With You In Mind

Καλημέρα ριζοσπάστες απεργοί μου.

Στη θλιμμένη σαγκά μας "κάποιος λείπει απόψε απ'την παρέα", η νταλίκα αποχαιρετά άλλον έναν τεράστιο.

Μία από τις εμβληματικότερες φιγούρες της RnB της New Orleans, έναν τεράστιο τραγουδοποιό και παραγωγό.

Ένας από τους περισσότερο διασκευασμένους συνθέτες όλων των εποχών αφού, πάνω από 20 δικά του τραγούδια έγιναν επιτυχίες από διασκευές άλλων μεγάλων.

Ο Allen Toussaint γεννήθηκε στα 1938 στο Gert Town, ένα προάστιο της New Orleans, και μεγάλωσε σ'ένα παραδοσιακό shotgun σπίτι, απ'αυτά που μοιάζουν με κουτιά, που το ένα δωμάτιο είναι πίσω από τ'άλλα και που το καθένα έχει πόρτα εξόδου. Τα κλασσικά σπίτια δηλαδής του νότου της αμέρικα, κατευθείαν από τον εμφύλιο. Σ'αυτό το σπίτι, στο οποίο η μάνα του μπαινόβγαζε κουσικούς και μπάντες, ο μικρός Allen μυήθηκε στη μουσική της Νέας Ορλεάνης.

Στα 17 του, άρχισε να παίζει σε clubs της downtown με το σχήμα Dew Drop Set.

Στα 20 του ηχογράφησε τα πρώτα του τραγούδια και ξεχώρισε με το Java.

Στις αρχές των 60s έρχισε να γράφει τραγούδια και να κάνει παραγωγές για γνωστούς τραγουδιστές της New Orleans, όπως οι Irma Thomas, Ernie K-Doe και μπόλικους άλλους.

Είναι περιττό να κάτσω να σας αραδιάσω όλους αυτούς που διασκεύασαν τραγούδια του ή που επηρρεάστηκαν από το στυλ του.

Στα 1970, σταμάτησε να γράφει για άλλους και ακολούθησε την solo καριέρα, εγγράφωντας ουκ ολίγα διαμάντια στο ενεργητικό του.

Συνολικά, ηχογράφησε 20 solo studio albums (με τελευταίο το υπεροχότατο Songbook - 2013), ενώ είχε συμμετοχή σε δεκάδες άλλα. Τα 'παμε παραπάνω.

Στα 2005, μετά το καταστροφικό πε΄ρασμα του τυφώνα Katrina από την New Orleans, ο Toussaint εγκατέλειψε την γεννέτειρά του και εγκαταστάθηκε στο Baton Rouge. Για λίγο όμως, αφού, ένα χρόνο αργότερα, εγκαταστάθηκε οριστικά στη Νέα Υόρκη.

Μέχρι το τέλος της ζωής του έκανε περιοδείες.

Σε μια τέτοια, στη Μαδρίτη, στο Teatro Lara, υπέστη οξύ καρδιακό επεισόδιο και πέθανε πριν προλάβει να φτάσει στο νοσοκομείο. Ήταν 10 Νοέμβρη 2015 και ήταν 77 ετών.

Το Rnb του Toussaint έχει φκιάσει σχολή. Γιατί δεν το κατέχει απλά, αλλά το συνδύασε μαγικά με την southern soul, την jazz και τα blues, ξερνώντας από τα άντερά του όλες τις πιθανές εικόνες της New Orleans. Γι'αυτό θεωρείται, αδιαμφισβήτητα, ο σπουδαιότερος εκπρόσωπός του.

Στο αφιέρωμα που ακολουθεί, προσπάθησα να χωρέσω όλη του την καριέρα και όλα τα είδη με τα οποία ασχολήθηκε σε  μία ωρίτσα.

Το αποτέλεσμα θα το κρίνετε εσείς.

R.I.P. Allen Toussaint

Louie

Everything I Do Gonna Be Funky

West End Blues

Sweet Touch Of Blues

Singing The Blues

On Your Way Down

Java

Egyptian Fantasy

Whirlaway

Country John

Get Out Of My Life Woman

Night People

Pelican Parade

Southern Nights

The Bright Mississippi

With You In Mind

Warm and Tender Love (R.I.P.)

Πάει κι'αυτός λατρείες.

Προχθές, ένας από τους μεγαλύτερους crooners της RnB-soul μουσικής μας άφησε χρόνους.

Ο Percy Sledge πέθανε προχθές, 14 Απρίλη, από καρκίνο στο συκώτι, σε ηλικία 74 χρονών.

Σίγησε έτσι η πιο βελούδινη soul φωνή της αμερικής.

Γεννήθηκε στα 1940, στο Leighton της Alabama, κι'από μικρός δούλεψε στις φυτείες, μέχρι που έπιασε δουλειά σε νοσοκομείο, σαν βοηθός νοσοκόμος.

Στα μέσα των '60s, κι'ενώ την βδομάδα δούλευε νοσοκόμος, περιόδευε όλα τα νοτιοδυτικά, με την μπάντα Esquires Combo, αφού η μουσική ήταν η μεγάλη του αγάπη.

Τότε είναι που τον ανακάλυψε ο γνωστός μουσικός παραγωγός Quin Ivy, όχι την ώρα που τραγουδούσε στη σκηνή, αλλά την ώρα που τραγουδούσε ενώ του άλλαζε τις γάζες, αφού ο Ivy ήταν ασθενής στο νοσοκομείο. Ο Ivy που λέτε, τον κάλεσε (κι'αυτόν και τη μπάντα) στην δισκογραφική, αλλά τελικά, μόνον αυτός υπέγραψε.

Στα 1966 ηχογραφεί το πρώτο του τραγούδι, το When A Man Loves A Woman, που έμελλε να γίνει η υπογραφή του και μία από τις σπουδαιότερες soul μπαλάντες όλων των εποχών. Το τραγούδι ήταν δικό του (στίχοι και μουσική) και το εμπνεύστηκε όταν τον παράτησε η κοπέλα του για ν'ακολουθήσει καριέρα μοντέλου. Όμως, επειδή ο μπασίστας Calvin Lewis και ο οργανίστας Andrew Wright τον βοήθησαν στην ηχογράφηση, ο Sledge τους παραχώρησε όλα τα πνευματικά δικαιώματα. Να πούμε, για την ιστορία, πως το διαμάντι αυτό ήταν ο πρώτος χρυσός δίσκος για την Atlantic Records, θεωρείται δε ο ύμνος της soul. Περιττό να πούμε, ότι έγινε Νο1 μέσα σε 11 μέρες απ'την κυκλοφορία του.

Στη συνέχεια, ο Sledge ερμήνευσε μεγάλες επιτυχίες, που έγραψαν κυρίως ο Ivy και ο Marlin Greene.

Από τα 1968, κι'ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, εγκατέλειψε την δισκογραφία και ξεκίνησε σειρά πολλών παγκοσμίων τουρνέ, οι οποίες κράτησαν πέντε συνεχόμενα χρόνια, οπότε και επέστρεψε στα studios ηχογράφησης, στα 1974.

Την δεκαετία του '80, η καριέρα του πήρε πάλι τα πάνω της, όταν το When A Man Loves A Woman ξανανέβηκε στο Νο1.

Συνολικά μας χάρισε 9 studio albums, με τελευταίο μία υπέροχη compilation από gospels (The Gospel Of Percy Sledge - 2013), που θα σας χαρίσω λίαν συντόμως.

Παντρεύτηκε δύο φορές και έχει 12 παιδιά, δύο απ'τα οποία είναι τραγουδιστές.

