Pet Sounds

Όταν πρωτοβγήκε, οι κριτικές στο αμέρικα το ψιλο-έθαψαν. Ήταν, βλέπετε, κάτι νέο για τα αμερικανάκια, που τους είχαν συνηθίσει να τραγουδάνε για σανίδες, σέρφινγκ και καλιφορνέζικο ήλιο.

Στην αγγλία όμως, απ'την πρώτη κιόλας μέρα, έσκισε χασέδες. Σε πέντε μόλις μέρες από την κυκλοφορία του, ανέβηκε στο Νο2 του album chart, ενώ χαρακτηρίστηκε σαν το "πιο progressive album της ιστορίας".

Και είχαν τα δίκια του οι εγγλέζοι λέω εγώ.

Γιατί το Pet Sounds είναι από τους καλύτερους και σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία της μουσικής γενικότερα. Και, σίγουρα, ένας δίσκος-θρύλος για ο psychedelic, όπου κι'αν τον κατατάξεις, αφού οι μουσικοκριτικοί ακόμα μαλώνουν για το αν είναι rock ή pop.

Σε αντίθεση με τους προηγούμενους δέκα δίσκους τους, τούτος δω ο δίσκος δεν είναι μια συλλογική δουλειά των Beach Boys που, πράγμα λιγουλάκι σπάνιο, άφησαν τον Brian Wilson να ζωγραφίσει μόνος του. Υπάρχουν, βέβαια, και κομμάτια άλλων, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία (11 στα 13) των κομματιών είναι δικά του. Για τους στίχοι, ο Wilson συνεργάστηκε με τον Tony Asher (1939), έναν αμερικάνο στιχουργό, ο οποίος κατόρθωσε να μετατρέψει τις ιδέες του Wilson σε λέξεις για 8 από τα 13 κομμάτια του δίσκου.

Με τον καιρό, ο δίσκος απέκτησε παγκοσμίως τη φήμη που του άξιζε. Παρότι ποτέ δεν πλασαρίστηκε πάνω από την 14η θέση στα αμερικάνικα album charts, θεωρήθηκε σαν ο πρώτος "θεματικός" (concept) δίσκος και, σαν τέτοιος, επηρέασε πολλούς και διάσημους, οι οποίοι, μετέπειτα, επιδόθηκαν σ'αυτό το είδος.

Στα 1993 ανακηρύχθηκε καλύτερος δίσκος όλων των εποχών από το έγκριτότατο ΝΜΕ (περιοδικό) αλλά και από τους εγγλέζικους Times. Στα 2003, το Rolling Stone τον έβαλε στην δεύτερη θέση των 500 καλύτερων δίσκων όλων των εποχών ενώ, στα 2004, μπήκε στο Εθνικό Αρχείο Ηχογραφήσεων  (National Recording Registry) του αμερικάνικου κονγκρέσου, μαζί με τις υπόλοιπες "σημαντικές για τον πολιτισμό, την ιστορία και την αισθητική" ηχογραφήσεις.

Κυκλοφόρησε στις 12 Ιουλίου 1965 κι'ενώ είχα πολλά ακόμα να σας πω, δυστυχώς θα περιοριστώ σ'αυτά, ένεκα η τραγική έλλειψη χρόνου.

Ακούστε τον όμως. Πρόκειται για μνημείο.

Και καλημέρες

Wouldn't It Be Nice

You Still Believe In Me

That's Not Me

Don't Talk (Put Your Head On My Shoulder)

I'm Waiting For The Day

Let's Go Away For Awhile

Sloop John B

God Only Knows

I Know There's A Answer

Here Today

I Just Wasn't Made For These Times

Pet Sounds

Caroline, No

Strangle Up My Mind

Καλημερούδια χειμωνολούλουδά μου

Όποιος αγαπάει dark (άντε και λίγο σαϊκεντελιές) σήμερις να σερβιριστεί μεγάλη μερίδα.

