Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυρίζοντας τον κόσμο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυρίζοντας τον κόσμο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2014

Dunje ranke (ντουρνεράκια)

φωτογραφία : Λ. Ζωγράφος

Καλημέρα αγάπες μου.
Πριν το κλείσουμε το μαγαζί (για μερικές μερούλες), ένεκα η αγρανάπαυση των αγίων ημερών (και αγίων νυχτών). είπα σήμερις να κάνουμε λίγια μουσική λαογραφία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν υπάρχει ο όρος. Αν δεν υπάρχει, τον κατοχυρώνω και in your faces, που λέμε και στο Καμινάκι Λασιθίου.

Αφορμή για τούτο δω το καταπληκτικό πόνημα, είναι μια συζήτηση, μ'έναν αρκετά ηλικιωμένο κρητίκαρο, σχετικά με τον Κώστα Μουντάκη. Εκεί που λέτε που τα μιλούσαμε, έφτασε η κουβέντα στα περίφημα Ντουρνεράκια
Για να καταλάβατε  (όσοι δεν) για ποιό τραγούδι μιλάμε, ακούστε το εδώ. Μετά θα σας πω την όμορφη μουσική ιστορία.



Το διαμαντάκι αυτό ηχογραφήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60 από τον Μουντάκη και είναι κλασσικό χασαπο-σέρβικο. Δεν πρωτοεμφανίστηκε όμως τότε στην Κρήτη. Πράγματι, όπως έχουν διηγηθεί οι παλιοί, αυτός ο σκοπός (αλλά και ο χορός) υπάρχει στην Κρήτη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Μουντάκης απλά (και μαγικά) το πέρασε στην δισκογραφία, προσθέτοντάς του στίχους.
Τους εξής :

Τα κορίτσια Σερβικά τα λένε Ντουρνεράκια
και χορό τον είχανε τα ντελικανιδάκια
Ντουρνεράκια ντουρνεράκια ντουρ και παλαμάκια
Χρόνια περαζόμενα λεβέντες γεροντάκια
όλο χάρη κι ομορφιά με τα κοντά βρακάκια
Μες στσι φτωχογειτονιές και τα στενά σοκάκια
ξεφαντώναμε μαζί όλα τα χωριανάκια
Εποχές αξέχαστες με του σεβντά μεράκια
που χορεύαμε κι εμείς στην Κρήτη Ντουρνεράκια
Αντρες που φορούσανε τριζάτα στιβανάκια
και δαχτυλιδόνανε τα μαύρα τους μουστάκια.


 Το διαμάντι όμως αυτό δεν είναι κρητικό. Ούτε ελληνικό. Όπως (τίμια) το τραγουδάει ο Μουντάκης, πρόκειται για ένα παμπάλαιο σερβικό παραδοσιακό τραγούδι, το οποίο (λένε οι πηγές μου) πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 18ου αιώνα, στις αγροτικές περιοχές της κεντρικής Σερβίας.
Πως πέρασε όλα τα βαλκάνια κι'έφτασε μέχρι την Κρήτη, όπου και καθιερώθηκε, δεν το ξέρει κανείς, τουλάχιστον όσο το 'ψαξα.

Τα "ντουρνεράκια" του Μουντάκη, δεν είναι άλλα από τα "dunje ranke" που, στα σερβικά σημαίνει "φρέσκο κυδώνι". Έτσι, βλέπετε, αποκαλούσαν τις κοπελούδες εκεί. Κι'απ'ότι μου λέει και ο φίλος μου ο Goran, πολλοί τις αποκαλούν ακόμα έτσι.
Η παλαιότερη εκτέλεση που μπόρεσα να βρώ, είναι αυτή των Sekstet Skadarlija, μιας αγροτικής παραδοσιακής μπάντας απ'το Skadar (Σκόδρα επί το ελληνικότερον), στα σύνορα του Μαυροβούνιου με την Αλβανία. Η ηχογράφηση είναι του 1934. Στα σίγουρα θα υπάρχουν παλαιότερες. Αλλά δεν υπάρχει χρόνος.
Οι στίχοι του είναι οι εξής :

Idi kući, obuci se, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke.
Onda dođi, kolo vodi, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke.
Idi kući, očešljaj se, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke. 

Opet dođi, kolo vodi, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke.

Και η μετάφραση (ευχαριστώ Goran) δίνει αυτό το μαγικό :


Πάτε στο σπίτι, και ντυθείτε, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.
Τότε ελάτε, και σύρτε το χορό, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.
Πάτε σπίτι, και χτενιστείτε, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.
Πάλι ελάτε, και σύρτε το χορό, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.