Το αφιερωματάκι είναι μικρό, λόγω έλλειψης χρόνου. Θα επανέλθω όμως.

R.I.P. Percy

First You Cry

What Am I Living For

A Whiter Shade Of Pale

Come Softly To Me

Cover Me

It Tears Me Up

Just Out Of Reach Of My Two Empty Arms

My Special Prayer

Out Of Left Field

Take Time To Know Her

Warm And Tender Love

When A Man Loves A Woman

Dark End Of The Street

Bring It On Home To Me

Too Many Rivers To Cross

A Hard Rain's Gonna Fall

Καλημέρα αστέρια μου.

Σήμερις το νταλικόφωνο κ'ανει ένα αφιερωματάκι σ'ένα από τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα vocal (ή singing αν προτιμάτε) groups που πάτησαν σ'αυτόν τον πλανήτη.

Αφορμή πήρα από το The Last Time των Θεών, το οποίο, όπως πολλοί δεν γνωρίζουν, δεν είναι των Jagger/Richards (παρότι αυτωνώνε τα ονόματα φιγουράρουν σαν δημιουργοί), αλλά τούτων εδώ, που δεν είναι άλλοι από τους Staple Singers

Πρόκειται για μία καθαρά οικογενειακή υπόθεση, αφού το γκρουπ χτίστηκε από τον πατέρα Roebuck "Pops" Staples (1914-2000) και τα τέσσερα παιδιά του, Cleotha (1934-2013), Pervis (1935), Yvonne (1936) και Mavis (1939).

Ξεκίνησαν να εμφανίζονται στα 1948, στη γενέτειρά τους, το Chicago. Το πρώτο τους συμβόλαιο με δισκογραφική ήταν στα 1952 ενώ, μέχρι τα 1965 (αλλάζοντας 3-4 δισκογραφικές), τραγουδούσαν μόνο gospel. Στα 1965, όταν και υπέγραψαν στην Epic, έκαναν στροφή σε πιο "εμπορικά", στοχεύοντας μεγαλύτερο κοινό. Από τα 1968 καθιερώθηκαν στον χώρο της RnB και της soul, με τεράστια επιτυχία, αφού η γκάμα των φωνών τους ήταν ανεξάντλητη.

Η καριέρα τους, παρότι έμειναν στη σκηνή μέχρι τα 1994, στην ουσία τελείωσε στα τέλη του 1975, όταν και βάρεσε κανόνι η δισκογραφική Stax Records. Από τότε, υπήρξε μια φθίνουσα πορεία, με νερόβραστα τραγούδια (και δίσκους), με μοναδική αναλαμπή τη συμμετοχή τους στο επικό The Last Waltz των The Band, όπου ερμήνευσαν το μοναδικό The Weight.

Στην πολυετή τους καριέρα, οι Staples μας χάρισαν 9 επίσημους δίσκους. Και λέω επίσημους, γιατί υπήρξαν κι'άλλοι 10 που δεν καταχωρήθηκαν στην δισκογραφία τους. Μας χάρισαν επίσης και πάνω από 30 singles.

Το αφιέρωμα της νταλίκας  έχει λίγο απ'όλα, ακολουθώντας την πορεία τους και τις μουσικές αλλαγές τους.

Αγαπάμε πολύ.

This May Be The Last Time

Hammer And Nails

A Hard Rain's Gonna Fall

Uncloudy Day

Be Careful Of Stones That You Throw

The Gardener

The Ghetto

Long Walk To DC

The World

Respect Yourself

I'll Take You There

City In The Sky

New Orleans

I Honestly Love You

If You're Ready (Come Go With Me)

Let's Go

Καλημέρες φίλοι μου.

Σήμερις θέλω να σας μιλήσω για κάτι που μου 'κανε μεγάλη (θετική) εντύπωση.

Η Ann, η Deborah, η Regina και η Alfreda είναι τέσσερις αδελφές, κόρες του ιερέα Samuel McCrary, ο οποίος έγινε γνωστός για την συμμετοχή του στο θρυλικό gospel κουαρτέτο The Fairfield Four.

Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Nashville του Τενεσί και η ζωή τους, από βρέφη ήταν γεμάτη μουσική, κυρίως gospel (λόγω του μπαμπά), αλλά και μπόλικια soul.

Στα 2010 αποφάσισαν να φτιάξουν το δικό τους κουαρτέτο, με το όνομα The McCrary Sisters και, τον Οκτώβρη του 2011 κυκλοφόρησαν το πρώτο studio album τους (Our Journey).

Ομολογώ πως δεν τις ήξερα, παρότι το κουαρτέτο του πατέρα τους είναι από τα καλύτερα στον χώρο του gospel. Έτσι, προχθές που ήρθε στα χέρια μου το ολοκαίνουργιο δεύτερο album τους, έπαθα πλάκα. Κυριολεκτικά. Όχι τόσο για τις (ομολογουμένως) φωνάρες τους, ούτε για τα υπέροχα gospel τους. Όσο για το γεγονός, πως ακούγοντάς τις να τραγουδούν soul και RnB, είναι σα ν'ακούς δίσκους της Motown και της Atlantic των '50s-'60s. Χωρίς υπερβολή. Δεν είναι τυχαίο που, ατομικά ή ομαδικά, έχουν ήδη συνεργαστεί με τεράστιους, όπως ο Bob Dylan και ο Stevie Wonder.

Το Let's Go είναι ένας υπέροχος δίσκος, γιατί συνδυάζει όλα τα παραπάνω που σας είπα. Επιπλέον, η παραγωγή έγινε από έναν θρύλο, τον κιθαρίστα Buddy Miller, κι'αυτό εξηγεί πολλά.

Κυκλοφόρησε στις 4 τούτου του Μάρτη, αλλά μην τον πολυπεριμένετε στα δικά μας δισκάδικα.

Απολαύστε.

Let's Go

That's Enough

By The Mark

I John

Dr Watts

Use Me Lord

Fire

Don't You Let Nobody Turn You 'Round

I Am Free

Hold On

Driving Your Mama Crazy

I'd Rather Have Jesus

He Split The Rock

Old Shoes

Hold The Wind

Walk In The Light

It's my party

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Στην (όλο και πιο συχνή πχια δυστυχώς) σαγκά μας "κάποιος λείπει απόψε απ'την παρέα", σήμερις εκτάκτως, η νταλίκα θ'ασχοληθεί με άλλη μία τεράστια μορφή, η οποία μας άφησε χρόνους προχθές.

Αναφέρομαι σε μια απ'τις σημαντικότερες λευκές τραγουδίστριες της εποχής που μεσουρανούσαν οι νέγρες μεγάλες κυρίες, στην Lesley Gore

Γεννήθηκε Lesley Sue Goldstein, στα 1946, στο Brooklyn, αλλά μεγάλωσε στο New Jersey.

Όταν το It's My Party, ο θρύλος αυτός του Quincy Jones ανέβαινε στο Νο1 των charts, η Lesley φοιτούσε ακόμα σε γυμνάσιο κορασίδων.

Ακολούθησαν εκατοντάδες άλλες ηχογραφήσεις, με τραγούδια-διαμάντια που έγιναν τεράστιες επιτυχίες και που κόντραραν στα ίσια ιερά τέρατα της εποχής.

Το πρώτο studio album της (I'll Cry If I Want To) το ηχογράφησε στα 17 της (1963). Έκτοτε ακολούθησαν άλλα 10, μέχρι το τελευταίο της (Ever Since)στα 2005.

Εκτός όμως από τη μουσική, η Gore ήταν και ηθοποιός, έχοντας παίξει (πριν τα 20 της) σε επεισόδια της διάσημης τηλεοπτικής μεταφοράς του Batman.

