Electronica 1 : The Time Machine

Καλημέρα άνοιξές μου.

Σήμερις στο νταλικόφωνο έχουμε πράμα που σαλεύει. Από κείνα τα πολύ ωραία, που μπορεί να μας διέφυγαν για λίγο, αλλά πάντα ξαναγυρνάμε να τα μαζέψουμε.

Οι φαν του Jean-Michel Jarre (1948) μπορεί να το βρουν λίγο αλλόκοτο να το πω; Περίεργο να το πω; Κάτι τέτοιο.

Και δεν θα 'χουν άδικο, αφού το Electronica 1 : The Time Machine δεν είναι απ'αυτά που μας έχει συνηθίσει αυτός ο πρωθιερέας της electronica. Και θα μπορούσε να 'ναι, αφού η δισκάρα αυτή είναι προιόν συνεργασίας και συμμετοχής του Jarre μ'ένα τσούρμο μουσικούς, από τους καλύτερους του είδους (και όχι μόνο).

"Ήθελα να πω μιαν ιστορία σχετικά με την ηλεκτρονική μουσική και την κληρονομιά της, μέσα από το δικό μου πρίσμα και πείρα, από τότε που ξεκίνησα μέχρι σήμερα. Σκέφτηκα να συνθέσω και να συνεργαστώ με καλλιτέχνες που, ευθέως ή πλαγίως, σχετίζονται μ'αυτό το είδος μουσικής, καλλιτέχνες που θαυμάζω για τη συνεισφορά τους στο είδος μας. Αυτό αποτελεί πηγή έμπνευσης για μένα αυτές τις 4 δεκαετίες που κάνω μουσική. Δεν είχα ιδέα πως θα εξελιχτεί το όλο project, είμαι όμως χαρούμενος που, σε όσους απευθύνθηκα, δέχτηκαν την πρόσκληση", δήλωσε σε ανύποπτο χρόνο, σε μια συνέντευξή του στο Billboard.

Και πέτυχε διάνα, λέω εγώ, αφού το αποτέλεσμα είναι ένας εξαίσιος electronica - trip hop δίσκος, φτιαγμένος από ένα τσουνάμι μεγάλων. Σημειώστε : Vince Clarke, Moby,  Gessafeistein, M83, Armin Van Buuren, John Carpenter, Robert "3D" Del Naja (των Massive Attack), Pete Townshend, Edgar Froese (ο σχωρεμένος κιμπορντίστας των τεράστιων Tangerine Dream) και μπόλικους άλλους.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να βγει κάτι κακό απ'όλον αυτόν τον καλό κόσμο;

Δεν θα μπορούσε και η ακρόαση το επιβεβαιώνει.

Να σας πω μόνο, πως κυκλοφόρησε στις 16 Οκτώβρη 2015, ενώ αναμένεται (με ανυπομονησία) το δεύτερο μέρος του, το οποίο θα κυκλοφορήσει με τίτλο Electronica 2 : The Heart Of Noise τον Απρίλη του 2016.

The Time Machine (with Boys Noize)

Glory (with M83)

Close Your Eyes (with Air)

Automatic. Pt. 1 (with Vince Clarke)

Automatic. Pt. 2 (with V. Clarke)

If..! (with Little Boots)

Immortals (with Fuck Buttons)

Suns Have Gone (with Moby)

Conquistador (with Gessafeinstein)

Travelator (Part 2) (with Pete Townshend)

Zero Gravity (with Tangerine Dream)

Rely on Me (with Laurie Anderson)

Stardust (with Armin Van Buuren)

Watching You (with Massive Attack)

A Question of Blood (with John Carpenter)

The Train & The River (with Lang Lang)

When Love Dies

Πολλές φορές έχετε διαβάσει απ'εδώ μέσα για τις νότες που γίνονται εικόνες και για τη μουσική σαν ύφασμα που ντύνει τις στιγμές.

Σήμερα σας έχω μιαν ολοζώντανη απόδειξη όλων των παραπάνω.

Λέγεται Suzanne Ciani και είναι ιταλο-αμερικάνα πιανίστρια.

Γεννήθηκε στα 1946 στην Βοστώνη, από ιταλούς γονείς, σπούδασε μουσική στο ξακουστό Wellesley της Μασαχουσέτης, ενώ πήρε το ΜΑ (Master of Arts) της, στην μουσική σύνθεση από το Berkeley της Καλιφόρνιας. Παρότι σπουδαία κλασσική παινίστρια, η Ciani, από νωρίς, στράφηκε προς την computer generated music, όπερ μεθερμηνευόμενο, στην ηλεκτρονική μουσική, έχοντας ήδη στα μπαγκάια της την άριστη γνώση των πλήκτρων.

Στις αρχές των 70s, με το που τελείωσε απ'το Berkeley, πήγε στα διάσημα εργαστήρια Artificial Intelligence του Stanford, όπου διδάχτηκε από δύο πολύ μεγάλους του είδους, τον John Chowining και τον Max Mathews (1926-2011) που, για όσους δεν, θεωίται ο πρωτοπόρος της computer music.

Στα 1974, έφκιασε μια δικιά της εταιρία και, με την βοήθεια ενός από τα θρυλικότερα synthesizers, του Buchia Analog Modular Synthesizer, ξεκίνησε να γράφει scores για λογαριασμό διαφημιστικών εταιριών. Στα 1977 η δημοσιότητά της εκτοξεύεται στα ύψη, όταν θα παράσχει τα ηχητικά εφέ στην περίφημη (πλέον) disco version του Star Wars του Meco.

Στα 1982, ξεκινάει την προσωπική δισκογραφική της καριέρα, μ'έναν από τους καλύτερους δίσκους piano electronica μουσικής όλων των εποχών, το Seven Waves.

Από τα 1991 και δώθε, ηχογραφεί στην δικιά της δισκογραφική (Seventh Wave).

Μέχρι σήμερα, έχει ηχογραφήσει συνολικά 16 studio albums, με τελευταίο ένα ακόμα υπέροχο, το Silver Ship (2005), ενώ κυκλοφόρησε και μια σημαντική compilation (Laxiviation 1969-1985).

Από τότε δεν μας χάρισε άλλον δίσκο, αφήνοντάς μας στην πείνα των αφτιών.

Ότι ήταν να σας πω για τη μουσική της, σας το 'πα στην πρώτη πρόταση της ανάρτησης. Κλείνουμε μάτια και φτιάχνουμε τις δικές μας εικόνες.

Α! Και καλημέρα σε όλους

When Love Dies

The Second Wave : Sirens

The Eigth Wave

Lay Down Beside Me

For Lise

Rain

The Final Wave

Drifting

Celtic Nights

Full Moon Sonata

Sargasso Sea

The Fifth Wave : Water Lullaby

The Velocity Of Love

Vision Quest

Καλημέρα δροσοσταλιές μου.

4 του Σεπτέμβρη σήμερις και η νταλίκα ανοίγει την σεζόν "φρέσκα, φρέσκα και λαχταριστά" μ'έναν μαγικό δίσκο. Απ'αυτούς που καραγουστάρω, γιατί συνδυάζουν electronica (η αγαπημένη μου) και παραδοσιακή μουσική. Για την ακρίβεια, μουσική των ινδιάνων αυτόχθονων αμερικάνων, των native americans αν προτιμάτε.

Τον Jon Richards μάλλον δεν τον ξέρετε. Και πως να τον ξέρετε, αφού δίσκοι του δεν κυκλοφορούν στην ψωροκώσταινα.

