Matter + Form

Καλημέρας σας πέρα για πέρα σας.

Σήμερις έφαγα φλασιά.

Δηλαδής, και για να είμαι ειλικρινής, δεν την έφαγα σήμερις. Την έφαγα πριν δυο-τρεις μερούλες, αλλά το γεγονός παραμένει : έφαγα φλασιά απ'τα παλιά. Τα όχι πολύ παλιά, βέβαια, αλλά σχετικά.

Ξέρω πως δεν σας έχω συνηθίσει σε industrial μουσική, ούτε καν σε πολλή synthpop, πόσο μάλλον σε ebm (electronic body music). Κι'ούτε πρόκειται να το αρχίσω, απλά να ξέρετε, πως τις αγαπώ πολύ. Τις θεωρώ από τις πιο μελωδικά έντονες μουσικές των τελευταίων χρόνων, όσο κι'αν τις έχουν συνδυάσει με ντρόγκα, ένταση και άλλα τέτοια παράνομα και φτουκακά.

Εδώ όμως (το ξανάπα ε;) μιλάμε για φλασιά.

Οι VNV Nation θεωρούνται (και είναι λέω εγώ) από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της industrial-emb μουσικής. Είναι ντουέτο, αποτελούμενο από έναν ιρλανδό κι'έναν βρετανό, οι οποίοι, εδώ και καιρό, έχουν εγκατασταθεί στο Αμβούργο.

Τακίμιασαν στα 1994 και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο (Advance and Follow) στα 1995. Δεν θα σας πω πολλά, γιατί ετοιμάζεται ένα αφιερωματάκι. Να ξέρετε μόνο πως, σε αντίθεση με άλλους, οι λεβέντες, εκτός από την θεϊκή μουσική, έχουν και πολύ καλό στίχο, πράγμα σπάνιο στο είδος.

Το Matter + Form είναι το πέμπτο studio album τους. Κυκλοφόρησε στα 2005 (4 Απρίλη) και θεωρείται ένα από τα καλύτερά τους. Επίσης, θεωρείται ένας δίσκος-σταθμός της ebm για πολλούς και διάφορους λόγους. Για την ιστορία, να πούμε, πως στα engineerings βοήθησε πολύ ένας διάσημος γερμανός trance dj, o Humate (κατά κόσμον Gerret Frerichs).

Προειδοποιώ, πως δεν είναι για όλους. Αυτού του είδους η μουσική είτε λατρεύεται, είτε μισείται. Με το ίδιο πάθος.

Αλλά αυτό είναι η μουσική. Πάθος.

Intro

Chrome

Arena

Colours Of Rain

Strata

Interceptor

Entropy

Endless Skies

Homeward

Lightwave

Perpetual

Kontravoid

Καλημέρα αγάπες μου μεγάλες.

Η σημερινή ανάρτηση απευθύνεται σε μερακλήδες-χορευταράδες. Και σε φαν της synthpop-electronica, αλλά και σε νοσταλγούς της εϊτίλας. Τον μεγάλωσα τον κατάλογο ε;

Κάποιοι θα τον ξέρουν σαν Cameron Findlay, τον τρελο-καναδό ντράμερ και keyboardίστα που, στα 2008, ίδρυσε την πολύ καλή synthpop μπάντα Parallels, πριν την εγκαταλείψει στα 2011.

Κάποιοι άλλοι μπορεί να τον έχουν ακούσει πιο πριν, σαν ντράμερ στους Crystal Castles, μια ενδιαφέρουσα experimental electronic μπάντα, όταν πρωτοξεκινούσε την καριέρα του, εκεί στα 2007.

Από τα 2011 ξεκίνησε να πετάει solo, με το ψευδώνυμο Kontravoid ενώ, σαν τέτοιος, κυκλοφόρησε το πρώτο solo studio album του (τον Φλεβάρη του 2012), με τον ευφάνταστο τίτλο Kontravoid.

Αυτό είναι που σήμερα σας χαρίζω, αφού ο λεβέντης μας είναι στο studio για τον δεύτερο δίσκο του.

