Blue & Lonesome (yes yes yes!)

Καλημέρα λατρείες.

Αφού σας ευχαριστήσω όλες και όλους για τις ευχές σας (για ταχεία ανάρρωση ντε!), να σας χαρίσω τον καλυτερότερο μπουναμά διά τας αγίας ημέρας.

Επιτέλους κυκλοφόρησε χθες, 2 Δεκέμβρη, ο ολόφρεσκος δίσκος των Θεών. Είχαμε να δούμε φρέσκο από το 2005 και το A Bigger Bang.

Τα λόγια περιττεύουν ε;

Απλά λίγα στοιχεία.

Κατ'αρχήν το Blue And Lonesome είναι ο πρώτος δίσκος τους, ο οποίος περιέχει μόνο διασκευές και κανένα δικό τους. Δεν έχει ματαξαναγίνει μα την μπαναϊα.

Έπειτα, μιλάμε για διασκευές απίστευτα κλασικών blues κομματιών, με τα οποία οι Θεοί επιστρέφουν στις ρίζες τους.

Τέλος, ανάμεσα στους (λίγους) guests, ξεχωρίζει ένας κάποιος Eric Clapton στις κιθάρες.

Δώστε του να καταλάβει!

Και πάλι σας μερσώ και σας αγαπώ.

Just Your Fool

Commit A Crime

Blue and Lonesome

All Of Your Love

I Gotta Go

Everybody Knows About My Good Thing

Ride 'Em On Down

Hate To See You Go

Hoo Doo Blues

Little Rain

Just Like I Treat You

I Can't Quit You Baby

2120 South Michigan Avenue

Καλημέρα αγάπες μου.

Επετειακή ανάρτηση η σημερινή αφού, για μένα (και μερικά εκατομμύρια νοματαίοι) η κοσμογονία ξεκίνησε πριν ακριβώς 53 χρονάκια και, συγκεκριμένα, στις 26 Οκτώβρη του 1962.

Τότε ήταν που 5 τύποι φκιάσαν μία μπάντα και την ονόμασαν Rollin' Stones, κλέβοντας την ατάκα του λατρεμένου τους Muddy Waters.

Οι πέντε αυτοί τύποι ήσαντε οι Mick Jagger στα φωνητικά, Keith Richards και Brian Jones στις κιθάρες, Ian Stewart στο πιάνο και Tony Chapman στα ντραμς.

Μ'αυτό το όνομα, μέσα σε 4 ωρίτσες, στα Curly Clayton Studios του Highbury (Λόντρα), ηχογράφησαν το πρώτο τους demo από τρία πολύ μεγάλα τραγούδια : το Soon Forgotten του Muddy Waters, το You Can't Judje A Book By The Cover του Bo Diddley και το Close Together του Jimmy Reed.

Έστειλαν το demo τους σε ΕΜΙ και Decca, οι οποίες το απέρριψαν με την πρώτη.

Ένας δε από τους παραγωγούς της Decca, έκρινε σκόπιμο να δημοσιοποιήσει το λόγο της απόρριψης, με το μνημειώδες "...πολύ καλή μπάντα, αλλά με τέτοια φωνητικά δεν θα πάνε πουθενά..."

Αυτό το "πουθενά", με το τελικό όνομα Rolling Stones πήγε στον Όλυμπο και θρονιάστηκε, κατσικώθηκε δηλαδής, πάνω από πενήντα χρόνια τώρα.

Τιμώντας τη μέρα, η νταλίκα σας χαρίζει ένα ακόμα bootleg των Θεών σε excellent stereo ήχο.

Το 2120 South Michigan Avenue είναι ένα ατόφιο blues live album, το οποίο ηχογραφήθηκε σε τρεις συνέχειες : 10-11 Ιουνίου 1964, 8 Νοέμβρη 1964 και 10 Μάη 1965, στα περίφημα Chess Studios στο Chicago.