Ακούστε το παρακάτω και, παρότι έχω πάψει προ (πάρα) πολλού ν'ασχολούμαι με χριστούγεννα και άλλα τέτοια βουκολικά, εύχομαι σ'όποιον ασχολείται τα καλύτερα. Και για όλους υγεία, δύναμη και λιγότερες παρωπίδες.


 

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012

Fulani (Senegal)


Καλημέρα και καλό μήνα κουρκουμπίνια μου.
Πρώτος μήνας της άνοιξης σήμερα, κι'αν κρίνω από τις θερμοκρασίες, κάτι πάει στραβά με τούτην δω την άνοιξη εφέτος. Θα μου πείτε, βέβαια, τι πάει καλά για να πάει κι'οι θερμοκρασίες; Και θα 'χετε δίκιο.

Γι'αυτό η νταλίκα σήμερα πάει ταξίδι στον αγαπημένο της προορισμό. Στη δυτική μάνα Αφρική, και, πιο συγκεκριμένα, στη λατρεμένη της Σενεγάλη. Ελάτε μαζί. Εκεί έχει ζέστη.

Σ'ολόκληρη τη δυτική Αφρική, υπάρχει ένας νομαδικός λαός, που εδώ και αιώνες ζούσε σχεδόν αποκλειστικά  απ'την κτηνοτροφία. Ανάλογα με τις περιοχές που ζουν, έχουν και διαφορετική ονομασία : Peuls, Fulbe, Pulaar, Haal-Pular και διάφορες άλλες. Στη Σενεγάλη ονομάζονται Fulani.
Η προέλευση αυτής της εθνότητας χάνεται στα βάθη του χρόνου. Ανθρωπολογικές μελέτες έχουν αποδείξει πως προέρχονται από πληθυσμούς που κατοικούσαν στη Σαχάρα, τη νεολιθική εποχή και που μετά πέρασαν στην αρχαία Αίγυπτο. Αυτό το τελευταίο ενισχύεται και από το σχετικά λευκότερο δέρμα τους, σε σχέση με τις υπόλοιπες αφρικανικές φυλές.
Επειδής, όπως είπαμε παραπάνω, η επιβίωσή τους εξαρτάται αποκλειστικά από την κτηνοτροφία, οι μετακινήσεις τους ανά τους αιώνες αποτελούσαν ευθεία συνάρτηση των κοπαδιών τους. 
Η σχέση τους όμως με τα ζώα τους είναι σχεδόν παγανιστική : τα κοπάδια τους αποτελούν το σύμβολο της κοινωνικής συνέχειάς τους. Τα ζώα τους ούτε σκοτώνονται, ούτε πωλούνται, ούτε τρώγωνται. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας τους. Οι μόνες σφαγές που επιτρέπονται είναι αυτές που προορίζονται για τις θυσίες, ενώ τρώνε μόνο τα πολύ γέρικα ή τα άρρωστα ζώα. Αντίθετα, το γάλα των ζώων τους αποτελεί ίσως τη βασική τους διατροφή.
Παρότι πλέον "εκπολιτισμένοι" οι περισσότεροι, οι Fulani διατηρούν ακόμα το περήφανο της φυλής τους (πράγμα σημαντικό για όποιους γνωρίζουν την Αφρική), ενώ, εκτός των άλλων, είναι και πολύ κοκκεταρίες. Πράγματι, συχνά πυκνά, διοργανώνουν διαγωνισμούς ομορφιάς ανδρών και γυναικών, και, όπως βλέπετε και στην φωτό, βάφουν τα πρόσωπά τους με υπέροχες ζωγραφιές.

Επειδής όμως σας κούρασα, πάμε και στα μουσικά μας. Οι Fulani, όπως οι περισσότερες αφρικανικές εθνότητες, έχουν μιαν ιερή σχέση με τη μουσική. Τα περισσότερα μουσικά ακούσματα των Fulani προέρχονται από την κάστα των griots. Οι griots είναι ενδιάμεσοι ανάμεσα στους "ευγενείς" και τον λαό, οι πιο μορφωμένοι, και που μεταδίδουν τις γνώσεις τους από πατέρα σε γιο. Και οι "επίσημοι" μουσικοί της φυλής. Γιατί οι griots έχουν επωμιστεί το καθήκον της μεταφοράς των εθίμων και της ηθικής της φυλής. Και ο μόνος τρόπος να το πετύχουν είναι ο προφορικος λόγος. Κι'όποιος λέει "προφορικός λόγος", λέει μουσική.
Έτσι απλά.
Πάμε ν'ακούσουμε λίγια μουσική απ'τους Fulani. Οι ηχογραφήσεις είναι από ένα βινύλιο του 1971 που κυκλοφόρησε από το Radio France International, ράδιο που, κατά καιρούς, μας χαρίζει καταπληκτικά μουσικά αφιερώματα από τη Μάνα Αφρική. 



Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

African Rumba [The King of]

Χτες μιλήσαμε για νοτιοαμερικάνικη μουσική λατρεμένοι μου. Και πολύ χάρηκα που σας άρεσε, αν κρίνω από τα μηνύματά σας. Να 'μαστε καλά να παίξουμε κι άλλη εν καιρώ.

Σήμερα θα μιλήσουμε λίγο για rumba. Γι'αυτή την εξωτικο-υπέροχη ρυθμική χορευτική μουσική που μας ήρθε από την Κούβα, αλλά που κουβαλάει τις ρίζες της από τη μάνα Αφρική, αφού οι βασικοί της ρυθμοί κουβαλήθηκαν εκεί μέσα στις ψυχές των αφρικανών σκλάβων που οι ισπανοί κατακτητές έφερναν με καραβιές στο "νέο κόσμο".
Η λέξη rumba προέρχεται από την κουβανο-ισπανική έκφραση rumbo που δεν θα μπορούσε να σήμαινε τίποτα άλλο παρά πάρτυ. Κρατάμε μόνο αυτό και δεν κουραζόμαστε ν'αναλύσουμε τη μουσική δομή της, γιατί σκασίλα μας μεγάλη.

Είπαμε πιο πάνω, πως η rumba έχει τις ρίζες της στην Αφρική. Με αφορμή αυτό, και σαν ελάχιστο φόρο τιμής σ'όλους αυτούς τους σκλάβους, η νταλίκα σήμερα θέλει να σας γνωρίσει έναν αυθεντικό rumba μουσικό από τη μάνα όλων μας : τον Κύριο Franco.

Γεννήθηκε Francois Luambo Luanzo Makiadi το 1938 σ'ένα χωριουδάκι του τότε Ζαϊρ (και τώρα Δημοκρατία του Κονγκό) και πέθανε στα 1989 στο Βέλγιο. Ο πατέρας του ήταν εργάτης του σιδηροδρόμου και η μάνα του έψηνε ψωμί και το πούλαγε στην αγορά. Στα 7 του, ο Franco μαστόρεψε μιαν αυτοσχέδια κιθάρα και άρχισε να παίζει για να προσελκύει πελατεία για τα ψωμιά της μάνας. Εκεί τον ανακάλυψε ένας σπουδαίος ζαϊρινός μουσικός, ο Paul Ebengo Deayon, τον δίδαξε κιθάρα και, σε ηλικία 12 ετών, τον έκανε επαγγελματία με την μπάντα του.
Στα 1956, ο Franco ιδρύει την OK JAZZ, μία από τις ιστορικότερες μπάντες στην ιστορία ολόκληρης της αφρικάνικης μουσικής. Η κλίση του για την κιθάρα επέβαλε και το είδος μουσικής που θα τον καθιέρωνε : rumba με στοιχεία μιας ιδιότυπα υπέροχης αφρικάνικης jazz.
Στα 1960, λόγω των μεγάλων ταραχών στη χώρα του, φεύγει για το Βέλγιο (του οποίου αποικία ήταν το Ζαϊρ), αλλά θα ξαναγυρίσει στα 1966, ξακουστός πλέον, και θα συνεχίσει να παίζει αλλά και να ιδρύει εταιρείες δίσκων για την προώθηση της μουσικής της πατρίδας του.
Η σχέση του με τον δικτάτορα Mobutu συζητήθηκε αρνητικά από πολλούς. Αλλά ο Franco δεν ήταν πολιτικός, με την στενή έννοια του όρου. Πράγματι, ποτέ δεν συμμετείχε σε αξιώματα, αν και του προτάθηκαν πολλά και πολλές φορές.
Το μόνο που τον ενδιέφερε (και το πέτυχε) ήταν να εξαπλώσει τη μουσική του σ'όλη την Αφρική και ν'ανακαλύπτει νέα ταλέντα. Παράλληλα, ποτέ δεν φοβήθηκε να γράψει πολιτικούς στίχους και να αντιμετωπίσει το νόμο (κάποιες φυλακίσεις), πράγμα που μεγάλωνε τη λατρεία των οπαδών του.
Παρότι ποτέ δεν μπόρεσε να διεισδύσει την αμερικάνικη αγορά (ο μεγάλος του καημός), ο Franco έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης, του αποδώθηκε δε το παρατσούκλι "ο Μάγος της Κιθάρας" για το υπέροχα χαρακτηριστικό παίξιμό του.
Χωρίς ποτέ να μαθευτούν τα αίτια του θανάτου του (12 Οκτώβρη 1989), το πιθανότερο είναι πως πέθανε από AIDS.