Είναι ένας 48άρης (γεννημένος στα 1966) άγγλος μουσικός, ο οποίος μπήκε σχετικά μεγάλος στην δισκογραφία, αφού κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο στα 2008. Μέχρι τότε, έπαιζε σε διάφορα σχήματα, έγραφε μουσική για θεατρικές παραστάσεις αλλά και δική του ατμοσφαιρική μουσική, την οποίαν ηχογραφούσε μόνος του.

Όπως μας λέει ο ίδιος, στα 7 του, βλέποντας ένα ντοκυμαντέρ στο BBC για synthesizers, "...αποφάσισα πως αυτό ήταν που ήθελα να κάνω..". Στα 9 του ξεκινησε μαθήματα πιάνου, κι'εκεί φάνηκε η πραγματική του έφεση.

Όπως σας είπα πιο πάνω, στα 2008 υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με δισκογραφική και, στα 2008, κυκλοφόρησε το πρώτο studio album του (Elysian Fields). Παρότι οι κριτικές ήταν πολύ καλές (και δικαίως), παρότι πούλησε πολύ καλά (πάλι δικαίως), ο Richards δεν έπαιρνε δεκάρα τσακιστή.

Πράγμα που το οδήγησε στο να υπογράψει σε άλλο label, στα 2010.

Τότε είναι που κυκλοφόρησε το δεύτερο studio album του (Tibetan Spirit), ένα πραγματικά μαγικό μουσικό ταξίδι. Τότε είναι που τον έμαθα κι'εγώ.

Όπως θα καταλάβατε από τους τίτλους και μόνο, ο Richards αρέσκεται στο να ανακατεύει παραδοσιακές μουσικές με ηλεκτρονικούς ήχους. Σ'αυτό, βέβαια, δεν πρωτοπορεί, η αλήθεια να λέγεται. Αλλά, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν επαναπαύεται στην ¨απλή" ambient εκδοχή του σπορ. Ερευνά την λεπτομέρεια, κι'αυτό βγαίνει στις συνθέσεις του.

Το Vision Quest είναι το τρίτο studio album του. Και, προσωπικά, θεωρώ πως είναι το καλύτερό του, το πιο ώριμο απ'τα τρία. Σ'αυτό, καταπιάνεται με την ινδιάνικη βορειο-αμερικάνικη μουσική. Με απόλυτο σεβασμό στους ήχους της και με μαεστρία στη σύνθεση. Ένας δίσκος για το απόλυτο relax.

Κυκλοφόρησε χθες, 2 Σεπτέμβρη 2014 και ήδη γίνεται ντόρος γύρω απ'αυτόν στα διάφορα fora των φαν της electronca.

Σας το 'πα, μην τον ψάξετε στο γκρίχελαντ. Δεν θα τον βρείτε.

Πολλά είπα πάλι όμως.

Within The Circle

Homeland

Vision Quest

Spirit Walk

Evening Prayer

Ya Nass

Καλημέρα τζουτζουκοτζουτζούκες μου.

Η κυρία, για την οποία σήμερις θέλω να σας μιλήσω, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στην ψωροκώσταινα. Κι'αυτό παρότι έχει πίσω της (και παρά τα 38 της χρόνια) μια σχετικά μεγάλη μουσική ιστορία. Και μάλιστα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μουσική ιστορία. Όχι σε σόλο καριέρα όμως.

Αυτή ξεκίνησε στα 2012. Μέχρι τότε, και από τα 1999 (παρακαλώ), την βρίσκαμε σε μουσικό σχήμα και, για την ακρίβεια, σε ντουέτο. Ας τα πάρουμε όμως απ'την αρχή.

Η Yasmine Hamdan γεννήθηκε στο Λίβανο στα 1976. Είναι συνθέτης, τραγουδίστρια και ηθοποιός. Στα 1997, κι'ενώ ζούσε ακόμα στην Βυρηττό, μαζί με τον Zeid Hamdan (απλή συνωνυμία) έφτιαξαν τους Soapkills και εξέπληξαν τον αραβικό κόσμο, αφού ήταν οι πιονέροι της underground electronica στην περιοχή. Το πρώτο studio album τους (Bater - 1999) έκανε τρομερή αίσθηση και ταρακούνησε μπόλικους. Μέχρι τα 2005, το ντουέτο κυκλοφόρησε άλλα δύο studio albums, συνεχίζοντας στο ίδιο ακριβώς μουσικό στυλ.

Στα 2006 μετακομίζει μόνιμα στο Παρίσι, όπου αρχίζει να μπλέκεται στα εκεί μουσικά δρώμενα, πρώτα με τους αμερικάνους CocoRosie και μετά με τον συνθέτη-παραγωγό Mirwais, με τον οποία συμμετείχε στην παραγωγή 2 δίσκων της Madonna.

Στο μεταξύ, η Hamdanαρχίζει ν'ασχολείται με τις προσμίξεις electronica με την παραδοσιακή μουσική της πατρίδας της, αλλά και άλλων αραβικών μουσικών. Φαίνεται, μάλιστα, πως βρήκε με τι ακριβώς ήθελε ν'ασχοληθεί.

Στα τέλη του 2010, συναντά τον Marc Collin (από τους Nouvelle Vague) και μαζί αποφασίζουν για το πρώτο προσωπικό της studio album. Αυτό, τελικά, θα κυκλοφορήσει στα 2012 (Yasmine Hamdan) στην Γαλλία και στο Λίβανο ταυτόχρονα. Παρότι θαυμάσιος, ο δίσκος δεν θα τύχει ευρείας αποδοχής κι'αυτό εξαιτίας του ανεπαρκούς promotion της δισκογραφικής.

Γι'αυτό το λόγο, στα 2013, επανακυκλοφορεί από διαφορετικό label, με νέο τίτλο Ya Nass και με την προσθήκη 5 νέων τραγουδιών.

Αυτόν τον μαγικό δίσκο σας χαρίζω σήμερις.

Και υπόσχομαι ν'ακολουθήσει αφιέρωμα σε τούτη την καταπληκτική τσούπρα εν καιρώ.

Εδώ το κατεβάζετε

Deny

Shouei

Samar

Enta Fen, Again

La Mouch

Nediya

Beirut

Aleb

Bala Tantanat

In Kan Fouadi

Hal

Khayyam

Ya Nass

After Winter

Πολλή καλημέρα σας καλά μου παιδιά.

Σήμερις το νταλικόφωνο θα σας μιλήσει για μία ακόμα μπάντα Dark Wave - electronica, που ξέρω πως δεν αρέσει σε πάρα πολλούς, αλλά που (ξέρω πάλι) έχει φανατικούς ακόμα και ανάμεσα στους πιστούς της νταλίκας.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το συγκεκριμένο είδος μουσικής αφενός δεν είναι "εύκολο" και αφετέρου απαιτεί και κάποιες γνωσούλες μουσικές. Οι περισσότεροι δε που λένε πως τους αρέσει (καρατσεκαρισμένο), συνήθως το βλέπουν σαν ένα ακόμα dance παρακλάδι της ηλεκτρονικής μουσικής. Δεν είναι όμως.

Για τους γνώστες της φωτογραφίας, το φαινόμενο Kirlian (ή φωτογραφία Kirlian) ανακαλύφθηκε τυχαία, στα 1939, στη Ρωσία, από το ζεύγος Kirlian (Semyon και Valentina) και, στην ουσία, συνίσταται στην φωτογραφική απεικόνιση του φαινομένου της ηλεκτρικής εκκένωσης ενός αγωγού, πάνω στον οποίο πέφτει υγρό. Αυτού του είδους η φωτογράφηση (εντυπωσιακή, πάντως) ενέπνευσε διάφορους στο να αρχίσουν να εξηγούν (μέσα απ'αυτήν) την ανθρώπινη ψυχή με όρους παραψυχολογίας, άλλως ειπείν, πιάστο αβγό και κούρευτο.