(παρένθεση) για όποιον ενδιαφέρεται, η διεύθυνση των Chess Studios είναι στο 2120 της South Michigan Avenue. Το 2120 έχει γίνει συνώνυμο μερικών από τις ιστορικότερες blues ηχογραφήσεις όλων των εποχών, αφού από τα δωμάτιά τους πέρασαν και ηχογράφησαν κάτι λεβέντες σαν τους Willie Dixon, Muddy Waters, Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson και μερικούς ακόμα τυχάρπαστους (κλείνει η παρένθεση).

Επειδής είναι bootleg, δεν συμπεριλαμβάνεαι στην επίσημη δισκογραφία τους, είναι δε και εξαιρετικά δυσεύρετο στην βινύλιο μορφή του. Εξ ού και το οπισθόφυλλο, όπου μπορείτε να δείτε και την tracklist.

Να 'μαστε καλά να τους ακούμε

2120 South Michigan Avenue

Live at Prudential Center, Newark, NJ - 15.12.2012 (part.2)

Introductions

Before They Make Me Run

Happy  

Midnight Rambler (w. Mick Taylor)

Start Me Up  

Tumbling Dice (w. Bruce Springsteen)

Brown Sugar

Sympathy For The Devil

Encores:

You Can't Always Get What You Want (w. The Choir of Trinity Wall Street)

Jumpin' Jack Flash

(I Can't Get No) Satisfaction

RS Newark 2.mp3  

Live at Prudential Center, Newark, NJ - 15.12.2012 (part.1)

Καλημέρα χριστουγεννάκια μου.

Χρόνια καλά, χρόνια αγωνιστικά, μη μασάτε και, κυρίως, μακρυά από μπανανόφλουδες. Ότι δεν πάρεις μοναχός κανείς δεν θα 'ρθει να στο δώσει.

Για τις ιερές αυτές μέρες, η νταλίκα σας χαρίζει Θεούς.

Και μάλιστα σε σούπερ bootleg (καταπληκτικού ήχου). Και μάλιστα ολόκληρη τη συναυλία.

Και τι συναυλία.

Όλοι ξέρετε (οι υπόλοιποι καληνύχτα), πως στα 2012 οι Θεοί γιόρτασαν τα 50 χρόνια ΣΥΝΕΧΟΥΣ παρουσίας και απόλυτης αυτοκρατορίας πάνω στη μουσική. Κι'όταν λέμε συνεχούς, το εννοούμε κυριολεκτικά. Χωρίς διαλείμματα, χωρίς χρονικές απουσίες, χωρίς τίποτα απ'αυτά. Ζωντανοί, όρθιοι και ΘΕΟΙ.

Και μετά απ'αυτό το κρεσέντο αντικειμενικότητας, συνεχίζω.

Για τα 50 τους χρόνια που λέτε, αποφάσισαν να δώσουν 2 giga-shows και πολλές άλλες συναυλίες. Η πρώτη υπερ-συναυλία ήταν στο Λονδίνο, στην O2 Arena, στις 25 Νοέμβρη του 2012.

Η δεύτερη είναι αυτή που σας χαρίζει η νταλίκα, σε δύο μέρη, σήμερα και αύριο.

Πρόκειται για την (ιστορική πια) συναυλία τους στο Prudential Center του Newark στο New Jersey, στις 15 Δεκέμβρη 2012.

Επειδής τα πολλά λόγια περιττεύουν, να σημειώσω δύο μόνο πραγαματάκια. Οι Θεοί, ένεκα τα 50 χόνια τους, προσκαλούν στη σκηνή μεγάλα ονόματα, για να ερμηνεύσουν μαζί  θρυλικά τραγούδια τους. Αυτό το εφάρμοσαν και μετά, σε άλλες τους συναυλίες. Στην συγκεκριμένη, στην σκηνή ανεβαίνουν οι Lady Gaga, John Mayer, Gary Clark Junior, The Black Keys, ο παλιός τους κιθαρίστας Mick Taylor και ο Boss Bruce Springsteen, ενώ, στο encore τους, συμμετέχει και η χωρωδία της εκκλησίας Trinity της Wall Street.

