Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Italia. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Italia. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

Creuza de ma


"Η Creuza ήταν το θαύμα μιας ταυτόχρονης συνάντησης μεταξύ  μιας μουσικής γλώσσας και μιας λογοτεχνικής γλώσσας. Χρησιμοποίησα τη γλώσσα της θάλασσας, μιαν εσπεράντο όπου οι στίχοι έχουν τον ρυθμό του κύματος, του ναυτικού που τραβάει τους κάβους και καθαρίζει τα κουπιά του. Θα μου άρεσε το Creuza να γίνει το όχημα, δια μέσου του οποίου οι Γενοβέζοι (και όχι μόνο) θα γεμίσουν τη ματιά τους με τους ήχους που ανήκουν στην δική τους κουλτούρα"

Τα είπε όλα ο Fabrizio De Andre, ο σπουδαιότερος ιταλός τραγουδοποιός όλων των εποχών.
Γι'αυτόν τον υπέροχο δίσκο.
Το Creuza de ma, που στα γενοβέζικα σημαίνει "το μονοπάτι της θάλασσας".
Ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους στην ιστορία της μουσικής.
Ένας δίσκος θάλασσα.

Ένας δίσκος, που μιλάει αποκλειστικά στην διάλεκτο της Γένοβας. Την γλώσσα που, στον 17ο αιώνα ήταν η κατ'εξοχήν γλώσσα των ναυτικών σ'όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Και, για να είμαστε και πιο ακριβείς, πρόκειται για την γλώσσα της Λιγουρίας (ligure). Μια διάλεκτος που ανακατεύει όλες σχεδόν τις γλώσσες της Μεσογείου : ελληνικά, αραβικά, ισπανικά, γαλλικά, αλλά και λίγα αγγλικά. Μια διάλεκτος-θησαυρός.
Όπως ακριβώς και τούτος δω ο δίσκος.

Ηχογραφήθηκε στα 1984, έπειτα από την επιθυμία του αδικοχαμένου De Andre (1940-1999), κόντρα στο ρεύμα της εποχής του. Είναι ο ενδέκατος δίσκος του και, παρά τις αντίθετες προβλέψεις, γνώρισε (και γνωρίζει ακόμα) τεράστια επιτυχία.
Και πως να μην γνωρίσει άλλωστε;
Θεωρείται (και όχι άδικα) σαν ένας από τους καλύτερους δίσκους των '80s και ο σπουδαιότερος ethnic δίσκος της ίδιας δεκαετίας παγκοσμίως. Το Rolling Stone της Ιταλίας τον έχει στο Νο4 των 100 καλύτερων ιταλικών δίσκων όλων των εποχών. Και πάει λέγοντας...

Ειλικρινά, μπροστά σ'ένα τέτοιο αριστούργημα, περιττεύουν τα λόγια.
Καλημέρα σε όλους.
Πλύντε τη μαυρίλα στη θάλασσα.

Creuza de ma
Jamin-a
Sidun
Sinan Capudan Pascia
A Pittima
A Dumenega
D'a Me Riva


Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

In Concerto Con La PFM (για τον Κίμωνα)


Καλημεροβδομάδα λατρεμένοι.
Τελειώνει σήμερα ο "καυτός" Σεπτέμβρης και θα 'χαμε πολλά να πούμε.
Αλλά δεν θα πούμε.
Γιατί σήμερις η ανάρτηση είναι αγάπη.

Αγάπη γιατί τούτος εδώ ο δίσκος είναι ο πιο αγαπημένος μου ιταλικός δίσκος, μακράν των υπόλοιπων.
Αγάπη γιατί ο Fabrizio De André είναι (πάλι) μακράν ο πιο αγαπημένος μου ιταλός κανταδόρος.

Αγάπη, όμως, γιατί τούτος δω ο αγαπημένος δίσκος, απ'αυτόν τον αγαπημένο, παίζει σήμερα για τον Κίμωνα. Που σήμερα έχει γενέθλια.
Τον υπέροχα ακανόνιστο Κίμωνα, που πολύ θα ήθελα να σας τον δείξω σε φωτογραφία, αλλά που δεν θα σας τον δείξω. Τον τυχερό Κίμωνα, που έχει για μαμά έναν υπέροχο άνθρωπο. Και που, και γι'αυτό, θα γίνει ένας καλός άνθρωπος. Και που θα 'χει έναν "θείο" που θα του μάθει μουσική.

