob Boilen του NPR Music) ξαναγύρισε (όχι εντελώς βέβαια) στις κλασσικές κιθάρες και στο παραδοσιακό tuareg σιγανό τέμπο.

Οι ηχογραφήσεις κράτησαν τρεις βδομάδες, από 1η έως 20 Νοέμβρη 2010, κι'όποιος έχει ταξιδέψει σε ορεινά ερήμου τέτοια εποχή, ξέρει πως οι συνθήκες (ιδίως τη νύχτα) είναι ακραίες.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου του 2011, δηλαδή 10 μήνες μετά τις ηχογραφήσεις, κι'αυτό γιατί χρειάστηκε να επεξεργαστεί σε τρία διαφορετικά studios ανά τον πλανήτη (Παρίσι - Φλεβάρης 2011, Angers - Μάρτης 2011 και Ventura (California) - Απρίλης 2011).

Imidiwan Ma Tenam

Asuf D Alwa

Tenere Taqhim Tossam

Ya Messinagh

Walla Illa

Tameyawt

Imidiwan Win Sahara

Tamiditin Tan Ufrawan

Tiliaden Osamant

Djeredjere

Iswegh Attay

Takest Tamidaret

 

Sahara's Blues

Καλημέρα αδελφάκια, συντροφάκια και λοιπά παιδάκια.

Σήμερα η ανάρτηση θα είναι ιστορικο-ανθρωπο-γεωγραφικο-μουσική και, ως εκ τούτου, λίγο μεγάλη. Δια τον λόγον τουτονί, όποιος βαριέται ας πάει κατ'ευθείαν στη μουζίκ ή ας ανοίξει MEGA ν'ακούσει για τις εφτά πληγές του Φαραώ, που θα πέσουν στις καρκάλες μας αν μας κατσικωθεί αριστερή κυβέρνηση.

Για τους υποδέλοιποι, σήμερα θα μιλήσουμε για blues. Και πιο συγκεκριμένα για τα blues της ερήμου, τα blues της Sahara. Διευκρίνιση : μιας και σήμερα θα χρησιμοποιήσουμε μπόλικους αραβικούς-αφρικάνικους όρους, ας ξεκινήσουμε με το ότι δεν λέμε ποτέ "η έρημος Σαχάρα" αλλά απλά Σαχάρα, αφού Σαχάρα σημαίνει "η μεγάλη έρημος". Και σε ποιά διάλεκτο παρακαλώ; 

Στα Tamashek λατρείες μου.

Όπου tamashek βλέπε την πιο ομιλούμενη διάλεκτο των Tuareg. 

Και ποιοί είναι οι Tuareg; 

Είναι μια υποεθνότητα των Βερβέρων, μιας περήφανης αφρικανικής φυλής που εκτείνεται από τις βόρειες αφρικανικές ακτές του ατλαντικού ως την όαση Siwa της Αιγύπτου και από τη Μεσόγειο ως τον ποταμό Νίγηρα.

Οι Tuareg, με άλλα λόγια, είναι οι Βερβέροι της ερήμου, οι αδιαμφισβήτητοι αυτοκράτορες νομάδες της άμμου. Τους συναντάμε όπου συναντάμε και την Σαχάρα, με μεγαλύτερη όμως πυκνότητα στη Νότια Αλγερία, στο Τσαντ, το Μαρόκο, τη Λιβύη και το Μάλι.

Είπα Μάλι; Ωραία. Γιατί από κει αρχίζει η ιστορία μας.

Στα 1963, που λέτε, ο τετράχρονος tuareg  Ibrahim Ag Alhabib γίνεται μάρτυρας της εκτέλεσης του πατέρα του, αντάρτη που πήρε μέρος στην Πρώτη Εξέγερση των Tuareg του Aflellaga στο Μάλι (1962-1964).

Στα 7 του χρόνια, ένας θείος του τον πήγε στο σινεμά, όπου ο πιτσιρικάς είδε (σ'ένα γουέστερν) έναν καουμπόϋ να παίζει κιθάρα καβάλα στ'άλογό του. Δεν ήθελε και πολύ να ξυπνήσουν μέσα του οι παράλληλοι δρόμοι των νομάδων του Far West και της Σαχάρας.