Το δεύτερο, και σημαντικότερο, είναι πως η συναυλία διαρκεί 2,30 ώρες. Θα σας το βάλω και ολογράφως, για μερικούς : δυόμιση ώρες. Για να καταλάβετε τι σημαίνει rock μπάντα και για όσους τους προτρέπουν να τα μαζέψουν και να φύγουν.

Θα γίνει (δυστυχώς) κάποτε κι'αυτό. Αλλά όποτε τ'αποφασίσουν αυτοί.

Προς το παρόν, βρείτε μου μπάντα να κάθεται πάνω στη σκηνή επί 2,30 ώρες και μετά ελάτε να το συζητήσουμε.

Μέχρι τότε, να 'μαστε καλά ν'ανταμώνουμε.

Gorilla Intro

Get Off Of My Cloud

The Last Time

It's Only Rock 'N' Roll

Paint It Black

Gimme Shelter (w. Lady Gaga)

Wild Horses

Going Down (w. John Mayer & Gary Clark Junior)

Dead Flowers

Who Do You Love (w. The Black Keys)

Doom And Gloom

One More Shot  

Miss You

Honky Tonk Women

RS Newark 1.mp3

If You Can't Rock Me (somebody will)

Σ'όλο το αμέρικα ζουν για τις συναυλίες τους.
Οι πληροφορίες θέλουν τους Θεούς να μην περιοδεύσουν στας ευρώπας.
Ας προσέχαμε.

Οπόταν, τους παρακολουθούμε από κοντά, αλλά διαδικτυακά.
Και τους ακούμε καθημερινά.

Προχθές κάναμε ένα μίνι παρτάκι Rolling Stones.
Σήμερα η νταλίκα σας παίζει μερικά από τα αγαπημένα της. Από τα πρόσφατά τους. Τα γρήγορά τους.
Χιλιοπαιγμένα και λατρεμένα.

Καλή Κυριακή.

Emotional Rescue

Harlem Shuffle

Start Me Up

Miss You

Rain Fall Down

Crazy Mama

Hot Stuff

Little T and A

Respectable

She Was Hot

If You Can't Rock Me

Between A Rock And A Hard Place

Flip The Switch

Neighbours

Let Me Go 

 

Rock and Roll Circus

Καλημέρα συντηρητικοί ριζοσπάστες μου.
Μετά από ένα τριήμερο αγρανάπαυσης, το νταλικόφωνο επιστρέφει δημήτριο μ'έναν ακόμα αγαπημένο (αν και σχετικά άγνωστο) live δίσκο των Θεών.
Ο οποίος δεν θα έβγαινε ποτές, αφού δεν ήταν να γίνει δίσκος, αλλά ταινία. Μια ταινία που δεν προβλήθηκε παρά αρκετές δεκαετίες μετά τα επεισοδιακά της γυρίσματα.
Ο τίτλος είναι Rock and Roll Circus και πάμε τώρα να μάθουμε τα ντεσού.

Επρόκειτο για μια ταινία των Stones, η οποία γυρίστηκε στις 11 Δεκέμβρη του 1968 και το concept ήταν μία παράσταση τσίρκου. Γι'αυτό και τα γυρίσματα έγιναν σ'ένα λονδρέζικο studio, μεταμορφωμένο, για τις ανάγκες, σε τσίρκο.
Την ταινία την σκέφτηκε ο Mick Jagger, σαν επιπλέον promotion για το album Beggars Banquet, που επρόκειτο να κυκλοφορήσει εκείνη την εποχή.
Σ'αυτή την παράσταση, εκτός των Θεών, συμμετείχαν οι Who, o Taj Mahal, οι Jethro Tull, η Marianne Faithfull και οι John Lennon / Yoko Ono, σαν μέλη μιας "σούπερ-μπάντας", τους Dirty Mac (μαζί με τους Eric Clapton, Mitch Mitchell και Keith Richards). Όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδής.
Στην αρχή ήταν να βγει στον αέρα του BBC. Αλλά δεν βγήκε ποτέ. Γιατί δεν βγήκε, δεν το μάθαμε ποτέ. Κάποιοι λένε, πως επειδή οι Stones ανέβηκαν στη σκηνή ξημερώματα και λιώμα, αποφάσισαν να μην την αφήσουν να βγει για να μην τους δουν οι fans σ'αυτή την κατάσταση. Μάλλον μπούρδες λέω εγώ. Περισσότερο πιστευτή είναι η δεύτερη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία οι Who, που βρισκόταν σε περιοδεία εκείνη την εποχή, πίεσαν να μην βγει για να μην τους κάνει over-production.
Όπως και να 'χει, η ταινία κυκλοφόρησε τελικά σε βιντεοκασέτα στα 1996 (σχεδόν τριάντα χρόνια μετά δηλαδής) και σε dvd στα 2004.