Το φαινόμενο Kirlian θα το συναντήσετε επίσης και σαν "ηλεκτρογραφία", "ηλεκτροφωτογραφία" και άλλα τέτοια ακαταλαβίστικα.

Για τους γνώστες της μουσικής, οι Kirlian Camera είναι μια ιταλιάνικη μπάντα της Dark Wave - electronica.

Βέβαια, όταν ξεκίνησαν, κάπου στα 1980, δεν έπαιζαν τέτοια. Και δεν έπαιζαν τέτοια γιατί και δεν υπήρχε ακόμα το ρεύμα αλλά και γιατί ο ιδρυτής της (Angelo Bergamini) ήταν από τους πιονιέρους της ιταλικής synthpop.

Πράγματι, από τα 1980 μέχρι τα 1985, η μπάντα έδινε κυρίως στην italodisco (ναι ναι). Στα μέσα των '80s, άρχισαν ν'ασχολούνται με την καθαρή electronica ενώ, στις αρχές των '90s, άρχισαν να "σκοτεινιάζουν". Η μουσική τους ταυτότητα σταθεροποιήθηκε με την προσθήκη της Elena Alice Fossi στο lineup στα 1999.

Τότε ήταν που κατηγορήθηκαν για φασίστες, επειδής κυκλοφόρησαν κάτι περίεργες "γκοθιές", αλλά και εξαιτίας μιας συνέντευξής τους στο der Spiegel. Μέχρι τα 2002, είχαν αποκλειστεί από διάφορα events, συναυλίες και τέτοια. Στα 2002 αποκαταστήθηκαν, αφού τους πήρε 3 χρονάκια να ξεκολλήσουν την ετικέτα.

Μέχρι σήμερις, έχουν κυκλοφορήσει 20 albums (studio και live) και πάνω από 25 EPs.

Στο σημερινό αφιερωματάκι του νταλικόφωνου δεν θ'ακούσετε κάτι απ'όλην αυτήν την δισκογραφία τους. Θ'ακούσετε ορισμένα κομμάτια τους (και remixes), τα οποία δεν κυκλοφορούν επίσημα σε δίσκους. Είναι master cuts από ηχογραφήσεις τους, αλλά και remixes που έγιναν από τους ίδιους και που, κάποια στιγμή, ίσως και να τα δούμε σε επίσημα albums.

Εδώ το κατεβάζει όποιος θέλει.

72 Ore Nel Cinema

1996 March The 5th

After Winter

Ars Moriendi II

Come To Me

Coroner's Sun

Death Of A Man

Dreamtime Comes

Easter 1980

Eclipse

Edges

Puppet Loosely Strung

Καλημέρα σας όλη μέρα σας αγάπες.

Σήμερις, μετά από καιρό, η νταλίκα παίζει electroswing.

Για το είδος τα 'χουμε ξαναπεί, δεν θα τα ματαξαναπούμε. Θα την χορέψουμε μόνο.

Τους Correspondents δεν τους ήξευρα, για να πω την αμαρτία μου. Παρότι υπάρχουν από τα 2007, εγώ τους ανακάλυψα στα 2011, όταν ένας φίλος από το Λονδίνο μου έστειλε ένα βιντεάκι από ένα live τους.

Οι τύποι είναι δύο : ο ένας είναι ο DJ Chucks και ο άλλος ο MC και τραγουδιστής Mr Bruce. Είναι εγγλέζοι και, όπως είπα και πριν, ξεκίνησαν στα 2007, μόλις ξετέλεψαν με τις σπουδές τους.

Πρόκειται για μία κατ'εξοχήν live μπάντα, οι εμφανίσεις της οποίας προκαλούν πανικό όπου κι'αν γίνονται. Πλην της μουσικής, οι μάγκες κάνουν κανονικό show. Από stand up comedy μέχρι χορό.

Για 7 χρόνια, από την ίδρυσή τους, έχουν δώσει αναρίθμητα shows και έχουν καταταγεί σαν μία από τις 10 καλύτερες perfomances στην αγγλία. Παράλληλα, έχουν κυκλοφορήσει και τρία EPs.

Η μουσική τους δεν είναι ακριβώς electroswing, αλλά ένα μίγμα electronica, με alternative hip hop και λίγια από drum 'n' bass, το όλο πασπαλισμένο με μπόλικες δόσεις γρήγορου swing.

Το αποτέλεσμα όμως είναι πάρα πολύ νόστιμο.

Πριν από 9 μερούλες, στις 18 Μάρτη 2014, κυκλοφόρησαν (επιτέλους) το πρώτο studio album τους, το Puppet Loosely Strung

Κι'επειδής το νταλικόφωνο πολύ γουστάρει, σας το χαρίζει.

Εδώ το κατεβάζει όποιος γουστάρει.

What Did I Do?

Fear and Delight

Give You Better

Kind Of Love

In The Meantime

Devil's Lighthouse

Well Measured Vice

The Last Time

Back Again

Puppet Loosely Strung

Alarm Call

Some Nights

Saudade

Καλημέρα σας αντιρατσιστικά μου λουλούδια.

Χτες ήταν μια όμορφη μέρα. Και μια ομορφότερη συγκέντρωση-πορεία, με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Απ'όλες τις πλευρές.

Βρεθήκαμε με φίλους αγαπημένους, περπατήσαμε, γελάσαμε, ζήσαμε.

Σήμερις η νταλίκα θα 'πρεπε να παίζει ελληνικά, ε;

Αλλά δεν θα παίξει.

Και δεν θα παίξει, γιατί, πιστή στις συνήθειές της, σήμερις θα σας χαρίσει, σε πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα, ολόκληρο το έβδομο studio album των μάγων της downtempo, των Thievery Corporation , μιας από τις αγαπημένες μπάντες του νταλικόφωνου.

Κανονικά, και σε σχέση με το όνομα της μπάντας, δεν θα 'πρεπε να γράψουμε τίποτις άλλο. Άλλωστε, όποιος ψάχνει (ή παρακολουθεί) νταλίκα, τους ξέρει απόξω κι'ανακατωτά.

Το album όμως είναι κομμάτι "περίεργο". Αλλά υπέροχο.

Saudade στα πορτογαλικά σημαίνει περιμένω για κάτι που έχω χάσει καιρό. Σημαίνει όμως και μια μόνιμη μελαγχολία. Σημαίνει τέλος την παρουσία της απουσίας.

Μ'αυτόν τον μαγικό δίσκο, οι Thievery εξερευνούν τα μουσικά μονοπάτια της Βραζιλίας. Ανακαλύπτουν και ψηλαφούν σπουδαίους μουσικούς, όπως οι Antonio Carlos Jobim, Gal Costa και Luis Bonfa. Συνταξιδιώτες τους η μπάντα έχει μερικές σπουδαίες γυναικείες φωνές, εκτός από τη μόνιμη (σχεδόν) μούσα τους Lou Lou Ghelichkhani, τις οποίες μπορείτε ν'ανακαλύψετε στην tracklist παρακάτω.

Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει παγκόσμια την 1η Απρίλη 2014. Εσείς όμως, οι λατρεμένοι μου, μπορείτε να τον κατεβάσετε εδώ ή να τον ακούσετε απλά.