Γιατί σήμερις η νταλίκα κουβαλάει πρώτο πράμα, και μάλιστα από την dark-psy σκηνή του Manchester, μιας από τις μητροπόλεις του είδους.

Οι Underground Youth είναι ένα μουσικό project ενός άντρα. Του Craig Dyer με τ'όνομα. Ο Dyer, από πολύ μικρός έγραφε ποιήματα, σκοτεινά και άραχλα ως επί το πλείστον. Όταν, στα 17 του, πρωτάκουσε Bob Dylan, κατάλαβε πως θα 'πρεπε ν'αρχίσει να τα μελοποιεί. Και άρχισε. Συντροφιά με μια κιθάρα.

Αρκετά αργότερα, σκέφτηκε πως θα 'πρεπε να τ'ακούσουν κι'άλλοι αυτά που έφτιαχνε. Και τότε έστησε το project του. Χρειάστηκε όμως μουσικούς, για να τον συνοδεύουν στα live του. Και τους βρήκε στα γρήγορα. Η μία είναι η σιβηριανή γυναίκα του, η Olya, η οποία παίζει ντραμς όρθια. Το σχήμα συμπληρώθηκε μ'άλλον έναν ντράμερ κι'έναν μπασίστα.

Στην δισκογραφία υπάρχουν από τα 2009, με κυκλοφορίες ΕΡ σε ανεξάρτητα labels. Στα 2011, όταν και υπέγραψαν με την Fuzz Records, εκτός από νέα studio albums, επανέκδοσαν και τα παλιά.

Η τελευταία τους δουλειά κυκλοφόρησε στις 25 Οκτώβρη του 2014 (Beautiful And Damned).

Θεωρούνται (και όχι άδικα) από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους της dark σκηνής του Manchester. Αν κρίνω δε κι'από τα live τους εκτός ινγκλεζίας, μια χαρά τα καταφέρνουν.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι αγαπάτε αυτού του είδους τη μουσική, και βαρεθήκατε Mogwai ή Madrugada, δώστε τους λίγια προσοχή. Αξίζουν.

Addiction

Blue

Delirium

Midnight Lust

On The Floor

Revolution Revisited

Strangle Up My Mind

What She Does To Me

The American Dream

Silhouette

Persona

Morning Sun

Heart Of A Chain

Closer

Art House Revisited

I Feel Free

Καλημέρα ροκούδες, ροκάδες και αγαπητά μου ροκάκια.

Αν έπρεπε να φκιάσουμε μια λίστα με τους 10 πιο ολοκληρωμένους "μοντέρνους" μουσικούς που περπάτησαν πάνω σ'αυτή τη γη, ο άρτι σχωρεμένος Jack Bruce θα ήταν στα σίγουρα και μέσα αλλά και σε υψηλή θέση.

Γιατί δεν ήταν μονάχα ο απόλυτος εραστής της Gibson EB-3 μπάσο κιθάρας. Ήταν ένας πολυτάλαντος και πολυοργανίστας μουσικός, ένας αστείρευτος συνθέτης και τραγουδιστής, ένας frontman (αλλά και μέλος) σε πολλά και διάφορα σχήματα που κάλυπταν ένα τεράστιο μουσικό φάσμα : από την rock και την progressive μέχρι την jazz, τα blues και την ψυχεδέλεια.

Και είναι κρίμα, που οι περισσότεροι τον ξέρουν από το (πολύ) σύντομο πέρασμά του από τους Cream, αφού τόσο η συμμετοχή του σε άλλες (λιγότερο γνωστές στους πολλούς) μπάντες, όσο και και η τεράστια solo δισκογραφία του, τον κατατάσουν εκεί που σας έγραφα προηγουμένως.

Γεννήθηκε John Symon Asher Bruce, στα 1943, στο Lanarkshire στα Lowlands της Σκωτίας.