Έφκιασε λοιπόν μια αυτοσχέδια κιθάρα (από κονσέρβες, ένα ξύλινο ραβδί και σύρματα από φρένα ποδηλάτου) και ξεκίνησε να πειραματίζεται, τόσο πάνω στην παλιά tuareg μουσική, όσο και στη σύγχρονη αραβική. Κι'αυτά, ζώντας σε καταυλισμούς προσφύγων στο Μάλι και, αργότερα, εξόριστος στην Αλγερία και τη Λιβύη.

Στα 1975, στα 16 του, είναι εξόριστος μαζί με άλλους Tuareg αντάρτες στην πόλη Tamanrasset της Αλγερίας. Εκεί γνωρίζεται με την chaabi, την υπέροχη μαροκινή μουσική πολιτικής διαμαρτυρίας, αλλά και με την μοντέρνα αλγερινή rai, παράλληλα με τα δυτικόφερτη rock'n'roll του Presley, την heavy rock των Led Zeppelin και τις μαγικές κιθάρες των Hendrix και Mark Knopfler.

Και σχηματίζει την πρώτη του μπάντα, στα 1979, μόλις δηλαδή πιάνει για πρώτη φορά στα χέρια του αληθινή κιθάρα. Η μπάντα δεν είχε όνομα, γιατί τα ίδια τα μέλη της δεν ήθελαν. Και το βάφτισμα το ανέλαβαν οι θαυμαστές. Και το όνομα αυτής Kel Tinariwen, που στην διάλεκτο tamashek σημαίνει "Τα παιδιά της ερήμου". 

Δεύτερη διευκρίνιση : Με δεδομένο πως Tinariwen είναι ο πληθυντικός του Tenere που σημαίνει έρημος, εύλογα κάποιος θ'αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν Sahara να σημαίνει (κι'αυτό) έρημος. Και όμως σημαίνει, γιατί ο όρος Tenere προσδιορίζει την έρημο εποικιστικά, με βάση δηλαδή το  ποιά τμήματά της κατοικούνται. Στον αντίποδα, Sahara είναι ο γενικός μεγαλοπρεπής όρος (As-Sahra Al-Kubra), "η Μεγάλη Έρημος".

Στα 1980, ο σχωρεμένος Muammar al-Gaddafi, με διάταγμά του, καλούσε όλους τους νέους Tuareg που ζούσαν παράνομα στη Λιβύη να προσέλθουν σε στρατόπεδα, να λάβουν στρατιωτική εκπαίδευση και, έτσι, να νομιμοποιηθούν. Έτσι πίστευε (τρομάρα του) πως θα συγκροτήσει ένα ειδικό επίλεκτο σώμα Tuareg πολεμιστών που θα του χρησίμευε για τις επεκτατικές του βλέψεις σε Τσαντ και Νίγηρα. Μεταξύ μας (και για την ιστορία) πήρε τα τρία του ναύτη.

Ο Ag Alhabib όμως και η υπόλοιπη μπάντα κατατάχτηκαν και εκπαιδεύτηκαν (για 9 μήνες), έχοντας στο μυαλό τους μελλοντικές εξεγέρσεις. Κι'ενώ τελείωσαν από κει, λιποτάχτησαν στη ζούλα και, στα 1985, μπήκαν σε κρυφό στρατόπεδο των επαναστατών Tuareg (πάλι στη Λιβύη) και συνέχισαν την στρατιωτική εκπαίδευση.

Εκεί όμως γνωρίστηκαν και μ'άλλους μουσικούς, έφκιασαν ένα αυτοσχέδιο studio και ξεκίνησαν να ηχογραφούν ερασιτεχνικά. Για τον λόγο αυτό, το 1985 θεωρείται σαν η χρονιά που γεννήθηκαν οι Tinariwen, η σημαντικότερη μουσική κολλεκτίβα της Αφρικής, οι αδιαμφισβήτητοι bluesmen της Σαχάρας.