Όπως είπα και πριν, πρόκειται για έναν εξαιρετικό μουσικό, φουλ electronica, ο οποίος, όπου σταθεί κι'όπου βρεθεί διατυμπανίζει τις eighties επιρροές του, πράγμα που δεν χρειαζόταν, αφού, ακούγοντας τις μουσικές του, το καταλαβαίνουμε κι'εμείς οι αδαείς.

Παράλληλα (και λόγω εϊτίλας), οι μουσικές του είναι κατ'εξοχήν dance.

Οπότε; Οπότε μια χαρά λέω εγώ και πάμε να τον ακούσουμε.

Όσοι θένε, τον κατεβάζουν εδώ.

Οι υποδέλοιποι, τον ακούνε.

Darkest Hours

Age Of Descent

Native State

Silent Visions

Forgotten

Cut To Cleanse

Expulsions

Killed In Action

Dead Eagles

English Electric

Καλημένα νευρώνες και νευρώνισές μου.

Διακόπτουμε την "φυσιολογική ροή" του προγράμματός μας για να ξαναπαίξουμε το αγαπημένο παιχνίδι της νταλίκας : καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω.
Μην τα πολυλογούμε όμως.
Νέος, ολόφρεσκος Orchestral Manoeuvres In The Dark. Οι OMD της καρδιάς, των νιάτων και της ζωής μας. Κυκλοφορία στο αμέρικα σήμερα και στην ινγκλετέρα από τα χθες.

Όσοι παρακολουθείτε, θα ξέρετε πως οι OMD επανενώθηκαν στα 2006 (μετά την διάλυσή τους στα 1996), με αφορμή κάποια ακυκλοφόρητα που είχαν μαζέψει από τα μέσα των 80s.
Θα ξέρετε επίσης πως κυκλοφόρησαν κι'ένα σχετικά καλό studio album (History Of Modern) στα 2010, 14 χρόνια μετά το τελευταίο τους (Universal - 1996).

Ε λοιπόν ξεχάστε αυτά που ξέρατε.
Οι λεβέντες επιστρέφουν με το English Electric και μεις ξαναγινόμαστε 20χρονα. Ο ήχος που λατρέψαμε ν'ακούμε και να χορεύουμε. Τα αναλογικά synthesizers παντρεύονται μούρλια με τα ψηφιακά. Η μελωδία είναι το ίδιο καλά δεμένη, με μερικές προσθήκες acid, έτσι για το ξεκάρφωμα στην εποχή.
Τα πολλά λόγια (όμως) είναι φτώχεια.
Σε πρώτη πανελλήνια για πάρτη σας.

Please Remain Seated

Metroland

Night Cafe

The Future Will Be Silent

Helen Of Troy

Our System

Kissing The Machine

Decimal

Stay With Me

Dresden

Atomic Ranch

Final Song

Letur - Lefr

Καλημέρα αδελφές και αδελφοί.

Δύο μερούλες μετά τους Peppers στο ΟΑΚΑ, δύο σύντομα σχολιάκια : πολλή καλή playlist (με το Dani California για πρώτη φορά στις τελευταίες 20 συναυλίες τους), πολύ καλός ήχος (είδα τα μηχανήματα από πολύ κοντά - άψογα), άριστος καιρός, άριστο κοινό (μυημένο ως επί το πλείστον).

Αλλά....συναυλία κατώτερη από το αναμενόμενο, μιας και η διάθεση υπήρχε (στο φουλ), αλλά έλειπε η σκηνική παρουσία που θα περίμενε κανείς από τους τρελλάρες, αφού ο Josh ήταν συνέχεια καθισμένος λόγω του ποδιού του.Δεν παραπονιόμαστε όμως. Υπέροχη βραδυά.

Και πάμε γι'άλλα.

Όπου άλλα σήμερις, είναι ο John ο Frusciante που, μερικοί, νόμισαν ότι τον κακολόγησα με αφορμή την σύγκριση με τον Josh τον Klinghoffer.

