Senza Peccato

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Με καθυστέρηση 2-3 ημερών, το νταλικόφωνο στέκεται, σήμερις, σ'άλλον ένα πολύ μεγάλο που μας την έκανε για τα πάνω μέρη. Ήταν όμως αυτή η σφαγή στο Charlie Hebdo που δεν μου 'κανε καρδιά να ποστάρω οτιδήποτε. Και με τους κάθε λογής ηλίθιους όμως η ζωή πρέπει και θα συνεχιστεί.

Ο λατρεμένος Pino Daniele μας άφησε στα 60 του, στις 4 του Γενάρη φέτος, από έμφραγμα.

Έχουμε ξανασχοληθεί μαζί του, οπότε θα είμαι σύντομος, αφήνοντας τη μουσική του να μιλήσει γι'αυτόν.

Γεννήθηκε στη Νάπολη στα 1955 μέσα σε μια εργατική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν λιμενεργάτης. Κιθάρα έμαθε μόνος του, μιας και δεν περίσσευαν παράδες για σχολεία. Σχετικά νωρίς, στα 20 του, άρχισε να δουλεύει επαγγελματικά, συνοδεύοντας άλλους καλλιτέχνες.

Με το πρώτο του studio album (Terra Mia - 1977) τάραξε τα νερά της ιταλικής μουσικής, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Ήταν το κράμα blues και παραδοσιακής ναπολιτάνικης μουσικής (taramblu το 'λεγε αυτός, από το tarandela, blues και rumba) που γοήτευσε αμέσως.

Το μεγάλο ταλέντο του επιβεβαιώθηκε δύο χρόνια αργότερα, με το δεύτερο studio album του (Pino Daniele - 1979), καταξιώνοντάς τον οριστικά.

Από τότε, ο Daniele αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιταλικής μουσικής. Εξαιρετικός live performer, εξαιρετικοί στίχοι, εξαιρετική μουσική. Πολύ γρήγορα, η φήμη του πέρασε τα στενά ιταλικά όρια και εξαπλώθηκε στην ευρώπη και, κυρίως, στο αμέρικα.

Έχει συνεργασεί με όλους σχεδόν τους ιταλούς "σταρ" τραγουδιστές, αλλά και με ξένους, όπως ο Κύριος Richie Heavens.

Παράλληλα, έφτιαχνε ή συμμετείχε σε διάφορες μπάντες παραδοσιακών ναπολιτάνικων μουσικών, μιας και, μέχρι το τέλος του, παρέμενε πιστός σ'αυτό το είδος μουσικής.

Συνολικά μας χάρισε 23 studio albums και 6 live albums.

Μάλλον εκεί πάνω που πήγε, πρέπει να συνάντησε τον κολλητό του Lucio Dalla, γιατί ακούω χάχανα και ναπολιτάνικη διάλεκτο απ'τα ψηλά.

Senza Peccato

Quando

Napule e

Io Per Lei

 Che Soddisfazione

Che Dio Ti Benedica

Anna Verra

A Testa In Giu

A Me Me Piace O Blues

Amore Senza Fine

Che Male C'E

Dubbi Non Ho

Je So Pazzo

Per Te

Resta Con Me

Goin' Back To New Orleans

Καλημερούδια μεγαλοβδομαδιατάκια μου.

Κι'ενώ τα πάθη κορυφώνονται κει κάτω στη Μέση Ανατολή, το νταλικόφωνο σήμερις φιλοξενεί έναν πολύ σπουδαίο. Από τα μέρη που αγαπά. Έναν γνήσιο εκπρόσωπο της New Orleans, ένα καταπληκτικό performer, έναν από τους μεγαλύτερους απ'τους μεγάλους.

Τον Dr John με τ'όνομα.

Η ανάρτηση είναι από τις παραγγελιές που λατρεύω να ασχολούμαι. Άλλως ειπείν, τέτοιες παραγγελιές σου φτιάχνω δέκα τη φορά (που θα 'λεγε κι'ο μεγάλος Γιάννης Ρίτσος).

