For What It's Worth

Καλημέρα ήλιοι μου.

Δεν ξέρω αν στις 3 Μάρτη του 1966 είχε τέτοιον ήλιο, σαν τον χθεσινό, στο Los Angeles. Μπορεί και να είχε.

Ξέρω όμως, πως στις 3 Μάρτη του 1966, στο Los Angeles, ξεκίνησε μια από τις βραχυβιότερες country-folk μπάντες του αμέρικα. Και μια από τις σημαντικότερες επίσης.

Οι Buffalo Springfield με τ'όνομα.

Ήταν απ'τις πρώτες μπάντες που τους έλαχε ν'αντιμετωπίσουν την λεγόμενη "βρετανική εισβολή", το big boom δηλαδής των εγγλέζικων μουσικών (Animals, Beatles, Hollies, Rolling Stones, Moody Blues κλπ κλπ), το οποίο στρίμωξε για τα καλά τα μουσικά δρώμενα στο αμέρικα.

Βέβαια, καλό τους έκανε αυτή η εισβολή, αφού και εξαιτίας της γεννήθηκαν σπουδαία πράγματα.

Σαν τούτους εδώ.

Το original lineup ήταν οι Neil Young, Richie Furay, Stephen Stills, Dewey Martin, Bruce Palmer, Jim Messina, Ken Koblun και Jim Fielder.

Κι'αν τους αναφέρω, είναι γιατί μέσα στα δύο μόλις χρόνια που άντεξαν, το lineup άλλαξε μπόλικες φορές. Ήταν κι'αυτό μια από τις αιτίες της διάλυσης. Αλλά όχι η σημαντικότερη. Η σημαντικότερη ήταν τα τραβήγματα με τα ναρκωτικά, που δημιουργούσαν συνεχώς αναβολές (σε ηχογραφήσεις και συναυλίες) και, άρα, ομηρικούς καυγάδες.

Κρίμα κι'άδικο, γιατί οι λεβέντες ήταν πάρα πολύ καλοί. Απόδειξη : οι περισσότεροι από δαύτους έκαναν, μετέπειτα, τεράστια καριέρα, είτε σόλο είτε μέσα σε θρυλικές μπάντες.

Πρόλαβαν, βέβαια, και μας χάρισαν τρία studio albums και ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα protest songs της δεκαετίας '65-'75, το For What It's Worth, το οποίο πούλησε περισσότερα από 1,5 μύριο αντίτυπα.

Αφιερωματάκι, το λεπόν, για να μαθαίνουν οι παλαιότεροι και να θυμούνται τα ραμόλια.

For What It's Worth

Mr Soul

Sit Down, I Think I Love You

Kind Woman

Bluebird

On The Way Home

Nowadays Clancy Can't Even Sing

Broken Arrow

Rock 'n' Roll Woman

I Am A Child

Go And Say Goodbye

Expecting To Fly

The Good Book

Καλημερούδια αγάπες μου.

Πολλοί την αποκάλεσαν (και την αποκαλούν) Joan Baez της country και της bluegrass. Συμπαθητικό μεν, αλλά σωστό κατά το  ήμισυ. Έχει την ίδια φωνάρα με την Baez, βγάζει την ίδιαν ακριβώς ενέργεια μ'αυτήν πάνω στη σκηνή, έχει παρόμοιο impact στον κοσμάκη, είναι κι'αυτή σθεναρή ακτιβίστρια, αλλά...

Αλλά α) δεν είναι Joan Baez και β) δεν είναι μόνο country/bluegrass.

Είναι η Emmylou Haris και τιμή της και καμάρι της. Μια από τις σημαντικότερες τραγουδοποιούς που έβγαλε το αμέρικα έβα. Ένα αναπόσπαστο κομμάτι της αμερικάνικης παραδοσιακής μουσικής, ένα διαμάντι χαρακτήρας και άλλα πολλά που βαργιέμαι να σας γράψω.