Στα τέλη των '70s ψιλοαπομακρύνεται από την ερμηνεία και αφοσιώνεται στη σύνθεση. Για όσους δεν το ξέρουν, αυτή είναι που έγραψε μπόλικα από τα τραγούδια για το καταπληκτικό soundtrack της ταινίας Fame, το score του οποίου υπογράφει ο αδελφός της Michael Gore.

Πέρα όμως από τα καλλιτεχνικά, η Gore ήταν μία από τις πιο ενεργές ακτιβίστριες του αμερικανικού LGBG κινήματος. Από τα 2005, παρουσίαζε την εκπομπή In The Life (στο κανάλι PBS), μέσα από την οποία είχε δηλώσει δημόσια πως ήταν λεσβία.

Άλλωστε, μέχρι το τέλος της ζωής της, στο πλάι της ήταν η επί 33 χρόνια σύντροφός της, Lois Sasson, μια κατασκευάστρια κοσμημάτων, γνωστή ακτιβίστρια και αυτή.

Πέθανε στις 16 Φλεβάρη, στη Νέα Υόρκη από καρκίνο στους πνεύμονες.

That's The Way Boys Are

She's A Fool

Just Let Me Cry

Hey Now

Young Love

You Don't Own Me

You Didn't Look 'Round

Wonder Boy

The Old Crowd

Sunshine, Lollipops And Rainbows

My Town, My Guy And Me

It's My Party

It's Judy's Turn To Cry

I Don't Want To Be A Loser

California Nights

Gimme Some Lovin'

Καλημερούδια καλά μου παιδιά.

Σε μια ψιλοευθεία με την χθεσινή ανάρτηση της νταλίκας, σήμερις αποφάσισα (επιτέλους) να κάνω ένα αφιέρωμα σ'αυτούς που αποκαλέστηκαν (όχι άδικα) The Double Dynamite ή The Sultans Of Sweat και μερικά άλλα που βαργιέμαι τώρα να γράφω.

Μιλάω για τους Sam and Dave (Samuel David Moore ο τενόρος και Dave Prater ο βαρύτονος).

Δεν ξεκίνησαν μαζί. Μπορεί να μοιραζόταν την αγάπη για τα gospel, αλλά ξεκίνησαν ο καθένα απ'τη μεριά του. Ο μεν Dave ξεκίνησε με τον αδελφό του (J T Prater) και το ντουέτο τους The Sensational Hummingbirds, ο δε Sam με τους Majestics και, αργότερα, τους Gales.

Συναντήθηκαν στα 1961 στο Miami και πρωτοτραγούδησαν μαζί στο ξακουστό The King of Hearts Club, κι'εκεί είναι που τους ανακάλυψε ο Steve Alaimo (τραγουδιστής και παραγωγός) και τους έπεισε να υπογράψουν σ'ένα τοπικό label, απ'όπου σύντομα μετακόμισαν στο νεο υορκέζικο Roulette Records. Εκεί έμειναν μέχρι τα τα 1965.

Τότε είναι που υπογράφουν στην Stax Records και η καριέρα τους απογειώνεται.

Στα 1968, στο απόγειο της δόξας τους, η μητρική της Stax, η Atlantic Records τους προσθέτει στο δυναμικό της και οι επιτυχίες συνεχίστηκαν, μέχρι το 1981, οπότε και σταμάτησαν. 

Το περίεργο που συμβαίνει με τους San and Dave, είναι που πολλά τραγούδια τους, παρότι πρωτοερμηνευόμενα από δαύτους, παρότι σουξέ από δαύτους, γνώρισαν μεγαλύτερη επιτυχία από διασκευές.

Θυμίζω τα Gimme Some Lovin', Hold On, I'm Coming, Soul Man και τόσα άλλα.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει, πως οι τύποι πέρασαν απαρατήρητοι. Ακριβώς το αντίθετο. Μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα soul-RnB ντουέτα όλων των εποχών. Θεωρούνται επίσης ως οι καλύτεροι live performers στο είδος τους.

Τέλος, τα τραγούδια τους (το 'παμε πιο πάνω) διασκευάστηκαν απ'όλους σχεδόν τους τεράστιους : Temptations, Rory Gallagher, Martha Reeves, Elvis Costello, Eurythmics, B.B. King, Eric Clapton, έτσι για ν'αναφέρουμε μερικούς.

Από τα 1982, ο Sam ξεκίνησε σόλο καριέρα ενώ, ο Dave πέθανε στα 1988.

Μας χάρισαν συνολικά 5 studio albums, 8 compilation albums και πάνω από 30 singles, ενώ συμμετείχαν σε περισσότερα από 10 albums.

Το αφιέρωμα καλύπτει όλο το χρονικό φάσμα της καριέρας τους. Τουλάχιστον έτσι νομίζω.

Gimme Some Lovin'

Soul Sister, Brown Sugar

You Don't Know What You Mean To Me

Soul Man

Summertime

When Something Is Wrong With My Baby

Say, I Wasn't Gonna Tell Nobody

You Don't Know Like I Know

Hold On, I'm Coming

You Got Me Hummin'

(Sittin' On) The Dock Of The Bay

Soothe Me

I Thank You

Can't You Find Another Way?

Don't Pull Your Love

Learn how to fly

Καλημερούδια σκιουράκια μου.

Κάπου τον Μάρτη του '12, αν θυμάμαι και καλά, είχαμε ακούσει εδώ το album τους The Age Of Aquarius. Και σας είχα υποσχεθεί και αφιέρωμα. Ε, πριν γίνει καμιά στραβή με την εκλογή προέδρου και πέσει καμιά ακρίδα, ή γίνει κανάς σεισμός, ας ασχοληθούμε σήμερις με δαύτους.

Οι 5th Dimension δεν λεγόταν πάντα έτσι. Στην αρχή τους, νωρίς στην δεκαετία του '60 λεγόταν Hi-Fi's. Δημιουργήθηκαν από μια παρέα φίλων, με την προσθήκη δύο ακόμα τραγουδιστών, στα 1961 στο Los Angeles.

Το original lineup ήταν οι Billie Davis,  Jr, Florence LaRue, Marilyn McCoo, Lamonte McLemore και Ron Townson.

Στα 1962, κι'ενώπαρακολουθούσαν μαθήματα οροφωνίας, άρχισαν να τραγουδούν σε τοπικά κλαμπάκια. Στα 1964, οι βοκαλισμοί τους τράβηξαν την προσοχή του Ray Charles, ο οποίος τους πήρε μαζί του στην τουρνέ του 1965. Κι'ενώ ηχογράφησαν και το πρώτο τους single (Lonesome Mood) και όλα έδειχναν πως το γκρουπάκι πάει να καταξιωθεί, δύο μέλη τσακώθηκαν και αποχώρησαν.

Στα 1966 όμως, άλλαξαν τ'όνομά τους σε 5th Dimension και υπέγραψαν σε δισκογραφική, με την οποία ηχογράφησαν το πρώτο "επίσημο" single τους (I'll Be Lovin' You For Ever). Το single πάτωσε κανονικά και έπρεπε να γίνει μια κουτσουκέλα, για να αποκτήσουν την πολυπόθητη αναγνωρισιμότητα.

Πράγματι, στα 1965, μια άλλη μετέπειτα  διάσημη vocal μπάντα, οι Mamas And the Papas, μόλις είχαν αποπειραθεί να κάνουν επιτυχία μ'ένα single (Go Where You Gonna Go), αλλά είχαν αποτύχει οικτρά. Ε, που λέτε, οι δικοί μας το πήραν, το διασκεύασαν (λέξη προς λέξη και νότα προς νότα) και κατάφεραν να το βάλουν στα charts. Κι'αυτό ήταν.