Λόγω συνεχών οικογενειακών μετακινήσεων, ο Bruce αναγκάστηκε ν'αλλάξει 14 σχολεία, πριν καταλήξει στην Ακαδημία του Bellahouston της Γλασκώβης. Εκεί, συνέχισε να παίζει κοντραμπάσο (κυρίως jazz), πράγμα που του χάρισε μιαν υποτροφία στην ξακουστή Royal Scottish Academy of Music and Drama. Αλλά δεν κάθησε πολύ. Και δεν κάθησε πολύ, γιατί η Ακαδημία του ξεκαθάρισε, πως είτε θα σταματούσε την jazz, είτε θα έφευγε. Κι'εκείνος τα παράτησε και έφυγε για μια περιοδεία στην Ιταλία, σαν μέλος της μπάντας του Murray Campbell.

Σε ηλικία 19 ετών, κι'αφού γύρισε στην Αγγλία, έγινε μέλος στην θρυλική Blues Incorporated μπάντα του τιτάνα Alexis Corner. Η μπάντα διέλυσε ένα χρόνο αργότερα και ο Bruce συμμετείχε σε αρκετά άλλα σχήματα, μέχρι τα 1965, οπότε και έγινε μέλος των Bluesbreakers, μπάντα του John Mayall, όπου στις κιθάρες υπήρχε και κάποιος Eric Clapton.

Μ'αυτόν τον τελευταίο, στα 1966, κι'αφού είχε επίσης συμμετάσχει σε μπόλικα ακόμα σχήματα (με σημαντικότερο τους Manfred Mann, ναι ναι), έφκιασε το τρίο Cream, με το τρίτο μέλος να είναι ο ντράμερ Ginger Baker). Οι οποίοι Cream, βούλιαξαν, 2 χρόνια αργότερα, από το βάρος των προσωπικών φιλοδοξιών των μελών τους.

Από τα 1968, στην ουσία, ξεκινάει η solo καριέρα του, η οποία είναι γεμάτη νέα σχήματα, πολλές ηχογραφήσεις, αλλά και πολλή ντρόγκα. Πάρα πολλή.

Το να κάτσω να σας απαριθμήσω τις συμμετοχές του, τις συνεργασίες του αλλά και την δισκογραφία του, θα χρειαζόμουν πολύ χρόνο.

Ενδεικτικά σας λέω, πως ηχογράφησε 14 solo albums (με τελευταίο το Silver Rails - Μάρτιος 2014), 5 lives, ενώ συμμετείχε (είτε σαν session μουσικός, είτε σαν μέλος μπάντας) σε πάνω από 37 albums.

Πέθανε προχθές  25 Οκτώβρη 2014, στα 71 του, από ηπατική ανεπάρκεια, άμεση συνέπεια των χρόνιων καταχρήσεων σε ντρόγκα και αλκοόλ. Από όλα όσα είπαν γι'αυτόν οι πολύ μεγάλοι της rock, κρατάω τη φράση του (επίσης μπασίστα) Roger Waters : "ο πιο προικισμένος μπασίστας που υπήρξε ποτέ".

ΥΓ. Στο μικρό αυτό αφιέρωμα, όσοι περίμεναν τραγούδια από τους Cream, θ'απογοητευτούν.

White Broom

As You Said

Theme From An Imaginary Western

Tickets To Waterfalls

Spoonful

Rope Ladder To The Moon

He The Richmond

I Feel Free

Running Through Your Hands

Keep It Down

Golden Days

The Clearout

Weird Of Herminston

Carmina Burana (Ray Manzarek)

Καλημεροβδομάδα λουλουδάκια μου.

Σας το υποσχέθηκα τις προάλλες, σας το χαρίζω σήμερις. Γιατί, αν αφήσω να περάσουν μέρες, θα το ξεχάσω στα σίγουρα. Και θα 'ναι κρίμα κι'άδικο.