Δεν γράφω άλλα. Η Ακανό τα θεωρεί γρουσουζιά. Και καλά κάνει.

Η δισκάρα αυτή είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του De André με τους PFM (Premiata Forneria Marconi), μία καταπληκτική progressive μπάντα. Μια συνεργασία που πολλοί κατέκριναν στην αρχή, πιστεύοντας πως το μαγικό folk του De André δεν ταίριαζε με το ύφος των PFM.
Αλλά έπεσαν έξω. Και είχε δίκιο αυτός, που από την αρχή θεώρησε πως το ρίσκο άξιζε τον κόπο.
Ξεκίνησε, έτσι, συναυλίες μαζί τους, από τον Δεκέμβρη του 1978 μέχρι τον Φλεβάρη του 1979.
Κι'απ'αυτές τις συναυλίες προέκυψε αυτός ο δίσκος. O In Concerto Con La PFM, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1979.
Και που περιέχει τα μεγαλύτερα διαμάντια του, σε εκπληκτικές ενορχηστρώσεις από τους PFM.

Τέλος τα λόγια.
Αφεθείτε στη μαγεία.
Κιμωνάκο μου για σένα.

Bocca Di Rosa
Andrea
Giugno '73
Il Giudice
La Guerra Di Piero
Il Pescatore
Zirichiltaggia
La Canzone Di Marinella
Gira La Carta
Amico Fragile



Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Il Bidone (Omaggio a Nino Rota)


Καλημεροβδομάδα αγωνισταράδες μου.

Με τη σκέψη μου αλλού, ξεκινάει σήμερα μια βδομάδα που, παρότι δεν θα κρίνει το μέλλον (όπως παραμυθιάζουν δεξιά κι'αριστερά οι επαγγελματίες εξουσιοαναμένοντες), είναι σημαντική για μια συνέχεια, που περιμένουμε εδώ και τρία χρόνια.
Σαν γονιός, στέκομαι δίπλα σους καθηγητές του παιδιού μου, στηρίζω τους αγώνες τους, αντιστέκομαι στη λεηλασία της δημόσιας παιδείας, γιατί αυτό είναι το καλύτερο για το παιδί μου. Δεν αδιαφορώ και δεν επαναπαύομαι.
Σήμερα το μεσημέρι, στις 12, στα Προπύλαια, να είμαστε όλοι εκεί.

Και για να ηρεμήσουμε, λίγο πριν την καταιγίδα, η νταλίκα έχει την τιμή και την τεράστια χαρά να σας χαρίσει τον καλύτερο (μέχρι σήμερα) jazz δίσκο για το 2013. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή.

Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς από σας που να μην ξέρει τον Κύριο Nino Rota (1911-1979). Όσοι δεν τον ξέρουν, φτού σας και ξαναφτού σας. Ένας από τους σημαντικότερους ιταλούς κλασσικούς συνθέτες όλων των εποχών. Που άφησε πίσω του μία τεράστια μουσική κληρονομιά : 11 όπερες, 32 χορωδιακά, 7 vocals, 24 ορχηστρικά και πλήθος άλλα κοντσέρτα για πιάνο, έγχοδα και πνευστά.
Και να 'ταν μόνον αυτά...
Πάνω από 170 (εκατόν εβδομήντα) soundtracks, μεταξύ των οποίων τα La Strada, Prova d'Orchestra, Il Casanova και Roma του Felllini, τα The Godfather 1,2 του Coppola, Zeffirelli, Cooke, Visconti, Rossi, Matarazzo και και....μια ατελείωτη λίστα. Ένας τεράστιος μουσικός.

