The Sound of Johnny Cash plus Hymns from the Heart

Καλημέρα λατρείες.

Σήμερα ο κρητίκαρος επιστρέφει σπίτι, μετά από 40 μέρες νοσοκομείου. Χαράς ευαγγέλια ένα πράμα δηλαδής.

Και θα το γιορτάσω με μία εξαιρετικότατη επανέκδοση. Κι'όταν λέμε εξαιρετικότατη, εννοούμε υπεροχότατη και βάλε.

Το The Sound Of Johnny Cash Plus Hymns From The Heart είναι στην ουσία η επανέκδοση σ'έναν δίσκο δύο πολύ μεγάλων δίσκων. Τεράστιων. Και οι δύο του 1962.

Ο πρώτος είναι ο Hymns From The Heart, ο ενδέκατος studio δίσκος του Johnny Cash της καρδιάς μας. Κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1962 και είναι η δεύτερη (και καλύτερη) προσπάθειά του να τραγουδίσει τα gospel. Μετά απ'αυτόν τον δίσκο, ο Cash ηχογράφησε πολύ gospel όμως, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, τούτος δω παρέμεινε ο καλύτερός του.

Ο δεύτερος είναι ο The Sound Of Johnny Cash, ο δωδέκατος studio δίσκος του . Κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1962 και περιέχει αρκετά τραγούδια, τα οποία ο Cash επανηχογράφησε πολύ αργότερα. Περιέχει επίσης και 2-3 άλλων συνθετών, τα οποία είχε εντάξει στο live ρεπερτόριό του από πολύ νωρίς.

Πριν από ένα περίπου μήνα, η Hoodoo Records, η οποία έχει αποκτήσει τα δικαιώματά του, αποφάσισε να κυκλοφορήσει τους δύο αυτούς ιστορικούς δίσκους σε έναν, προσθέτοντας και μερικά παραπάνω, σαν bonus tracks. Τα διαμάντια έγιναν remastered και μας προσφέρονται με σαφώς καλύτερο ήχο από την πρώτη ηχογράφηση.

Συλλεκτικό για όσους αγαπάνε Cash, αφού δεν προβλέπεται η κυκλοφορία του στην ψωροκώσταινα.

Αυτά τα ολίγα και τα ξαναλέμε λίαν συντόμως.

Lost On The Desert

Accidentally On Purpose

In The Jailhouse Now

Mr. Lonesome

You Won't Have Far To Go

In Them Old Cotton Fields Back Home

Delia's Gone

I Forgot More Than You'll Ever Know

You Remembered Me

I'm Free From The Chain Gang Now

Let Me Down Easy

Sing It Pretty Sue

He'll Understand Ans Say Well Done

God Must Have My Fortune Laid Away

When I've Learned Enough To Die

I Got Shoes

Let The Lower Lights Be Burned

If We Never Meet Again

When I Take My Vacation In Heaven

When He Reached Down His Hand For Me

Taller Than Trees

I Won't Have To Cross Jordan Alone

My God Is Real

These Hands

Busted

Locomotive Man

Bonanza!

A Hard Rain's Gonna Fall

Καλημέρα αστέρια μου.

Σήμερις το νταλικόφωνο κ'ανει ένα αφιερωματάκι σ'ένα από τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα vocal (ή singing αν προτιμάτε) groups που πάτησαν σ'αυτόν τον πλανήτη.

Αφορμή πήρα από το The Last Time των Θεών, το οποίο, όπως πολλοί δεν γνωρίζουν, δεν είναι των Jagger/Richards (παρότι αυτωνώνε τα ονόματα φιγουράρουν σαν δημιουργοί), αλλά τούτων εδώ, που δεν είναι άλλοι από τους Staple Singers

Πρόκειται για μία καθαρά οικογενειακή υπόθεση, αφού το γκρουπ χτίστηκε από τον πατέρα Roebuck "Pops" Staples (1914-2000) και τα τέσσερα παιδιά του, Cleotha (1934-2013), Pervis (1935), Yvonne (1936) και Mavis (1939).

Ξεκίνησαν να εμφανίζονται στα 1948, στη γενέτειρά τους, το Chicago. Το πρώτο τους συμβόλαιο με δισκογραφική ήταν στα 1952 ενώ, μέχρι τα 1965 (αλλάζοντας 3-4 δισκογραφικές), τραγουδούσαν μόνο gospel. Στα 1965, όταν και υπέγραψαν στην Epic, έκαναν στροφή σε πιο "εμπορικά", στοχεύοντας μεγαλύτερο κοινό. Από τα 1968 καθιερώθηκαν στον χώρο της RnB και της soul, με τεράστια επιτυχία, αφού η γκάμα των φωνών τους ήταν ανεξάντλητη.