Γιατί τε΄τοιοι δίσκοι δεν έχουν βγει πολλοί. Για την ακρίβεια, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Μιλάμε για την Carmina Burana, αυτό το επικό έργο του Carl Orff, έτσι όπως την σκέφτηκε, διασκεύασε και μας χάρισε ο πρόσφατα αδικοχαμένος Ray Manzarek.

Όποιος ενδιαφέρεται για την ιστορία αυτού του έργου, ας δει αυτή την ανάρτηση της νταλίκας.

Ο Manzarek, σ'αυτόν τον απίθανο (στην κυριολεξία) δίσκο, δεν είναι μόνος. Πράγματι, συνεργάστηκε μ'έναν από τους μεγαλύτερους "μινιμαλιστές" συνθέτες, τον Philip Glass, αλλά και μ'έναν από τους σπουδαιότερους μουσικούς παραγωγούς, τον Kurt Munkacsi.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ανεπανάληπτο πάντρεμα της μεσαιωνικής μουσικής με το psychedelic, όπου το αυθεντικό έργο αποδίδεται πιστότατα μέσα από ηλεκτρικά όργανα, με την ευφυέστατη προσθήκη του ντραμς του πολύ μεγάλου Larry Anderson.

Πρόκειται για μία πολύ "βαρειά" παραγωγή. Πολύ δύσκολη. Η χωρωδία αποτελείται από 10 τραγουδιστές υπό τη διεύθυνση του Michael Riesman.

Κυκλοφόρησε σ'ένα καταπληκτικό βινύλιο (διπλό, με εξαιρετικό book, με όλους τους στίχους στα λατινικά και τα αγγλικά) τον Απρίλη του 1983.

Το μαγικό εξώφυλλο (αλλά και άλλες υπέροχες ζωγραφιές μέσα στο book) είναι του ξακουστού Hieronymus Bosch που, αν δεν τον ξέρετε, δείτε το Tetragrammaton των Deep Purple και θα με θυμηθείτε.

O Fortuna

Fortune Plango

Veris Leta Facies

Omnia Sol Temperat

Ecce Gratum

Tanz

Dulcissime

Were Diu Werlt

Estuans Interius

Olim Lacus

In Taberna

Amor Volat

Stetit Puella

Veni Veni Venias

Blanziflor et Helena

O Fortuna

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

(Don't you) Love Him Madly? (R.I.P. Ray Manzarek)

Ο τρόπος που έσκυβε πάνω στο Vox Continental combo organ του, θα περάσει στην ιστορία σαν μοναδικός. "...έμοιαζε να χάνεται στον κόσμο των πλήκτρων του...", είπε ο John Densmore, ο ντράμερ των Doors και αγαπημένος του φίλος.
Τα πλαστικά πλήκτρα, που όμως έσπαγαν σχετικά εύκολα, από τη μανία του να παίξει μουσική, με συνέπεια να περάσει σχετικά γρήγορα στο απόλυτο ψυχεδιλικό Gibson G-101 organ και να μας ταξιδέψει χωρίς επιστροφή.

Ο Ray Manzarek μας άφησε προχθές, 20 Μάη 2013, φτωχότερους από έναν ακόμα μεγάλο.
Πολλοί ίσως δεν ξέρουν, ότι χωρίς Manzarek δεν θα υπήρχαν Doors. Κυριολεκτικά.
Αυτός ήταν που, στα 1965, επέμεινε να διαβάσει τα ποιήματα του Morrison, όταν μαστούρωναν στην Venice Beach. Αυτός ήταν που του πρότεινε να φκιάσουν τη μπάντα. Αυτός ήταν που έφερε τους Densmore και Krieger στο δωματιάκι και ξεκίνησαν να παίζουν. Αυτός ήταν που μελοποίησε το πρώτο ποίημα του Jim (Light My Fire). Αυτός ήταν, τέλος, που μάρκαρε ανεξίτηλα τον ήχο των Doors με το μαγικό παίξιμό του.