Γεννήθηκε στα 1947, στο Birbingham της Alabama, από πατέρα αξιωματικό των πεζοναυτών και μάνα "γυναίκα στρατιωτικού" (που στο αμέρικα ξέρουν τι αυτό πάει να πει). Στα 5 της (1952), ο πατέρας της δηλώθηκε αγνοούμενος, στον πόλεμο της Κορέας, περνώντας έναν χρόνο σαν αιχμάλωτος πολέμου. Από κει κρατάει τον φανατικό αντι-μιλιταρισμό της μέχρι τα σήμερα.

Μεγάλωσε στη Βόρεια Καρολίνα και στην Βιρτζίνια, απ'όπου και αποφοίτησε από το λύκειο και, πέρασε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Β. Καρολίνας, όπου σπούδασε μουσική.

Παράλληλα με τις σπουδές της, άρχισε να παίζει σε διάφορα μπαράκια, τις μουσικές που αγαπούσε από παιδί : Joan Baez, Bob Dylan, Pete Seeger και άλλους. Μ'όλους αυτούς, αλλά και με πολλούς άλλους ακόμα, θα συνεργαστεί στο μέλλον : Mark Knopfler, Linda Rodstand, John Denver, Willie Nelson και άλλους πολλούς. Μέχρι και με τον Νίκο τον Σπηλιά συνεργάστηκε. Άνθρωπος είναι κι'αυτός, έκανε ένα λάθος.

Γρήγορα θα παρατήσει το πανεπιστήμιο, θα μετακομίσει στη Νέα Υόρκη και θα δουλέψει σαν σερβιτόρα για να έχει τα προς το ζην, αλλά και για ν'ασχοληθεί με τη μουσική, παίζοντας σε διάφορα νεουορκέζικα καφέ. Θα παντρευτεί έναν συντραγουδιστή της και θα γεννήσει μια κόρη. Μετέπειτα θα χωρίσει, θα παντρευτεί ξανά έναν άλλον μουσικό και θα γεννήσει και μια δεύτερη κόρη. Όλα αυτά μέχρι τα 23 της!

Στα 1969 θα κυκλοφορήσει το πρώτο studio album της (Gliding Bird). Αμέσως μετά, την ίδια χρονιά, μετακομίζει κοντά στην οικογένειά της, στην Washington D.C.

Από τα 1971, η Harris εναλλάσσει την σόλο καριέρα με συμμετοχή σε μουσικό τρίο, σε μπάντα, ντουέτα κι'ότι μπορεί να φανταστεί ο καθένας. Παράλληλα, συνεχίζει τις ηχογραφήσεις, ενώ περιοδεύει ασταμάτητα.

Σήμερα, στα 67 της πια, έχει μία από τις πλουσιότερες δισκογραφίες στο αμέρικα αφού, συνολικά, μετράει πάνω από 40 albums (solo ή με τα παραπάνω σχήματα), 5 live albums και πάνω από 10 compilations.

Μετράει αισίως 14 Grammy (με τελευταίο το φετινό για το καλύτερο americana album -Old Yellow Moon) και πάνω από 25 άλλα βραβεία, κυρίως country.

Περιττό να σας πω άλλα, μιας και μιλάμε (σας το 'πα πριν) για μία από τις μεγαλύτερες μορφές της αμερικάνικης μουσικής.

Οπότε;

Οπότε πάμε ν'ακούσουμε το αφιερωματάκι και, μάλλον, θα επανέλθουμε.

Born To Run

To Know Him Is To Love Him

Wayfaring Stranger

Here I Am

Boulder To Birminghan

Together Again

One Of These Days

Making Believe

Pancho And Lefty

Beneath Still Waters

The Good Book

The Connection

Michaelangelo

Two More Bottles Of Wine

Chasing The Sun

Καλημέρα σουσουράδοι και σουσουράδες μου.

Σήμερις, Τετάρτη του γιαραμπή, εκπέμποντας από τα νότια προάστια, δίπλα στην θαλασσίτσα, η νταλίκα θα σας μιλήσει για άλλη μια νέα μπάντα και τον πρώτο της ολόφρεσκο δίσκο.

Μου τον έστειλαν, για να τους μάθουμε κι'εδώ στην ψωροκώσταινα. Και πάρα πολύ καλά έκαμαν, ένεκα του ότις τα παιδιά είναι γαμάτοι μουσικοί.