Κολλεκτίβα που, ενώ απέκτησε γρήγορα τεράστια φήμη στο γεωγραφικό τόξο της Σαχάρας και σε αρκετά άλλα μέρη της Αφρικής, παρέμεινε άγνωστη για πολλά χρόνια στον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό θα πραγματοποιηθεί από τα 1998 (κι ενώ η κολλεκτίβα έχει επιστρέψει στη γενέτειρά της, στο Μάλι), όταν έτυχε να τους ακούσει ένα μέλος της σπουδαίας γαλλικής world music μπάντας Lo'Jo, σ'ένα μουσικό φεστιβάλ στην πρωτεύουσα του Μάλι, Bamako.

Την επόμενη χρονιά, αρκετά μέλη της κολλεκτίβας ταξίδεψαν στη Γαλλία και έπαιξαν σε συναυλίες μαζί με τους Lo'Jo. Κι'αυτό ήταν. Η Ευρώπη έμαθε τους Tinariwen. Ακολούθησε ο κόσμος ολάκερος.

Μέχρι τα 2001 δίνουν πάνω από 700 συναυλίες σε Ευρώπη, Αμερική, Ιαπωνία και Αυστραλία, μπροστά σε εκατομμύρια κοινού.

Τότε είναι (2001) που ηχογραφούν και το πρώτο studio album τους εκτός Αφρικής (The Radio Tisdas Sessions) το οποίο γίνεται πολυ-πλατινένιο πριν καν κυκλοφορήσει (6 Αυγούστου 2001).

Από τότε, έχουν κυκλοφορήσει άλλους 4 δίσκους γεμάτους από τα blues της ερήμου και την ουράνια assouf μουσική, όπου assouf = μοναξιά, νοσταλγία = blues. Παρμένη από έναν τίτλο τραγουδιού τους, η λέξη έφκιασε μουσική σχολή (θα σας τα πω εν καιρώ).

Σας κούρασα; Θα σας αποζημιώσω.

Σήμερα σας χαρίζω μία προσωπική μου επιλογή από τους 4 πρώτους δίσκους τους. Γιατί αυτό;

Γιατί απλά, ο τελευταίος τους δίσκος (Tassili - 2011) είναι τόσο μαγικός, τόσο μεγάλος, τόσο "δεν υπάρχει", που θα σας τον χαρίσω ξεχωριστά με αρκετά tips.

Αυτά τα λίγα.

Amassakoul 'n' Tenere

Dualahila ar Tesninam

Arawan

Tenere Dafed Nikchan

Cler Achel

Matadjem Yinmixan

Toumast

Ikyadar Dim

Assouf

Tenhert

Imazaghen 'n' Adagh

Kel Tamashek

Chabiba

Tahult In

 

African Divas part.2

Καλημέρα αφρικανάκια μου.

Όπως βλέπετε στην αφίσα από πάνου, σήμερα αφήνουμε internet, facebook, καναπέδες, τηλεοράσεις, κι'ότι τέλος πάντων άλλο και βγαίνουμε στο δρόμο.

Κι'όχι σε οποιονδήποτε δρόμο.

Πάμε στο άντρο του Καμίνη, στην πλατεία Κοτζιά, στις 3 το μεσημεράκι στην συγκέντρωση-συναυλία και πορεία στη Βουλή. Τιμούμε την παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού. Στεκόμαστε δίπλα  στ'αδέλφια μας τους μετανάστες. Ζητάμε την καταδίκη των φασιστών-εγκληματιών του Αγ. Παντελεήμονα (και όπου αλλού) και απαιτούμε ίσα δικαιώματα στη ζωή, στην αξιοπρέπεια και την εργασία για όλους χωρίς εξαιρέσεις.

Και δεν ξεχνάμε : ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΟΛΗ Η ΓΗ.

Ταμάμ με τη σημερινή μέρα και το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στις Μεγάλες Αφρικάνες Κυρίες της μουσικής. Είμαι πολύ χαρούμενος για την αποδοχή του πρώτου και βέβαιος πως και το δεύτερο θα έχει την ίδια τύχη.