Σήμερα, 22 ακριβώς χρόνια από το θάνατό του, η νταλίκα έχει την τιμή να σας χαρίσει μερικά από τα διαμάντια του.

Merengue
Motindo Na Yo Te
Aya La' Mode
Finga Mama Munu
Infidelite Mado
Likambo Ya Ngana
Ou est le Serieux
Tailleur
Kinshasa Mboka Ya Makambo
Mario
Chacun Pour Soi
Attention Na Sida


Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011

Μουσική από τις Άνδεις (Κορδιλιέρες blues)



Μουσκεμένες καλημέρες αγαπημένοι.
Είστε πολλοί που κατά καιρούς έχετε ζητήσει ethnic μουσική και, οι περισσότεροι, μουσική από τη Νότια Αμερική.
Η αλήθεια είναι πως η νταλίκα ναι μεν αγαπάει νότια αμέρικα, αλλά δεν τρελλαίνεται και τόσο για τη μουσική της. Είναι βλέπετε αυτή η λατρεία της για τη μάνα Αφρική. Το ξέρετε άλλωστε πως αυτές οι δύο μουσικές σχολές έχουν δημιουργήσει άτυπα (και κυρίως ειρηνικά) στρατόπεδα. Ε, εγώ είμαι με το αφρικάνικο.
Τιμούμε όμως Νότιοαμερικάνικη μουσική.

Στις φωτογραφίες από πάνω βλέπετε δύο από τα χαρακτηριστικότερα μουσικά όργανα μιας από τις σημαντικότερες συνιστώσες (sic) της νοτιοαμερικάνικης μουσικής, της μουσικής των Άνδεων. Το πρώτο είναι ένα siku (ή zampona), ένα πολυ-φλάουτο (θα λέγαμε) βασισμένο στην τεχνική των "κλειστών σωλήνων" που κάνει αυτή τη μουσική αναγνωρίσιμη από χιλιόμετρα μακρυά. Το δεύτερο είναι η φημισμένη quenas, το παραδοσιακό φλάουτο των Άνδεων.
Γενικά, η μουσική των Άνδεων βασίζεται πολύ περισσότερο πάνω στα πνευστά και λιγότερο στα έγχορδα και τα κρουστά. Πάμε να μάθουμε λίγα γι'αυτήν.

Δημιουργήθηκε από λαούς σαν τους Quechuas και τους Aymaras, σκληροτράχηλους ανθρώπους που ζούσαν (κι'ακόμα ορισμένοι ζουν) σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στις περιοχές της Αυτοκρατορίας των Inkas, πάνω και γύρω από την οροσειρά των Άνδεων.
Επιρροές της συμπεριλαμβάνουν όλες τις χώρες πάνω στις οποίες έχουν κατσικωθεί οι Άνδεις : Βολιβία, Αργεντινή, Χιλή, Βενεζουέλα, Περού, Εκουαδόρ και Κολομβία.
Μέχρι τη δεκαετία του '70 η μουσική αυτή ήταν περιχαρακωμένη ανάμεσα στα στενά σύνορα της παραπάνω περιοχής, αγαπητή κυρίως στους αγροτικούς ιθαγενείς πληθυσμούς.
Μετά τα 1952 (και την εθνικιστική επανάσταση της Βολιβίας), η αναγνώριση δικαιωμάτων για τους ιθαγενείς πληθυσμούς, έφερε στο προσκήνιο και τη μουσική των Άνδεων, η οποία, σιγά-σιγά, άρχισε να ηχογραφείται και να παίζεται στα ραδιόφωνα (κυρίως μετά τα 1965).
Στις αρχές των 70s, οι ευρωπαίοι, επηρεασμένοι από τα νοτιο-αμερικάνικα κινήματα, αλλά και λόγω της εμφάνισης συγκροτημάτων μουσικής των Άνδεων (όπως οι Los Jairas στη Βολιβία ή οι Inti-Illimani από τη Χιλή) άρχισαν να ενδιαφέρονται περισσότερο γι'αυτό το είδος.