Σήμερα δεν θέλω να σας γράψω πολλά. Ούτε βιογραφικά, ούτε άλλα.
Θέλω μόνο να σας πω, ότι στην σκιά του Morrison υπήρξαν τεράστιοι μουσικοί, οι οποίοι παραλίγο να χαθούν παρασυρμένοι από την αυτοκαταστροφική μανία του τραγουδιστή τους που, όμως, λάτρευαν.
Ένας απ'αυτούς και ο Manzarek.
Που, μετά την υπέροχη περιπέτεια με τους Doors, έπαιξε σε διάφορες μπάντες, με κυριότερη τους Nite City. Αλλά και μόνος του. Αλλά, κυρίως, με το φιλαράκι του, τον Krieger, από τα 2001 μέχρι το θάνατό του. Ψάξτε στην νταλίκα να δείτε αποσπάσματα απ'αυτή την δουλειά. Βαριέστε; Καλά, δείτε τότε εδώ.

Σήμερα θέλω να τον αποχαιρετήσω μέσα από την προσωπική του δουλειά.
Συγκεκριμένα από τα 4 σολο studio albums που κυκλοφόρησε. Πιο συγκεκριμένα, από τα 3, αφού το Carmina Burana (1983), έναν από τους ομορφότερους psychedelic δίσκους όλων των εποχών, θέλω να σας τον χαρίσω ολόκληρο σύντομα.
Τα κομμάτια είναι σε χρονολογική σειρά.
Καλό του ταξίδι.

He Can't Come Today

The Golden Scarab

Bicentennial Blues

The Whole Thing Started With Rock'n'Roll

Art Deco Fandango

Too Close To The Sun

Nightride

J'ai Vu Ta Mort

Obsession

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Treehouse Poetry

Καλημέρα απρίληδές μου.
Για όσους (λίγοι) δεν τους ξέρετε, οι Sad Lovers and Giants είναι μια νοστιμότατη μπάντα από το Watford της Αγγλεζίας που, ενώ τους κατηγοριοποιούν στο post-punk, οι καημένοι παίζουν ένα ψυχεδελικό rock (από τα πολύ όμορφα), σε τέτοιο βαθμό, που οι μυημένοι τους αποκαλούν και "οι ποιμενικοί Pink Floyd".
Όπως και για (πάρα) πολλούς άλλους, η νταλίκα έχει στα υπόψη της ένα αφιέρωμα για τους λεβέντες.
Ξεκίνησαν στα 1980 και, μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει 12 studio και live albums και 11 singles. Τελευταίο album ήταν το Melting In The Fullness Of Time, στα 2002 και μετά το ψιλοδιάλυσαν το σχήμα.
Στα 2009 όμως, μ'ένα ανανεωμένο lineup, ξαναμαζώχτηκαν και έδωσαν μερικές συναυλίες, μία από τις οποίες και εδώ στο ελλάντα.
Στα 2010 μας ξανάρθαν (για όσους τους είδαν ξέρουν), ενώ κυκλοφόρησαν κι'ένα single (Himalaya/Happiness Is Fragile).
Το ευχάριστο είναι, πως έχουν μπει στο στούντιο για ολοκαίνουργιο δίσκο. Να δούμε.

Η νταλίκα αγαπάει πολύ.
Και σήμερα, περιμένοντας το αφιέρωμα, θέλει να σας χαρίσει τον καλύτερο δίσκο τους (κατά την ταπεινή άποψη του υπηρέτη σας), το Treehouse Poety.
Κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 1991, όταν δηλαδής η μπάντα ήταν στο απόγειό της.
Πάρτε μια μυρουδιά και τα ξαναλέμε.

Toy Planes In a Southern Sky

 Lizard King

Stil Restless

Parachute Of Love

Christmas On Easter Island

Criminally Sane

Jungle Of Lies

The Sky Is A Glove

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Psychedelic Pill

Καλημέρα σας.
Διακόπτουμε τη φυσιολογική ροή των αναρτήσεών μας και, αντί για το τέταρτο και τελευταίο μέρος των Waterboys, η νταλίκα, όπως σας έχει κακομάθει χρόνια τώρα, σας παρουσιάζει σε παγκόσμια πρώτη τούτο δω το masterpiece.