Η νταλίκα σας περιμένει ΟΛΟΥΣ στην πλατεία Κοτζιά.

Antoinette Konan (Ivory Coast) - Abidjan Adja

Djeneba Seck (Mali) - Barika Barika

Bebe Manga (Cameroun) - Ami

Onyeka Onwenu (Nigeria) - Ekwe

Tity Edima (Togo) - Medim Me Yom

Nimon Toki Lala (Senegal) - La Paille Et La Poutre

Kine Lam (Ethiopia) - Takko Wade

Abonesh Adnew (Cameroun) - Keffa

Marthe Zambo (Zaire) - Nyu Madin

African Divas part.1

Καλημέρα ηλιαχτίδες μου.

Λέτε, τελικά, να έφκιασε για τα καλά ο καιρός και να μας λυπήθηκε (άρα) ο γιαραμπής; Για να δούμε.

Σήμερα λοιπόν έχει πάλι ήλιο. Όπως και χθες και προχθές κλπ κλπ.

Και μένα ο ήλιος, εκτός από θάλασσες και τέτοια, μου φέρνει (πάντα) στο νου τη μαμά Αφρική. Τα 'χουμε ξαναπεί : είμαι αφρικάνος. Όλοι είμαστε αφρικάνοι. Κι'αυτοί που δεν το ξέρουν, είναι απλά αδαείς αφρικάνοι. Γιατί έχουμε όλοι την ίδια μαμά.

Και, σπίκινγκ αμπάουτ μαμά, η νταλίκα σήμερα θέλει να σας χαρίσει το πρώτο μέρος ενός μίνι αφιερωματακίου σε μερικές μεγάλες αφρικάνες κυρίες. Πολύ μεγάλες όμως. Αυτές που, στην ουσία, έκαναν γνωστή τη μοντέρνα αφρικάνικη μουσική στον κόσμον ούλον.

Δεν θα μ'έφταναν 30 αναρτήσεις για να σας τις παρουσιάσω μία-μία ξεχωριστά. Οπότε είπα να συγκεντρώσω (σε δύο δόσεις) μερικά από τα καλύτερά μου.

Εσείς αφεθείτε στις χρωματιστές νότες και ταξιδέψτε νοερά σ'εκείνα τα μέρη.

Για όσους ενδιαφέρονται, δίπλα από κάθε Κυρία σας βάζω και την καταγωγή της, έτσι για να μαθαίνουμε και τίποτις.

Σας φιλώ στο πηγούνι.

Princess Fatu Gayflor (Liberia) - E Beh Kiyah Kooney

Khadja Nin (Burundi) - Haya

Cecile Kayirebwa (Rwanda) - 'Ndare

Angele Assele (Gabon) - Du Balai

Hamelmal Abate (Ethiopia) - Kalkidan

Nelly Uchendu (Nigeria) - Ezi Gbo Dim

Sunsum Band (Ghana) - Odo

Charlotte Mbango (Cameroon) - Dikom Lam La Moto

Lady Isa (Kenya) - Kuteleza Si Kwanguka

Monique Seka (Ivory Coast) - Vis A Vis

Mpongo Love (Zaire) - Femme Commercante

 

Mansa Ya

Αφρική και σήμερα.

Αλλά όχι Σενεγάλη. Σήμερα θα σας πάω λίγο πιο νοτιοδυτικά. στη Γουινέα.

Πατρίδα τούτου δω του λεβέντη, του Mory Kante.

Γεννήθηκε στα 1950 από οικογένεια griot (δηλαδή κληρονομικά αφηγητές-μουσικοί - τα είπαμε αυτά τότε με τους Fulani) και στα 7 του χρόνια τον έστειλαν στο Μαλί για να μάθει να παίζει kora.

Όπου kora, το παραδοσιακό έγχορδο της Αφρικής που βλέπετε και στην φωτογραφία, στην αγκαλιά του.