Γεννήθηκε Malcolm John "Mac" Rebennack Jr, στα 1940, στη Νέα Ορλεάνη της καρδιάς μου. Και μόνο αυτό το γεγονός θα έφτανε για να εξηγηθεί το πάθος του για τη μουσική. Αν δε σ'αυτό προσθέσετε και το ότι ο μπαμπάς του είχε κατάστημα δίσκων, έχετε όλο το ντεκοράκι.

Από τα 13 του αρχίζει ν'ασχολείται (σχεδόν) επαγγελματικά με τη μουσική, όταν και γνώρισε τον Professor Longhair (κατά κόσμον Henry Roeland "Roy" Byrd), μία από τις μεγαλύτερες μορφές της southern blues, έναν από τους ιστορικότερους πιανίστες των blues.

Μόλις στα 16 του προσλαμβάνεται, σαν παραγωγός, στην Ace Records, πράγμα που θα του δώσει την ευκαιρία να συναναστραφεί με πολύ μεγάλους του είδους.

Στα 23 του είναι ήδη φίρμα. Μετακομίζει στο Los Angeles, όπου παίζει πιάνο και κιθάρα, σαν πρώτο όνομα της μαρκίζας. Παράλληλα, αρχίζει έναν αγώνα απεξάρτησης απ'την ντρόγκα, αγώνας που, δυστυχώς, κρατάει μέχρι τα σήμερα.

Αυτό που τον έκανε διάσημο, πέρα από τα blues, είναι η ενασχόλησή του με τη μουσική Zydeco, τη μουσική δηλαδή των Γάλλων Creole της Νέας Ορλεάνης. Κι'όποιος λέει Creole Νέας Ορλεάνης, εννοεί και voodoo. Και ο Dr John μαγεύτηκε από μικρός από την "λευκή μαγεία". Τόσο που έγινε σήμα κατατεθέν του σε όλες τις συναυλίες, όπου τα σόου του θυμίζουν μαγαζιά μαγείας της Νέας Ορλεάνης.

Μέχρι και σήμερα, ο Dr John συνεχίζει την καριέρα του, έχοντας στο ενεργητικό του πάνω από 30 albums και αμέτρητες live παραστάσεις.

Αλλά....

Υπάρχει ένα αλλά. Που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πως η πραγματική του καριέρα, το pic της επιτυχίας του είναι η 40ετία 1955-1995. Από κει και ύστερα άρχισε η κατηφόρα. Τρανό παράδειγμα το τελευταίο studio album του (Locked Down - 2012), που σε τίποτα δεν θυμίζει αυτά που θ'ακούσετε παρακάτω.

Και θ'ακούσετε μπόλικα, γιατί ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσω τραγούδια για τούτο δω το αφιέρωμα.

Μαράκι για πάρτη σου.

Εδώ κατεβάζετε.

Right Place, Wrong Time

Such A Night

Mama Roux

Junko Partner

Wash, Mama, Wash

Loop Garoo

Iko Iko

Tipitina

Jump Sturdy

Qualified

What Comes Around Goes Around

Mos' Scocious

I Walk On Guilded Splinters

Honey Dripper

Accentuate The Positive

Goin' Back To New Orleans

(Don't you) Love Him Madly? (R.I.P. Ray Manzarek)

Ο τρόπος που έσκυβε πάνω στο Vox Continental combo organ του, θα περάσει στην ιστορία σαν μοναδικός. "...έμοιαζε να χάνεται στον κόσμο των πλήκτρων του...", είπε ο John Densmore, ο ντράμερ των Doors και αγαπημένος του φίλος.
Τα πλαστικά πλήκτρα, που όμως έσπαγαν σχετικά εύκολα, από τη μανία του να παίξει μουσική, με συνέπεια να περάσει σχετικά γρήγορα στο απόλυτο ψυχεδιλικό Gibson G-101 organ και να μας ταξιδέψει χωρίς επιστροφή.