Η καριέρα τους, παρότι έμειναν στη σκηνή μέχρι τα 1994, στην ουσία τελείωσε στα τέλη του 1975, όταν και βάρεσε κανόνι η δισκογραφική Stax Records. Από τότε, υπήρξε μια φθίνουσα πορεία, με νερόβραστα τραγούδια (και δίσκους), με μοναδική αναλαμπή τη συμμετοχή τους στο επικό The Last Waltz των The Band, όπου ερμήνευσαν το μοναδικό The Weight.

Στην πολυετή τους καριέρα, οι Staples μας χάρισαν 9 επίσημους δίσκους. Και λέω επίσημους, γιατί υπήρξαν κι'άλλοι 10 που δεν καταχωρήθηκαν στην δισκογραφία τους. Μας χάρισαν επίσης και πάνω από 30 singles.

Το αφιέρωμα της νταλίκας  έχει λίγο απ'όλα, ακολουθώντας την πορεία τους και τις μουσικές αλλαγές τους.

Αγαπάμε πολύ.

This May Be The Last Time

Hammer And Nails

A Hard Rain's Gonna Fall

Uncloudy Day

Be Careful Of Stones That You Throw

The Gardener

The Ghetto

Long Walk To DC

The World

Respect Yourself

I'll Take You There

City In The Sky

New Orleans

I Honestly Love You

If You're Ready (Come Go With Me)

Let's Go

Καλημέρες φίλοι μου.

Σήμερις θέλω να σας μιλήσω για κάτι που μου 'κανε μεγάλη (θετική) εντύπωση.

Η Ann, η Deborah, η Regina και η Alfreda είναι τέσσερις αδελφές, κόρες του ιερέα Samuel McCrary, ο οποίος έγινε γνωστός για την συμμετοχή του στο θρυλικό gospel κουαρτέτο The Fairfield Four.

Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Nashville του Τενεσί και η ζωή τους, από βρέφη ήταν γεμάτη μουσική, κυρίως gospel (λόγω του μπαμπά), αλλά και μπόλικια soul.

Στα 2010 αποφάσισαν να φτιάξουν το δικό τους κουαρτέτο, με το όνομα The McCrary Sisters και, τον Οκτώβρη του 2011 κυκλοφόρησαν το πρώτο studio album τους (Our Journey).

Ομολογώ πως δεν τις ήξερα, παρότι το κουαρτέτο του πατέρα τους είναι από τα καλύτερα στον χώρο του gospel. Έτσι, προχθές που ήρθε στα χέρια μου το ολοκαίνουργιο δεύτερο album τους, έπαθα πλάκα. Κυριολεκτικά. Όχι τόσο για τις (ομολογουμένως) φωνάρες τους, ούτε για τα υπέροχα gospel τους. Όσο για το γεγονός, πως ακούγοντάς τις να τραγουδούν soul και RnB, είναι σα ν'ακούς δίσκους της Motown και της Atlantic των '50s-'60s. Χωρίς υπερβολή. Δεν είναι τυχαίο που, ατομικά ή ομαδικά, έχουν ήδη συνεργαστεί με τεράστιους, όπως ο Bob Dylan και ο Stevie Wonder.

Το Let's Go είναι ένας υπέροχος δίσκος, γιατί συνδυάζει όλα τα παραπάνω που σας είπα. Επιπλέον, η παραγωγή έγινε από έναν θρύλο, τον κιθαρίστα Buddy Miller, κι'αυτό εξηγεί πολλά.

Κυκλοφόρησε στις 4 τούτου του Μάρτη, αλλά μην τον πολυπεριμένετε στα δικά μας δισκάδικα.

Απολαύστε.

Let's Go

That's Enough

By The Mark

I John

Dr Watts

Use Me Lord

Fire

Don't You Let Nobody Turn You 'Round

I Am Free

Hold On

Driving Your Mama Crazy

I'd Rather Have Jesus

He Split The Rock

Old Shoes

Hold The Wind

Walk In The Light

The Million Dollar Quartet Session

Καλημέρα αγαπολατρείες μου καθαγιασμένες.

Σήμερις, κι'αφού πρώτα ευχηθώ στο ένα τρίτο της ψωροκώσταινας (Γιάννες, Γιάννηδες, Γιάνγκους και Γιαγκούλες) έτη πολλά, θέλω να σας διηγηθώ μιαν ιστορία. Γι'αυτό, οι πιο αδύνατες, ας καθήσουν στα γόνατα του γερο-νταλικέρη και οι υποδέλοιποι ας δώσουν λίγια προσοχή.