Kora που, για όσους δεν ξέρουν το φτιάχνουν από το μισό ενός calabash (το σκάφος εννοείται), αυτό το τεράστιο και γευστικότατο είδος αφρικάνικου πεπονιού-κολοκύθας. Δεν το ξέρετε; ε να σας το δείξω τότε

 Καταλάβατε τώρα έτσι; Πάμε παρακάτω

Που λέτε, στα 1971 ο Kante έγινε μέλος της Rail Band, της μεγαλύτερης και σπουδαιότερης μπάντας του Μαλί, όταν "αρχηγός" της ήταν ο πολύ μεγάλος Salif Keita.

Στα 1973, με το φευγιό του τελευταίου, αναλαμβάνει αυτός την "αρχηγία" και γίνεται διάσημος σ'όλη την Αφρική.

Στην Ευρώπη έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τα 1987 για να τον γνωρίσουμε, κι'αυτό εξαιτίας του τεράστιου smash hit του Yeke Yeke, το οποίο, τον επόμενο χρόνο έγινε Νο1 σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες.

Η ιδιαιτερότητα του Mory Kante συνίσταται στο γεγονός πως από πολύ νωρίς πρόσθεσε ακόμα περισσότερα μοντέρνα μουσικά στοιχεία στην "μοντέρνα" αφρικανική μουσική. Συν το γεγονός πως προσάρμοσε την kora στα ηλεκτρονικά μουσικά μέτρα, και το πέτυχε μ'έναν μοναδικό τρόπο.

Δεν είναι τυχαίο πως πολλές electronica και techno μπάντες διασκεύασαν το Yeke Yeke (με καλύτερη τους γερμανούς Hardfloor στα 1994).

Όπως όμως θ'ακούσετε, έχει γράψει και μαγικά τραγούδια, καθαρά παραδοσιακά, ξεφεύγοντας από το dance.

Γενικά, από τους αφρικανούς "dance" μουσικούς είναι ο τιμιότερος. Και κάτι παραπάνω.

Η νταλίκα αγαπά Mory Kante.

Και σας χαρίζει μερικά απ'τα καλύτερά της για να τον γνωρίσετε κι'εσείς.

Όσοι τέλος πάντων.

Καλημέρα

Kissi Moba

Africa

Bankiero

Mogo Djolo

Yeke Yeke

Dia

Krougnegne

Touma (Wimowe)

Mansa Ya

Soumba 

 

Fulani (Senegal)

Καλημέρα και καλό μήνα κουρκουμπίνια μου.

Πρώτος μήνας της άνοιξης σήμερα, κι'αν κρίνω από τις θερμοκρασίες, κάτι πάει στραβά με τούτην δω την άνοιξη εφέτος. Θα μου πείτε, βέβαια, τι πάει καλά για να πάει κι'οι θερμοκρασίες; Και θα 'χετε δίκιο.

Γι'αυτό η νταλίκα σήμερα πάει ταξίδι στον αγαπημένο της προορισμό. Στη δυτική μάνα Αφρική, και, πιο συγκεκριμένα, στη λατρεμένη της Σενεγάλη. Ελάτε μαζί. Εκεί έχει ζέστη.

Σ'ολόκληρη τη δυτική Αφρική, υπάρχει ένας νομαδικός λαός, που εδώ και αιώνες ζούσε σχεδόν αποκλειστικά  απ'την κτηνοτροφία. Ανάλογα με τις περιοχές που ζουν, έχουν και διαφορετική ονομασία : Peuls, Fulbe, Pulaar, Haal-Pular και διάφορες άλλες. Στη Σενεγάλη ονομάζονται Fulani.

Η προέλευση αυτής της εθνότητας χάνεται στα βάθη του χρόνου. Ανθρωπολογικές μελέτες έχουν αποδείξει πως προέρχονται από πληθυσμούς που κατοικούσαν στη Σαχάρα, τη νεολιθική εποχή και που μετά πέρασαν στην αρχαία Αίγυπτο. Αυτό το τελευταίο ενισχύεται και από το σχετικά λευκότερο δέρμα τους, σε σχέση με τις υπόλοιπες αφρικανικές φυλές.