Coyntry-rock από τις πάρα (μα πάρα) πολύ καλές. Καθαρά όργανα, φοβερές μελωδίες και εξαιρετική ηχογράφηση. Όλα μούρλια σας λέω.

Οι Doghouse Flowers είναι από το Milwaukee. Οι περισσότεροι δηλαδής, μιας και φκιάχτηκαν, στα 2012, όταν ο βετεράνος Jonathan Ziegler συνάντησε τον πιτσιρικά Justin Reuther, ο οποίος μόλις είχε μετακομίσει από τη New Orleans, κουβαλώντας μαζί του μπόλικο υλικό και τη μουσική αύρα της ομορφότερης πόλης του αμέρικα.

Τα υπόλοιπα μέλη είναι οι Brian Scheehle (κιθάρα)και Mike Budde (ντραμς), ενώ, για τις ανάγκες του δίσκου, συμμετείχαν και οι Leroy Deuster (pedal steel κιθάρα), Kevin Schulz (πλήκτρα) και η Chrissy Dzioba στα φωνητικά.

Το Chasing Sun, σας το 'πα, είναι ο πρώτος τους δίσκος. Και είναι ένας πανέμορφος πρώτος δίσκος.

Κυκλοφόρησε στις 29 Γενάρη 2014 και δεν πρόκειται να τον βρείτε στα δικά μας δισκάδικα.

Γι'αυτό, όσοι αγαπούν το είδος, κρατείστε τον.

Αξίζει.

Meet Me In Milwaukee
  Gone
So Wrong
  Someday
  Slip Away

 Too Old To Learn
  Lost One Heart
  Chasing The Sun
  Me And You
  Puppet Strings
  One More Try
  No Luck With You
  All You Have Are Yesaturdays 

In session at the Paradise Studios (1979)

Καλημέρα σουσουραδοσουσουράδες μου.

Το 2013, μουσικά, σημαδεύτηκε από "αναχωρήσεις" πολλών και εκλεκτών μουσικανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους οι Lou Reed και J.J. Cale.

Για τον πρώτο τα 'χουμε πει και θα τα ξαναπούμε εν καιρώ.

Για τον δεύτερο, όσα και να σας πω θα είναι πολύ λίγα.

Προσωπικά τον θεωρώ τον μεγαλύτερο κιθαρίστα πάνω στη γη. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Ναι, ξέρω, υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί και πάρα πολύ καλοί. Πολύ πιο γνωστοί και πιο "πετυχημένοι" απ'αυτόν. Σας λέω όμως την προσωπική μου άποψη. Και επιμένω. Και, περί ορέξεως, σπανακόπιτα.

Σε μνήμη του λοιπόν, το νταλικόφωνο σας χαρίζει έναν δίσκο ξεχωριστό.

Ο J.J. Cale in session at the Paradise Studios, Los Angeles 1979 είναι ένας δίσκος όπου ο σχωρεμένος επιδίδεται σ'ένα μαγικό και αξεπέραστο jam με το φιλαράκι του, τον γίγαντα κιμπορντίστα Leon Russell στα Paradise Studios, που ανήκουν στον Russell.

Θα τον ακούσετε σε πολύ γνωστά δικά του κομμάτια (που πολλοί πιστεύουν πως είναι του Eric Clapton), αλλά και σε κομματάρες του Russell.

Ο δίσκος σαν δίσκος δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Κυκλοφόρησε στα 2005 σε DVD κι'από κει σας τον χαρίζω.

Τι άλλο να πούμε μπροστά σε τέτοια μουσική;

Τους υπόλοιπους μουσικούς ίσως. Ambrose Campbell, Bill Boatman, Christine Lakeland, Jimmy Karstein, Larry Bell, Marty Grebb, Nick Rather, Pat "Taco" Ryan και Shamsi Sarumi.

Άι λαβ γιου ολ.

T-Bone Shuffle 

Nowhere To Run  

Cocaine 

Ten Easy Lessons

Sensitive Kind

Hands Off Her

Lou-Easy-Ann

Going Down

.Corine Corina

Roll On

No Sweat

Crazy Mama

Fate Of A Fool

Boilin' Pot  

After Midnight

JJ Cale - Leon Russel.mp3