Με την εξέλιξή της, η μουσική των Άνδεων δημιούργησε παρακλάδια, κυρίως ανάλογα με την περιοχή : Carnavalito, Diablada, Huayno, Chicha κλπ κλπ. Κάθε είδος δε, συμβαδίζει με τις κοινωνικές δραστηριότητες των ανθρώπων, μιας και τούτη η μουσική είναι καθαρά λαϊκή.

Σήμερα η νταλίκα σας χαρίζει μερικά πολύ χαρακτηριστικά δείγματα της μουσικής αυτής. Σίγουρα δεν είναι όλα όσα θα έπρεπε. Είναι όμως αντιπροσωπευτικά για κάποιον που επιχειρεί μια πρώτη προσέγγιση.

Αφιερωμένο στη Μαρία (ακόμα ο καφές;) Καραγκούνη.


Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

Mikea [Μαδαγασκάρη)

Το ταξίδι της νταλίκας σήμερα είναι εθνολογικό λατρεμένοι.
Όλοι ξέρετε τη Μαγαδασκάρη, εκείνο το νησί στον Ινδικό Ωκεανό που σχεδόν εφάπτεται στο νοτιο-ανατολικό άκρο της μαμάς Αφρικής. Οι περισσότεροι το γνωρίζουν ως έναν κατ'εξοχήν εξωτικό τουριστικό προορισμό και πολύ λιγότεροι ως μία πραγματική δεξαμενή φυλών και πολιτισμών.

Σήμερα η νταλίκα θέλει να σας γνωρίσει μία απ'αυτές τις φυλές της Μαδαγασκάρης. Τους Mikea, που κατοικούν στο νότιο-δυτικό τμήμα του νησιού. Σε αντίθεση με άλλες μαδαγασκάρειες φυλές, οι Mikea μέχρι και σήμερα ζουν έξω απ'αυτό που (φαιδρά) ονομάζουμε πολιτισμό. Πράγματι, πρόκειται για μία από τις τελευταίες φυλές "κυνηγών-συλλεκτών".
Για την Ανθρωπο-εθνολογία, οι "κυνηγοί-συλλέκτες" συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πλέον αρχέγονες κοινωνίες (της εποχής του Homo Sapiens). Αυτό που τις χαρακτηρίζει είναι πως αφενός δεν καλλιεργούν τη γη και δεν εκτρέφουν. Άρα, τρέφονται μόνο με άγρια χλωρίδα και πανίδα.
Στην πλειοψηφία τους, αυτές οι κοινωνίες εξαφανίστηκαν πριν 10.000 χρόνια. Όχι όμως και οι Mikea. Αυτοί εξακολουθούν να υπάρχουν, αποτραβηγμένοι μέσα στα τροπικά δάση της νοτιο-δυτικής Μαδαγασκάρης. Παρότι έρχονται σε επαφή με πιο "πολιτισμένες" φυλές, διατηρούν ακόμα στο ακέραιο τις παραδόσεις τους.


Η νταλίκα, παρότι μεγάλος θαυμαστής του Rene Zirard (διάσημος γάλλος ανθρωπολόγος - καθολικός νεοφιλόσοφος, ο οποίος μεταξύ άλλων μελέτησε και τους Mikea), σήμερα σας τους συστήνει μέσα από τη μουσική τους.
Πρόκειται για έναν εξαιρετικά σπάνιο δίσκο, το Pays Mikea, που κυκλοφόρησε στα 1983 με τη χορηγία της Γαλλικής Ραδιοτηλεόρασης και, πιο συγκεκριμένα, το γαλλικό ραδιόφωνο που πραγματεύεται τα γαλλικά υπερπόντια εδάφη (πρώην αποικίες), το Radio France Outre Mer.

Η μουσική των Mikea, όπως και των περισσότερων αφρικανικών φυλών, δεν είναι ούτε εύκολη ούτα πάντα ευχάριστη στο αυτί. Είναι όμως ανέρωτη και, σαν τέτοια, πολύτιμο πολιτιστικό στοιχείο. Οι ηχογραφήσεις έγιναν (φυσικά) επιτόπου, σε εξωτερικούς χώρους αλλά και σε αυτοσχέδια στούντιο-παράγκες. Τα δε κομμάτια δεν έτυχαν ψαγμένης επεξεργασίας σε στούντιο, ακριβώς για να διατηρηθεί η αυθεντικότητά τους.