Μια φορά κι'έναν καιρό, στις 4 Δεκέμβρη του 1956, στο Memphis του Tennessee και, πιο συγκεκριμένα, στα Sun Records Studios, ήταν άλλη μία μέρα ηχογραφήσεων. Για την ακρίβεια, ήταν η μέρα που ο Carl Perkins (με το πρόσφατα τεράστιο σουξέ Blue Suede Shoes), παρέα με τα δύο αδέλφια του Clayton και Jay και τον ντράμερ W.S. Holland ηχογραφούν μερικά καινούργια demos.

Εκεί λοιπόν που ηχογραφούν ένα παλιό blues κομμάτι, ο ιδιοκτήτης των studios (Sam Phillips), με σκοπό να ενισχύσει λίγο την ενορχήστρωση, τους παρουσιάζει έναν νέο και άγνωστο, μέχρι τότε, πιανίστα, έναν κάποιον Jerry Lee Lewis για να τους ακομπανιάρει.

Γύρω στις 2 το μεσημεράκι, έρχεται στα studios, για κοινωνική επίσκεψη, κι'άλλος ένας παλιός γνώριμος, ο Elvis Presley, 21 ετών τότενες και μέχρι πρότινος μέλος της δισκογραφικής του Phillips (μόλις είχε υπογράψει νέο συμβόλαιο με την RCA).

O Presley άκουσε την ηχογράφηση και, μετά, πρότεινε στον Perkins ένα jam (αυτοσχέδιο και αυθόρμητο παίξιμο). Στο μεταξύ, άλλος ένας τρόφιμος της Sun Records, ο Johnny Cash (που είχε ήδη μερικά πλασαρίσματα στα country charts) φτάνει στα studios και, φυσιολογικά, μπαίνει κι'αυτός στο παιχνίδι.

Το jam, που ξεκίνησε για μικρό, έγινε τελικά ολόκληρη session. Κατά την διάρκειά του, ο εύστροφος έμπορας Phillips κάλεσε έναν δημοσιογράφο κι'έναν φωτογράφο για να αποθανατίσει την στιγμή.

Την άλλη μέρα, δημοσιεύεται στην Memphis Press-Scimitar το άρθρο του Bob Johnson, με την ιστορική πλέον φωτογραφία (που βλέπετε παραπάνω), την οποίαν την χρωστάμε σ'ένα φωτογράφο, του οποίου το όνομα δεν έγινε ποτέ γνωστό.Στο άρθρο γινόταν λόγος για το Million Dollar Quartet, όνομα που πέρασε στη μουσική ιστορία.

Το jam περιλαμβάνει κυρίως country και gospel country διαμάντια διάσημων δημιουργών, όπως ο λατρεμένος Bill Monroe, ο Ernest Tubb, o Gene Autry και άλλοι. Είναι όμως jam. Όπερ μεθερμηνευόμενο, μην περιμένετε ολόκληρα κομμάτια με αρχή και τέλος. Αυτή είναι και η τεράστια γοητεία του.

Το ιστορικό αυτό jam θα έμενε στην αφάνεια, αν δεν είχαν συμβεί μερικά τυχαία γεγονότα.

Πράγματι, μέχρι τα 1969, το υλικό παρέμενε κλειδωμένο σε κάποια ντουλάπα των Sun studios. Εκείνη την χρονιά, η Sun Records πουλήθηκε στον Shelby Singleton, ο οποίος ξεκίνησε μια πολύ σπουδαία δουλειά κωδικοποίησης του υπάρχοντος μη δημοσιοποιημένου υλικού. Παράλληλα, έδωσε την άδεια στο εγγλέζικο label Charly (το οποίο βοήθησε στην έρευνα) να κυκλοφορεί υλικό της Sun στην ευρώπη.

Έπρεπε όμως να περιμένουμε δώδεκα χρόνια, συγκεκιμένα τα 1981, για να δούμε την πρώτη κυκλοφορία αυτού του jam. Ήταν όμως πετσοκομμένο, αφού περιείχε μόνο 17 tracks. Ο λόγος απλός. Όσο κι'αν φαίνεται περίεργο, στα 1981 δεν είχε τελειώσει ακόμα η ταξινόμηση του υλικού της Sun, με αποτέλεσμα να μην έχουν ακόμα βρεθεί οι υπόλοιπες πομπίνες.