Αντιπαρέρχομαι και δηλώνω τα κάτωθι : ο Γιαννάκης είναι εξαιρετικός κιθαρίστας. Εξαιρετικότατος. Μέχρι τα 2007 συνέβαλλε τα μέγιστα στο φαινόμενο Red Hot Chili Peppers και όποιος το αμφισβητεί είναι άμπαλος. Κάποια στιγμή αποφάσισε πως η μπάντα δεν του αρκεί και πως το κεφάλι του είναι γεμάτο μουσική, μουσική που δεν ταιριάζει μ'αυτήν της μπάντας που τον ανέδειξε. Δικαίωμά του και μπράβο του δέκα φορές. Αυτή του η απόφαση δεν χρονολογείται από τα 2007, αλλά από τα 1992, όταν και άφησε (για πρώτη φορά τους Peppers) επειδή, σύμφωνα με το ίδια του τα λόγια "...κουράστηκα από την επιτυχία της μπάντας που ολοένα και μεγάλωνε..."

Για να αποτοξινωθεί επίσης (λέω εγώ) από τα δηλητήρια που είχε γεμίσει τον οργανισμό του.

Ο πρώτος λόγος ήταν πρόφαση βέβαια (και πάλι δικαίωμά του), αφού, στα 1994 κυκλοφόρησε το πρώτο solo studio album του (Niandra Lades And Usually Just A T-Shirt).

Ακόμα κι'όταν επέστρεψε στους Peppers (1998) συνέχισε την σόλο καριέρα του, την οποία συνεχίζει (λαμπρά) μέχρι και σήμερα.

Κλείνω τα σχολιάκια, γιατί με τον Frusciante θέλω ν'ασχοληθώ αναλυτικά πολύ σύντομα.

Σήμερα θέλω να σας χαρίσω ένα πολύ όμορφο EP του. Ολόφρεσκο και εξαιρετικό.

Το Letur-Lefr είναι η τελευταία του δουλειά και, στην ουσία, είναι προπομπός ενός καραγαμάτου studio album (PBX Fenicular Intaglio Zone), του 11ου στη σειρά προσωπικού του, που έρχεται στις 25 Σεπτέβρη και που θ'ακούσετε πρώτοι απ'όλους εδώ στο νταλικόφωνο.

Ο Frusciante έχει, εδώ και λίγο καιρό, αρχίσει να κολυμπάει στα βαθειά νερά της experimental και της electronica. Έχει επίσης αρχίσει να παίζει διάφορα όργανα που ποτέ πριν δεν είχε ακουμπήσει (synthesizers, drum machine κλπ). Και τα καταφέρνει αναθεματισμένα καλά, αφού ανακατεύει τις ψυχεδελικές του ρίζες (και αγάπες) με τον σύγχρονο ήχο. Όπως εξηγεί ο ίδιος "...κάνω κολάζ από πολλά ήδη μουσικής και δημιουργώ το δικό μου είδος με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών οργάνων. Ίσως ο όρος synthpop να περιγράφει καλύτερα τη μουσική μου προσέγγιση, αλλά πάλι δεν ξέρω..."

Ούτε κι'εμείς ξέρουμε, αλλά δεν μας νοιάζει κι'όλας.

Το ΕΡ κυκλοφόρησε στις 16 Ιούλη φέτος (ενώ έκανε πρεμιέρα στις 7 του ίδιου μήνα στην Ιαπωνία).

Συμπληρώνω πως ο Frusciante παίζει όλα τα όργανα, κάνει όλη την παραγωγή και, μαζί με τον μηχανικό ήχου Anthony Zamora, ηχογραφεί το κάθε τραγούδι με διαφορετικό τρόπο. Επίσης σχεδιάζει και επιμελείται ο ίδιος το εξώφυλλο, το οποίο μοιάζει πάρα πολύ μ'αυτό του δίσκου που έρχεται.

Τέλος, στα φωνητικά τον βοηθάνε οι Nicole Turley, RZA, Masia One, Rugged Monk, Kinetic 9 και Leggezin Fin.

Αγαπάμε και χαρίζουμε.