Μεγάλος μουσικός όμως είναι και ο Gianluca Petrella.
Παρά το σχετικά νεαρόν της ηλικίας του (γεννημένος στα 1975), θεωρείται από τους κορυφαίους jazz μουσικούς της Ευρώπης (και όχι μόνο). Σίγουρα πάντως, αυτή τη στιγμή, είναι το καλύτερο jazz τρομπόνι εν ζωή.
Ο δίσκος που σήμερα σας χαρίζω, Il Bidone (ο κάδος, το μπιτόνι), είναι το μαγικό αποτέλεσμα πολλών μηνών δουλειάς του Petrella πάνω στο έργο του Rota.
Πράγματι, το υλικό μαζεύτηκε και επεξεργάστηκε από τον Petrella σε βάθος 9 μηνών, ενορχηστρώθηκε με απόλυτο σεβασμό στον μεγάλο δάσκαλο και επιλέχτηκαν 9 από τα σπουδαιότερα διαμάντια.
Η ενορχήστρωση είναι κλασσική progressive jazz, απ'αυτήν που μας χαρίζει κατά καιρούς ο Petrella.
Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει στις 20 Σεπτέμβρη και θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρουμε τους μουσικούς που πήραν μέρος σ'αυτόν τον υπέροχο δίσκο.
Giovanni Guidi στο πιάνο, Beppe Scardino στο βαρύτονο σαξόφωνο, Andrea Sartori στα πλήκτρα και στην τούμπα, Joe Rehmer στο μπάσο, Cristiano Calcagnile στο ντραμς και John De Leo στα φωνητικά.

Απολαμβάνουμε και ραντεβού στο δρόμο.

The Godfather - Waltz
Il Teatrino Delle Suore
Lo Sceicco Bianco - Rosa Aurata
Parlami Di Me
Il Bidone (Ballerina Night - L'Ultimo Bidone)
Roma
La Dolce Vita (Via Veneto E I Nobili - La Bella Malincolica - Cadillac)
La Poupee Automat
Lla Ri Lli Ra



Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013

Work In Progress



Καλημέρα σας.
Για όποιον αγαπάει καλή ιταλική μουσική, αυτός εδώ ο δίσκος είναι αξεπέραστος.
Αξεπέραστος γιατί πρόκειται για την (εκ νέου) συνάντηση δύο "ιερών τεράτων" της ποιοτικής ιταλικής μουσικής : του Lucio Dalla και του Francesco De Gregori.

Για τους γνώστες, οι δυο τους είχαν ξανασυναντηθεί στα 1979 όπου, με αφορμή μία μεγάλη περιοδεία τους, είχαν κυκλοφορήσει τον εξαιρετικό live δίσκο Banana Republic, δίσκος που καθιέρωσε τον Dalla σαν έναν από τους κορυφαίους. Ο De Gregori άργησε τρία-τέσσερα χρονάκια.

30 χρόνια μετά, συναντήθηκαν για μία συναυλία. Ήταν τέτοια η επιτυχία και τόση η ζήτηση (απ'όλη την Ιταλία), που η συναυλία μετατράπηκε σε τεράστια περιοδεία. Την ονόμασαν Work in Progress, όπως τότε, στα 1979, την είχαν ονομάσει Banana Republic.
Κι'απ'αυτήν την περιοδεία γεννήθηκε ο δίσκος που σήμερα σας χαρίζω. Το Work In Progress.

Μία απίστευτη συνύπαρξη. Ένα μουσικό χρωματιστό μωσαϊκό, που απέδειξε πως οι δυο τους δεν είχαν τελειώσει με το "δώσιμο" στους πιστούς. Καταπληκτικές εκτελέσεις, πανέμορφες ενορχηστρώσεις, συγκλονιστικές ερμηνείες.
Το πραγματικό κύκνειο άσμα του Dalla, δυόμισι χρόνια πριν μας αφήσει για άλλους κόσμους.

Μερικές ακόμα πληροφοριούλες, πριν σας αφήσω να απολαύσετε το μεγαλύτερο μέρος απ'αυτό το διπλό cd.
Κυκλοφόρησε στις 11 Νοέμβρη του 2010 και περιλαμβάνει γνωστά αγαπημένα μας και των δύο, συν δύο ολοκαίνουργια (Non Basta Saper Cantare και Gran Turismo), τα οποία συνέθεσε ο De Gregori ειδικά για την περιοδεία.
Το υπέροχο εξώφυλλο το χρωστάμε στον ιταλό ζωγράφο και γλύπτη Domenico (Mimmo) Paladino, ο οποίος ήταν και ο σκηνογράφος της περιοδείας.
Τέλος, για όσους ενδιαφέρονται, παράλληλα μ'αυτόν τον δίσκο, κυκλοφορεί (καλή τύχη να τον βρείτε) κι'ένας άλλος, ο Back To Back που, εκτός τα δύο cd, περιέχει και DVD με αποσπάσματα από τις διάφορες συναυλίες.