Στα 1987, πάλι η Charly, κυκλοφορεί ένα διπλό LP, με περισσότερα tracks αυτή τη φορά, το Complete Million Dollar Session.

Τέλος, στα 2005, η RCA αυτή τη φορά, στο αμέρικα, κυκλοφορεί το ολοκληρωμένο jam, προσθέτοντας στο LP της Charly 12 επιπλέον λεπτά, τα οποία είχε στην κατοχή του ο Presley.

Αυτό το τελευταίο είναι που σήμερα θα σας χαρίσω.

Ολόκληρο το θρυλικό πλέον jam, χωρίς περικοπές και όπως ακριβώς έγινε εκείνη τη μέρα του Δεκέμβρη 1956.

Γιατί σας αγαπώ.

Και γιατί, όσοι ξέρουν από jam, θα το εκτιμήσουν. Είμαι βέβαιος.

Κι'επειδής βαριέμαι να γράφω την tracklist, σας την δίνω από το album. Έτσι, για όποιον ενδιαφέρεται.

million dollar quartet.mp3

The First Cut Is The Deepest

Πολλή καλημέρα σας προϋπολογισμένα μου παιδιά.
Σήμερα, στο σήριάλ μας "αυτοί οι υπέροχοι δεύτεροι", η νταλίκα θέλει να σας γνωρίσει (ή να σας θυμίσει) δύο πράγματα : το ένα είναι η ουράνια κυρία των gospel-soul-blues P.P.Arnold. 
Το άλλο είναι το ότι, δυστυχώς, μερικές από τις μεγαλύτερες φωνές που υπήρξαν (και υπάρχουν) πολλές φορές είναι καταδικασμένες να μένουν στη σκιά άλλων, όχι τόσο καλών.

Γεννήθηκε Patricia Ann Cole στα 1946 στην California από γονείς τραγουδιστές των gospel. Παντρεύτηκε στα 16 της και έκανε 2 παιδιά. Αναγκάστηκε να κάνει διάφορες χειρονακτικές δουλειές για να βοηθήσει το σπίτι της μέχρι που, στα 1962, της προτάθηκε (από μία πρώην φίλη του αδελφού της) να πάρει μέρος σε μία οντισιόν, επειδής ο Ike και η Tina Turner έψαχναν τρίο back vocals για να αντικαταστήσουν τις περίφημες Ikettes (τις τρεις τραγουδίστριες που συνόδευαν το διάσημο ντουέτο στις περιοδείες τους).
Η οντισιόν πήγε πρίμα, το τρίο δέχτηκε αμέσως συμβόλαιο, αλλά, η παραπάνω πρώην φίλη του αδελφού της πρότεινε στην Arnold να πάνε, το ίδιο βράδυ, να τραγουδήσουν με το ντουέτο σε μία συναυλία του στο Fresno, για να δουν με τα μάτια τους το real thing. Επιστρέφοντας όμως στο σπίτι της, στις 6 το επόμενο πρωί, η Arnold ξυλοκοπήθηκε άγρια από τον άντρα της. Αποτέλεσμα ήταν να εγκαταλείψει την ίδια μέρα το σπίτι, να εμπιστευθεί τα παιδιά στη μάνα της και να ξεκινήσει αμέσως περιοδεία με τους Ike and Tina Turner.

Μετά από 4 χρόνια περιοδείες στην Αμερική, στα 1966, το καραβάνι έφτασε στο Λονδίνο, όπου, για καλή της τύχη, ξεκίνησαν μία σειρά συναυλίες σαν support στους Rolling Stones. Τότε είναι που ο Mick Jagger, ξετρελλαμένος με την φωνή της, πρότεινε στον μάνατζερ των Stones (Andrew Loog Oldham) να την βάλει να υπογράψει συμβόλαιο στην ολοκαίνουργια δισκογραφική του (Immediate Records). Όπερ και εγένετο. Και η Arnold εγκατέλειψε τους Ike and Tina Turner και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ξεκίνησε την σόλο καριέρα της.
Μια σόλο καριέρα που, όμως, ποτέ δεν καθιερώθηκε ως τέτοια. Το γιατί δεν το ξέρω. Ξέρω όμως πως, και μετά το κλείσιμο της Immediate Records (στα 1969) συνέχισε την καριέρα της σαν back vocalist, συνεργαζόμενη με πολλούς και σπουδαίους : Ronnie James, The Who, The Kinks, Blind Faith, Freddie King, Roger Waters, David Bowie και, αργότερα, Oasis και Primal Scream.

