Positive Energy

Καλημέρα λουλούδια μου.

Επειδής το καλοκαίριασε κανονικά, κι'επειδής reggae κάπου, σε κάποια γλώσσα, πρέπει να σημαίνει καλοκαίρι, η νταλίκα λύνει τα ράστα της σήμερις.

Μόνο γι'αυτό;

Όχι.

Όποιος λέει Alpha Blondy (1943), εννοεί τον βασιλιά της reggae, μετά τον θάνατο του Βασιλιά της Reggae, τον Bob τον Marley. Όποιος λέει Alpha Blondy, εννοεί την μεταφορά του κέντρου βάρους της reggae μουσικής εκεί που πραγματικά ανήκε. Στην Αφρική, η οποία ανέκαθεν ήταν η μάνα-έμπνευση των rastafari. Απλά πράγματα.

Υπάρχει όμως κι'άλλος λόγος.

6 χρονάκια μετά, ο Alpha Blondy μας δίνει πάλι την χαρά να τον ακούσουμε live. Αυτό θα γίνει στις 3 του Σεπτέμβρη (να περνάς και τσικουδιά στους καφενέδες να κερνάς), στο Κατράκειο της Νίκαιας.

Όποιος θέλει να δει τι ακριβώς είναι ο Ιβοριανός στο live, ας ανατρέξει στον γιουτούμπι και τα ξαναλέμε.

To Positive Energy που σήμερα σας χαρίζω με την ευκαιρία, είναι το τελευταίο του studio album, το 17ο στη σειρά παρακαλώ. Κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2015.

Σ'αυτόν τον δίσκο, ο Blondy επιστρέφει στον γαλλικό στίχο (σε αρκετά κομμάτια), παάλληλα με τον αγγλικό και τα Dyula (η διάλεκτος που μιλιέται στο Μάλι, την Μπουρκίνα Φάσο και, φυσικά, στη γενέτειρά του, την Ακτή Ελεφαντοστού).

Πέρα, όμως, από τη γλώσσα, ο στίχος του παραμένει βαθιά πολιτικός, βαθιά στρατευμένος και ανατρεπτικός. Όπως πρέπει να είναι η reggae.

Και, φυσικά, παίζει η μπάντα του, οι Solar System.

Rainbow in the Sky

Freedom

Allah Tano

No Brain, No Headache

Maclacla Macloclo

Madiba m'a dit

Lumière

Séchez vos larmes

N'Téritchê

Ingratitude

 Une petite larme m'a trahi

Querelles inter-minables

 

This Time It's Forever

Ο Errol Brown δεν ήταν ποτέ ένας από τους "αρχιερείς" της disco ή έστω της pop. Ακόμα λιγότερο της Reggae (αφού κι'από δαύτην τραγούδησε.

Ήταν όμως ένας από τους τίμιους "πτωχούς", με μερικά σουξεδάκια και 2-3 μεγάλα σουξέ που, όμως, δεν ήσαντε αρκετά για να τον κάνουν αυτό που λέμε πρώτη φίρμα.

Στο μυαλό των πολλών θα μείνει ως ο frontman των Hot Chocolate, μιας και οι περισσότεροι αγνοούν πως το solo δισκογραφικό του έργο είναι πολύ μεγαλύτερο από τους 8 δίσκους των Chocolate.

Γεννήθηκε Lester Errol Brown στην Jamaica, στα 1943, αλλά, από τα 12 του μετακόμισε στο Λονδίνο. Το κοινό των πρωτογνώρισε στα 1969, όταν διασκεύασε το Give Peace A Chance, έπειτα από προσωπική άδεια του ίδιου του John Lennon.

Η καριέρα του με τους Hot Chocolate κράτησε μέχρι τα 1980, οπότε και ξεκίνησε τα solo πραγματάκια. Η τελευταία του αναλαμπή χρονολογείται στα 1987, όταν και μας χάρισε το τελευταίο σουξεδάκι του (Body Rocking).

Βαθειά δεξιός, ο Brown ήταν κολλημένος στο συντηρητικό κόμμα της αγγλίας ενώ, μεγάλη προσωπική στιγμή της ζωής του, θεωρούσε τη συναυλία που έδωσε στους γάμους του Καρόλου με την Λαίδη Ντι (καταλάβατε).

Όπως κάθε λεφτάς που σέβεται τον εαυτό του, ο Brown ήταν ιδιοκτήτης μερικών από τα καλύτερα καθαρόαιμα άλογα της βρετανίας.

Πέθανε προχθές, 6 Μάη 2015, στο σπίτι του στις Μπαχάμες, από καρκίνο στο ήπαρ.