Μερικά κομμάτια της ταινίας (χωρίς βέβαια πουθενά ν'αναφέρεται) μπορούμε να δούμε στην ταινία των Who "The Kids Are Alright" (1979), ενώ, πολλά τμήματά της παρολίγο να χαθούν, αν, στα 1989, δεν τα εύρισκαν μέσα σ'ένα μεγάλο κουτί σ'ένα κελάρι. Τόση σημασία έδιναν στην Decca, έπειτα από την αποχώρηση των Stones...

Η κυκλοφορία του δίσκου (στις 14 Οκτώβρη 1996) δεν είχε να κάνει με πρωτοβουλία των Stones. Πράγματι, όπως μάλλον σας έχω ξαναπεί, ο πρώην μανατζέρ τους Allen Klein, μετά από πολλές δικαστικές διαμάχες, κατόρθωσε ν'αποκτήσει στην ιδιοκτησία του όλο το υλικό της μπάντας, από την εποχή που αυτή είχε συμβόλαιο με την Decca/London.
Αυτός λοιπόν, που λέτε, τον κυκλοφόρησε.
Και τον ευχαριστούμε πολύ.

ΥΓ. Στην παρακάτω tracklist παραλείπω τις παρουσιάσεις των συγκεοτημάτων, επειδή βαριέμαι να τα γράφω όλα. Την κατανόησή σας. Ευχαριστώ.

Julius Fucik - Entry Of The Gladiators

Jethro Tull - Song For Jeffrey

The Who - A Quick One, While He's Away

Taj Mahal - Ain't That a Lot Of Love

Marianne Faithfull - Something Better

The Dirty Mac - Yer blues

The Dirty Mac - Whole Lotta Yoko

The Rolling Stones - Parachute Woman

The Rolling Stones - No Expectations

The Rolling Stones - You Can't Always Get What You Want

The Rolling Stones - Sympathy For the Devil

The Rolling Stones - Salt Of The Earth

Some Girls (previously unreleased)

Καλημέρα λουλουδάκια μου.

Σα να ξανάρθε ο ήλιος ε; Άντε να δούμε πότε θα μας αφήσει ο γιαραμπής να κυκλοφορήσουμε την ανοιξιάτικη κολεξιόν μας.

Σήμερα σας έχω κάτι σπέσιαλ.

Το Some Girls το ξέρετε. Είναι το 14ο studio album των Θεών (και το 16ο αμερικάνικό τους) κι'ένα από τα πιο θρυλικά στην ιστορία των Rolling Stones, αφού εκτός από την ανεπανάληπτη ονορφιά του συνόλου, έβγαλε και 5-8 σπουδαία singles.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 9 Ιούνη του 1978 και πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της μπάντας, με πάνω από 7 μύρια πωλήσεις μέχρι τα 2000.

Το 'χουμε ξαναπαίξει στη νταλίκα, η οποία ψηφίζει Stones δαγκωτό.

Σήμερα θα παίξουμε το υπόλοιπό του. Εξηγούμαι :

Όταν ένας καλλιτέχνης μπαίνει στο studio για να ηχογραφήσει ένα δίσκο, τα τραγούδια που τελικά κυκλοφορεί είναι ένα μόνο μέρος απ'αυτά που έχει γράψει. Υπάρχουν δηλαδή κι'άλλα πολλά (ή λίγα, ανάλογα με την έμπνευσή του) που τελικά δεν συμπεριλαμβάνονται στο τελικό master copy.