Από τότε (και χωρίς ποτέ να γίνουν superstars) ακολούθησαν μια αξιοπρεπέστατη πορεία, σ'αυτό το περίεργο είδος μουσικής που είναι το vocal.

Η πραγματική τους μουσική πορεία σαν μπάντα τελείωσε στα 1975. Μετά άρχισαν οι αποχωρήσεις, οι διαλύσεις, τα ξαναμαζώματα, αλλά τίποτα πια δεν ήταν το ίδιο. Φανταστείτε, πως από τα 1976 μέχρι σήμερα (που συνεχίζουν 3 άτομα όλα κι'όλα), έχουν προσθαφαιρεθεί 26 διαφορετικοί τραγουδιστές. Χαμός.

Μέχρι τα 1975, πρόλαβαν και μας χάρισαν 11 studio albums ενώ, από τότε μέχρι και σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει άλλα 5, από τα οποία δύο είναι live.

Περιττό να σας πω, ότι το αφιέρωμα περιλαμβάνει τραγούδια από την αρχή τους μέχρι και τα 1975.

Για τα μεταγενέστερα ψάξτε αλλού.

Up Up And Away

Stoned Soul Picnic

Aquarius/Let The Sunshine In

Wedding Bell Blues

Learn How To Fly

California Soul

Workin' On A Groovy Thing

Orange Air

Puppet Man

Dimension Five

Time And Love

(last night) I Didn't Get To Sleep At All

Black Patch

Ashes To Ashes

Flashback

 

Ruler of my heart

Καλημερούδια λεβεντο-λεβέντισσές μου.

Σήμερις, που είναι Τετάρτη του γιαραμπή μας, το νταλικόφωνο ασχολείται μ'άλλη μία απ'αυτές τις φωνάρες που δεν έτυχαν της αναγνώρισης που θα τους έπρεπε.

Όχι πως η Irma Thomas είναι άγνωστη, ούτε πως δεν είναι αναγνωρίσιμη. Ίσα-ίσα που το παρατσούκλι της είναι (ούτε λίγο ούτε πολύ) Soul Queen Of New Orleans.

Απλά, και παρότι σύγχρονη με τις ιέρειες Etta James και Aretha Franklin, δεν γνώρισε κι'αυτή την ίδια τεράστια (εμπορική αν θέτε) επιτυχία μ'αυτές.

Παρόλα αυτά, η κυρία είναι μεγάλη φωνάρα, εφάμιλλη των άλλων δύο και καλύτερη αρκετών άλλων με μεγαλύτερη επιτυχία.

Αυτά όμως είναι έτσι.

Γεννήθηκε Irma Lee, στις 18 Φλεβάρη 1941 στην Pontchatoula της Louisiana. Γέννημα θρέμμα της Νέας Ορλεάνης δηλαδής.

Όπως όλες σχεδόν οι όμοιές της, ξεκίνησε να τραγουδάει, σε ηλικία 9 ετών, στην χωρωδία της εκκλησίας των Βαπτιστών της γειτονιάς της και, στα 13 της, πέρασε από ακρόαση από μια τοπική δισκογραφική εταιεία, αλλά απορρίφτηκε.

Μέχρι τα 19 της είχε ήδη παντρευτεί δύο φορές και είχε κάνει και 4 παιδιά. Κρατώντας το επώνυμο του δεύτερου άντρα της (Thomas), εργάστηκε σαν σερβιτόρα ενώ, παράλληλα, τραγουδούσε με τον Tommy Ridgley, όπου μπορούσε. Αυτός είναι που κατάφερε να υπογράψει η Thomas το πρώτο της συμβόλαιο και, τον ίδιο χρόνο (1960) ηχογράφησε το πρώτο της single, (You Can Have My Husband But) Don't Mess With My Man, το οποίο έφτασε μέχρι και το Νο 22 στα RnB charts του Billboard.

Η καριέρα της θα πάρει την ανιούσα όταν θ'αρχίσει να συνεργάζεται με τον τραγουδοποιό-παραγωγό Allen Toussaint, στην δισκογραφική Minit. Εκεί θα ηχογραφήσει τις μεγαλύτερες επιτυχίες της και, όταν η γνωστή Imperial Records εξαγοράσει την Minit (στα 1963), η φήμη της θα ξεπεράσει τα τοπικά γεωγραφικά όρια και θα απλωθεί σ'όλο το αμέρικα.

Παρόλα αυτά, και για λόγους μάλλον ανεξήγητους, έπειτα από 4-5 σουξέ της, όλα τα υπόλοιπά της τραγούδια δεν κατάφεραν να πλασαριστούν στα charts, πράγμα που, εκείνη την εποχή, αφορούσε άμεσα την εμπορική επιτυχία του καλλιτέχνη.

Στα 1968, μετακόμισε στην Καλιφόρνια και ηχογράφησε μερικά albums σε μικρά και άσημα labels.

Φανταστείτε, πως πρωτοπροτάθηκε για ένα βραβείο (Grammy) μόλις στα 1999. Και δεν το κέρδισε.

Η πρώτη μεγάλη αναγνώριση ήρθε στα 2007, όταν και μπήκε στο Louisiana Hall Of Fame.

Τελικά, για να μην σας τα πολυλογώ, το πρώτο (και μοναδικό) βραβείο της το κέρδισε πέρσι, στα 2013 δηλαδής, αλλά είναι ένα από τα σημαντικότερα. Μιλάμε για το πριστίτζιους Blues Music Award, στην κατηγορία Soul Blues Female Artist. Φέτος το ξανακέρδισε. Πιάσε το αυγό και κούρευτο ένα πράμα.

Στην πάνω από 50χρονη καριέρα της, η Thomas συνεργάστηκε με πολλούς και σπουδαίους. Κυκλοφόρησε 34 singles, 20 studio albums, 17 compilation albums, ενώ είχε συμμετοχή σε 7 άλλα albums. Δεν τα λες και λίγα ε;

Ακολουθεί μουζίκα, σε μια αυστηρή προσωπική επιλογή.

It's Rainin'

Ruler Of My Heart

Time Is On My Side

Break-A-Way

I Haven't Got Time To Cry

Times Have Changed

He's My Guy

Take A Look

Girl Meets Boy

Two Winters Long

While The City Sleeps

Maybe

The Hurt's All Gone

Think Again

Live Again

Long After Tonight Is All Over

The New Rules

Thinking Of You

One More Time

I'm a bad bad girl

Καλημέρα βροχερές Παρασκευές μου.

Σήμερις θα καταπιαστούμε με άλλη μία μεγάλη Κυρία, την Esther Phillips

Μία από τις μεγαλύτερες νέγρικες φωνές του αμέρικα, μια jazzy υπέροχη φωνή που, όμως, καθιερώθηκε σαν RnB και σαν blues, για να μην σας πω και σαν soul λιγουλάκι.

Μια υπέροχη, πάντως, φωνή, παρόλα αυτά.

Γεννήθηκε Esther Mae Jones, στα 1935, στο Galveston του Texas. Στην πρώϊμη εφηβεία της, οι γονείς της χώρισαν, οπότε αναγκάστηκε να μοιράσει τη ζωή της μεταξύ του Los Angeles (μαμά) και Houston (μπαμπάς).

Αυτό δεν την εμπόδισε να τραγουδάει (πού αλλού) σε εκκλησίες. Ο λόγος αυτός ήταν που την έκανε διστακτική στο να πάρει μέρος σε διαγωνισμούς τραγουδιού, παρότι, από πολύ μικρή, είχε ήδη ωριμάσει τραγουδιστικά. Τελικά, έπειτα από έντονες προτροπές της μεγαλύτερης αδελφής της, στα 14 της (1949), πήρε μέρος σ'έναν τέτοιο διαγωνισμό ταλέντων, στο club Barrelhouse, του οποίου ιδιοκτήτης ήταν ο ξακουστός, θρυλικό και πολυτάλαντος Johnny Otis.