Επειδής, όπως είπαμε παραπάνω, η επιβίωσή τους εξαρτάται αποκλειστικά από την κτηνοτροφία, οι μετακινήσεις τους ανά τους αιώνες αποτελούσαν ευθεία συνάρτηση των κοπαδιών τους. 

Η σχέση τους όμως με τα ζώα τους είναι σχεδόν παγανιστική : τα κοπάδια τους αποτελούν το σύμβολο της κοινωνικής συνέχειάς τους. Τα ζώα τους ούτε σκοτώνονται, ούτε πωλούνται, ούτε τρώγωνται. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας τους. Οι μόνες σφαγές που επιτρέπονται είναι αυτές που προορίζονται για τις θυσίες, ενώ τρώνε μόνο τα πολύ γέρικα ή τα άρρωστα ζώα. Αντίθετα, το γάλα των ζώων τους αποτελεί ίσως τη βασική τους διατροφή.

Παρότι πλέον "εκπολιτισμένοι" οι περισσότεροι, οι Fulani διατηρούν ακόμα το περήφανο της φυλής τους (πράγμα σημαντικό για όποιους γνωρίζουν την Αφρική), ενώ, εκτός των άλλων, είναι και πολύ κοκκεταρίες. Πράγματι, συχνά πυκνά, διοργανώνουν διαγωνισμούς ομορφιάς ανδρών και γυναικών, και, όπως βλέπετε και στην φωτό, βάφουν τα πρόσωπά τους με υπέροχες ζωγραφιές.

Επειδής όμως σας κούρασα, πάμε και στα μουσικά μας. Οι Fulani, όπως οι περισσότερες αφρικανικές εθνότητες, έχουν μιαν ιερή σχέση με τη μουσική. Τα περισσότερα μουσικά ακούσματα των Fulani προέρχονται από την κάστα των griots. Οι griots είναι ενδιάμεσοι ανάμεσα στους "ευγενείς" και τον λαό, οι πιο μορφωμένοι, και που μεταδίδουν τις γνώσεις τους από πατέρα σε γιο. Και οι "επίσημοι" μουσικοί της φυλής. Γιατί οι griots έχουν επωμιστεί το καθήκον της μεταφοράς των εθίμων και της ηθικής της φυλής. Και ο μόνος τρόπος να το πετύχουν είναι ο προφορικος λόγος. Κι'όποιος λέει "προφορικός λόγος", λέει μουσική.

Έτσι απλά.

Πάμε ν'ακούσουμε λίγια μουσική απ'τους Fulani. Οι ηχογραφήσεις είναι από ένα βινύλιο του 1971 που κυκλοφόρησε από το Radio France International, ράδιο που, κατά καιρούς, μας χαρίζει καταπληκτικά μουσικά αφιερώματα από τη Μάνα Αφρική. 

The Shape of a Broken Heart

Στη σαγκά μας "αυτοί οι υπέροχοι newbies", η νταλίκα θέλει σήμερα να σας συστήσει μια δεσποινίδα από φωνή κορμάρα κι'από κορμί φωνάρα.
Μόλις συνέλθετε από το σοκ που σας προκάλεσε το απύθμενα σεξιστικό σχόλιό μου, δώστε λίγια προσοχή.

Η μαμαζέλ γεννήθηκε Imany Mladjao και μεγάλωσε σε προάστιο του παρισιού, τρίτη από δέκα παιδιά δύο γονιών από τα νησιά Comoros της Μοζαμβίκης. Η οικογένεια ήταν πάμφτωχη, αλλά η νεαρή ήταν (και είναι) πανέμορφη και πανέξυπνη.
Σύντομα, από τα 17 της, κι ενώ φοιτούσε σε στρατιωτική σχολή, την ανακάλυψαν οι κυνηγοί μοντέλων και την προώθησαν στην top σκηνή της μόδας. Το όνομά της συρρικνώθηκε σε Imany και η φήμη της γρήγορα πέρασε τον ατλαντικό, με συνέπεια να γίνει ένα top model με εκατοντάδες δουλειές σε Παρίσι και Νέα Υόρκη. Αν βγάλετε το τελευταίο γράμμα από το όνομά της, σας θυμίζει κάποιαν;