Αυτά


Non Basta Saper Cantare
Anna E Marco
Canzone
Gran Turismo
L'Agnello Di Dio
L'Abbigliamento Di Un Fuochista
Vai In Africa, Celestino
Piazza Grande
Come e' Profondo Il Mare
L'Anno che Verra'
Caruso

Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

Scritte Per Mina (Paolo Limiti)


Μπουοντζόρνο καρίνι και καρίνε μου.

Να ξεκινήσω λέγοντας, πως όσοι αρνούνται και καταδικάζουν το παρακράτος, έξω από τις προσωπικές (και σεβαστές) τους πολιτικές πεποιθήσεις, πρέπει σήμερα το απόγευμα (στις 6,30) να είναι στα Προπύλαια. Για να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στον Τούρκο Πολιτικό Πρόσφυγα Μπουλούτ Γιαϊλά (Bulut Yayla), ο οποίος απήχθη μέσα στο κέντρο της Αθήνας, στις 30 Μάη, και οδηγήθηκε στις φυλακές της Ισταμπούλ. Όσοι από σας δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες, ας ανατρέξουν στις μηχανές αναζήτησης και θα βρουν όλα όσα πρέπει να μάθουν.

Στα δικά μας τώρα, το νταλικόφωνο σήμερα πλημμυρίζει Ιταλία.
Αφορμή τούτο δω το διπλό cd, που μου 'στειλε ο σιτσιλιάνος φίλος μου ο Edoardo από το Palermo.
Ας τα πιάσουμε λίγο από την αρχή.

Η Mina (ή Anna Maria Quaini ή Mina Anna Mazzini) είναι η πιο αγαπημένη ιταλίδα τραγουδίστρια, σε μεγάλη απόσταση από την δεύτερη. Την ξέρουμε καλά κι'εδώ, αφού έχει συνεργαστεί με μεγάλους εγχώριους δικούς μας. Δεν θα πω περισσότερα, αφού η νταλίκα έχει στα σκαριά μεγάλο αφιέρωμα στην "αλεπού με την θεϊκή φωνή".
Αυτό που, όμως, οι περισσότεροι δεν ξέρουν, είναι πως πίσω απ'αυτήν τη μαγική φωνή υπάρχει ένας πολύ μεγάλος συνθέτης, ο Paolo Limiti. Πράγματι, παρότι έχει γράψει τραγούδια για τους περισσότερους (και μεγαλύτερους) ιταλούς καλλιτέχνες, ο Limiti είχε (και έχει) ως απόλυτη μούσα του την Mina. Και η αγάπη είναι αμοιβαία, μιας και πάρα πολλές από τις επιτυχίες της είναι δικές του.
Ο ίδιος λέει : "...η Mina μου άρεσε πολύ. Κάθε φορά που έγραφα ένα τραγούδι, το φανταζόμουν τραγουδισμένο από 'κείνη. Είναι κάτι σαν ψυχολογικό κλειδί, μια μεγάλη νοητή βοήθεια. Μια φωνή που σε εμπνέει, όπως σε εμπνέουν τα όνειρα, οι ήχοι και τα συναισθήματα..."

Πριν 6 μέρες, στις 4 Ιούνη φέτος, κυκλοφόρησε το Scritte Per Mina - Firmato Paolo Limiti (Γραμμένα για την Mina - Υπογραφή Paolo Limiti). Ο τίτλος, νομίζω, τα λέει όλα.
Σ'ένα διπλό cd, περιέχεται όλη (σχεδόν) η μαγεία της σύνθεσης του Limiti και της φωνής της Mina.
26 διαμάντια της ιταλικής μουσικής (χωρισμένα σε 2 μέρη), η μουσικά ερωτική τους σχέση.
Ένα πανέμορφο μουσικό εικονολόγιο.