Επειδή, όπως σας είπα πιο πάνω, λίγοι ξέρουν την προσωπική καριέρα του, η νταλίκα σήμερις σας χαρίζει ένα αφιερωματάκι σ'αυτήν. Όσοι περίμεναν ντανσφλόρια από Chocolate, θα μείνουν με την χαρά. Οι υπόλοιποι, γνωρίστε τον και σχωρέστε τον.

Reggae και σαρδέλαι

Η αλήθεια είναι πως μουλιάσαμε και ξεπαγιάσαμε φέτος.
Τόσο, ώστε να περιμένουμε τις καλές μέρες, όπως οι άλλοι το Πάσχα.
Στο μεταξύ, ο καιρός μας δουλεύει αγρίως.
Οπότε ας τον προκαλέσουμε με τον χορό του ήλιου. Ή του καλού καιρού.
Με reggae δηλαδής. Μ'αυτή τη μουσική που βγάζει εικόνες θάλασσας με ταχύτητα ριπών πολυβόλου ανά νότα μουσικής.

Με κάτι διαφορετικό όμως.
Κατά καιρούς, οι καλλιτέχνες της reggae διασκευάζουν στους ρυθμούς τους μεγάλα, κλασσικά διαμάντια των άλλων ειδών μουσικής.
Υπάρχουν εκατοντάδες.
Εδώ μερικά.
Έτσι για τον καλό καιρό. Που λέγαμε πιο πάνω.
Καλημέρα.

Moonraiser - Hotel California

Reggaesta - Thank You

Grand Magneto - Tainted Love

Sunshiners - She Drives Me Crazy

Blow - Wonderwall

UB40 - Every Breath You Take

Alpha Blondy - Wish You Were Here

Crowdy Crew - Still Haven't Found What I'm Looking For

Nicole Williams - Let's Stay Together

Ellis Island - With A Little Help From My Friends

Hygraid - Someone Like You

Reggaesta - Don't Speak

Ali Campbell - Baker Street

Redman - Stuck On You

Chrissy - What Love Got To Do 

I Got You Baby

Καλή Κυριακή αγαπούλες.
Κι'ενώ ο εγκλεισμός συνεχούται και ο πόνος στα πλευρά δεν περνούται, κάτι οι ενεσούλες και κάτι τα παυσίπονα, η νταλίκα την έχει δει Πυθία.
Μασάει κάτι φύλλα από γιούκα (δάφνη δεν έχει το μενού) και φιλοσοφεί, θέτοντας καίρια, καυτά και δισεπίλυτα αρωτήγματα. Πίνει και κόκα κόλα.

Κι'αφού ψυχανεμίστηκα με διάφορα πολιτικο-υπαρξιακά τε και κοινωνικά, ο νους μου (ναι ρε, ο νους μου) άρχισε να υπερίπταται ενός βασικού, βασικότατου επιδίκου : αν οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν, μπορούν (τουλάχιστον) να παίξουν reggae; Κι'αν ναι, την παίζουν καλά ή μάπα το νεκταρίνι;
Δύσκολο αρώτηγμα κι'ακόμα πιο δύσκολη η απάντησις. Μάλλον πρέπει να την θέσω στην Πανελλαδική του ΣΥΡΙΖΑ, μπας και πάρω 2-3 τόννους αναλύσεις (κι'ένα βιβλίο του Keynes σαν bonus).
Αλλά η απάντηση είναι ναι και στα δύο σκέλη. Και η ανάλυση που ακολουθεί είναι μακρο-οικονομική (μπορεί και μικρο, τι να σας πω; για να κάνω εντύπωση το έγραψα).

Εκεί στα 1978 στην Εγγλεζία, οι πολιτικές της μετα-βιομηχανικής περιόδου έσπρωχαν ήδη χιλιάδες εγγλέζιους στα γραφεία του DHSS, του εγγλέζικου ΟΑΕΔ ένα πράμα σα να λέμε. Ζητώντας επίδομα ανεργίας, ή Unemployment Benefit επί το εγγλεζικότερον. Για να το πάρουν οι νέοι σε ηλικία άνεργοι (αυτοί δηλαδή με τον μικρότερο χρόνο εργασίας), έπρεπε να συμπληρώσουν την αίτηση με αριθμό 40, ή forme 40.
Το πιάσατε το υπονοούμενο ή όχι ακόμα;

Εκείνη την εποχή που λέτε, οι Brian Travers, Earl Falconer, Jimmy Brown και Ali Campbell, φιλαράκια απ'το σχολείο (στο Μπίρμπινχαμ), βρισκόνταν συχνά-πυκνά έξω από τον ΟΑΕΔ, όταν τους ήρθε η ιδέα να φκιάσουν κάτι μαζί. Κάτι μουσικό δηλαδής. Ο Travers μάλιστα, μόλις είχε σπάσει τον κουμπαρά του για ν'αγοράσει ένα σαξόφωνο. Και συμφώνησαν, παρά το γεγονός, ότι κανένας τους (μα κανένας τους) δεν ήξερε να παίζει μουσική, ούτε είχε ασχοληθεί με τα της μουσικής. Άκουγαν μόνο, και άκουγαν πολλή reggae αλλά και rock. Του Campbell οι γονείς (βέβαια) ήσαντε και οι δύο folk τραγουδιστές (άνεργοι), αλλά τραγουδιστές.