Decollage (feat. Lou Lou Ghelichkhani)

Meu Nigo (feat. Karina Zaviani)

Quem Me Leva (feat. Elin Melgarejo)

Firelight (feat. Lou Lou Ghelichkhani)

Sola In Citta (feat. Elin Melgarejo)

No More Disguise (feat. Lou Lou Ghelichkhani)

Saudade

Claridad (feat. Natalia Clavier)

Nys Dois (feat. Karina Zaviani)

Le Coeur (feat. Lou Lou Ghelichkhani)

Para Sempre (feat. Elin Melgarejo)

Bateau Rouge (feat. Lou Lou Ghelichkhani)

Depth Of My Soul (feat. Shana Halligan)

Kontravoid

Καλημέρα αγάπες μου μεγάλες.

Η σημερινή ανάρτηση απευθύνεται σε μερακλήδες-χορευταράδες. Και σε φαν της synthpop-electronica, αλλά και σε νοσταλγούς της εϊτίλας. Τον μεγάλωσα τον κατάλογο ε;

Κάποιοι θα τον ξέρουν σαν Cameron Findlay, τον τρελο-καναδό ντράμερ και keyboardίστα που, στα 2008, ίδρυσε την πολύ καλή synthpop μπάντα Parallels, πριν την εγκαταλείψει στα 2011.

Κάποιοι άλλοι μπορεί να τον έχουν ακούσει πιο πριν, σαν ντράμερ στους Crystal Castles, μια ενδιαφέρουσα experimental electronic μπάντα, όταν πρωτοξεκινούσε την καριέρα του, εκεί στα 2007.

Από τα 2011 ξεκίνησε να πετάει solo, με το ψευδώνυμο Kontravoid ενώ, σαν τέτοιος, κυκλοφόρησε το πρώτο solo studio album του (τον Φλεβάρη του 2012), με τον ευφάνταστο τίτλο Kontravoid.

Αυτό είναι που σήμερα σας χαρίζω, αφού ο λεβέντης μας είναι στο studio για τον δεύτερο δίσκο του.

Όπως είπα και πριν, πρόκειται για έναν εξαιρετικό μουσικό, φουλ electronica, ο οποίος, όπου σταθεί κι'όπου βρεθεί διατυμπανίζει τις eighties επιρροές του, πράγμα που δεν χρειαζόταν, αφού, ακούγοντας τις μουσικές του, το καταλαβαίνουμε κι'εμείς οι αδαείς.

Παράλληλα (και λόγω εϊτίλας), οι μουσικές του είναι κατ'εξοχήν dance.

Οπότε; Οπότε μια χαρά λέω εγώ και πάμε να τον ακούσουμε.

Όσοι θένε, τον κατεβάζουν εδώ.

Οι υποδέλοιποι, τον ακούνε.

Darkest Hours

Age Of Descent

Native State

Silent Visions

Forgotten

Cut To Cleanse

Expulsions

Killed In Action

Dead Eagles

Symmetry of 6's

Καλημέρα λατρεμένοι μου.

Σήμερα στο νταλικόφωνο θ'ακούσουμε κάτι περίεργα όμορφο. Περίεργα, γιατί το μουσικό ύφος είναι γοητευτικά απροσδιόριστο και όμορφο, γιατί είναι όμορφο.

Όχι πολύ όμορφο. Αλλά όσο πρέπει όμορφο.

Οι Kilimanjaro Darkjazz Ensemble είναι ένα σεξτέτο, το οποίο αποτελείται από μουσικούς διαφόρων εθνικοτήτων. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.

Στην αρχή ήταν ντουέτο από δύο ολλανδούς συμφοιτητές στην Καλών Τεχνών της Ουτρέχτης, τον Jason Köhnen (aka Bong-Ra) και τον Gideon Kier. Αυτοί οι δύο, στα 2000, αποφάσισαν να συνεργαστούν για να διασκευάσουν μουσική από ταινίες του βωβού κινηματογράφου και, ειδικότερα, τον Nosferatu (του F.W. Murnau) και το Metropolis (του F. Lang).

Στα 2004, και με αφορμή την ηχογράφηση του πρώτου (ομώνυμου) studio album, προστέθηκαν η εγγλέζα Hilary Jeffery (τρομπόνι) και η ελβετή Nina Hitz (τσέλο) και το σχήμα έγινε κουαρτέτο.

Στα 2006 πήραν την τελική τους μορφή (σεξτέτο) με την προσθήκε του Eelco Bosman και της τραγουδίστριας Charlotte Cegarra.

Από τα όργανα, θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει, ότι οι KDE παίζουν jazz. Κι'από το όνομα θα μου πείτε. Αλλά (το περίεργο που σας έλεγα πιο πάνω) δεν είναι ακριβώς έτσι. Οπωσδήποτε υπάρχουν στοιχεία jazz αυτοσχεδιασμών στη μουσική τους, αλλά το ύφος τους είναι πολύ πιο κοντά στην ατμοσφαιρική electronica παρά σε οτιδήποτε άλλο. Όπως και να 'χει, αυτό που βγάζουν είναι όμορφο. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Τίμια πράματα.

Μέχρι σήμερα, οι KDE έχουν κυκλοφορήσει 4 studio albums και 6 ΕΡ, ενώ κυκλοφορούν και μπόλικα remixes. Υπάρχει επίσης ένα bootleg live, πάρα πολύ καλό, το οποίο θα σας το χαρίσω ολόκληρο εν ευθέτω χρόνω.

Και κάτι τελευταίο. Παράλληλα με το KDE, μπορεί να βρείτε (αν ψάξετε) και τους The Mount Doomjazz Corporation. Μη μασάτε όμως. Οι ίδιοι είναι, απλά προστίθενται κατά καιρούς και μερικοί άλλοι μουσικοί και παίζουν doom jazz και drone.

Τώρα που τα μάθατε (σχεδόν) όλα, δώστε λίγια προσοχή. Αξίζουν.

The Nothing Changes

Parallel Corners

Guernican Perspectives

Serpent

Shadows

Symmetry Of 6's

Twisted Horizons

Embers

Seneca

Les Etoiles Mutantes

White Eyes

 Cotard Delusion

All Is One

KDE.mp3  

Revolution 909

Καλημερούδια ζουζουνάκια μου.

Προχτές δόθηκαν στο αμέρικα τα Grammy.

Χέστηκε η φοράδα στ'αλώνι, θα μου πείτε, αν είστε του Καίμπριτζ (ή η Φατμέ στο ιτς τζαμί, αν είστε της Οξφόρδης). Και δεν θα 'χετε και τελείως άδικο, μιας και όλα αυτά τα βραβεία σπανιότατα πάνε σ'αυτούς που τ'αξίζουν πραγματικά.

Αλλά αυτή τη φορά πήγαν.

Και η νταλίκα, άλλο που δεν ήθελε, αρπάζει την ευκαιρία, για να σας χαρίσει ένα αφιέρωμα σε μία από τις μεγαλύτερες electronica μπάντες, τους θριαμβευτές των φετινών Grammy, τους υπέροχους φραντσέζους Daft Punk με τ'όνομα.

Πρόκειται, στην ουσία για ντουέτο, που αποτελείται από τους Guy-Manuel de Homem-Christo (δεν κάνω πλάκα) και Thomas Bangalter (συμμαθητές από το λύκειο), που κάπου στα 1993, αποφάσισαν πως το σχήμα στο οποίο ανήκαν (Darlin') δεν τους γέμιζε. Και κάθησαν και το σκέφτηκαν κι'αποφάσισαν να συνεχίσουν μόνοι τους. Και εύγε τους.