[ανοίγει παρένθεση] Για όσους δεν τον ξέρουν, ο Otis (1921-2012) ήταν έλλην (Αλέξανδρος Βελιώτης), από γονείς εμιγκρέδες. Παρότι από πολύ ευκατάστατη οικογένεια (ο αδελφός του έγινε και πρέσβης), ασχολήθηκε με την RnB και την rock 'n' roll και σαν συνθέτης, και σαν ερμηνευτής, και σαν παραγωγός, και σαν dj. Η καλυτερότερη δουλειά του όμως ήταν ν'αναδεικνύει νέα ταλέντα. Εκτός από την Phillips, αυτός είναι που ανακάλυψε και την Big Mama Thornton, τον Hank Ballard, την Jackie Wilson και μπόλικους άλλους [κλείνει η παρένθεση]

Που είχαμε μείνει; Α, ναι.

Που λέτε, η Phillips κέρδισε τον διαγωνισμό και μαζί και τον θαυμασμό του Otis, ο οποίος την πήγε και την υπέγραψε στην δισκογραφική κατ'ευθείαν.

Τον επόμενο χρόνο (1950) κάνει την πρώτη της ηχογράφηση (Double Crossing Blues), η οποία σκίζει χασέδες με το καλημέρα. Στα 1951, κι'ενώ έχει γίνει πασίγνωστη σ'όλο το αμέρικα, κυκλοφορεί τον πρώτο της δίσκο (Hollerin' And Screaming). Τότε είναι που παρατάει τον Otis και την δισκογραφική και πάει και υπογράφει αλλού.

Όμως, όσο γρήγορα ανέβηκε, τόσο γρήγορα έπεσε. Και δεν έφταιγε μόνο η διακοπή της συνεργασίας της με τον Otis. Μέχρι τα 1954 η εξάρτησή της από τη ντρόγκα έχει γίνει επικίνδυνη. Αν σ'αυτό προσθέσετε και το ότι ήταν στο ίδιο δωμάτιο με τον Johnny Ace (αδικοχαμένο bluesman), όταν αυτός αυτοκτόνησε (Χριστούγεννα του 1954), έχετε την πλήρη εικόνα. Εκείνη την χρονιά, τα παρατάει όλα και επιστρέφει στο Houston, στον πατέρα της, για να αποτοξινωθεί.

Μέχρι τα τότε, το σκηνικό της όνομα (νουνός ο Otis) ήταν Little Esther.

8 χρόνια μετά, στα 1962, επιστρέφει χάρη στον Kenny Rogers της καρδιάς μας και της νιότης μας.

Και επιστρέφει πια σαν Esther Phillips. Και τι επιστροφή! Πρώτη ηχογράφηση (Release Me - 1962), πρώτο Νο1 μέσα σε τρεις βδομάδες.

Να μην σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, συνολικά κυκλοφόρησε 21 δίσκους, εκ των οποίων ο τελευταίος (A Way To Say Goodbye - 1986) ήταν μετα-θάνατον, αφού μας άφησε χρόνους στα 1984, νεότατη, μόλις στα 48 της.

Η διάγνωση ήταν ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια. Η πραγματικότητα ήταν ντρόγκα. Έτσι απλά.

Αυτά που λέτε για την τεράστια αυτή Κυρία.

Το αφιέρωμα που ακολουθεί περιέχει όλα όσα ΕΓΩ αγαπώ απ'αυτήν. Να εξηγούμεθα ίνα μην παρεξηγούμεθα.

Deceivin ' Blues

Ring-A-Ding-Doo

Lover's Lane Boogie

Just Can't Get Free

Other Lips Other Arms

I Dream

I'm A Bad Bad Girl

Get Together Blues

Misery

Saturday Night Daddy

Cryin' And Singin' The Blues

I Don't Care

Wedding Boogie

Looking For A Man

Aged And Mellow

Mini World

Καλημερούδια βλασταράκια μου.

Σήμερις η νταλίκα θα σας γνωρίσει μ'ένα φυντανάκι της γαλλικής R'n'B σκηνής, άγνωστο, είμαι βέβαιος, στους περισσότερους από σας.

Όχι όμως και τόσο άγνωστο στους πατριώτες του Ρακήνα και του αλέν Ντελόν, αφού η Indila (Adila Sedraia κατά κόσμον) είναι αρκετά γνωστή στην πατρίδα της. Και λέω πατρίδα της, παρά το γεγονός, ότι γεννήθηκε από μπαμπά Ινδό και μαμά Αλγερινή. Μια ομορφιά δηλαδή.

Και είναι γνωστή αφού, παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει προκάμει κι'έχει συνεργαστεί με πολλούς και γνωστούς γάλλους rappers, όπως οι Youssoupha, Nessbeal, TLF, Soprano και άλλους. Παράλληλα δε, επειδής είναι και τραγουδοποιός (εκτός από πολύ καλή τραγουδίστρια), έχει γράψει και αρκετά τραγούδια για άλλους ρυθμεντμπλουζάδες, όπως οι Admiral, Axel Tony κουλουπού κουλουπού.

Κι'έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, και κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της studio album. Που πολύ το χαρήκαμε, η αλήθεια είναι, γιατί, το 'πα πιο πάνω, το κορίτσι είναι φωνάρα.

Το Mini World κυκλοφόρησε στα Παρίσια στις 24 Απρίλη 2014, είναι δηλαδής αυτό που λέμε ολόφρεσκο και σπαρταριστό.

Και πάρα πολύ καλό.

Καλό είναι, επίσης, να μαθαίνουμε και για τους νέους. Όχι μόνο τα κλασσικά. Ναι;

Κατεβάστε το εδώ (άμα θέτε)

Derniere Dance

Tourner Dans Le Vide

Love Story

SOS

Comme Un Bateau

Run Run

Ego

Boite En Argent

Tu Ne M' Entends Pas

Mini World

Private Dancer

Καλημέρα μας καλά μου παιδιά.

Ήμανε σχεδόν βέβαιος, ότι η νταλίκα την είχε ήδη τιμήσει όπως της αξίζει. Αλλά έκανα λάθος. Μπορεί να την είχα συμπεριλάβει σε διάφορα αφιερώματα (ή solo διαμαντάκια), αλλά ποτέ δεν της είχα κάνει αφιέρωμα.

Mea culpa, mea maxima culpa λοιπόν και πάμε παρακάτου.

Η Tina Tuner, η μιλφάρα της καρδιάς μας, της ψυχής μας και των νιάτων μας, η μαύρη γαζέλα της soul - RnB, που πρέπει να έχει στοιχειώσει κάτι σαν τα 2/3 του αντρικού πλυθησμού του γαλαξιακού μας συστήματος, κατέχει (δικαιωματικά) μία από τις υψηλότερες θέσεις στο Πάνθεον της μουσικής. Όλων των κατηγοριών και των στυλ.

Έτσι απλά.

Κι'επειδή ο ψυχολόγος μου συνέστισε να είμαι λιγότερο πολυλογάς, θα σας πω κάτι λίγα γι'αυτόν τον θρύλο και μετά θα σας χαρίσω μία ωρίτσα από δαύτην.