Ο Ray Manzarek μας άφησε προχθές, 20 Μάη 2013, φτωχότερους από έναν ακόμα μεγάλο.
Πολλοί ίσως δεν ξέρουν, ότι χωρίς Manzarek δεν θα υπήρχαν Doors. Κυριολεκτικά.
Αυτός ήταν που, στα 1965, επέμεινε να διαβάσει τα ποιήματα του Morrison, όταν μαστούρωναν στην Venice Beach. Αυτός ήταν που του πρότεινε να φκιάσουν τη μπάντα. Αυτός ήταν που έφερε τους Densmore και Krieger στο δωματιάκι και ξεκίνησαν να παίζουν. Αυτός ήταν που μελοποίησε το πρώτο ποίημα του Jim (Light My Fire). Αυτός ήταν, τέλος, που μάρκαρε ανεξίτηλα τον ήχο των Doors με το μαγικό παίξιμό του.

Σήμερα δεν θέλω να σας γράψω πολλά. Ούτε βιογραφικά, ούτε άλλα.
Θέλω μόνο να σας πω, ότι στην σκιά του Morrison υπήρξαν τεράστιοι μουσικοί, οι οποίοι παραλίγο να χαθούν παρασυρμένοι από την αυτοκαταστροφική μανία του τραγουδιστή τους που, όμως, λάτρευαν.
Ένας απ'αυτούς και ο Manzarek.
Που, μετά την υπέροχη περιπέτεια με τους Doors, έπαιξε σε διάφορες μπάντες, με κυριότερη τους Nite City. Αλλά και μόνος του. Αλλά, κυρίως, με το φιλαράκι του, τον Krieger, από τα 2001 μέχρι το θάνατό του. Ψάξτε στην νταλίκα να δείτε αποσπάσματα απ'αυτή την δουλειά. Βαριέστε; Καλά, δείτε τότε εδώ.

Σήμερα θέλω να τον αποχαιρετήσω μέσα από την προσωπική του δουλειά.
Συγκεκριμένα από τα 4 σολο studio albums που κυκλοφόρησε. Πιο συγκεκριμένα, από τα 3, αφού το Carmina Burana (1983), έναν από τους ομορφότερους psychedelic δίσκους όλων των εποχών, θέλω να σας τον χαρίσω ολόκληρο σύντομα.
Τα κομμάτια είναι σε χρονολογική σειρά.
Καλό του ταξίδι.

He Can't Come Today

The Golden Scarab

Bicentennial Blues

The Whole Thing Started With Rock'n'Roll

Art Deco Fandango

Too Close To The Sun

Nightride

J'ai Vu Ta Mort

Obsession

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Sacred Ground

Καλημερούδια.

Η σημερινή ανάρτηση έχει μπόλικια νοσταλγία κι'ένα καινούργιο.
Να τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Ολοι ξέρουμε τους Chicago. Αυτήν την καταπληκτική experimental-rock μπάντα, την "μπάντα με τα πνευστά", που φκιάχτηκε στα 1967 στο Σικάγο και που, μέχρι τα 1985 (οπότε και αποχώρησε και ο Cetera - o Kath είχε πεθάνει στα 1978), ζωγράφιζε στην rock σκηνή, έχοντας πουλήσει πάνω από 38 μύρια δίσκους.
Η μπάντα συνεχίζει μέχρι και σήμερις (στο δρόμο της αρπαχτής, όπως μπόλικες άλλες).
Πολλοί ίσως δεν ξέρουν όμως, ότι (εξαιτίας του πρώτου studio album τους στα 1969 με τον ομώνυμο τίτλο) το όνομα με το οποίο έμειναν στην ιστορία ήταν το Chicago Transit Authority, ή CTA σε συντομογραφία.
Πολλοί επίσης δεν ξέρουν, ότι η ψυχή τους (εκτός από τον σχωρεμένο κιθαρίστα Terry Kath) ήταν ο ντράμερ Danny Seraphine.