Και στα 1997, με το πρώτο studio album τους (Homework), αποκτούν αμέσως δόξες και τιμές, με την μαγική electronica μουσική τους άποψη.

Πρόκειται για φανατικούς του live, αφού από τα 1993 έχουν δώσει αμέτρητες (στην κυριολεξία) συναυλίες σ'όλο τον γνωστό κόσμο.

Από την άλλη, το πόσο πολύ τους ενδιαφέρει η ζωντανή επαφή με τον κόσμο, φαίνεται και από το γεγονός, ότι 20 και βάλε χρόνια στο μουσικό προσκήνιο, έχουν κυκλοφορήσει όλους κι' όλους 4 studio δίσκους (έναν κάθε πέντε χρόνια δηλαδής). Και πολλά live βέβαια, αλλά και δύο υπέροχα remix albums.

Αυτό που τους κάνει και ξεχωρίζουν, είναι η πολύ ξεχωριστή άποψη που έχουν για την electronica, μιας και, πριν αποφασίσουν να κολυμπήσουν στα περίεργα νερά της, ήταν φανατικοί της rock αλλά και της garage (Rolling Stones, The Stooges κλπ), ήχους που ενσωμάτωσαν στις δημιουργίες τους.

Από την άλλη, λάτρευαν τους μετρ της electronica, αλλά, όπως λένε και οι ίδιοι (και ισχύει), δεν αντέγραψαν ποτέ.

Όπως είπα και στην αρχή, τα φετινά Grammy τα σάρωσαν με τον δίσκο τους Random Access Memories, που κυκλοφόρησε στα 2013.

Κι'όπως πάντα, σας κούρασα με τσι φλυαρίες.

Πάμε κατ'ευθείαν στη μουζίκα, αφού σας πω, ότι η επιλογή ήτο ιδιαζόντως δυσχερής, για έναν και μόνο λόγο : μ'αρέσουν όλα!

Get Lucky

Motherboard

Around The World

Revolution 909

Burnin'

Superheroes

High Fidelity

Digital Love

Da Funk

Robot Rock

The Prime Time Of Your Life
Harder, Better, Faster, Stronger
Television Rules The World

D.P..mp3

Innocents

Δεν έχουν περάσει δύο χρόνια καλά-καλά, όταν από δω μέσα σας χάριζα το Destroyed, λέγοντάς σας, αν θυμάμαι καλά, πως αυτός ο τύπος, ότι (μα ότι) βγάζει είναι μαγικό.

Γιατί ο Moby, κακά τα ψέματα, είναι μάγος.

Αναμφισβήτητα ο καλύτερος στο είδος αυτής της atmospherical electronica μουσικής.

Κι'έρχεται να το επιβεβαιώσει με το Innocents, το ενδέκατο studio album του.

Που, εκτός από καταπληκτικό, έχει και μια ενδιαφέρουσα σημειολογία.

Είναι ο πρώτος του δίσκος με τόσες πολλές συνεργασίες, πράγμα που εκπλήσσει ευχάριστα, αφού ο τρελο-αμερικανός συνήθως προτιμά την solo δημιουργία.

Εδώ όμως όχι.

7 από τα 17 διαμάντια είναι προϊόντα συνεργασίας. Και όχι όποιας κι'όποιας.

Al Spx (από τους εξαίσιους Cold Speck), Wayne Coyne (από τους The Flaming Lips), ο λατρεμένος Mark Lanegan (από τους Screaming Trees και τους Queens Of The Stone Age), Damien Jurado, Inyang Bassey και Skylar Grey.

Η δισκάρα ηχογραφήθηκε μεταξύ Γενάρη 2012 και Ιούνη 2013 και στην παραγωγή, εκτός του Moby, συναντάμε μια μεγάλη μορφή, τον Mark "Spike" Stent (U2, Coldplay, Muse, Depeche Mode κλπ κλπ).

Η κυκλοφορία του είναι για την 1η Οκτώβρη 2013.

Εμείς όμως το ακούμε από σήμερα.

Γιατί, μπορεί το (πολύ) καλό πράμα ν'αργεί να γίνει, αλλά δεν πρέπει ν'αργεί να καταναλωθεί.

Σας αγαπώ

Καλημέρα

Everything That Rises

A Case For Shame 

Almost Home

Going Wrong

The Perfect Life

The Last Day

Don't Love Me

A Long Time

Saints

Tell Me

The Lonely Night

The Dogs

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Λεπιδόπτερα

Καλημέρα ηλεκτρόνιά μου.
Συνέχεια σήμερις στα "ελληνικά του σαββατοκύριακου" μ'ένα ακόμα δίσκο από την πρωθιέρεια της ελληνικής electronica, την Λένα Πλάτωνος.

Τα λεπιδόπτερα είναι μια πολυπληθής αλλά παρεξηγημένη τάξη εντόμων. Πολυπληθής, γιατί υπάρχουν πάνω από 200.000 είδη καταγεγραμμένα, πράγμα που τα τοποθετεί στην δεύτερη (ή τρίτη για μερικούς) θέση των μεγαλύτερων τάξεων εντόμων (οι άλλες είναι τα κολεόπτερα και τα δίπτερα).
Παρεξηγημένη, γιατί οι περισσότεροι τα ξέρουν σαν πεταλούδες, ενώ, η αλήθεια είναι, πως υπάρχουν χιλιάδες άλλα που δεν είναι πεταλούδες.
Λεπιδόπτερα ονομάστηκαν εξαιτίας των λεπιών που έχουν στις πτέρυγές τους.

Πέρα όμως από το μάθημα εντομολογίας, τα Λεπιδόπτερα είναι μακράν ο καλύτερος δίσκος της Λένας Πλάτωνος.
Είναι ο τρίτος κατά σειρά προσωπικός της δίσκος (και έβδομος στην δισκογραφία της), που την καθιέρωσαν σαν την σημαντικότερη εκπρόσωπο της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής.
Είχαν προηγηθεί οι Μάσκες Ηλίου (1984) και το Γκάλοπ (1985).
Με τα Λεπιδόπτερα όμως, η Πλάτωνος εκτοξεύτηκε στην κυριολεξία.

Ο υπέροχος αυτός δίσκος κυκλοφόρησε στα 1986 σε βινύλιο μ'ένα εξίσου υπέροχο 12σέλιδο booklet.
Η Λένα Πλάτωνος παίζει όλα τα πλήκτρα και ενορχηστρώνει, ο Κώστας Χατζόπουλος παίζει κιθάρα και τραγουδάει, ενώ η Σαβίνα Γιαννάτου συμμετέχει στα φωνητικά σε δύο τραγούδια.
Το Cyaniris είναι σε ποίηση Γιώργου Βολουδάκη, ενώ το concept (και η φωτογραφία) εξωφύλλου είναι του Σπύρου Στάδερη.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Απολαύστε

Araschnia Levana (Αρασχνία Λενβάνα) 

Tικ Tακ Ή Aurorina Seleve (Ωρορίνα Σελένε)

Λητώ
Cyaniris (Κυανιρίς) 

Eros Pantoriana Pandora (Έρως Παντοριάνα Πανδώρα) 

Brenthis (Μπρένθις) 

Τα Γενέθλια Ή Aporia Maturna (Απόρια Ματούρνα) 

Hesperia Iris Greca (Εσπέρια Ίρις Γκρέκα) 

Ένας Κύκλος Ή Erynnis Eroides (Ερύνις Ερόιντες) 

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

       

Ημερολόγια

Καλημερούδια τζουτζουκο-τζουτζούκες μου.