Που όμως, δυστυχώς, δεν θα προκάμω να σας το χαρίσω ολόκληρο.
Κι'αυτό γιατί δεν υπάρχει ούτε χώρος, ούτε χρόνος.
Θα σας παίξω όμως ένα μεγάλο μέρος του, με αυστηρά προσωπικές (πάντα) επιλογές τραγουδιών.
Όποιος ενδιαφέρεται για ολάκερο το cd, ή το αγοράζει (όταν σκάσει μύτη στα εδώ δικοπωλεία) ή ακολουθεί τη γνωστή διαδικασία.

Questa Canzone
La Voce Del Silencio
Lui, Lui, Lui
Dominga
Cuore, Amore, Cuore
Il Mio Nemico E Ieri
Non Ho Parlato Mai
L'Huomo Della Sabbia
Ballata d' Autunno
L'Ultimo Gesto Di Un Clown
Eccomi
Adagio
Viva Lei
Che Nome Avra'
Una Mezza Dozzina Di Rose
Dai Dai Domani

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

Una Rosa Per Te

Καλημέρα και καλή πρώτη βδομάδα του μήνα.
Γεμάτη βδομάδα αυτή που έρχεται κι'ας την προϋπαντήσουμε μ'έναν πολυ-αγαπημένο της νταλίκας, έναν συνομήλικο (σχεδόν), έναν υπέροχο τροβαδούρο-τραγουδοποιό, όπως κοιτάμε το ιόνιο πέλαγος αριστερά.

Τέταρτο από πέντε παιδιά (δύο τσούπρες και τρεις γιοι), ο Luca Carboni γεννήθηκε στα 1962 στην Bologna, από πατέρα υπάλληλο σε μαγαζί παιχνιδιών και μαμά οικοκυρά.
Από τα 6 του αρχίζει να κοπανάει το πιάνο και να μιμείται τους μεγάλους της εποχής, όπως ο Lucio Battisti ή ο Francesco De Gregori.
Στα 14 του, μαζί με κάτι κολλητάρια-συμμαθητές φκιάνει τους I Teobaldi di Rock, μια μπάντα στην οποία είναι ο συνθέτης και κιθαρίστας. Μ'αυτή την μπάντα θα φτάσει μέχρι τα 1980, θα κάνει άπειρες συναυλίες και θα ηχογραφήσει κι'ένα 45άρι (L.N. με b-side το Odore d'Inverno - 1980), το οποίο θα κυκλοφορήσει μόνο σε τοπικό επίπεδο από μία μικρή δισκογραφική και που σήμερα θεωρείται συλλεκτικό.
Μετά τη διάλυση της μπάντας ο Carboni κάνει μια γνωριμία που θ'αλλάξει τη ζωή του. Και είναι μόλις 20 χρονώ. Πράγματι, συναντιέται και γίνεται φίλος με τον Gaetano Curreri, σπουδαίο ιταλό τροβαδούρο και μέλος της μπάντας Studio. Χάρη σ'αυτόν, ηχογραφεί το πρώτο studio album του (...Intanto Dustin Hoffman Non Sbaglia un film - 1984), με τη βοήθεια, εκτός του Curreri, και του Lucio Dalla. Η επιτυχία του είναι σχετική (50.000 κόπιες), αλλά ο Carboni ξέρει τι κάνει. Αμέσως ξεκινάει τουρνέ και, τον επόμενο χρόνο, γεμάτος από live εμπειρίες, κυκλοφορεί το δεύτερο studio album (Forever - 1985), το οποίο πουλάει 70.000 κόπιες και συνοδεύεται από δεύτερη τουρνέ στο καπάκι. Ο κόσμος αρχίζει κι'ενδιαφέρεται γι'αυτόν τον τροβαδούρο ολοένα και περισσότερο.
Δύο χρόνια μετά έρχεται η απόλυτη καταξίωση. Το τρίτο studio album του (Luca Carboni - 1987), ένας πανέμορφος δίσκοςι, εκτοξεύεται στις 700.000 κόπιες και στις πρώτες θέσεις των charts για 6 ολόκληρους μήνες.