Έτσι κι'εδώ, οι Stones, όταν κλείστηκαν στα studios Pathé Marconi στο Παρίσι (10 Οκτώβρη - 21 Δεκέμβρη 1977) για την ηχογράφηση του Some Girls, είχαν στη σακούλα πολλά περισσότερα από τα 10 διαμάντια που τελικά περιλαμβάνει ο δίσκος.

Συνήθως τα λέμε previously unreleased, αλλά λίγο μας νοιάζει.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως πρόκειται για ανέκδοτα διαμάντια, που δεν θα έβλεπαν το φως της μέρας αν, στα 2011, δεν είχε κυκλοφορήσει μία Deluxe Edition του Some Girls μ'ένα ολόκληρο δεύτερο cd γεμάτο από δαύτα.

12 διαμάντια κυριολεκτικά. Από τα οποία, 3 δεν είναι δικά τους, αλλά διασκευές.

Χάρισμά σας

Και καλό σαββατοκύριακο

Claudine

So Young

Do You Think I Really Care

When You'Re Gone

No Spare Parts

Don'T Be A Stranger

We Had It All

Tallahassee Lassie

I Love You Too Much

Keep Up Blues

You Win Again

Petrol Blues 

Live At The Checkerboard Lounge - Chicago (bootleg)

Τεράστιο bootleg σήμερις αδέλφια.

Με τους Θεούς και τον απόλυτο μέντορά τους, μιας και, όπως είναι γνωστό, οι Rolling Stones πήραν τ'όνομά τους από τραγούδι-διαμάντι του Muddy Waters.

Πάμε στην ιστοριούλα τώρα.

Το Νοέμβρη του 1981 οι Θεοί είναι σε περιοδεία στο Αμέρικα. Περιμένοντας που λέτε τις τρεις συναυλίες τους στο Τσικάγκο (23,24 και 25) προσκαλούνται και ανεβαίνουν στη σκηνή του Checkerboard Lounge, ένα από τα σημαντικότερα place-to-be της πόλης αν γουστάρεις blues και jazz (το οποίο σήμερα έχει μετονομαστεί σε New Checkerboard Lounge).

Την πρόσκληση τους την έκανε ο ιερέας των blues Κύριος Muddy Waters.

Και ανέβηκαν όλοι μαζί στο πάλκο, στις 21 Νοέμβρη 1981.

Και δεν ήταν μόνοι τους. Είχαν για παρέα και τους Buddy Guy, Junior Wells και Lefty Dizz.

Το τι επακολούθησε, μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω. Στο σύνολό του, μιας και μου ήταν αδύνατο ν'απομονώσω τραγούδια. Η διάρκειά του είναι περίπου 1 ώρα και 20 λεπτάκια, οπότε θα μπορέσετε (όποιος θέλει) να το κατεβάσετε σε 80ρι σιντί.

Τα διαμάντια που ακούγονται είναι και του Waters αλλά και των Stones. Το τι έγινε δε πάνω στη σκηνή δεν περιγράφεται. Θέτε ένα δείγμα της ατμόσφαιρας; 

Στο Hoochie Coochie Man ο Jagger τραγουδάει "I was born with good luck" για να του απαντήσει ο Waters "...I see that!" Μεγαλεία σας λέω.

Να πούμε κι'ένα δυσάρεστο : κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, εκείνη τη μαγική νύχτα, πως αυτή θα ήταν μια από τις τελευταίες live εμφανίσεις του Muddy Waters. Πράγματι, δύο μήνες μετά, η υγεία του επιδεινώθηκε δραματικά, με αποτέλεσμα να σταματήσει τις εμφανίσεις του, εκτός από μία τελευταία, το φθινόπωρο του 1982 (παρέα με τον Eric Clapton στη Φλόριδα).