Στην σειρά μας "τα ελληνικά του σ/κ", αλλά και σ'αυτήν "οι πρόδρομοι της ελληνικής electronica σκηνής", τεράστια παράλειψή μας θα ήτο να μην ασχοληθούμε μ'αυτήν εδώ την Κυρία.

Την Λένα Πλάτωνος.

Πριν όμως ασχοληθούμε, επιτρέψτε μου δύο κουβεντούλες στα περί των αφιερώσεων του νταλικόφωνου. Παρότι το 'χω ξαναπεί καμία δεκαριά φορές, εδώ μέσα δεν υπάρχει δημοκρατία. Οι αφιερώσεις είναι αυστηρά επιλεκτικές (εκτός απ'όσες αφορούν την Ακανόνιστη, που είναι νόμος και θεσμός) και γίνονται αποκλειστικά με δικά μου κριτήρια. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους χαρακτηρισμούς, τους οποίους χρησιμοποιώ θέλοντας να περιγράψω τον/την στον οποίον αφιερώνω.

Σ'όποιον δεν αρέσει, καλή καρδιά, καλά κρασά και καλό κατευόδιο.

Το λεπόν και που λέτε, από παλιά ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στην Λένα Πλάτωνος. Το 'πα και πιο πάνω, είναι αναμφισβήτητα η πρωθιέρεια της electronica στην ελλάδα. Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία.

Δυστυχώς όμως, ένα αφιέρωμα σ'αυτήν αποδείχτηκε πολύ δύσκολη απόπειρα. Κι'αυτό γιατί θα έπρεπε να χωρίσουμε την διαδρομή της σε πολλές κατηγορίες, η μια διαφορετικότερη της άλλης. Βλέπετε, η πολύ μεγάλη αυτή συνθέτης δεν ασχολήθηκε μόνο με την electronica. Ο κάθε δίσκος της είναι (σχεδόν) και ένα διαφορετικό είδος. Γι'αυτό σας λέω, δύσκολο.

Οπότε σκέφτηκα να παίζω (σε τακτά χρονικά διαστήματα) διάφορα δικά της.

Γεννήθηκε στα 1951 στο Ηράκλειο Κρήτης, αλλά έζησε στην Αθήνα. Ο πατέρας της (Γεώργιος Πλάτων) ήταν πρώτος πιανίστας στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Γονίδια κύριοι.

Η ίδια άρχισε να παίζει πιάνο από τα 2 της, με δάσκαλο τον μπαμπά της. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και, με υποτροφίες, στη Βιέννη και το Βερολίνο. Από τα 1978, όταν και επέστρεψε στην ελλάδα, άρχισε να πειραματίζεται με τα συνθεσάϊζερ. Παράλληλα, συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι στο Τρίτο Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας. Είχε ενεργό ρόλο στην ιστορική εκπομπή Εδώ Λιλιπούπολη, για την οποία έγραψε και τραγούδια (στίχους-μουσική), με κορυφαίο τον Χορό Των Μπιζελιών.

Στα 1981 κυκλοφορεί το πρώτο studio album της (Σαμποτάζ), ένας δίσκος πολύ μπροστά για την εποχή του. Συμμετείχαν οι Μαριανίνα Κριεζή, Γιάννης Παλαμνίδας και Σαβίνα Γιαννάτου.

Από τότε, μέχρι σήμερα, κυκλοφόρησε άλλους 14 δίσκους. Οι περισσότεροι πολύ σημαντικοί.

Καθιερώθηκε σαν πρωθιέρεια της ελληνικής electronica με τρία σημαντικά albums : οι Μάσκες Ηλίου (1984), το Γκάλοπ (1985) και τα Λεπιδόπτερα (1986).

Στα 1990 αρχίζει μία δισκογραφική αποχή, η οποία τερματίζεται στα 1997, μ'ένα δίσκο "έξω από τα νερά της", τις Αναπνοές (1997) με την Σαβίνα Γιαννάτου, όπου η electronica παραχωρεί τη θέση της στο ερωτικό τραγούδι χαμηλών τόνων και συνθέσεων. Αυτή η στροφή θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα.

Μέχρι τα 2008, οπότε και κυκλοφορούν τα Ημερολόγια.

Ένας μαγικός electronica δίσκος, μία αυτοβιογραφία της Πλάτωνος. Ένα υπέροχο come back.

Δυνατή ηλεκτρονική μουσική, που θυμίζει Anne Clark, στίχοι ξυράφια, απίθανες εναλλασσόμενες ασπρόμαυρες και έγχρωμες εικόνες.

Συνεργάτης και ενορχηστρωτής ο Στέργιος Τσιρλιάγκος, ο οποίος χαρακτήρισε το είδος μουσικής σαν post punk electronica. Σ'αυτό μπορεί όποιος θέλει να διαφωνήσει. Εμένα λίγο με καίει η ετικέτα. Στέκομαι στην μεγάλη επιστροφή στους γνώριμους ήχους.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 18 Μάρτη του 2008 και συμμετέχουν στα φωνητικά οι Γιάννης Παλαμίδας και Βικτώρια Μπόζικ.

Απολαύστε και καλό μας Σάββατο.

Σ'Αγάπησα

Αλίμονο

Μαριέτα

Μιχαήλ

Ραντεβού

Σαμσάρα

Θάλασσα

Στο Τσίρκο

Πρωτομαγιά

Στην Πλατεία Καπνικαρέα

Ντορούτσκα

Παίζοντας Με Την Βικτώρια

Ερημιά

Μετακόμιση

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Χωρίς Περιδέραιο

Καλημερούδια λατρεμένα μου ηλεκτρόνια.
Συνέχεια στη σαγκά μας "πιονέροι της ελληνικής electronica σκηνής", σήμερα θέλω να σας μιλήσω για έναν θρύλο.
Μια θρυλική μπάντα για την ακρίβεια. Για να μαθαίνουν οι νέοπες και ν'αναπολούν οι πάλιουρες.

Οι Χωρίς Περιδέραιο θεωρούνται αναμφισβήτητα από τους πρώτους σκαπανείς της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής. Ίσως μάλιστα οι καλύτεροι. Τουλάχιστον για πολλούς. Για μένα όχι, αλλά αυτό αφενός δεν λέει και πολλά και αφετέρου τους γουστάρω κάργα.
Η αλήθεια είναι πως εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν σαν κομήτες. Η αλήθεια είναι πως η ψωροκώσταινα δεν ήταν ούτε έτοιμη ούτε μουσικά καταρτισμένη (εκείνη την εποχή) για ν'αντέξει (και να εκτιμήσει) τέτοια σχήματα. Η αλήθεια είναι πως ήρθαν και έφυγαν αφανείς για τους πολλούς.

Ξεκίνησαν στα 1983, παίζοντας ένα κάποιο electro-punk, αφού πρόσθεταν στο περίεργο new wave τους πολύ γρήγορες συνθέσεις και πολύ ανατρεπτικούς στίχους.
Το lineup ήταν οι Νίκος Αγγελής (στίχος, φωνητικά και synthesizers), Παντελής Πετρονικολός (κιθάρα) και Κώστας Κόλλιας (synthesizers και rythm box). Το κοινό τους ήταν μικρό αλλά ψαγμένο. Αυτό τουλάχιστον φάνηκε από τα live τους.
Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους 7'' single (Χωρίς Περιδέραιο), την φωτό του οποίου βλέπετε παραπάνω. 
 