Η νταλίκα σήμερα δεν σας παίζει όλον τον δίσκο, λόγω χώρου. Σας χαρίζει όμως μια γερή σαραντάλεπτη (τσε βάλε) δόση Mikea. Όποιος γουστάρει, ξέρει τι πρέπει να κάνει.


Κυριακή 29 Μαΐου 2011

Hasta Siempre Comandante


Λόγω της ¨επαναστατικής" επικαιρότητας των τελευταίων ημερών και κάνοντας ένα διάλειμμα από τη συσσωρευμένη αγανάχτηση, η νταλίκα σήμερα Κυριακή (του θεού) ψάχνει την ιστορία ενός πολύ-πολύ-πολύ αγαπημένου τραγουδιού.
Ειλικρινά δεν ξέρω πόσοι από τις εκατοντάδες χιλιάδες "αγαναχτισμένων" πολιτών που συρρέουν στις πλατείες γνωρίζουν αυτό το διαμάντι. Θέλω να πιστεύω πως είναι κατά τι λιγότεροι απ'αυτούς που γνωρίζουν ποιός ήταν ο Comandante Che Guevara. Όπως και να 'χει, πρόκειται για τραγουδάρα.

Δημιουργός του είναι ο περίφημος κουβανός μουσικός Carlos Puebla, που, στα 1965, κι ενώ ο Che είχε ήδη εγκαταλείψει την Κούβα μεταφέροντας την επανάσταση στο Κονγκό (και αργότερα στη Βολιβία, όπου προδώθηκε, πιάστηκε κι εκτελέστηκε στα 1967), αποφάσισε να μελοποιήσει την απάντησή του στο αποχαιρετηστήριο γράμμα του Che. Ακόμα και ο ίδιος ο τίτλος του (Hasta siempre Comandante) είναι μέρος της περίφημης φράσης του Che "Hasta la victoria siempre" (Πάντα μέχρι τη νίκη).
Ο ρυθμός του είναι ο κλασσικός οκτασύλλαβος κουβανικο-καραϊβικός, που μερικοί τον αποκαλούν και papu chumi.



Μετά τον θάνατο του Che (1967) το τραγούδι έγινε θρύλος - ύμνος και, σαν τέτοιος, διασκευάστηκε από δεκάδες (μην πω εκατοντάδες) καλλιτέχνες. Η νταλίκα σήμερα παίζει τις πιο αγαπημένες της.

Ξεκινάμε με ένα πολύ αγαπημένο κουβανό κιθαρίστα, τον Κύριο Compay Segundo (που μας άφησε στα 2003)



Σειρά παίρνει μία από τις καλύτερες και σημαντικότερες γυναικείες φωνές της Λατινικής Αμερικής, η Soledad Bravo, που, κατά ένα περίεργο τρόπο δεν είναι λατινοαμερικάνα, αλλά ισπανίδα που μετοικησε στη Βενεζουέλα.



Άλλη μία καταπληκτική γυναικεία φωνή για τη συνέχεια. Πρόκειται για την πολιτογραφημένη γαλλίδα ηθοποιό-τραγουδίστρια Natalie Cardone με μπαμπά Σικελό και μαμά Ισπανίδα (μίγμα κι αυτό ε;)



Άλλος ένας αγαπημένος, ο Silvio Rodriguez, σπουδαίος Κουβανός κιθαρίστας, παίρνει τη σκυτάλη. Εδώ τον ακούμε σε ζωντανή ηχογράφηση από την Αργεντινή (2001)



Και κλείνω με τους δικούς μας. Τους Έλληνες. Και δεν εννοώ ούτε τη Μαρία Φαραντούρη ούτε τον Νταλάρα (μλιαχ). Εννοώ μία από τις πιο πρωτοποριακές ελληνικές μπάντες, τους Apurimac και την καταπληκτική salsa cubana διασκευή τους. Ειλικρινά, μετά την αυθεντική εκτέλεση, η νταλίκα θεωρεί πως τούτη εδώ είναι η καλύτερη. Εφάμιλλη ίσως αυτής των Buena Vista Social Club, που δεν την παίξαμε σήμερα επειδής την έχουμε παίξει δεκάδες φορές. Στα φωνητικά συμμετέχουν οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αλκίνοος Ιωαννίδης και Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.
Με τις υγείες μας.