Γεννήθηκε Anna Mae Bullock, στα 1939, στο Nutbush, ένα αυθαίρετο προάστιο του Haywood στο Tennessee. Το φλογερό της ταμπεραμέντο το πήρε από τις ρίζες της : μάνα ινδιάνα και πατέρας αφρο-αμερικάνος. Από πολύ μικρή, η Tina και η αδελφή της πήγαν να μείνουν με τους υπερ-θρήσκους παππούδες, επειδή οι γονείς μετακόμισαν, δουλεύοντας για τις ανάγκες της κυβέρνησης για τον Β' Παγκ. Πόλεμο.

 Με τους βαπτιστές παππούδες της, η Turner μυήθηκε στη μουσική : στα gospel και τα blues.

Στα 11 της, η μητέρα της χώρισε απ'τον βίαιο πατέρα της (σ'όλη της τη ζωή η Turner θα μπλέκει με βίαιους) και μετακόμισε, μαζί με τις κόρες της στο St Louis.

Εκεί άρχισε (μαζί με την αδελφή της) να επισκέπτεται τα τοπικά κλαμπάκια. Στα 1957, στα 18 της δηλαδή, γνωρίστηκε με τον Ike Turner, τότε leader της μπάντας The Kings Of Rhythm. Μετά από ένα δοκιμαστικό επί σκηνής, η Tina γίνεται αναπόσπαστο μέλος της μπάντας.

Στα 1958 ηχογραφεί το πρώτο της 45άρι (δεύτερα φωνητικά) ενώ, στα 1959, ο διευθυντής της Sue Records την ανακαλύπτει και υπογράφει μαζί της το πρώτο της συμβόλαιο.

Στα 1960 κυκλοφορεί το πρώτο ολόδικό της single (A Fool In Love), το οποίο ανεβαίνει σχεδόν αμέσως στο Νο2 του Hot RNB Chart και την απογειώνει.

Στο μεταξύ, ο Ike την έχει πείσει ν'αλλάξει το όνομά της σε Tina Turner, προφασιζόμενος πως το πραγματικό της όνομα δεν θα πουλούσε. Στην πραγματικότητα, παθολογικός ζηλιάρης γαρ, ήθελε να αποτρέψει την επιστροφή του πρώην της.

Ακολουθούν συμβόλαια με διάφορες δισκογραφικές (λόγω της βλακείας του Ike), τεράστιες αμερικάνικες τουρνέ και μεγάλη, πολύ μεγάλη επιτυχία.

Με τον Ike θα μείνουν μαζί μέχρι τα 1976, οπότε και θα τον εγκαταλείψει, μετά από έναν πολύ άγριο καυγά και πολύ ξύλο. Τα πράγματα, βέβαια, είχαν αρχίσει να πηγαίνουν άσχημα από τα 1975, όταν και η παρακμή του ντουέτου είχε σπρώξει τον Ike στην κόκα.

Από τα 1978, και το album Rough, αρχίζει η νέα (τεράστια κι'αυτή) solo καριέρα της.

Η οποία καριέρα μπορεί να μην περιλαμβάνει πολλούς δίσκους (μόλις 9 προσωπικούς, δύο soundtracks, 3 live και 3 compilations), αλλά είναι γεμάτη από αναρίθμητες εμφανίσεις, μόνη της αλλά και με τους μεγαλύτερους των μεγαλύτερων.

Πάλι σας κούρασα ε;

Πάμε μουσικούλα.

River Deep Mountain High

Two People

On Silent Wings

Tonight

Proud Mary

I Can'r Stand The Rain

I Don't Wanna Lose You

Nutbush City Limits

Typical Male

Private Dancer

What Love Got To Do With It

Cose Della Vita

The Best

Open Arms

We Don't Need Another Hero

Let's Stay Together

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Elvis At Stax

Καλημέρα θάλασσές μου.

Άλλο ένα τεφαρίκι πράμα μεσούντος του θέρους (αυτό πάντα ήθελα να το πλασάρω σε μία ανάρτηση). Πραγματικό τεφαρίκι όμως. Απ'αυτά που κάνουν τα σάλια των συλλεκτών (αλλά και όλων όσοι αγαπάνε την Μουσική) να τρέχουν.

Ο λόγος για τον Βασιλιά Elvis Presley.

Και για έναν μοναδικό τριπλό δίσκο. Μοναδικός γιατί, για πρώτη φορά, κυκλοφορούν outtakes του King σε excellent stereo ηχογραφήσεις. Για όσους δεν ξέρουν, outtakes είναι τα ακατέργαστα κομμάτια, όπως ακριβώς ηχογραφούνται στο studio πριν επιλεγούν τα καλύτερα takes, για να πάρουν τον δρόμο για το master και να χαραχτούν στον "επίσημο" δίσκο. Εξ'ού και η γοητεία τους.

Να σας πω στα γρήγορα τα διαδικαστικά, πριν περάσουμε στην ιστορία αυτού του δίσκου. Κυκλοφόρησε στο Αμέρικα στις 12 Αυγούστου φέτος, με αφορμή τα 36 χρόνια από τον θάνατο του Βασιλιά (1977), τα 56 χρόνια από την ίδρυση της ξακουστής Stax Records (1957 - Memphis Tennessee) αλλά και τα 40 χρόνια απ'αυτές τις ηχογραφήσεις (1973). Είναι τριπλός και περιέχει, εκτός από πολλά και διάφορα takes, και τραγούδια που κυκλοφόρησαν στους 3 τελευταίους δίσκους του πριν τον θάνατό του. Άλλωστε, όπως θα δούμε παρακάτω, αυτές οι ηχογραφήσεις αυτόν τον σκοπό είχαν : τη νέα δισκογραφική δουλειά του Βασιλιά.

Ο οποίος Βασιλιάς, στα 1973 που βρισκόμαστε, χρειάζεται επειγόντως ένα come back, αφού, τα τελευταία χρόνια έβλεπε την καριέρα του να βουλιάζει ανάμεσα σε κακές ταινίες κι'ακόμα χειρότερες μουσικές δουλειές.

Και αποφάσισε να γυρίσει στις ρίζες του, στο αγαπημένο του Memphis αλλά και στην αγαπημένη του RnB, αφήνοντας την σαχλο-pop στην άκρη.

Από την άλλη, τα συμβόλαια (που είχε υπογράψει) πίεζαν για καινούργια δουλειά.

Οι ηχογραφήσεις έγιναν σε δύο μέρη. 7 μέρες τον Ιούλιο και 6 μέρες τον Δεκέμβρη του 1973. Ο Elvis ηχογράφησε κυρίως RnB, αρκετή country και ελάχιστη pop. Μαζί του είχε τους καλύτερους μουσικούς του Memphis εκείνη την εποχή : μέλη από τους ξακουστούς The MG's, τους Memphis Boys αλλά και την δική του μπάντα, τους TCB. Παραγωγός ήταν ο πρώην μπασίστας του Preseley, o Norbert Putnam, ο οποίος, στο μεταξύ, είχε μπει για τα καλά στις παραγωγές.

Το σπανιότατο αυτό υλικό, εκτός από τα τραγούδια που (το 'παμε) κυκλοφόρησαν στους τρεις τελευταίους δίσκους του, δεν είχε βγει ποτέ στη δημοσιότητα. Βρέθηκαν οι μπάντες στα ντουλάπια της Stax και κάποιος (άγιος άνθρωπος) αποφάσισε να το κυκλοφορήσει.

Όπως καταλαβαίνετε, θα μου ήταν δύσκολο να παίξω όλον τον δίσκο. Αφενός γιατί είναι μεγάλος και αφετέρου γιατί αρκετά τραγούδια (τα master) έχουν ήδη κυκλοφορήσει. Θα σας χαρίσω όμως ένα μεγάλο μέρος του, από τα καλύτερα takes. Όποιος ενδιαφέρεται για ολόκληρο τον δίσκο (που το κόβω χλωμό να κυκλοφορήσει στο ελλάντα), ξέρει την διαδικασία.