In Your Eyes

909 Day

Glowe

FM

In My Light

 

Sowing The Seeds Of Love

Ξεκίνησαν και καθιερώθηκαν σαν ένα από τα πιο αξιόλογα new wave synthi συγκροτήματα των '80s, αλλά, στην πορεία εξελίχτηκαν σ'ένα ντουέτο rock mainstream, χάνοντας έτσι και σε ποιότητα αλλά και σε θαυμαστές.

Δημιουργήθηκαν από δύο πρώην μέλη των Graduate, στα 1981, κι'ενώ η Αγγλία χοροπήδαγε στους synthi ρυθμούς του new wave και του blitz.

Οι Graduate έπαιζαν κυρίως mod revival μουσική, αλλά οι δύο λεβέντες μας (Roland Orzabal και Curt Smith) ορκίζονταν ήδη στους Peter Gabriel, Brian Eno και άλλους Talking Heads.

Έφυγαν που λέτε, κι'έφκιασαν τους History of Headaches, που γρήγορα μετονομάστηκαν σε Tears For Fears, από την περίφημη Primal Theory του γνωστού αμερικανού ψυχολόγου Arthur Janov (γιατρός του John Lennon στα 1972).

Μέχρι τα 1983 ηχογράφησαν 3 singles, που έδειχναν ξεκάθαρα το τι θ'ακολουθούσε. Στα 1983 κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος (The Hunting) και το ντουέτο άρχισε ν'αποκτά φανατικούς θαυμαστές. Στο μεταξύ, κι'όπως ήταν και η αρχική τους επιθυμία, για την ηχογράφηση του album (αλλά και του επόμενου - Songs From The Big Chair, 1985) χρησιμοποίησαν εξωτερικούς μουσικούς, κρατώντας για την πάρτη τους το αρχηγιλίκι.

Το ντουέτο διέλυσε στην ουσία στα 1989, μετά το υπέροχο album The Seeds Of Love (1989), αφού οι λεβέντες ήταν πολύ νάρκισσοι για να μοιράζονται την κορυφή.

Ξαναενώθηκαν για λίγο στα 1993, με την ευκαιρία μιας αρπαχτής compilation, δύο ανούσιων δίσκων  και μερικών συναυλιών, ξαναχώρισαν και ξαναμαζώχτηκαν πάλι στα 2000, και μετά πάλι στα 2006 κλπ κλπ. Η μαγεία όμως είχε χαθεί.

Γιατί για μαγεία επρόκειτο. Καθαρή synthi new wave που μας χάρισε ιστορικά τραγούδια, με άριστη γνώση των πλήκτρων, του στίχου και του δεσίματος. Κι'όταν, στα τέλη των 80's η new wave πέθανε, οι λεβέντες απλά δεν είχαν κάτι άλλο να δώσουν. Γι'αυτό και η στροφή τους στο mainstream ήταν επιεικώς για τα μπάζα.

Η νταλίκα σήμερα παίζει τ'αγαπημένα της από δαύτους.

Καλημέρα και καλή βδομάδα

Mad World

Change

Pale Shelter

Suffer The Children

Shout

Everybody Wants To Rule The World

Head Over Heels

Sowing The Seeds Of Love

Woman In Chains

Advice For The Young At Heart

Laid So Slow

Break It Down Again

Goodnight Song

I Love To Hate You

Καλημέρα όμορφες τε κι'όμορφοι.

Από σήμερα το νταλικόφωνο ξεκινάει μία σειρά από αναρτήσεις - παραγγελιές, αφού μαζεύτηκαν πολλές και πρέπει να διεκπεραιώνονται που και που.

Απαραίτητη διευκρίνιση (εκ του ρήματος διευκρινίζω και ουχί διευκρινώ) : οι παραγγελιές πρέπει να γαργαλάνε ευχάριστα τους στρόφαλους της νταλίκας ή αυτός που τις ζητάει να είναι ιδιαίτερα αγαπητός-λατρεμένος-γούτσου γούτσου.

Ε, το λεπόν, σήμερα συντρέχουν και οι δύο sine qua non προϋποθέσεις : και η μουσική είναι θεϊκιά, και το πρόσωπον είναι λατρεμένο.

Απόλυτη Synthpop της νιότης μας, η μουσική των Erasure. Κι'όταν λέμε απόλυτη, το εννοούμε.