Η δισκογραφία της είναι σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Αυτός είναι και ο λόγος που η νταλίκα άργησε αυτό της το αφιέρωμα. Πράγματι, καταχωρημένοι υπάρχουν μόνο δύο δίσκοι της : οι The First Lady Of Immediate (1967) και Kafunta (1968). Από κει και πέρα το χάος, ή μάλλον, μία σειρά από singles και bootlegs, άλλα δυσκολεύρετα κι'άλλα χαμένα σε σκοτεινά υπόγεια συλλεκτών.
Να σημειώσουμε βέβαια και την κυκλοφορία , στα 2001, ενός compilation δίσκου της (The First Cut Is The Deepest - 2001), ο οποίος όμως δεν είναι ολοκληρωμένος.

Ολοκληρωμένη όμως είναι η Arnold σαν τραγουδίστρια. Με μία απίστευτη γκάμα φωνής. Στην πραγματικότητα, μία από τις καλύτερες φωνές στο είδος της. Που υπάρχει ακόμα και εξακολουθεί να μας μαγεύει.
Μετά από λίγια ρισέρτς, το νταλικόφωνο σας χαρίζει σήμερα αρκετά από τα τραγούδια της. Έχω κι'άλλα στην καβάτζα, ελπίζοντας σ'ένα δεύτερο μέρος.
Απολαύστε αλόγιστα, με μία επισήμανση : το πιο γνωστό της κομμάτι (και τίτλος της ανάρτησής μας), The First Cut Is The Deepest, είναι φυσικά ένα από τα διαμάντια του "δικού" μας Cat Stevens.

Everything's Gonna Be Alright

Life's But Nothing

The First Cut Is The Deepest

Speak To Me

The Time Has Come

Born To Be Together

Am I Still Dreaming?

Treat Me Like A Lady

Would You Believe

Angel Of The Morning

Letter To Bill

Eleanor Rigby

Yesterday

It'll Never Happen Again

As Tears Go By

To Love Somebody

Is This What I Get For Loving You

 

Songs Of Free Men

Καλημέρα.
Σας το υποσχέθηκα, και σήμερα χαίρομαι που το πραγματοποιώ.

Να σας μιλήσω για έναν μεγάλο άνθρωπο, έναν σπουδαίο ηθοποιό, έναν εξαιρετικό τραγουδιστή.
Γεννήθηκε Paul Leroy Robeson, στα 1898 στο Πρίνστον από μάνα ινδιανο-αφρο-αμερικάνα κι'από πατέρα δούλο, ο οποίος το είχε σκάσει από μία φυτεία του Νότου (όταν ήταν μικρός), ιερέα σε εκκλησία.
Έγινε ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής (american football) στο λύκειο, ενώ παράλληλα τραγουδούσε τα gospel στις εκκλησίες του πατέρα του. Οι συνεχείς διωγμοί του τελευταίου, αλλά και η ρατσιστική αντιμετώπιση που τύγχανε όλη η οικογένεια, διαμόρφωσαν τον πολύ δυνατό (και μερικές φορές απότομο) χαρακτήρα του Robeson.
Στα 1919 μπήκε στη Νομική του NYSU και τον επόμενο χρόνο μεταγράφηκε στο περίφημο Columbia και μετακόμισε στο Harlem. Αποφοίτησε στα 1922. Με ότι ασχολήθηκε ήταν πάντα μέσα στους καλύτερους : επιτυχημένος τραγουδιστής, ενεργός ακτιβιστής αλλά και με 4 επαίνους από το Columbia.
Ξεκίνησε να δουλεύει σαν δικηγόρος, γρήγορα όμως τα παράτησε εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων ρατσιστικών κρουσμάτων εναντίον του αλλά και εναντίον της οικογένειάς του. Στράφηκε έτσι στην άλλη του αγάπη, την υποκριτική, και ξεκίνησε με μικρούς ρόλους.
Γρήγορα όμως έγινε διάσημος. Και σαν τραγουδιστής των gospel. Και γρήγορα απέκτησε πανεθνική φήμη.