Η Imany όμως δεν είχε σκοπό να κάνει το μοντέλο για πολύ καιρό. Και δεν το έκανε. Γιατί δεν ήθελε να είναι για πάντα "...μια κρεμάστρα ρούχων διάσημων μόδιστρων..." Γιατί αυτό που ήθελε περισσότερο ήταν η μουσική. Κι'αυτό έκανε.
Τρία χρόνια πριν, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της στον χώρο του θεάματος. Ξεκίνησε να εμφανίζεται σε μικρούς χώρους στο Παρίσι και, γρήγορα απέκτησε φανατικό κοινό που πολλαπλασιάστηκε όταν κυκλοφόρησε το πρώτο single της You Will Never Know.

Πολλοί μιλούν για την Imany σαν τη νέα Billie Holiday ή την δίδυμη αδελφή της Tracey Chapman. Να μου επιτρέψετε να διαφωνήσω κάθετα ως προς το πρώτο και να έχω τις ενστάσεις μου ως προς το δεύτερο.
Η Billie ήταν μία και μοναδική και, άρα, αναντικατάστατη. Από την άλλη, η φωνή της Imany δεν είναι καθόλου jazzy και καθόλου υψηλή.
Η φωνή της μοιάζει μ'αυτή της Chapman αλλά είναι πολύ πιο βελούδινα ρομαντική, πιο γλυκανάλατη αν προτιμάτε, ενώ οι στίχοι των τραγουδιών της έχουν ακόμα πολλά ψωμιά να φάνε μέχρι να προσεγγίσουν (έστω) αυτούς της λατρεμένης Tracey.
Αν έπρεπε (σώνει και καλά) να ψάξουμε να βρούμε μια συγγένεια με κάποιαν άλλη γυναίκα τραγουδίστρια, θα έλεγα (σιγανά όμως) πως η Imany θυμίζει πολύ έντονα Sade. Αλλά πάλι, μπορεί να κάνω και λάθος.

Το The Shape of a Broken Heart είναι το πρώτο και ολόφρεσκο studio album της. Κυκλοφόρησε στο Παρίσι τον Ιούλη του 2011, αφού πρώτα η Imany είχε γίνει γνωστή παντού με το single που σας είπα παραπάνω. Απολαύστε το, αφού σας πω πρώτα πως ο τίτλος του δίσκου (κι'ενός τραγουδιού) διαλέχτηκε από την ίδια επειδή, όπως λέει σε μια συνέντευξή της, η πατρίδα της η Αφρική έχει σχήμα σπασμένης καρδιάς. Καλό.
Και κάτι ακόμα : έρχεται στα μέρη μας (Αθήνα-Σαλόνικα) τον Φλεβάρη.

Slow Down
You Will Never Know
Kisses In The Dark
Where Have You Been
Grey Monday
Please and Change
Seat With Me
Shape of a Broken Heart
Pray For Help
I've Gotta Go
I Lost My Keys
Take Care

African Rumba [The King of]

Χτες μιλήσαμε για νοτιοαμερικάνικη μουσική λατρεμένοι μου. Και πολύ χάρηκα που σας άρεσε, αν κρίνω από τα μηνύματά σας. Να 'μαστε καλά να παίξουμε κι άλλη εν καιρώ.

Σήμερα θα μιλήσουμε λίγο για rumba. Γι'αυτή την εξωτικο-υπέροχη ρυθμική χορευτική μουσική που μας ήρθε από την Κούβα, αλλά που κουβαλάει τις ρίζες της από τη μάνα Αφρική, αφού οι βασικοί της ρυθμοί κουβαλήθηκαν εκεί μέσα στις ψυχές των αφρικανών σκλάβων που οι ισπανοί κατακτητές έφερναν με καραβιές στο "νέο κόσμο".
Η λέξη rumba προέρχεται από την κουβανο-ισπανική έκφραση rumbo που δεν θα μπορούσε να σήμαινε τίποτα άλλο παρά πάρτυ. Κρατάμε μόνο αυτό και δεν κουραζόμαστε ν'αναλύσουμε τη μουσική δομή της, γιατί σκασίλα μας μεγάλη.