Πράγμα που μας φέρνει στο καινούργιο που λέγαμε πιο πάνω.
Στα 2006 που λέτε, ο Seraphine, που έχει αφήσει τους Chicago (αλλά όχι το μουσικό τους ύφος), μαζί με τον κιθαρίστα Marc Bonilla, αποφασίζουν να στήσουν μία μπάντα, με σκοπό, κυρίως, να παίζουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η μπάντα είναι οι CTA, μόνο που, αντί για Chicago, το C σημαίνει California, οπότε, η μπάντα δίνει California Transit Authority.
Δεν είναι όμως απλά ένα κλείσιμο ματιού στους Chicago. Σε αντίθεση με το κουφάρι των Chicago, που περιφέρεται από αρπαχτή σε αρπαχτή και παίζει μελό rock, οι νέοι CTA αναβιώνουν τις παλιές καλές μέρες του horn rock. Μ'έναν θεσπέσιο τρόπο.
Στα 2007 κυκλοφορούν το πρώτο studio album τους (Full Circle), μέσα από το οποίο ξαναζούμε τις παλιές καλές στιγμές. Μεσολαβούν 6 ολόκληρα χρόνια, γεμάτα τουρνέ, φιλανθρωπικές συναυλίες, αλλά και μία ταινία (Lonely Street - 2009), στην οποία παραγωγός είναι ο Seraphine.
Μέχρι πριν από λίγες μέρες, στις 20 του Απρίλη φέτος, οπότε και κυκλοφορεί το δεύτερο studio album τους.
Το Sacred Ground, το οποίο σήμερα σας χαρίζω.
Ένα από τα ομορφότερα rock albums για το 2013 (μέχρι στιγμής). Για όσους έχουν νοσταλγήσει τις εποχές του glam-jazz rock, θα το λατρέψουν. Σε ότι με αφορά, ξαναγύρισα στις αρχές των 80's. Και με άρεσε πολύ.
Αυτά τα λίγα.

Sacred Ground

The Real World

I Love You More Than You'll Ever Know

Out Of Reason

Primetime

Conviction

Strike

Chorale

Full Circle

Staring At The Sun

In The Kitchen

Take Me Back To Chicago

Go On

Daydream Lover

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

All Of The Witches

Καλημέρα σας πέρα για πέρα σας.
Μία μέρα πριν την ισημερία σήμερις καλά μου παιδιά και η νταλίκα συνεχίζει τις διαδρομές της προς τα φρέσκα, τα σπαρταριστά και τα δυσεύρετα ως καθόλου.

Σήμερα θέλω την προσοχή σας. Όσοι τέλος πάντων ενδιαφέρεστε για νέα πράγματα. Οι άλλοι ας προσπεράσουν.
Και θέλω την προσοχή σας γιατί τούτοι δω είναι τόσο περίεργοι όσο και υπεροχότατοι.
Επίσης, δεν υπάρχουν τρελές πληροφορίες για την πάρτη τους.

Ξέρουμε πως οι Hedvig Mollestad Trio είναι Νορβηγοί, είναι θεόμουρλοι και έχουν rock-metal καταβολές. Ξέρουμε επίσης πως η Hedvig Mollestad Thomassen (με τρία s) είναι η αρχηγός τους, μια ακπόμα πιο θεόμουρλη κιθαρίστας, που ξεκίνησε σαν μέλος διαφόρων heavy metal σχημάτων, πριν καταλήξει να φκιάσει αυτό το τρίο.
Οι υπόλοιποι δύο είναι η Ellen Brekken (με τρία k) στο κοντραμπάσο και ο Ivar Loe Bjørnstad στα ντραμς.
Από το κοντραμπάσο θα καταλάβατε πως η μουσική τους δεν είναι καθαρή rock. Αλλά δεν είναι ούτε καθαρή jazz.
Είναι μια μαγεία. Μία μαγεία fusion jazz-rock που δεν περιγράφεται με λόγια. Ακούγεται και απολαμβάνεται.