Τρίτη 25 Αυγούστου 2009

松島 Matsushima bay (μαθήματα μουσικής γεωγραφίας)

matsu (松) = πεύκο

shima (島) = νησί

matsushima (松島) = τα νησιά με τα πεύκα

Η δεύτερη από τις τρεις όψεις της Ιαπωνίας.
Σύμπλεγμα νησιών στο νομό Miyagi της Ιαπωνίας. Πευκόφυτα σαν τ'όνομά τους.

Ιαπωνικά πεύκα (βεβαίως βεβαίως)

νησιά σαν ασιατικοί δράκοι ...

που φιλιούνται ή παλεύουν
ή και τα δύο ...

Κι ένα remix
που σκέφτηκα για να ντύσω την ομορφιά



Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σάββατο 22 Αυγούστου 2009

厳島神社 Itsukushima shrine (μαθήματα μουσικής γεωγραφίας)

Στο νησί Itsukushima (λαικιστί Miyajima) της Ιαπωνίας βρίσκεται αυτή η πανέμορφη Shinto πύλη. Όπου Shinto ((神道) βλέπε την βασική ιαπωνική θρησκεία.
Η συγκεκριμένη πύλη είναι αφιερωμένη στα πνεύματα των θεοτήτων Shinto (Kami)


Οι Shrines, οι οποίες υπάρχουν σε πολλά σημεία της Ιαπωνίας, λογίζονται και σαν κατασκευαστικές δομές που προορίζονται να στεγάσουν τα θεικά πνεύματα της Shinto θρησκείας.
Πολλές φορές αποτελούν τον "προθάλαμο" του ναού honden (本殿), του ιερότερου κτιρίου της Shinto θρησκείας. Μπορείς πάντως να συναντήσεις τέτοιες πύλες χωρίς απαραίτητα να υπάρχει ναός.

Η δικιά μας πύλη χτίστηκε τον 12ο αλλά ανακατασκευάστηκε στον 16ο αιώνα. Αφιερώθηκε στις τρεις κόρες του Suzano-o no Mikoto, ενός μέτριου θεούλη της Shinto θρησκείας που, όμως, έτυχε να είναι αδελφός του Amaterasu, που, αυτός, αντιθέτως, είναι ο θεός-ήλιος. Οπότε, καταλαβαίνετε, το καλόπιασμα πάει σύννεφο.

Στα 1168, όταν άρχισε να κατασκευάζεται, η Itsakushima ήταν ιερό νησί. Πράγμα που σημαίνει, ότι οι εργάτες, εργολάβοι και λοιποί παρατρεχάμενοι δεν είχαν το δικαίωμα να πατήσουν πόδι πάνω του. Έπρεπε συνεπώς να βρουν τρόπο να το χτίσουν. Και βρήκαν : το έχτιζαν τις ώρες της άμπωτης. Έτσι, σε κάθε μεγάλη παλίρροια, η πύλη μοιάζει να επιπλέει μέσα στη θάλασσα ενώ, στην άμπωτη, μπορείς να το επισκεφτείς με τα πόδια από το νησί (που, φυσικά, δεν είναι πια ιερό).

Η πύλη της Itsukushima έχει χαρακτηριστεί εθνικός θησαυρός της Ιαπωνίας και, καλά το καταλάβατε, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Το 2004 μεγάλο μέρος της καταστράφηκε από τον τυφώνα Songda και έμεινε κλειστή για πάνω από 3 χρόνια μέχρι να επισκευαστεί (κυρίως η οροφή). Αποτελεί (μαζί με τα Amanohashidate και τον κόλπο Matsushima) μία από τις Τρεις Οπτικές της Ιαπωνίας. Αποτελεί επίσης πηγή έμπνευσης του remix που ακολουθεί. Ευχαριστώ πολύ. Καλό σας απόγευμα.


Itsakushima vs Ntalika (far seas remix - 2009)

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2009

Ίλιγγας

Συνεχίστε μετά τη Χώρα Σφακίων ...
λίγο πιο δυτικά από τον πολιτισμό ...
τολμήστε να κατεβείτε
μια από τις πιο απότομες κατηφόρες...
αφήστε το αυτοκίνητο
δεν σας χρειάζεται ...

γιατί εδώ ...
καραδοκεί ο Ίλιγγας ...
ή ίλιγγος αν εσείς προτιμάτε ...