Psychedelic Pill λέγεται και είναι το τριακοστό πέμπτο (ζωή να 'χουν) studio album του Neil Young, το δεύτερο μέσα στο 2012 και το πρώτο με τους Crazy Horse έπειτα από 9 χρόνια (Greendale - 2003).
Τα λόγια είναι περιττά όταν πρόκειται για τέτοιον μουσικό και για τέτοιον δίσκο.
Τον περιμέναμε πως και πως, ιδίως μετά τον εκπληκτικό Americana.
Και είναι σαφώς καλύτερος. Είναι ο παλιός καλός Neil Young και η τρελομπάντα του σε στιγμές απόλυτης νιρβάνας.
Ξαναζούμε ολοζώντανο το Rust Never Sleeps σε πολλή, πάρα πολλή μεγαλύτερη διάρκεια.
Και με μπόλικια ψυχεδέλεια που δημιουργούν τα ηλεκτρικά όργανα.

Ο δίσκος είναι διπλός και θα κυκλοφρήσει στις 30 Οκτώβρη.
Εσείς όμως είστε οι αδυναμίες μου. Κι'επειδής είστε οι αδυναμίες μου, το νταλικόφωνο σας τον χαρίζει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα από σήμερα. Για να είστε μέσα στα πράματα. Για το ακούσετε πρώτοι απ'όλους.
Μία τελευταία σημείωση : το πρώτο κομμάτι του πρώτου δίσκου (Driftin' Back) διαρκεί 27 λεπτά (χωρίς πλάκα). Επειδής όμως καμιά φορά συμβαίνουν και τεχνικά προβληματάκια, θ'ακούσετε μόνο τα 14 πρώτα λεπτάκια και σας υπόσχομαι (για όποιον τον θέλει ολόκληρο) να του το στείλω, αρκεί ν'ακολουθήσει το γνωστό μονοπάτι.
Τι λέμε;

CD1

Driftin' Back

Psychedelic Pill

Ramada Inn

Born In Ontario

CD2
Twisted Road
She's Always Dancing
For The Love Of Man
Walk Like A Giant
Psychedelic Pill (Alternate Mix)

The Singles (1967)

Καλημέρα αγάπες.

Σήμερις, στη σαγκά μας "όταν εμείς παίζαμε garage, εσύ καθάριζες το γκαράζ του παππού σου", το νταλικόφωνο θέλει να ευχαριστήσει από καρδιάς μια μικρή ανεξάρτητη ισραηλινή δισκογραφική, την Gone Beat Records. Και θέλει να την ευχαριστήσει γιατί μας απάλλαξε από μία εξόχως κουραστική δουλειά : να ψάχνουμε για την καλύτερη δυνατή επιλογή τραγουδιών για τούτο δω το αφιέρωμα σε μία από τις πιο σούπερ-γουάου garage/psychedelic μπάντες της μουσικής ιστορίας : τους Electric Prunes.

Τα Ηλεχτρικά Δαμάσκηνα (όπως αποδίδεται στα ελλήνικος το εξόχως ντανταϊστικό όνομά τους) ξεκίνησαν να ροκάρουν ασύστολα στα 1965, στην κοιλάδα του San Fernando του Los Angeles, παρά τις φήμες πως ήσαντε από το Seattle. Απλά, η πρώτη τους επιτυχία (Ain't It Hard - 1966) ανακαλύφτηκε από έναν Djay του Seattle και έκανε σουξέ εκεί πριν γίνει χιτάκι (και μάλιστα γερό) στο υπόλοιπο αμέρικα.
Το αυθεντικό lineup της μπάντας ( Ken Williams στην κιθάρα, James Lowe στα φωνητικά και την autoharp, Michael Weakley και Joe Dooley στα ντραμς και Mark Tulin στο μπάσο) ονόμαζε τους εαυτούς τους The Sanctions και, αργότερα, Jim And The Lords. To lineup, με την πάροδο του χρόνου, άλλαζε όπως αλλάζουμε τα σώβρακα.
Το τελικό τους όνομα το πήραν στα τέλη του 1965, όταν και ξεκίνησαν να ηχογραφούν.