Τι άλλο ξέρουμε;
Α ναι. Πως φκιάχτηκαν στα 2010 και πως κυκλοφόρησαν το πρώτο studio album τους (Shoot!) τον Νοέμβρη του 2011. Και πως, αμέσως, καταξιώθηκαν στο είδος τους. Άσχετα αν εμείς εδώ στην ψωροκώσταινα δεν τους ξέρουμε.

Σήμερις η νταλίκα σας χαρίζει το δεύτερό τους. Το All Of Them Witches. Που κυκλοφόρησε μόλις την περασμένη Παρασκευή 15 Μάρτη 2013. Κι'αυτό, όπως και το πρώτο τους, ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε στο Los Angeles αφού, το 'παμε, οι τύποι είναι ήδη γνωστοί σ'όποιους πρέπει.
Σε μας, αν κάποτε κυκλοφορήσει δουλειά τους, θα είναι όταν θα έχουν γίνει διάσημοι με την έννοια που δίνουμε εμείς στον όρο.
Πολλά είπαμε όμως.
Δώστε τους προσοχή.
Πάρτε και το εξώφυλλο, επειδής ξέρω πως κάποιοι το θένε.

 

 Sing, Godess

The Rex

Lake Acid

Achilles

The New Judas

Code Of Hammurabi

Indian Driving

Shawshank

Ghra Runda

Kathmandu

 

Do It Again

Καλημέρα λατρείες.
Αφού χωνέψαμε ότι είχαμε να χωνέψουμε κι'αφού αποτοξινωθήκαμεν με κλασσικιά μουσικούλα, επανερχόμαστε σήμερις για τις τελευταίες μερούλες του 2012 μ'ένα αγαπημένο συγκρότημα που, στην ουσία, δεν είναι συγκρότημα αλλά ντουέτο πλαισιωμένο με διάφορους μουζικούς και που σημάδεψε μια εποχή, τα νιάτα μας και διάφορα άλλα πράματα που δεν θυμάμαι αυτή την στιγμή.

Για να θυμούνται το λοιπόν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, σήμερα η νταλίκα αφιερώνει την ανάρτησή της στους Steely Dan.
Σ'αυτούς τους τρελλαμένους jazz rock αμερικάνους, που μας χάρισαν ατελείωτες μουσικές απολαύσεις μέχρι τα 1981, οπότε και διάλυσαν, για να ξαναμαζωχτούν γύρω στα 1993, αλλά (το 'χουμε ξαναπεί και για άλλους), μόνο για αρπαχτές χωρίς τίποτα το σημαντικό.