ούτε ξαπλώστρες
ούτε ενοικιαζόμενες ομπρέλες
ούτε beach bar ...
εσείς και τα παγωμένα νερά
που οι βουνίσιες πηγές φροντίζουν ...

δοκιμάστε να ζήσετε ...
δεν είναι τόλμη ...
κάθαρση είναι ...

U2 - Vertigo


Found at bee mp3 search engine

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009

Φαλάσαρνα (Le vent, Le cri)

Δυτικά ...
Όσο πιο δυτικά μπορείς ...
μέχρι να μην υπάρχει άλλο ...
μέχρι τα πόδια σου να βουλιάξουν στα σύννεφα ...

κι'όταν ο ουρανός κι η θάλασσα
μοιραστούν τα σύννεφα ...
τότε φταίει ο άνεμος ...

Κι εσύ στέκεσαι εκεί ...
μάρτυς της ερωτικής ιεροτελεστίας ...
όταν το ζευγάρωμα ουρανού και θάλασσας ...
γεννά τα κύματα ...
παιδιά που δεν γεννήθηκαν ποτέ ...

"... Η αυγή τυλίγεται γύρω απ'τον λαιμό
ένα κολιέ από παράθυρα
φτερά καλύπτουν τα φύλλα
κι'έχεις όλες τις χαρές του ήλιου
όλο τον ήλιο της γης
στα μονοπάτια της ομορφιάς σου"
(Paul Eluard)


Ennio Morricone - Le Vent, Le Cri


Found at bee mp3 search engine

Τρίτη 11 Αυγούστου 2009

Ελαφονήσι's blues ...

Θα ξυπνήσεις νωρίς (αν μένεις μακριά) ...
Θα πιεις τον ελληνικό σου στο μπαλκόνι
ξεκουράζοντας τα μάτια σου
πάνω στην ανεπανάληπτη
κρητική βουκαμβίλια ...

Πριν το Καστέλι θα στρίψεις αριστερά
και θα χωθείς στην άγρια ομορφιά
της κρητικής γης ...
Θα φτάσεις στο Σεσανιώτικο φαράγγι ...
Θα σταματήσεις να κοινωνήσεις ...

Θα περιμένεις υπομονετικά
τη σειρά σου να χαθείς στα έγκατα του Πουργκατόριου ...
αλλά στην άλλη μεριά
δεν θα σε περιμένει ο Guido ...

αλλά αυτό ...

Και θα κάνεις πως δεν βλέπεις τον κόσμο ...
Θα κάνεις πως δεν υπάρχει κόσμος ...
Θα περπατήσεις ...
Θα διασχίσεις ...
Θα πλατσουρίσεις παλιμπαιδίζοντας ...
Θα θυμηθείς στιγμές που δεν ήθελες να ξεχάσεις ...
έτσι ... για να νοιώσεις ήρωας ...
σ'ένα έργο που δεν σκηνοθέτησε άνθρωπος ...
και σίγουρα ούτε θεός ...

κι'εκεί ...

Θα θελήσεις να γίνεις κι εσύ
μέρος του όλου ...
κλέβοντας αδιάντροπα λίγη από την ομορφιά ...

και θα τραγουδήσεις ...
για όποιαν ή όποιον ...
εμπνέει ο τόπος ...



Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009

Ακουμιανή γιαλιά (τα σπασμένα tucan)

Η Τριάπετρα για τους τουριστικούς οδηγούς ...
νότια, αρκετά νότια ...
χιλιόμετρα παραλίας
σαν ξεχασμένη ζωή ...
ή σαν αυτή που θες να ξαναρχίσεις ...

Κατεβείτε από το Ρέθυμνο
μέχρι το Σπήλι ...
κι από κει ...
αφήστε το φαράγγι να σας οδηγήσει
νότια της Αγίας Παρασκευής ...
Πάρτε τον βουνίσιο χωματόδρομο
και ζήστε το ...

Ανακατευτείτε με τους λίγους
μπας και νοιώσετε πολλοί ...
Το Λιβυκό θ'αναλάβει τα υπόλοιπα ...

Και στην ταβέρνα του Κωστή
αυτά τα tucan ...
που όσο τα κοίταζα χαμένος αλλού
απρόσεχτα τα 'ριξε κάτω ο σερβιτόρος ...
σημάδια των καιρών ...
που μάζεψα από κάτω ...
που έκανα δικά μου ...
που κόλλησα ...
που διόρθωσα ...
σαν τις χαμένες σκέψεις ...
αλλού ...
εκεί στο Νότο ...



- - -


Found at bee mp3 search engine