Και κάτι τελευταίο : η ποιότητα του bootleg (που κυκλοφόρησε μεταξύ μυημένων στις 7 Γενάρη 1982 από την θρυλική bootlegοεταιρεία Swingin' Pig Records) είναι εξαιρετική. Αλλά, όπως τα περισσότερα bootlegs, έχει διακοπές σε ορισμένα σημεία. Πράγμα που προσθέτει στη μαγεία του.

Καλημέρα μας.

Fifty Licks (2) - The Ballads

Μπονζούρ μοναμούρια μου και καλή βδομάδα.

Όπως είναι γνωστό, τα καλύτερα slow κομμάτια (αυτά που κάποτες τα λέγαμε και μπλουζ ή μπλούζια ή μπλουζιές, ανάλογα την ιδεο-πολιτικο-κοινωνική μας καταγωγή) φκιάνονται από rock μπάντες.

Νομοτέλεια λατρείες μου.

Οπόταν, ανασύροντας τις απύθμενες μαθηματικές μου γνώσεις, θα επιχειρήσω μια απλή εξίσωση.

Δώστε βάση στο συλλογισμό.

Καλύτερες μπαλλάντες = rock μπάντες (1)

Καλύτερη rock μπάντα = Rolling Stones (2)

Άρα, η συσχέτιση (1) και (2) τι μας δίνει; ε; ε;

Μας δίνει απίστευτα μαγικές στιγμές.

Χάρισμά σας λοιπόν η επιλογή της νταλίκας, που, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι αυστηρά προσωπική και, φυσικά, επιδέχεται προσθήκης.

Και μη μου πείτε ότι αυτό που συλλογίστηκα δεν είναι εξίσωση, γιατί η σχέση μου με τα μαθηματικά είναι η ίδια ακριβώς που έχει ο ΓΑΠ με το σύμπαν. Χαοτική.

Play With Fire

Ruby Tuesday

Lady Jane

As Tears Go By

I Think I'm Going Mad

Precious Love

You Can't Always Get What You Want

Tumbling Dice

No Expectations

Angie

Heaven

Indian Girl

Fool To Cry

Wild Horses

 

Fifty Licks (1)

Καλημέρα χειλακογλωσσούλες μου.

Τον Απρίλη κλείνουν 50 χρόνια από τότε που γεννήθηκε η μεγαλύτερη rock 'n' roll μπάντα όλων των εποχών, των στεριών και των θαλασσών.

Το ότι οι Rolling Stones απέχουν έτη φωτός από τη δεύτερη μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών είναι γεγονός αντικειμενικό και αναμφισβήτητο. Πρώτα υπήρξαν αυτοί και μετά όλοι οι υπόλοιποι. Ακόμα κι'αυτοί που προυπήρχαν, προυπήρχαν απλά και μόνο για να προετοιμάσουν τον ερχομό των Μεσσιών.

Απλά πράγματα.

Και δεν σηκώνω κουβέντα.

Τα 50 χρόνια των Υπέρτατων Θεών δεν θα μπορούσαν να γιορταστούν μια κι'έξω. Δεν ημπορεί, δεν δύναται. Τουλάχιστον όχι εδώ.

Δεν θα σας ζαλίσω με βιογραφικά, δισκογραφίες και λοιπά βουκολικά.

Θα σας χαρίζω (σε δόσεις) στιγμές των Θεών, γνωστές και άγνωστες, ξακουστές και μη.

Σήμερα, με περηφάνεια παίζω μερικά από τα καλύτερα b-side, από τα πρώτα χρόνια τους. Τα περισσότερα είναι σχετικά άγνωστα στους περισσότερους, παρότι αρκετά δεν είναι παρά διασκευές μεγάλων κομματιών. Που μ'αυτούς έγιναν ακόμα μεγαλύτερα. Για να μην ξεχνιώμαστε.

Σταματάμε τα λόγια και δοκιμάζουμε το πρώτο κομμάτι από την τούρτα.

Diddley Daddy

Down Home Girl

Key To The Highway

Poison Ivy

Can I Get A Witness

Pain In My Heart

You Can't Catch Me

Money

It's Not Easy

Around And Around

Blue Turns To Grey

Bye Bye Johnny

Reelin' And Rockin'

Wish I'd Never Met you