Τα πράγματα έχουν πάρει πια το δρόμο τους. Θα γίνουν δε ακόμα καλύτερα όταν, στα 1992 κυκλοφορεί ένα ακόμα καταπληκτικό studio album (Carboni - 1992), μακράν το καλύτερό του (κατά την ταπεινή μου άποψη) κι'ένας από τους σημαντικότερους ιταλικούς δίσκους της σύγχρονης εποχής.
Με τον δίσκο αυτό, ο Carboni καταξιώνεται στο πάνθεον της ιταλικής έντεχνης μουσικής, οι πωλήσεις ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο και στα charts στρογγυλοκάθεται για έναν ολόκληρο χρόνο.
Παράλληλα, δεν σταματά καθόλου τις τουρνέ.
Πρόκειτα, άλλωστε, για μουσικό που λατρεύει τα live, την επαφή με το κοινό.
Ανάμεσα σ'όλα αυτά, προφταίνει και να παντρευτεί τον έρωτα της ζωής του (Marina Vanni - 1989) και να κάνει μαζί της έναν γιο, τον Samuele, 13 χρονώ σήμερα.

Μέχρι τα σήμερα που μιλάμε, έχει στο ενεργητικό του 10 studio albums και ένα live, ενώ έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους από τους μεγάλους ιταλούς συνάδελφούς του.Έχει επίσης πραγματοποιήσει 20 τουρνέ, σε Ιταλία και εξωτερικό, ενώ, τρέχει ακόμα η τελευταία (Senza Titolo Tour - 2011/2012).

Όπως καταλάβατε, η νταλίκα αγαπάει πολύ Luca Carboni. Και σας προσκαλεί να τον γνωρίσετε (όσοι δεν) σ'ένα σχετικά μεγαλούτσικο αφιέρωμα, που περιλαμβάνει αποσπάσματα από όλες τις δισκογραφικές του δουλειές (ή σχεδόν όλες).

Persone Silenciose
Le Nostre Parole
La Mia Citta'
C'e
Una Rosa Per Te
Ci Sei Perche
Farfallina
Le Storie d'Amore
Mare, Mare, Mare
Batte Il Cuore
La Mia Ragazza
Questa Sera
Canzoni Alla Radio

 

Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012

L'Ultima Luna


Το σιχαίνομαι αυτό.
Να πρέπει ν'αλλάζω τη σειρά των αναρτήσων για να χωρέσει ένας χαμός.

Κι'αυτός ο χαμός πονάει λίγο περισσότερο.
Ο Lucio Dalla έφυγε χθες στο Montreux στα 69 του χρόνια.
Ξεκίνησε παίζοντας κλαρίνο (ναι ναι, κλαρίνο), στα 17 του, με μικρές jazz μπάντες στη Ρώμη, έχοντας από μικρός εγκαταλείψει τη γεννέτειρά του Bologna.
Τα πρώτα του βήματα τα χρωστά στον μεγάλο Gino Paoli, ο οποίος τον ξεχώρισε και τον προώθησε, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.
Αυτή άρχισε να αχνοφαίνεται στα 1966, με τον πρώτο του δίσκο (1999), και, μετά την πρώτη του συμμετοχή στο διάσημο φεστιβάλ του San Remo, με το "4 Marzo 1943".
Και καθιερώθηκε, λίγο πιο μετά, με τη συνεργασία του μ'έναν άλλο πολύ μεγάλο, τον σπουδαίο μπολονέζο ποιητή Roberto Roversi.
Είναι ο δημιουργός του Caruso, ενός από τα μεγαλύτερα μουσικά διαμάντια όλων των εποχών (αφιέρωμα υπάρχει στο νταλικόφωνο, εδώ).

Ήταν αγενής, δύστροπος, φραγκοφονιάς και παλιοχαραχτήρας.
Ήταν όμως, πάνω απ'όλα, μια απόλυτη μουσική ιδιοφυία. Πράγμα που, όπως για κάθε άλλον καλλιτέχνη, σκεπάζει όλα τα υπόλοιπα.
Ήταν μια μεγάλη αγάπη των νιάτων μου. Ένας απ'αυτούς που έρχονται αυτόματα στο μυαλό με το άκουσμα της λέξης βινύλιο.
Και τώρα θα πάει να βρει τον άλλον Lucio, τον Battisti, εκεί κάπου στους giardini di marzo.

Καλημέρα μας...

Come E Profondo Il Mare
Chissa Se Lo Sai
Occhi Di Ragazza
Piazza Grande
Prendimi Cosi
L'Ultima Luna
Ma Come Fanno I Marinai
Stella
Caro Amico Ti Scrivo
Anna E Marco
Caruso