Η ψυχή και πυρήνας της μπάντας ήταν οι Donald Fagen και Walter Becker, δυο φιλαράκια που γνωρίστηκαν σ'ένα κολλέγιο του Νιου Γιορκ στα 1967. Αυτό που τους ένωσε ήταν τα κοινά jazz μουσικά ακούσματά τους, τόσο, που αμέσως κόλλησαν κι'έφκιασαν ένα ντουέτο, το οποίο άρχισε να συνεργάζεται με τοπικές μπάντες.
Μετά την αποφοίτησή τους, στα 1969, μετακόμισαν στο Μπρούκλιν, όπου τράβηξαν την προσοχή του Kenny Vance, ενός παραγωγού και μέλους της μπάντας Jay and The Americans, ο οποίος τους έδωσε τη δυνατότητα να ηχογραφήσουν μερικά τραγούδια τους (που μερικά υπάρχουν σε bootlegs και άλλα ηχογραφήθηκαν σε μελλοντικά τους albums), αλλά και τους πήρε μαζί με τη μπάντα για ενάμισυ χρόνο.
Στα 1971 η επιτυχία τους χτυπά την πόρτα, όταν η Barbra Streisand ηχογραφεί το τραγούδι τους I Mean To Shine, το οποίο τους κάνει γνωστούς στο πλατύ κοινό. Τότε είναι που μαζεύουν άλλους τέσσερις (Denni Dias, Jeff Baxter, Jim Hodder και David Palmer) και δημιουργούν τους Steely Dan.
Για όποιον ενδιαφέρεται για το όνομα, αυτό προέκυψε από την αγάπη των μελών της μπάντας για την beat λογοτεχνία και, συγκεκριμένα από τη νουβέλα του William S. Burroughs "Naked Lunch" (1959), όπου Steely Dan είναι ένας strap-on δονητής. Περισσότερες λεπτομέρειες για τους δονητές στα sex sites. Ευχαριστώ.
Στα 1972 κυκλοφορούν το πρώτο τους single (Dallas, με b-side το Sail The Waterway) και το πρώτο studio album τους (Can't Buy A Thrill), το οποίο σκίζει χασέδες, αφού περιλαμβάνει την μεγαλύτερη ίσως επιτυχίας τους έβα, το Do It Again.
Από τότε, και μέχρι τα 1980, κυκλοφόρησαν άλλα 6 studio albums (και μερικά live) γνήσιας και ατόφιας jazz rock μουσικής, πούλησαν πάνω από 30 μύρια δίσκους σ'όλο τον κόσμο και χαρακτηρίστηκαν σαν "οι τέλειοι μουσικοί αντι-ήρωες των '70s".
Το μουσικό τους pick στην ουσία διήρκεσε τέσσερα χρονάκια (1972-1975) όταν και, εκτός από τους δίσκους, έκαναν και περιοδείες. Από τα 1975 έως τα 1980 μεταλλάχτηκαν σε κάτι σαν studio μπάντα, διατηρώντας όμως την υπέροχη μουσική διάνοιά τους.
Στα 1981, μετά την κυκλοφορία του δίσκου Gaucho (1980) διάλυσαν.
Ξαναμαζώτηκαν, όπως είπα πιο πάνω, στα 1993, κυκλοφόρησαν δύο ακόμα παντελώς αδιάφορα albums, αλλά, η μαγεία είχε πια χαθεί και αντικατασταθεί από την αναπόφευκτη αρπαχτή.

Σήμερις η νταλίκα θέλει να σας χαρίσει τα καλύτερά τους από την χρυσή τους εποχή. Κομμάτια που πολλοί ξέρουν τον σκοπό, αλλά λίγοι τον δημιουργό.
Η σειρά είναι χρονολογική.
Με τις υγείες μας.

Do It Again

Reelin' In The Years

Show Biz Kids

My Old School

Pretzel Logic

Black Friday

Bad Sneakers

Kid Charlemagne

The Fez

Deacon Blues

Hey Nineteen

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Strange Feelin'

Γεννήθηκε Timothy Charles Buckley III ανήμερα του άη Βαλεντίνου στην Washington στα 1947 από ιταλιάνα μάνα και ιρλανδό πατέρα.

Η γιαγιά του τον μπούκωνε με Billie Holiday και Bessie Smith, η μάνα του με Frank Sinatra και Miles Davis και ο πατέρας του με Johnny Cash από τα πέντε του.

Έτσι, όταν η οικογένεια μετακόμισε στη νότια Καλιφόρνια (στα 1956), ο μικρός Tim είχε ήδη το μουσικό μικρόβιο βαθειά μέσα του.

Στα 13 του, κι'αφού έμαθε μόνος του banjo, πήρε μερικούς νέους φίλους και έφκιασαν μια folk μπάντα, έτσι για την πλάκα τους.