Η καταξίωση όμως ήρθε με το δεύτερο single τους (I Had Too Much To Dream - 1966), αλλά και με το πρώτο studio album τους (The Electric Prunes - 1967), που έβαλε τα πράματα στη θέση τους, σε ότι αφορά το garage/psychedelic.
Ακολούθησαν άλλα 4 studio albums μέσα σε 2 (ναι ναι!) χρόνια, κι ενώ το lineup είχε αλλάξει, κι'ενώ είχαν υπογράψει σε νέα δισκογραφική, διάλυσαν στις αρχές του 1970.
Διάλυσαν έχοντας όμως αφήσει σπουδαία παρακαταθήκη. Είπαμε και πιο πάνω πως πρόκειται για μία από τις καλύτερες μπάντες στο είδος της, με πάμπολλα τραγούδια τους διασκευασμένα από πολλές και ετερόκλητες μουσικά μπάντες.
Στα 1999, και ακολουθώντας το ρεύμα της "αρπαχτής", η μπάντα επανήλθε, με μία ακόμα φορά διαφορετικό lineup, και, στα 2001, ξεκίνησε συναυλίες και μίνι-τουρνέ. Πρόλαβε μάλιστα να βγάλει ακόμα 3 studio albums (παγερά αδιάφορα) πριν εξανεμιστεί, στα 2011, μετά το θάνατο του Mark Tulin από πνιγμό κι'ενώ συμμετείχε εθελοντικά στον καθαρισμό του βυθού στο Avalon της California.

Το The Singles, που σήμερις σας χαρίζω, είναι μια πραγματικά εξαιρετική προσπάθεια συγκέντρωσης των best of the best της μπάντας. Περιλαμβάνει τα πιο ιστορικά singles, από το 1966 μέχρι το 1970, της πραγματικά δηλαδής μουσικής ζωής των Prunes.
Κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 1995 και το (υπέροχο) χαρακτηριστικό του είναι πως τα διαμαντάκια δεν είναι ψηφιακά επεξεργασμένα, αλλά οι αυθεντικές ηχογραφήσεις. Κυκλοφόρησε δε σε cd αλλά και σε περιορισμένα βινύλια. Βινύλιο δυστυχώς γιοκ. Οπότε, cd.

Ain't Hard

Little Oliver

I Had To Much To Dream (last night)

Luvin'

Get Me To The World On Time

Are You Lovin' Me More

Dr Do-Good

Hideaway

Long Days Flight

The King Is In The Counting House

The Great Banana Hoax

Wind-Up Toys

You Never Had It Better

Everybody Knows Your Not In Love

Hey Mr President

Flowing Smoothly

Finders Keepers Losers Wheepers

Love Grows

 

Maggot Brain

Έχουμε πει πολλές φορές πως, παρά την απύθμενη αγάπη που σας έχω, το νταλικόφωνο διέπεται από κανόνες προεδρευομένης δικτατορίας.
Όπερ μεθερμηνευόμενον, όταν δεν κάνω παραγγελιές, η μουσική που ακούτε από δω είναι αυτά που αγαπώ, αυτά που κάθε πρωί δίνουν αιτίες και αφορμές να θυμηθώ ν'αναπνέω.
Άρα και επειδή και κατά συνέπεια, δεν θέλω παράπονα. Το φάσμα μουσικής που αγαπώ, όπως το 'χετε καταλάβει, είναι τόσο μεγάλο όσο και η ντανταϊστική μου καρδιά.