 Στα 1985 κυκλοφορούν και το μοναδικό τους LP (Χορός Για Μουσική), σε ανεξάρτητη παραγωγή από την Λαιστρυγόνα. Δίσκος-ιστορία για την ελληνική electronica. Δίσκος που κυκλοφόρησε σε 350 μόλις αντίτυπα και που, μέχρι σήμερα είναι περιζήτητος ανάμεσα στους συλλέκτες κυρίως του εξωτερικού. Από το LP αυτό βλέπετε αποπάνου το ένα από τα layouts, τα οποία, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι 10 φορές ομορφότερα από το λευκό απλό εξώφυλλο.
Την ίδια χρονιά η μπάντα διαλύεται και τα μέλη της συμμετέχουν σε άλλα σχήματα της εποχής (Anti Troppau Council, Libido Blume, Moist Device κ.α.)

Η νταλίκα σήμερις σας χαρίζει και τις δύο δουλειές τους.
Τα δύο πρώτα κομμάτια είναι αυτά του 7'' single και, αμέσως μετά, ακολουθεί όλο το LP.
Καλή μας ακρόαση.
ΥΓ. Αν υπάρχουν κάποια κενά μεταξύ των τραγουδιών, την επιείκιά σας. Το βινύλιο ήθελε ειδική επεξεργασία.

Άνωση

Το Χρώμα Και Το Σχήμα

Έγχρωμη Γρίππη

48 Σιωπές

Θέλω Να Στο Πω

Ganuma De Linarus

Χορός Για Μουσική

Το Αίμα Δεν Γίνεται Νερό

Βότκα

Κρότοι Κροταλίες

Νορβηγία

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

English Electric

Καλημένα νευρώνες και νευρώνισές μου.

Διακόπτουμε την "φυσιολογική ροή" του προγράμματός μας για να ξαναπαίξουμε το αγαπημένο παιχνίδι της νταλίκας : καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω.
Μην τα πολυλογούμε όμως.
Νέος, ολόφρεσκος Orchestral Manoeuvres In The Dark. Οι OMD της καρδιάς, των νιάτων και της ζωής μας. Κυκλοφορία στο αμέρικα σήμερα και στην ινγκλετέρα από τα χθες.

Όσοι παρακολουθείτε, θα ξέρετε πως οι OMD επανενώθηκαν στα 2006 (μετά την διάλυσή τους στα 1996), με αφορμή κάποια ακυκλοφόρητα που είχαν μαζέψει από τα μέσα των 80s.
Θα ξέρετε επίσης πως κυκλοφόρησαν κι'ένα σχετικά καλό studio album (History Of Modern) στα 2010, 14 χρόνια μετά το τελευταίο τους (Universal - 1996).

Ε λοιπόν ξεχάστε αυτά που ξέρατε.
Οι λεβέντες επιστρέφουν με το English Electric και μεις ξαναγινόμαστε 20χρονα. Ο ήχος που λατρέψαμε ν'ακούμε και να χορεύουμε. Τα αναλογικά synthesizers παντρεύονται μούρλια με τα ψηφιακά. Η μελωδία είναι το ίδιο καλά δεμένη, με μερικές προσθήκες acid, έτσι για το ξεκάρφωμα στην εποχή.
Τα πολλά λόγια (όμως) είναι φτώχεια.
Σε πρώτη πανελλήνια για πάρτη σας.

Please Remain Seated

Metroland

Night Cafe

The Future Will Be Silent

Helen Of Troy

Our System

Kissing The Machine

Decimal

Stay With Me

Dresden

Atomic Ranch

Final Song

Χορεύουν στο Δρόμο

Καλημέρες τζουτζουκο-τζουτζούκες μου.

Παρότι Παρασκευή του γιαραμπή σήμερις, θα ξεκινήσω με μία κακία.
Επροχθές έκαμα ένα αφιέρωμα στους Στερεο Νοβα. Είδατε εσείς πουθενά να τους κακολογάω;
Ε, το λοιπόν, μου 'ρθαν κάτι μεηλ του στυλ "άσε ρε μεγάλε που θα πιάσεις στο στόμα σου τους θέουλες" ή "μου 'μαθες κι'από electronica που θα μας πεις πως δεν παίζουν electronica". Και μερικές βρισιές επίσης. 
Για τις βρισιές δεν χαλάστηκα.
Ούτε και για τα άλλα. Απλά, προτείνω να χαλαρώσουμε και να κάνουμε τις επιλογές μας. Να διαβάζουμε ότι μας αρέσει, κι'ότι δεν μας αρέσει να το προσπερνάμε.
Αλλά, όταν διαβάζουμε κάτι, τουλάχιστον ας το διαβάζουμε σωστά. Ναι; Ναι.

Σας έλεγα λοιπόν προχτές, πως πριν από τους Νοβα υπήρχαν αρκετοί άλλοι που πάλευαν με τα θηρία. Κυριολεκτικά.
Γιατί η electronica-ambient στην Ελλάδα των 80s ήταν περίεργο φρούτο. Κυκλοφορούσε μετάξύ πολύ λίγων. Και ήταν και δυσνόητη. Γιατί δυσκολότερη από την ευκολοκαψούρα της εποχής. Και με λίγους πιστούς. Το 'παμε.

Η απόδειξη όλων των παραπάνω είναι τούτοι εδώ που θέλω σήμερα να σας γνωρίσω. Για όσους δεν τους ξέρετε που, είμαι βέβαιος, θα είστε μπόλικοι.
Οι Συνθετικοί.
Δύο αδέλφια από την Κεφαλλονιά (οι Διονύσης και Αποστόλης Αυγερινός) που, στα 1985, όταν και ξεκίνησαν σαν "μπάντα", είχαν να παλέψουν τον απάλευτο. Τα πρώτα τους βήματα τα έκαναν σ'ένα μικρό στούντιο στη Δραπετσώνα, κοντά στο σπίτι τους. Διψασμένοι για συνθετικούς ήχους (άλλωστε το όνομά τους είναι απλά η ελληνική μετάφραση του synthesizers), κάπου στα 1988, έφτιαξαν ένα demo και πήραν σβάρνα τις δισκογραφικές. Τζίφος όμως. Γιατί οι δισκογραφικές ήθελαν άλλον ήχο και άλλον στίχο.
Οπότε αποφάσισαν να ηχογραφήσουν μόνοι τους. Με προσωπικά έξοδα. Και το έκαναν. Σε 500 κομμάτια. Και το μοίρασαν σε διάφορα δισκάδικα. Και τους τον επέστρεφαν πίσω. Άσχετο αν σήμερα, αυτός ο δίσκος έχει γίνει το απόλυτο cult στην electronica. Ο τίτλος ήταν απλά Συνθετικοί.
Κι'ενώ είχαν ετοιμάσει μπόλικο υλικό, στα 1993 βαρέθηκαν, το διάλυσαν και πήγαν να μείνουν μόνιμα στο Ληξούρι.
20 χρόνια μετά, στα 2010, αφού ο πρώτος τους δίσκος είχε κυκλοφορήσει ευρέως στο ίντερνετ (και είχε αποκτήσει κοινό), αποφάσισαν να ξαναενωθούν (για λίγο όμως) και κυκλοφόρησαν και ένα cd (Προσωπεία-Εφιάλτες) με το υλικό των 90s που δεν είχαν βγάλει προς τα έξω.

Οι Συνθετικοί δεν είναι κακοί. Το αντίθετο θα έλεγα. Ο ήχος τους είναι πούρος ηλεκτρονικός, ψηφιακά όμορφος και ταξιδιάρικος. Χάνουν όμως στους στίχοι. Η προσωπική μου άποψη είναι πως, αν επικεντρώνονταν στο instrumental (που το 'χουν), θα αποκτούσαν πολύ μεγαλύτερο κοινό.
Η νταλίκα αγαπάει.
Και σήμερα σας χαρίζει σκόρπιο το Προσωπεία-Εφιάλτες, αφού κάπου έχω χώσει το πρώτο τους βινύλιο και δεν το βρίσκω. Μόλις το βρω θα σας το χαρίσω.
Peace, love and synthesizers.