I Got A Feeling In My Body (take 1)

Find Out What's Happening (takes 8-7)

Promised Land (take 4)

For Ol' Time Sake (take 4)

I've Got Things About you Baby (take 14)

It's Midnight (take 7)

If You Talk In Your Sleep (take 5)

Loving Arms (take 2)

You Asked Me To (take 3A)

Good Time Charlie's Got The Blues (take 8)

Talk About The Good times (take 3)

There's A Honky Tonk Angel (take 1)

She Wears My Ring (take 14)

If You Don't Come Back (take 3)

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Soul Meeting

Κυρίες, κύριοι και αγαπητά μου παιδιά καλημέρα σας.
Σήμερις η νταλίκα ασχολείται μ'έναν θρύλο.
Κι'όταν λέμε θρύλο, εννοούμε έναν από τους 3-4 πατέρες της soul και RnB μουσικής. Τον περισσότερο άγνωστο, αλλά, σίγουρα, εξίσου καλό. Αν όχι καλύτερο.
Τον Solomon Burke. Ή, αλλιώς, τον "King of Rock'n'Soul", "Bishop of Soul" ή "Muhammad Ali of Soul".
Διαλέξτε και πάρτε.
Έναν τεράστιο καλλιτέχνη που, μαζί με τους Otis Redding, James Brown και Wilson Pickett, αποτελούν το απόλυτο Πάνθεον της soul, όπως τη μάθαμε και την αγαπήσαμε. Κι'ας έμεινε λίγο στην σκιά τους.

Γεννήθηκε James Solomon McDonald, στα 1940 (στην Φιλαδέλφεια) από άγνωστο πατέρα και μάνα νοσοκόμα και δασκάλα. Όταν ήταν 9, η μάνα του παντρεύτηκε τον Vincent Burke, ο οποίος αναγνώρισε τον Solomon και του 'δωσε τ'όνομά του.
Η γιαγιά του, μέλος μιας από τις αναρίθμητες εκκλησίες που φυτρώνουν στην αμερική σαν μανιτάρια, είχε ιδρύσει δικό της ναό, το Solomon Temple, μέσα στον οποίον ο Burke έμαθε όλα τα είδη μουσικής : από gospel μέχρι blues. Από τα δε 7 του χρόνια, η μουρλογιαγιά του τον είχει χειροτονίσει και "επίσκοπο" (bishop) του ναού και, μάλιστα, τον έβαζε να κάνει και το κήρυγμα στο εκκλησίασμα. Μουσικά και όχι. Και ο πιτσιρικάς ήταν τόσο καλός που, σύντομα, έγινε γνωστός μα το παρατσούκλι "Boy Wonder Preacher" (κήρυκας παιδί-θαύμα). Παράλληλα δούλευε για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα.
Στα 14 του, μαζί με φίλους, έφκιασε τους Gospel Cavaliers, μια μπάντα με την οποία τραγουδούσαν σε εκκλησίες. Σε μία απ'αυτές, ο Burke γνώρισε έναν διάσημο dj της εποχής (Kae -Loudmouth- Williams), που θέλησε να τους υπογράψει συμβόλαιο. Δεν πρόλαβαν όμως, γιατί διάλυσαν.
Τον επόμενο χρόνο, στα 15 του δηλαδή, σόλο πια, ο Burke κερδίζει το πρώτο βραβείο σ'έναν μουσικό διαγωνισμό μιας εκκλησίας, πράγμα που τον βάζει στο στόχαστρο αρκετών δισκογραφικών.

Τελικά, υπογράφει με την Apollo Records, η οποία έψαχνε να καλύψει το κενό της αποχώρησης του Mahalia Jackson. Μένει εκεί δύο χρόνια, ηχογραφεί 9 singles και το πρώτο του studio album (Solomon Burke - 1962) πριν φύγει, έπειτα από τσακωμό με τον Williams για τα φράγκα.
Έχοντας πια αποκτήσει φήμη, υπογράφει στο hot-label της εποχής, την Atlantic Records.
Εκεί ηχογραφεί αναρίθμητα singles και 6 studio albums, μέχρι που, στα 1969, μετακομίζει στην Bell Records, εκεί δηλαδή που θα κάνει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Μέχρι τα 2002, όταν και θα ηχογραφήσει το τελευταίο του studio album (Don't Give Up On Me), ο Burke μας χάρισε 38 προσωπικούς δίσκους και πάνω από 10 compilations, με πωλήσεις πάνω από 17 εκατομμύρια.
Στα 2008, το Rolling Stone, τον τοποθέτησε στην #89 των 100 Μεγαλύτερων Τραγουδιστών όλων των εποχών.

Παράλληλα με την αγάπη του για τη μουσική, ο Burke λάτρευε το καλό φαγητό. Τόσο, ώστε έγινε ένας από τους πλέον υπέρβαρους τραγουδιστές. Τόσο, ώστε αυτό κλόνισε σιγά-σιγά την υγεία του, με αποτέλεσμα, από τα 2006 να κινείται με αναπηρικό καροτσάκι.
Η παχυσαρκία του ήταν που τον σκότωσε, στις 10 Οκτώβρη 2010, στο Άμστερνταμ, δύο μέρες πριν ανέβει στη σκηνή για μια συναυλία με τους De Dijk, μια ολλανδική rock μπάντα.
Ήταν μόλις 60 χρονών.

Για όσους αγαπούν, αλλά και γι'αυτούς που θέλουν να τον ανακαλύψουν, η νταλίκα χαρίζει παρακάτω τα καλύτερά του. Επιλογή αυστηρά προσωπική (μπλα μπλα μπλα)

What'd I Say

Proud Mary

Just Out Of My Reach (of my two open arms)

Can't Nobody Love You

 Got To Get You Off My Mind

Take Me (just as i am)

If You Need Me

Tonight's The Night

Everybody Needs Somebody To Love

Soul Meeting

Cry To Me

Down In the Valley

The Price

I Wish I Knew (how it would feel to be free)

Maggie's Farm

Since I Met You Baby

Someone Is Watching

Stupidity

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

I've Been Loving You in Olympia (Paris) 1967

Καλημέρα αγάπες.
Επιστροφή στη μουζίκ, μετά από δύο μερούλες πολιτικής ομφαλοσκόπησης (ξέρω, σας χρωστάω και μερικές σκέψεις πάνω στο παραμυθάκι)

Το Olympia είναι ένα από τα πιο γνωστά θέατρα του κόσμου. Είναι στο Παρίσι και δεν είναι μόνο θέατρο, αλλά, εδώ και πολλά χρόνια, μία από τις πιο δύσκολες μουσικές σκηνές του κόσμου.
Κι'όταν λέμε δύσκολες, εννοούμε πως λίγοι πατάνε τα σανίδια του. Στις μέρες μας, βέβαια, πολλοί περισσότεροι από πριν, αλλά παραμένει ένα από τα 4-5 hot-spot του "πολιτισμένου" κόσμου (της μουσικής).
Ο Otis Redding είναι ένας από τους 2-3 κορυφαίους soulmen του κόσμου. Αυτό, όσοι παρακολουθείτε νταλίκα, το ξέρετε. Ξέρετε επίσης πως πήγε αδικοχαμένος, σ'ένα αεροπορικό δυστύχημα τον Δεκέμβρη του 1967 σε ηλικία 26 μόλις χρόνων.
Πολλοί ξέρετε τα τραγούδια του. Είτε απ'αυτόν είτε από τις χιλιάδες διασκευών πολλών και μεγάλων της soul και της RnB.
Αυτό που πρέπει να μάθετε, όσοι δεν το ξέρετε, είναι πως ο Redding ήταν ένα κτήνος της σκηνής. Ένας τεράστιος live performer. Όσο πρόλαβε.