Από τα 1933 αποφασίζει να γίνει ενεργός ακτιβιστής για τα δικαιώματα των αφρο-αμερικάνων. Αλλά όχι μόνο. Ανακατεύεται με τις αντι-ιμπεριαλιστικές συλλογικότητες, παίρνει ενεργά μέρος στην καμπάνια εναντίον των γερμανών ναζί, ενώ επισκέφτηκε και την σοβιετική ένωση.
Σημαντικό ρόλο στην αποκρυστάλλωση των απόψεών του (σύμφωνα με τον ίδιο) έπαιξε ο Ισπανικός Εμφύλιος. Φανατικός υποστηρικτής των δημοκρατικών και των Διεθνών Ταξιαρχιών, διοργανώνει συναυλίες υπέρ τους (παρά την αντίθετη γνώμη του μάνατζέρ του), ενώ ταξίδεψε (στα 1938) και στα μέτωπα της μάχης στην Ισπανία, δίνοντας παραστάσεις και συναυλίες για τους μαχητές.
Τότε είναι που αποφάσισε ν'αφιερώσει την τέχνη του στον αγώνα.

Με το ξέσπασμα του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, επιστρέφει στην Αμερική (από το Λονδίνο όπου ζούσε) και γίνεται ο υπ'αριθ. 1 διασκεδαστής των στρατευμάτων. Παράλληλα όμως δραστηριοποιείται ενεργά εναντίον των πογκρόμ των αμερικανο-ιαπώνων, τόσο στην Αμερική όσο και στον Καναδά.
Μετά το τέλος του πολέμου, οι αρχές τον κατηγοριοποιούν σαν κομμουνιστή, παρότι ο ίδιος, σε κατάθεσή του ενώπιον ειδικής σχετικής επιτροπής (Tenney Commitee - 1946) το έχει αρνηθεί. Παράλληλα όμως, καταθέτει σε πολλές άλλες επιτροπές υπέρ κατηγορούμενων κομμουνιστών. Στα 1948, αντιτίθεται στο περίφημο Mundt-Ferguson Communist Registration Bill, που στην ουσία υποχρέωνε τους αμερικάνουν κομμουνιστές να γραφτούν σε καταλόγους των κατά τόπων Γενικών Εισαγγελέων. Για τον σκοπό αυτό κατέθεσε (1948) ενώπιον της αρμόδιας Επιτροπής της Γερουσίας όπου, σε ερώτηση γερουσιαστή αν είναι κομμουνιστής, αρνήθηκε ν'απαντήσει κάνοντας την (κλασσική πλέον) δήλωση : "Μερικοί από τους καλύτερους και σπουδαιότερους αμερικάνους θα πάνε φυλακή επειδή αρνήθηκαν ν'απαντήσουν σ'αυτή την ερώτηση και θα πάω κι'εγώ αν χρειαστεί".

Από τα 1949 αρχίζει και επίσημα η "καταστολή" του από τις αρχές. Αρχικά από απαγορεύσεις παραστάσεών του από το FBI και, στη συνέχεια, κι'ενώ η Αμερική έχει μπει πλέον στον αστερισμό του Μακαρθισμού, με κατάσχεση του διαβατηρίου του και με την επίσημη πια είσοδό του στην περίφημη Μάυρη Λίστα (Black List) των καλλιτεχνών.
Είναι η εποχή που ο Robeson, παρότι εγκλωβισμένος στην Αμερική (αφού του αρνήθηκε διεθνής βίζα), γίνεται σύμβολο αντίστασης παγκόσμια. Πολλές συλλογικότητες απ'όλον τον κόσμο τον καλούν για συμπαράσταση ενώ, πολύ συχνά, οι συναυλίες του προβοκάρονται από παρακρατικούς του FBI και καταλήγουν σε ταραχές.
Στα 1958, μετά το τέλος του Μακαρθισμού, ο Robeson αρχίζει παγκόσμιες περιοδείες, ταξιδεύοντας σ'όλον τον κόσμο και συμμετέχοντας σε διάφορα ακτιβιστικά κινήματα : από την Ιρλανδία μέχρι τη Μόσχα κι'από τη Σουηδία μέχρι την Αυστραλία.
Δυστυχώς όμως, αυτό κράτησε λίγο, μιας και στα 1961, έπειτα από ένα πάρτυ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στη Μόσχα, κλείστηκε στην τουαλέτα και επιχείρησε ν'αυτοκτονήσει κόβωντας τις φλέβες του. Διαγνώστηκε με παράνοια και έμεινε σε ρώσικο σανατόριο μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1961, οπότε και γύρισε στο Λονδίνο και συνέχισε τη νοσηλεία του
Πολλές εικασίες κυκλοφορούν, σχετικά με τη νοσηλεία του στο Λονδίνο. Σύμφωνα με τον γιο του, Paul Jr, οι γιατροί που τον παρακολουθούσαν ήταν πράκτορες της CIA και της βρεττανικής MI5.
Όπως και να 'χει, στα 1963, ο Robeson επέστρεψε στην Αμερική και στο Χάρλεμ του, πήρε μέρος σε ορισμένα κοινωνικά κινήματα, όσο του επέτρεπε η άσχημη πια ψυχική του υγεία και, στα 1965, αποφάσισε να αποσυρθεί από τα κοινά αλλά και από την τέχνη που τόσο αγάπησε να υπηρετεί.
Από τα 1968, αποσύρθηκε στην Φιλαδέλφεια, στο σπίτι της αδελφής του, όπου και πέθανε, οχτώ χρόνια μετά, στις 23 Γενάρη 1976, από εγκεφαλικό, στα 77 του χρόνια.