Τούτου λεχθέντος, σήμερα η νταλίκα έχει την τιμή να σας χαρίσει έναν από τους TOP-20 καλύτερους δίσκους που έχει στα κοντέϊνερ της.
Οι Funkadelic, για όσους δεν τους ξέρουν, είναι μία από τις πιο περίεργα υπέροχες αμερικάνικες μπάντες. Τους συναντάμε και σαν Parliament-Funkadelic, αλλά αυτή είναι μια πονεμένη ιστορία που θα σας διηγηθώ όταν κάνουμε αφιέρωμα.
Ψυχή της μπάντας είναι ο George Clinton, ενώ θεωρούνται από τους πατέρες της funk μουσικής.
Κυριάρχησαν στην δεκαετία του '70 (παρότι φκιάχτηκαν στα 1964) με μία θεσπέσια psychedelic soul-funk μουσική, η οποία ανακάτεψε και rock στοιχεία και έφκιασε σχολή.
Αν όμως η ψυχή τους ήταν ο Clinton, η αδιαμφισβήτητα τεράστια μορφή της μπάντας ήταν ο κιθαρίστας τους, ο Eddie Hazel, ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών που όμως δεν έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης. Το γιατί ψάχτε το μέσα στους τόννους χαπακίων LSD που αποτέλεσαν και το κύριο καύσιμο των μελών της μπάντας.

Το Maggot Brain είναι το τρίτο studio album τους και κυκλοφόρησε τον Ιούλη του 1971, έπειτα από δύο albums μέσα στα 1970.
Όπως σας είπα πριν, πρόκειται για έναν δίσκο κα-τα-πλη-κτι-κό. Μουά προσωπικά, όσο κι αν ψάχνω, δεν μπορώ να βρώ καλύτερο funk δίσκο. Αν σ'αυτό προστεθεί και η ψυχεδέλεια που ξεχειλίζει, τότε έχουμε να κάνουμε με μουσική με το Μ κεφαλαίο.
Στα 2003 μπήκε στο #486 των 500 μεγαλύτερων albums όλων των εποχών του Rolling Stone Magazine, αλλά, το έχουμε ξαναπεί, αυτό λίγια σημασία έχει.
Στα 2005 επανακυκλοφόρησε με τρία bonus tracks, που, όποιος τα θέλει μου τα ζητάει και του τα στέλνω.

Μέσα σ'αυτόν τον υπέροχο δίσκο υπάρχει και το ομώνυμο διαμάντι Maggot Brain, ένα από τα καλύτερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ.
Η ιστορία αυτού του κομματιού είναι ενδεικτική της ψυχοσύνθεσης της μπάντας. Πράγματι, ενώ ήταν στο studio για την ηχογράφηση, και καργαριζμένοι στο LSD, ο Clinton είπε στον Hazel πως για να σολάρει σ'αυτό στο κομμάτι έπρεπε να φανταστεί πως μόλις του είπαν ότι πέθανε η μάνα του και μετά ότι έμαθε πως είναι ψέμα. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα κιθαριστικά σόλα. "Η συναισθηματική Αποκάλυψη του ήχου", όπως πολύ εύστοχα έγραψε ένας μουσικο-κριτικός.
Όπως ήταν φυσικό, πολλοί δοκίμασαν να το παίξουν ή να το διασκευάσουν. Ένας όμως μονάχα το πέτυχε. Κι'αυτός δεν είναι άλλος από τον Mike McCready, τον τιτανο-μεγιστο-τεράστιο Mike των Pearl Jam, ο οποίος το έπαιξε στις δύο συνεχόμενες συναυλίες της μπάντας στο Μιλγουόκι (Ιούλης 1995) με αρχικό riff το Little Wing του Jimi Hendrix. Για όσους ενδιαφέρονται, μπορούν να το δουν εδώ.

Maggot Brain
Can You Get to That
Hit it And Quit it
You And Your Folks, Me And My Folks
Super Stupid
Back in Our Minds
Wars of Armaggeddon