Το λατρεμένο αυτό ντουέτο σχηματίστηκε στην αγγλία στα 1985, όταν ο κιμπορντίστας Vince Clarke (πιονέρος των Depeche Mode - το μαγικό Just Can't Get Enough δικό του είναι) διέλυσε τους Yazoo και έσμιξε (κυριολεκτικά και μουσικά) με τον τραγουδιάρη Andy Bell.

Από το πρώτο τραγούδι τους (Who Needs Love Like That - 1986) έσκισαν χασέδες. Κι'αυτό συνέχισαν να κάνουν μέχρι τα 1994, όταν και ψιλοδιάλυσαν, κυκλοφορώντας σε τακτά χρονικά διαστήματα (από τότε) διασκευές και remixes.

Έγιναν τα απόλυτα music gays symbols και μπράβο τους και πάλι μπράβο τους.

Στα 2009, με αφορμή μια μάζωξή τους για ένα compilation album, αποφάσισαν να ξαναμπούν στο studio για νέο δίσκο, ο οποίος και κυκλοφόρησε τον περασμένο Οχτώβρη και είναι και πάρα πολύ καλός (Tomorrows's World - 2011).

Όπως και να 'χει, λατρεύουμε Erasure, λατρεύουμε gay bands, λατρεύουμε Drag Queen Shows και όλα τα σχετικά. Και πως να μην λατρεύουμε, αφού οι τύποι έχουν τις φωτογραφίες τους δίπλα στο λήμμα "ξεσηκωτικός" του φίλου μας του Μπαμπινιώτη.

Η νταλίκα θα κρατήσει στο ντουλαπάκι (δίπλα στην αφίσα της Samantha Jones) το νέο τους δίσκο (για άλλη φορά) και θα σας χαρίσει σήμερις τα καλύτερά τους.

Βάλτε κολάν λαμέ εφαρμοστά, φορέστε τα ροζ πούπουλα, στρασάκια gloss γύρω από τα μάτια και πάμε.

Σπέσιαλ για την Ακανόνιστη φιλενάδα μου και το sublime φυστικάκι της.

Oh L'Amour

Sometimes

Victim Of Love

Ship Of Fools

Chains Of Love

A Little Respect

Stop!

Blue Savannah

Chorus

I Love To Hate You

Take A Chance On Me

Voulez-Vous

Self Titled...

Γεννήθηκε Klaus Sperber, στα 1944 στην Βαυαρία, αλλά όλοι τον ξέρουμε σαν Claus Nomi και τον αγαπήσαμε από το γοητευτικά περίεργο look του, τις απίθανες bizzare εμφανίσεις του και, φυσικά την "δεν υπάρχει" φωνή του. Μια φωνή countertenor, που, για τους μη γνωρίζοντες, είναι η αντρική φωνή που "μιμείται" τις γυναικείες contralto, mezzo soprano ή ακόμα και soprano. Ανεβασμένα πράματα, πολύ high.

Ξεκίνησε σαν "δοκιμαστική φωνή" στην Deutsche Oper στο Βερολίνο, ενώ παράλληλα τραγουδούσε άριες στην φημισμένη gay discoteque Kleist Casino.

Μέχρι που στα 1972 μετακόμισε στο Νιου Γιορκ, κι'εκεί το τεράστιο ταλέντο του αναγνωρίστηκε σχεδόν αμέσως.

Το κοινό τον αποθέωσε όμως σαν backing vocalist του David Bowie, σ'εκείνη την μαγική παρουσία του στο Saturday Night Fever show της αμερικάνικης τηλεόρασης, στα 1979, ιδιαίτερα στην ιστορική εκτέλεση του The Man Who Sold The World.

Πέθανε νεότατος, στα 1983 (39) στη Νέα Υόρκη, ένα από τα πρώτα διάσημα θύματα του AIDS.

Το νταλικόφωνο σήμερις σας χαρίζει τον πρώτο studio album του, που, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι μακράν το καλύτερό του. Πανδαισία synthpop, disco και dark cabaret ήχων, μ'αυτή την ανεπανάληπτη ερμηνεία.