Στα 1965, και εν μέσω κατάθλιψης, ο Buckley σχηματίζει δύο διαφορετικές μπάντες, μία παραδοσιακή αμερικάνικια (The Bohemians) και μία καθαρά folk (The Harlequin 3) με τον μελλοντικό στιχουργό του Larry Beckett και τον μπασίστα Jim Fielder. Παράλληλα, ερωτεύεται και παντρεύεται την Mary Guibert, λόγω εγκυμοσύνης, η οποία τελικά αποδείχτηκε πως δεν ήταν. Ο γάμος τους ήταν μια σκέτη αποτυχία. Έτσι, και παρότι τελικά η Guibert έμεινε στ'αλήθεια έγκυος λίγους μήνες μετά, χώρισαν στα 1966, ένα μήνα πριν τη γέννηση του γιού του.

Τον Φλεβάρη του 1966, κι'ενώ ο Buckley παίζει σε διάφορα gigs, ένας φίλος του (ο ντράμερ των Mothers of Invention, Jimmy Carl Black) τον συστήνει στον μάνατζέρ τους Herb Cohen.

Ο τελευταίος, πιστεύοντάς τον πολύ, τον σπρώχνει αρχικά σε σημαντικότερα gigs και στη συνέχεια, τον Αύγουστο του 1966, του ηχογραφεί τον πρώτο προσωπικό του δίσκο (Tim Buckley).

Κι'από κει ξεκινάει το ταξίδι.

Ένα ταξίδι που, δυστυχώς, δεν θα κρατήσει πολύ.

Στις 28 Ιούνη του 1975, μετά από μια συναυλία του στο Dallas, ο Βuckley πήγε στο σπίτι φίλου του, όπου, εκτός από το ατελείωτο πιοτί, πήρε μια υπερβολικά μεγάλη δόση ηρωίνης. Οι φίλοι του τον μετέφεραν λιώμα στο σπίτι του, όπου η γυναίκα του Jude τον έβαλε να ξαπλώσει. Λίγες ώρες μετά, και παρά τις προσπάθειές της (αλλά και των φίλων του), ο Buckley μας άφησε χρόνους. Ήταν ξημέρωμα 29 Ιούνη του 1975 και ήταν μόλις 28 χρονώ.

Στη σύντομη ζωή του, πρόλαβε και μας χάρισε 9 studio albums.

Η μουσική ζωή του χωρίζεται σε τρεις ξεκάθαρες περιόδους : την folk (1966-1969), την jazz-rock (1969-1971) και την experimental / sex funk (1972-1975).

Το στυλ του όμως δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρο. Ήταν, πάντως, μοναδικό.

Αγαπάμε ή δεν αγαπάμε Tim Buckley, δεν μπορούμε παρά να του αναγνωρίσουμε ένα αναμφισβήτητο genious. Και στη σύνθεση αλλά και στην ερμηνεία.

Είχε αυτό το περίεργο magic touch που του έφτανε και του περίσσευε για να περνάει από το ένα μουσικό στυλ στο άλλο, αλλά και ν'ανακατεύει τους ήχους, δημιουργώντας νότες ολόδικές του.

Η νταλίκα τιμάει Buckley για όλα τα παραπάνω. Δεν αγαπάει και δεν τρελλαίνεται όμως. Στο είδος του και στο ύφος του, αν και τρίκαλος, υπάρχουν άλλοι καλύτεροι. 

Δεν τον προσπερνάει όμως, και σήμερα σας χαρίζει ένα αφιέρωμα με τα τραγούδια που, κατ'εμέ, είναι τα χαρακτηριστικότερα κι'απ'τις τρεις περιόδους του.

Καλημέρα κι'όλας 

Song To The Siren

Once I Was

Strange Feelin'

Monterey

Make It Right

I Woke Up

Wings

Song Of The Magician

Valentine Me

Carnival Song

Blue Melody

Come Here Woman

Chase The Blues Away

Phantasmagoria In Two