Η καλλιτεχνική κληρονομιά του είναι τεράστια, όσο και η ακτιβιστική του. Πρωταγωνίστησε σε 15 ταινίες, μερικές από τις οποίες ιστορικά κλασσικές.
Μουσικά, κυκλοφόρησε εκατοντάδες (στην κυριολεξία) singles, χωρίς ωστόσο να καταγράφεται επίσημη δισκογραφία studio albums, εξαιτίας κυρίως της πολυτάραχης ζωής του.
Γι'αυτό, για να τον τιμήσει όπως του αξίζει, η νταλίκα σήμερα σας χαρίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό δίσκο, το Song Of Free Men, ο οποίος κυκλοφόρησε στον Μάη του 1997. Πρόκειται για έναν δίσκο-πανόραμα της μουσικής του διαδρομής, αφού μέσα υπάρχουν οι καλύτερες ερμηνείες του, σε όσες γλώσσες τραγούδησε (αγγλικά, ισπανικά, ρώσικα και γερμανικά).
Χάρισμά σας.

Balm In Gilead

Chassidic Chant

From Border To Border

The Lord God Of Abraham

The Purest Kind Of Guy

Joe Hill

The Peat-Bog Soldiers

The Four Insurged Generals

Native Land

Song Of The Plains

Cradle Song

Within Four Walls

By an' By

Sometimes I Feel Like A Motherless Child

John Henry

Water Boy

My Curly Headed Body

Mah Lindy Lou

Wagon Wheels

In The House I Live In

Ol' Man River

So Emotional

Καλημέρα παπάκια μου (τι; μόνο ο Μάλαμας θα σας λέει πουλάκια του;)

Σάββατο στο Αμέρικα, ξημερώματα Κυριακής σε μας, έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο μια πολύ μεγάλη φωνή της soul και της RnB. Ίσως η μεγαλύτερη της γενιάς της.

Έφυγε κυρίως μια γυναίκα που διάλεξε να καταστρέψει τον εαυτό της πάνω στο απόγειο της δόξας της. Κι'αυτό είναι το χειρότερο. Και δεν της έφταιξε κανένας Bobby Brown. Μόνη της το αποφάσισε, μόνη της το έφερε μέχρι εκεί που (νομοτελειακά) οδηγεί η ντρόγκα και το αλκοόλ. Και όποιος διαφωνεί, ας ψάξει να βρει επιχειρήματα για το αντίθετο κι ας ξανάρθει.

Αξάδελφη με την Dionne Warwick και βαφτιστήρα της Aretha Franklin, η Whitney Houston είχε ήδη τα κατάλληλα διαπιστευτήρια για να διαπρέψει. Κι'ένα ακόμα καλύτερο : μια ουράνια φωνή. Μια φωνή που της χάρισε ο Θεός του gospel για να μπορεί να τον υμνήσει. Και το έκανε με τον καλύτερο τρόπο. Από τα 11 της ήταν μέλος της gospel χορωδίας της εκκλησίας της στο New Jersey. Και μετά, συνόδευε τη μάνα της (Cissy Houston) σε διάφορα clubs της Νέας Υόρκης. Κι'εκεί την ανακάλυψε ο Clive Davis, ένας από τους διορατικότερους σκάουτερς, που τότε δούλευε για λογαριασμό της Arista Records.

Και μετά όλα πήραν το δρόμο τους.

Οι επιτυχίες ερχόταν η μία πίσω από την άλλη. Είτε τραγουδούσε, είτε έπαιζε σε φιλμ, είτε έκανε παραγωγές. Πρόκειται, άλλωστε για την performer με τα περισσότερα βραβεία όλων των εποχών. Και σαν τέτοια, μπήκε και στο Βιβλίο Guinness : 2 Emmy, 6 Grammy, 30 Billboard και 22 American Music, για ν'αναφέρουμε μόνο τα σημαντικότερα από τα συνολικά 415 που κέρδισε στην καριέρα της.

Φευ!