Λυκαυγές

Μονάχος Στο Χρόνο

Δίσεκτοι Χρόνοι

Χορεύουν Στο Δρόμο

Προσωπεία-Εφιάλτες

Αυγουστιάτικα Πρωϊνά

Σταύρος Κοσμά Πέτρης

Νυκτόπολις

Sunless Sea

Πολλές καλημέρες ηλιαχτίδες μου.
Έχετε παρατηρήσει πως οι αναρτήσεις έχουν ψιλο-λιγοστέψει τον τελευταίο καιρό. Πολλά πράγματα ταυτόχρονα λατρείες. Συν δουλειές, συν ταξίδια = λίγος χρόνος. Σας αγαπώ όμως.

Κι'επειδής σας αγαπώ, και με την ευκαιρία των Βουλγάρων της προηγούμενης απάντησης, σήμερα σκέφτηκα να σας χαρίσω κάτι που θυμήθηκα (όποτε μου συμβαίνει να θυμάμαι).
Εδώ και πάαααρα πολύ καιρό στον γιουτούμπη κυκλοφορούν διάφορες versions του ουράνιου Pritouritze Planitata. Όχι τόσο στην αυθεντική, που ακούσαμε εδώ τις προάλλες, όσο στην ηλεκτρονική και, για την ακρίβεια, τις ηλεκτρονικές, μιας και δεν είναι μόνο μία.
Και ναι μεν δεν είναι μόνο μία, αλλά είναι όλες από τον ίδιο. Που δεν είναι ίδιος, αλλά είναι ένα δύο καναδοί, οι Mythos που, παρότι ξεκίνησαν στα 1996, κανείς (σχεδόν) δεν θα τους ήξερε αν δεν κυκλοφορούσε, στα 1999, αυτό που σήμερα θ'ακούσουμε.
Κι'αν τους Enigma, του Michel του Cretu της καρδιάς μας τους ξέρουμε, αυτό το D-Emotion Project πολλοί το έχουμε ακούσει, αλλά λίγοι ξέρουμε τι είναι.

Κατ'αρχήν, όπως λέει και τ'όνομά του, πρόκειται για ένα μουσικό project ambient-new age-electronica μουσικής, που εμπνεύστηκε ο Cretu και που συγκεντρώνει μπάντες και σολίστες από τα 4 μέρη της γης : Mythos από Καναδά, Enigma (φυσικά) από Γαλλία, Celestial από Χονγκ Κονγκ, Delerium από Γεωργία, και τον Slavik Kemmler από Ρωσία.
Είπαμε πως η ιδέα ήταν του Cretu, ο οποίος έκανε και την παραγωγή. Δεν είπαμε πως οι ηχογραφήσεις και τα τελικά remixes έγιναν στα τέλη του 1998, πως οι μπάντες δεν βρέθηκαν ποτέ μαζί στο ίδιο studio και πως πρωτοκυκλοφόρησε στην Ρωσία, από ρώσικο label (Halahup), σε κασέτα (ναι, ναι, σε κασέτα) και μάλιστα ανεπίσημα (χωρίς δηλαδή promotion ή κυκλοφορία σε charts κλπ) και πως πολύ αργότερα, κι'ενώ τα περισσότερα τραγούδια είχαν ήδη λιώσει στα decks πολλών clubs σ'όλο τον κόσμο, έγινε και μια κυκλοφορία σε cd.
Ξέχασα να σας πω τον πολύπλοκο τίτλο του : Enigma and D-Emotion Project.
Για όσους αγαπούν το είδος (και η νταλίκα αγαπάει πολύ)

Cang Ding (Celestial)

Planitata (Mythos)

Flatlands (Delerium)

June (Mythos)

Brazil (Mythos)

Close To Heaven (Slavik Kemmler)

Sunless Sea (Mythos)

November (Mythos)

Return To Innosence (Enigma)

Indian Spirits Reprise (Slavik Kemmler)

Angels Weep (Mythos)

Evolution (Mythos)

Paradox (Mythos)

Beyond The Invisible (Enigma)

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Primrose

Καλημέρα λουλούδια μου.

Όσοι παρακολουθείτε πιστά το νταλικόφωνο, ξέρετε  πως, εκτός από τις εμμονές του διαχειριστού (sic) σε συγκεκριμένα είδη μουσικής, αγαπάει πολύ δύο πράματα : τον ηλεκτρονικό (αλλά ψαγμένο) ήχο και τους νέους δημιουργούς.

Τώρα, αν οι νέοι δημιουργοί είναι και της electronica, ακόμα καλύτερα.

Όπως σ'αυτή την περίπτωση.

Γεννήθηκε Alla Vagner πριν από 29 χειμώνες στη Μόσχα. Ξεκίνησε την κιθάρα στα 12, αλλά γρήγορα την κέρδισε το μπάσο, με το οποίο συμμετείχε σε διάφορες metal μπάντες.

Από τα 17 της έπαιζε σε διάφορα μαγαζιά-χώρες της Μόσχας και των περιχώρων.

Στα 2004 κάνει την μεγάλη στροφή προς την electronica. Με τη βοήθεια samplers και vocoders, αρχίζει ν'ανακατεύει παλιές ethnic μελωδίες με σύγχρονα vibes και να δημιουργεί ένα εντελώς δικό της στυλ.
Η μουσική της αναγνωρίζεται γρήγορα μεταξύ των μυημένων μοσκοβιτών και ξεκινάει μια καριέρα Djay, τόσο σε διάσημα clubs της Μόσχας, όσο, κυρίως σε μεγάλα ανοιχτά φεστιβάλς (όπως το διάσημο Klusa Daba της Λευκορωσίας, το Rhythms of Peace στο Μαρόκο ή το Systo Palty Gathering στη Φινλανδία).
Σιγά-σιγά η φήμη της αρχίζει και εξαπλώνεται.
Στα 2009, κι'ενώ ήδη έχει αποκτήσει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Maiia (που σημαίνει κάτι μεταξύ μαγείας, οφθαλμαπάτης και δημιουργίας), φκιάνει μια μπάντα (ομώνυμη) ethno-psy μουσικής και δοκιμάζει την τύχη της στα live αλλά και στη δισκογραφία.
Το πρώτο της ΕΡ (Forest Magic) κυκλοφορεί στα τέλη του 2009.
Τον Απρίλη του 2011 κυκλοφορεί και το πρώτο studio album της (Sacred Knowledge Of Ancient Civilizations).

To Primrose, που σήμερα σας χαρίζω, είναι το δεύτερο studio album της, το καλύτερο κατά την ταπεινή μου άποψη, και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 2012.
Downtempo ethnic σε μεγάλες στιγμές, από πολύ μεγάλο ταλέντο.
Μην περιμένετε να το βρείτε σε δισκοπωλείο ελληνικό. Άδικος κόπος.
Κι'επειδής πάνω-πάνω σας έβαλα την φωτογραφία της δεσποσύνης, για να πάρετε μια ιδέα, πάρτε και το υπέροχο εξώφυλλο του δίσκου, για όποιους ενδιαφέρονται.

Wells With A Rusty Pulley

When The Wind Changes

Apple Trees Garden

Beauty Drops

Changing Me

Perfect Sparkling Fingers

Our Wishes

Rainforest Evterpa

After Rain