Κι'αρχίσανε που λέτε να κάνουν πρόβες στα τυφλά. Και ονομάστηκαν UB 40. Και μη με ρωτήσετε γιατί, σας τα 'πα πιο πάνω.
Η πρώτη τους εμφάνιση (που έμεινε και στην ιστορία) έγινε στις 9 Φλεβάρη 1979 σε μία pub (The Hare and Hounds Pub) για τα γενέθλια ενός φίλου. Στα 2011, έξω απ'αυτή την pub μπήκε και μία πλάκα τιμής ένεκεν.
Τα παληκάρια συνέχιζαν να παίζουν όπου εύρισκαν, μέχρι που, στα τέλη του 1979, τους ανακάλυψε η θεά Chrissie Hynde και (εκτός του ότι έγινε η καλή του Campbell) τους έδωσε την ευκαιρία να παίξουν support στη μπάντα της, τους Pretenders.
Αυτό ήταν. Στις αρχές του 1980 κυκλοφορούν το πρώτο τους single (King - Food For Thought) και τον Αύγουστο του 1980 το πρώτο studio album τους (Signing Off), τίτλος κυριολεκτικός, αφού υποδήλωνε το τέλος της σχέσης τους με τον ΟΑΕΔ.
Ο δίσκος έσκισε χασέδες.
Η υπέροχη reggae-dub μουσική τους καθιερώθηκε αμέσως και άρχισε να γεννάει φανατικούς θαυμαστές.
Από τότε, μέχρι και σήμερα, οι UB40 αποδεικνύουν πως οι λευκοί (άντε, με την προσθήκη και 2 μαύρων) το 'χουν με την reggae.
17 studio albums, αμέτρητες συναυλίες και ένα κάρο βραβεία και πρώτες θέσεις στα charts όλου του ντουνιά.

Κι'αφού τους λιβάνισα δεόντως (λατρεύω αφού), ας πούμε και μια κακία : η χρονική διάρκεια, στην οποία μεγαλούργησαν, είναι είκοσι χρονάκια : από το 1980 μέχρι το 2000. Από τα 2000 και μετά το 'χουν γυρίσει στον χαβαλέ. Και στην αρπαχτή.
Οπόταν, σήμερις που έχει πάλι ήλιο, η νταλίκα σας γιομίζει με καλή (πάρα πολύ καλή) reggae-dub από μία πολύ μεγάλη μπάντα. Επιλογή αυστηρά προσωπική, από τα τραγούδια τους 1980-2000.
Νταξ;

Food For Thought

Tell Me It's True

Light My Fire

Rat In My Kitchen

Kingston Town

Can't Help Falling In Love

Don't Break My Heart

One In Ten

Higher Ground

Red Red Wine

King

Cherry On Baby

Many Rivers To Cross

I Got You Baby

 

Kaya

Για τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου η νταλίκα παίζει reggae. Και μάλιστα έναν από τους πιο smooth δίσκους της roots reggae.

Λίγο μετά το Exodus (1977) κι αφού έχει γυρίσει από τις θριαμβευτικές συναυλίες του Λονδίνου, ο Bob Marley και οι Wailers του ξαναμπαίνουν στα studio και μας χαρίζουν το Kaya.
Έναν δίσκο που φεύγει από την στρατευμένη reggae του και πραγματεύεται αγάπες, λουλούδια και τέτοια όμορφα. Γι αυτό και, παρά το γεγονός πως έφτασε στην κορυφή όλων των charts, έφαγε σκληρή κριτική, σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους του.
Τα τραγούδια του δίσκου δεν είναι όλα καινούργια. Είναι επανηχογραφήσεις (ως επί το πλέιστον) παλιών κομματιών που βρίσκουμε σε προγενέστερους δίσκους του Marley.
Είναι όμως μαγικά.
Όλος ο δίσκος είναι μαγικός.
Κυκλοφόρησε στις 23 Μάρτη του 1978 και είναι ο πρώτος reggeae δίσκος που αγόρασε η νταλίκα όταν ήταν ακόμα τρυφερούδι.

Easy skanking
Kaya
Is this love
Sun is shining
Satisfy my love
She's gone
Misty morning
Crisis
Running away
Time will tell