Είπαμε πιο πάνω, πως η rumba έχει τις ρίζες της στην Αφρική. Με αφορμή αυτό, και σαν ελάχιστο φόρο τιμής σ'όλους αυτούς τους σκλάβους, η νταλίκα σήμερα θέλει να σας γνωρίσει έναν αυθεντικό rumba μουσικό από τη μάνα όλων μας : τον Κύριο Franco.

Γεννήθηκε Francois Luambo Luanzo Makiadi το 1938 σ'ένα χωριουδάκι του τότε Ζαϊρ (και τώρα Δημοκρατία του Κονγκό) και πέθανε στα 1989 στο Βέλγιο. Ο πατέρας του ήταν εργάτης του σιδηροδρόμου και η μάνα του έψηνε ψωμί και το πούλαγε στην αγορά. Στα 7 του, ο Franco μαστόρεψε μιαν αυτοσχέδια κιθάρα και άρχισε να παίζει για να προσελκύει πελατεία για τα ψωμιά της μάνας. Εκεί τον ανακάλυψε ένας σπουδαίος ζαϊρινός μουσικός, ο Paul Ebengo Deayon, τον δίδαξε κιθάρα και, σε ηλικία 12 ετών, τον έκανε επαγγελματία με την μπάντα του.
Στα 1956, ο Franco ιδρύει την OK JAZZ, μία από τις ιστορικότερες μπάντες στην ιστορία ολόκληρης της αφρικάνικης μουσικής. Η κλίση του για την κιθάρα επέβαλε και το είδος μουσικής που θα τον καθιέρωνε : rumba με στοιχεία μιας ιδιότυπα υπέροχης αφρικάνικης jazz.
Στα 1960, λόγω των μεγάλων ταραχών στη χώρα του, φεύγει για το Βέλγιο (του οποίου αποικία ήταν το Ζαϊρ), αλλά θα ξαναγυρίσει στα 1966, ξακουστός πλέον, και θα συνεχίσει να παίζει αλλά και να ιδρύει εταιρείες δίσκων για την προώθηση της μουσικής της πατρίδας του.
Η σχέση του με τον δικτάτορα Mobutu συζητήθηκε αρνητικά από πολλούς. Αλλά ο Franco δεν ήταν πολιτικός, με την στενή έννοια του όρου. Πράγματι, ποτέ δεν συμμετείχε σε αξιώματα, αν και του προτάθηκαν πολλά και πολλές φορές.
Το μόνο που τον ενδιέφερε (και το πέτυχε) ήταν να εξαπλώσει τη μουσική του σ'όλη την Αφρική και ν'ανακαλύπτει νέα ταλέντα. Παράλληλα, ποτέ δεν φοβήθηκε να γράψει πολιτικούς στίχους και να αντιμετωπίσει το νόμο (κάποιες φυλακίσεις), πράγμα που μεγάλωνε τη λατρεία των οπαδών του.
Παρότι ποτέ δεν μπόρεσε να διεισδύσει την αμερικάνικη αγορά (ο μεγάλος του καημός), ο Franco έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης, του αποδώθηκε δε το παρατσούκλι "ο Μάγος της Κιθάρας" για το υπέροχα χαρακτηριστικό παίξιμό του.
Χωρίς ποτέ να μαθευτούν τα αίτια του θανάτου του (12 Οκτώβρη 1989), το πιθανότερο είναι πως πέθανε από AIDS.

Σήμερα, 22 ακριβώς χρόνια από το θάνατό του, η νταλίκα έχει την τιμή να σας χαρίσει μερικά από τα διαμάντια του.

Merengue
Motindo Na Yo Te
Aya La' Mode
Finga Mama Munu
Infidelite Mado
Likambo Ya Ngana
Ou est le Serieux
Tailleur
Kinshasa Mboka Ya Makambo
Mario
Chacun Pour Soi
Attention Na Sida