Σήμερα θα σας χαρίσω ένα πολύ (πάρα πολύ) σπάνιο bootleg του. Υπάρχει όμως μια ιδιαιτερότητα.
Πρόκειται για μία από τις τελευταίες του live εμφανίσεις του, 9 μήνες πριν τον θάνατό του. Στις 26 Μάρτη του 1967 στο Olympia που σας έλεγα προηγουμένως.
Και ποιά είναι η ιδιαιτερότητα; Αυτή η συναυλία υπάρχει και σε επίσημο δίσκο, το Live In Europe, που κυκλοφόρησε τον Μάη του 1967 και που είναι το μόνο live album του εν ζωή.
Όποιος όμως έχει ακούσει αυτό τον δίσκο, θα δει πως είναι "επεξεργασμένος". Έχουν αφαιρεθεί δηλαδή μερικά αποσπάσματα. Επίσης, τα τραγούδια δεν είναι με τη σειρά που τα ερμήνευσε. Με άλλα λόγια, ένα κλασσικά παραποιημένο live album.
Ενώ το bootleg που σας χαρίζω σήμερα θα σας πάει κατευθείαν στο Olympia. Με τον μέτριο ήχο του (excellent mono πάντως) και με τα απότομα κοψίματα που έχει (σχεδόν πάντα) ένα bootleg. Και με διαμάντια που δεν υπάρχουν στον επίσημο live δίσκο.

Στη φωτογραφία βλέπετε την μεγαλύτερη στιγμή της συναυλίας. Είναι το I've Been Loving You Too Long (to stop now), η στιγμή που ο Redding παρουσιάζει την ορχήστρα και, ένας-ένας γονατίζει μπροστά στο κοινό.
ΥΓ. Δεν είναι όλη η συναυλία δυστυχώς.
Με τις υγείες μας

Intro

Shake

Don't You Mess

I've Been Loving You Too Long (to stop now)

Respect

 My Girl

Lover's Prayer

Can't Turn You Loose
Satisfaction (i can't get no)

The Living Legend

Καλημέρα και καλό μήνα τζουτζουκάκια μου.
Άντε να μυρίσει λίγια άνοιξη ν'ανθίσουν οι επαναστατικές μας αποτέτοιες.

Σήμερις έχουμε ιστορικιά νταλίκα.
Κολέκτορς ίτεμ, που λέμε στο Καμινάκι Λασιθίου.
Η αιτία ήταν ο Γιώργος ο Χλωρός, ο άλλως επονομαζόμενος "the golden drum stick" ή "χτύπα με ντράμερ μου ν'αγιάσω".
Φίλος και σύντροφος, θορυβοποιός, ντράμερ των No Mind (με guest συμμετοχές και σε άλλα σχήματα) που, τ'όνειρό του είναι να αναβιώσουν οι Sex Pistols και να παίξει δίπλα στον Sid τον Vicious.

Ο κύριος, με τον οποίον θ'ασχοληθούμε σήμερις, μας άφησε νωρίς. Άφησε όμως πίσω του μια τεράστια κληρονομιά, παρότι κυκλοφόρησε ένα μόνο album, κι'αυτό μετά θάνατον.
Οι στίχοι του, οι ρίμες του δηλαδή (και όχι η μουσική του, όπως μερικοί άσχετοι ισχυρίζονται), θεωρούνται η βάση, πάνω στην οποία αναπτύχθηκε το rap/hip hop ρεύμα στο Αμέρικα. Μ'αυτή την έννοια, θεωρείται ο πνευματικός fater αυτού του τεράστιου μουσικού κινήματος.
Αυτός όμως ήταν ένας υπέροχος soul και RnB τραγουδιστής.

Γεννήθηκε James Ramey, στα 1944 στο Richmond της Indiana και, στα 19 του, έφυγε για το Chicago όπου ξεκίνησε να τραγουδάει σε διάφορες μικρές μπάντες. Από μικρός, εξαιτίας προβλήματος με τους αδένες του, ήταν υπέρβαρος (πάνω από 160 κιλά), πράγμα που του προσέδιδε μια επιβλητική σκηνική παρουσία αλλά και πολλά προβλήματα υγείας.
Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό του, Baby Huey, σαν αυτοσαρκασμό, από το διάσημο ομώνυμο καρτούν που, για όσους δεν το ξέρουν, πρόκειται για ένα θεόχοντρο παπάκι, που έκανε θραύση στα '50s.
Την ίδια χρονιά (1963) στήνει τη μπάντα του, τους Baby Huey and The Babysitters που, πολύ σύντομα, έγινε διάσημη τοπικά, αποκτώντας φανατικούς φίλους. Μ'αυτούς ηχογράφησε αρκετά 45άρια, τέσσερα από τα οποία βγήκαν και λίγο έξω από τα όρια του Illinois.
Στα 1968 η μπάντα συγχωνεύεται, κατά κάποιον τρόπο, με τους Sly and The Family Stones σ'ένα κάποιο ψυχεδελικό σχήμα. Είναι η εποχή που ο Huey έχει αρχίσει την ηρωΐνη και έχει φτάσει σχεδόν τα 200 κιλά.
Είναι επίσης η εποχή που εμφανίζεται στη σκηνή με αφρικάνικες ρόμπες και που προσθέτει στα τραγούδια του (στις live εμφανίσεις) τις περίφημες ρίμες του που, όπως είπαμε, αποτελούν τον πρόδρομο του rap.
Στα 1969, ένας παραγωγός που έτυχε να δει το σχήμα, ο Curtis Mayfield, αποφασίζει να υπογράψει, αλλά μόνο τον Huey. Παρόλα αυτά, η μπάντα συμμετέχει στις ηχογραφήσεις με πολλές γκρίνιες που, στο τέλος, καταλήγουν στην αποχώρηση ορισμένων μελών.
Ο κατήφορος όμως έχει αρχίσει : η χρήση ηρωϊνης κάνει τον Huey να παραμελεί εντελώς τις υποχρεώσεις του, να χάνει ηχογραφήσεις και συναυλίες και, έπειτα από την επιμονή των άλλων του σχήματος, την άνοιξη του 1970, μπαίνει σε κέντρο αποτοξίνωσης.
Παράλληλα όμως, πίνει πολύ.
Και, στις 28 Οκτώβρη του 1970, στα 26 του χρόνια δηλαδή, πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς (αποτέλεσμα υπερδόσης ντρόγκας και αλκοόλ), σ'ένα μοτέλ του Chicago.

Είπα και πιο πάνω, πως κυκλοφόρησε μόνο ένα album του, το Living Legend, κι'αυτό στα 1971, ένα σχεδόν χρόνο μετά τον θάνατό του. Το οποίο, μάλιστα, όχι μόνο δεν πούλησε τίποτα, αλλά ξεχάστηκε σχεδόν αμέσως εκείνο τον καιρό. Σήμερα βέβαια, θεωρείται (και καλώς) ένα από τα κλασσικά εκείνης της εποχής.
Όπως και να 'χει, ακούστε το και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
Σε ότι με αφορά, πρόκειται για σπάνιο αλλά και σημανικό δίσκο.
Ευχαριστώ σε Χλωρέ.
Καλό μήνα είπα;

Listen To Me

Mama Get Yourself Together

A Change Is Gonna Come

Mighty Mighty Children (part.2)

Hard Times

California Dreamin'

Running

One Dragon, Two Dragon

Mighty Mighty Children (part.1)

Running (mono mix)

Hard Times (mono mix)