Έφυγε στα 48 της, μόνη, σ'ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Beverly Hills της California.

Και η νταλίκα αναπροσαρμόζει το πρόγραμμά της, για να σας χαρίσει μερικές από τις καλύτερες στιγμές της.

R.I.P. Whitney Houston (1963 - 2012)

If I Told You That

How Will I Know

So Emotional

I Wanna Dance With Somebody (who loves me)

I'm Your Baby Tonight

Didn't We Almost Have It All

Saving All My Love For You

Where Do Broken Hearts Go

I Have Nothing

I Will Always Love You 

 

The Sky Is Crying

Καλημέρα αδέλφια.

Για εβδομάδα jazz το πήγαινα, αλλά φαίνεται πως ο γιαραμπής επέλεξε με ποιον (ή μάλλον ποιαν) θα ξεκινήσω.

Γι'αυτό, αναβάλλω για αύριο το δώρο μου στον Χριστάρα μας και πάω να σας μιλήσω γι'αυτήν την μεγάλη απώλεια.

'Αφησε χθες τον μάταιο τούτο κόσμο η Etta James.

Μια από τις μεγαλύτερες φωνές της doo-wop. Μια από τις σημαντικότερες Κυρίες της αμερικάνικης μουσικής σκηνής. Μια λατρεμένη performer.

Γεννήθηκε στα 1928 στο Λος Άντζελες από 14χρονη μάνα και άγνωστο πατέρα. Μεγάλωσε με διάφορες παραμάνες, μιας και η μάνα της το 'σκαγε συνέχεια με διάφορους άντρες. Ο αστικός μύθος θέλει τον πατέρα της να ήταν ένας διάσημος λευκός παίχτης του μπιλιάρδου (συγκεκριμένα ο Rudolf "Minnesota Fats" Wanderone), πράγμα που μάλλον είναι αλήθεια.

Ξεκίνησε να τραγουδάει στα 5 της στην εκκλησία της γειτονιάς της, όπου ο διευθυντής της χορωδίας την πρωτοδίδαξε σολφέζ. Ανωμαλιάρης όμως ο τύπος, την ξυπνούσε, μεθυσμένος, μέσα στη νύχτα για να τραγουδήσει στους συμπάιχτες του στο πόκερ. Πράγμα που της άφησε σοβαρότατο παιδικό τραύμα (και ακράτεια).

Στα 14 της, όταν και μετακόμισε με τη μάνα της στο Σαν Φραντσίσκο, έγινε μέλος του φωνητικού συγκροτήματος Creolettes. Εκεί την ανακάλυψε ο μεγάλος Johnny Otis, ο οποίος πήρε υπό την προστασία του το γκρουπάκι, του άλλαξε το όνομα σε The Peaches και το δικό της σε Etta James, αντιστρέφοντας απλά το κανονικό της όνομα (Jamesetta).

Από και κι ύστερα, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους και η James, πολύ σύντομα, έγινε μία από τις πιο περιζήτητες performers.

Τραγούδησε μια πολύ μεγάλη γκάμα τραγουδιών. Από jazz και soul μέχρι RnB και blues. Την βοήθησαν σ'αυτό τόσο η υπέροχη φωνή της όσο και οι κατά καιρούς "μέντορές" της στις διάφορες δισκογραφικές-θρύλους με τις οποίες συνεργάστηκε.

Στις αρχές της δεκαετίας του '80, τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζε, σε συνδυασμό με την εξάρτησή της από τα ναρκωτικά, την ανάγκασαν ν'αποσυρθεί εντελώς, για να επανέλθει έπειτα από 8 ολόκληρα χρόνια ν'έναν καταπληκτικό δίσκο (The Seven Years Itch - 1988).

Τον Γενάρη του 2011 ανακοινώθηκε πως πάσχει από λευχαιμία και πως αποσύρεται οριστικά.

Πέθανε χθες, 20 Γενάρη 2012, στα 75 της.

Το νταλικόφωνο ετοίμαζε αφιέρωμα εδώ και πολύ καιρό. Δεν περίμενα να γίνει κάτω απ'αυτές τις συνθήκες. 

Life's a bitch και R.I.P. Etta James.

A Sunday Kind Of Love

Trust In Me

W-O-M-A-N

Good Rockin' Daddy

Pushover

The Wallflower (dance with me Henry)

Tell Mama

The Man I Love

I'd Rather Go Blind

Whatever Gets You Through The Night

Take It To The Limit

Damn YourEyes

 I've Been Loving You Too Long (to stop now)

If I Can't Have You

The Sky Is Crying