Το Klaus Nomi ηχογραφήθηκε μεταξύ Οκτώβρη 1980 και Γενάρη 1981, στα ιστορικά Electric Lady Studios της Νέας Υόρκης, με παραγωγό τον μεγάλο Roy Johnsen και κυκλοφόρησε στις 7 Φλεβάρη του 1981.

Αγαπάμε Klaus και σύντομα θα χαρίσουμε σπάνιο live album για τους φαν. Άλλωστε, τώρα που η νταλίκα πήρε φόρα με την κουλτούρα, ποιός την πιάνει.

Ούτε το σαραντατρίο (λέμε).

Keys Of Life

Lightning Strikes

The Twist

Nomi Song

You Don't Own Me

The Cold Song

Wasting My Time

Total Eclipse

Nomi Chant

Samson And Delilah  

Instinction [Spandau Ballet]

Εϊτιές και πάλι εϊτιές και σήμερα λατρείες μου.
Κι'από τα τεφαρίκια περικαλώ. Πρώτο πράμα. Και για χορό, και για περισυλλογή και για στατικό ξεγόφιασμα.

Στα 1976 στο Λονδίνο, δύο συμμαθητούδια από ένα trendy κολλέγιο σκέφτηκαν να φκιάσουν μία μπάντα. Βρήκαν κι'άλλους δυό και σχημάτισαν τους The Cut. Στην πορεία, κι'ενώ η μπάντα έρχιζε να έχει σουξέ στα clubs που έπαιζε, αποφάσισαν (αφού άλλαξαν δύο από τα μέλη) ν'αλλάξουν το όνομά τους σε The Makers.
Μια μέρα όμως, ένας φίλος τους Djay, γυρίζοντας από το Βερολίνο, τους διηγήθηκε ένα γκράφιτι που είδε στην τουαλέτα ένός underground club και που αφορούσε τον τελευταίο ναζί κρατούμενο των φυλακών Spandau, τον Rudolf Hess : "Ο Rundlof Hess ολομόναχος χορεύοντας το μπαλέτο του Spandau".
Από κείνη τη στιγμή γεννήθηκαν οι Spandau Ballet, το μελωδικότερο New Wave συγκρότημα, ίσως οι πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι της Romanticism μουσικής σκηνής.
Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως στην αρχή η μουσική τους ήταν μια αντιγραφή των Rolling Stones και των Kinks, μέχρι που συνάντησαν τον παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Richard James Burgess, ο οποίος έκανε την παραγωγή του πρώτου τους single To Cut a Long Story Short, που τους εκτόξευσε στα ουράνια.

Ο ήχος τους χαρακτηρίστηκε σαν ο New Romantic ήχος των '80s.
Αυτό που κάνει την διαφορά με τις άλλες μπάντες του είδους είναι το μαγικό σαξόφωνο του Steve Norman, σαξόφωνο που χρησιμοποιείται σε όλα σχεδόν τα κομμάτια τους και που τους προσδίδει αυτή την διαφορετικότητα.
Η μπάντα διαλύθηκε στα 1989, έπειτα από χοντρό καυγά μεταξύ των μελών της. Πρόλαβε όμως και κυκλοφόρησε έξι πολύ καλούς δίσκους.
Νωρίς στα 2009 ξαναμαζώχτηκαν, κυκλοφόρησαν ένα έβδομο studio album (Once More - 2009) και ξεκίνησαν τουρνέ, στα πρώτυπα όλων των υπολοίπων συγκροτημάτων που, τελευταία, ασπάστηκαν την θρησκεία της αρπαχτής. Ο δίσκος αυτός άλλωστε είναι μετριότατος έως κακός.

Η νταλίκα λατρεύει Spandau Ballet. Και σήμερα θέλει να σας τους θυμίσει ή να σας τους γνωρίσει (για τα κοπελουδάκια).

True
To Cut a Long Story Short
Through The Barricades
The Freeze
Round and Round
Raw
Paint me Down
Only When You Leave Me
Musclebound
Lifeline
Instinction
Gold
Communication
Be Free With Your Love