Είναι η ευρωζώνη ηλίθιε (μέρος δεύτερον)

(συνέχεια από το προηγούμενο)

....Για του κακούς πλούσιους ευρωπαίους είχαν πλέον γίνει φανερά δύο πράγματα : το ένα ήταν πως το καταλληλότερο εργαλείο για την όποια νεοφιλελεύθερη πολιτική ήταν το κοινό νόμισμα και το άλλο, πως το κοινό νόμισμα θα ήταν μια πολύ δύακολη υπόθεση.
Μην ξεχνάμε άλλωστε, πως έχουμε πλέον μπει στην μεταπολεμική boom εποχή, πράγμα που σε απλά ελληνικά σημαίνει πως η ευφορία έχει περάσει, η πετρελαϊκή κρίση ξεπεράστηκε χωρίς νέο άγριο και κακό παγκόσμιο πόλεμο και, τέλος, πως πρέπει ν'αναζητήσουμε άλλο τρόπο να εκτονώσουμε την οργή των πολλών φτωχών.
Και τότε είναι που αρχίζει να υφαίνεται (έντεχνα) ο ιστός της ευρωζώνης. Σιγά-σιγά και με μαεστρία. Όπου μαεστρία βλέπε το "πολιτικό" προπέτασμα καπνού. Στόχος, για μια ακόμα φορά, το συναίσθημα : "πολιτική ένωση" που θα υπερέχει της οικονομικής-νομισματικής ένωσης, για να τσιμπήσουν οι ευκολοσυγκίνητοι πολλοί φτωχοί. Πραγματικός στόχος όμως, να μπουν σε ράγες τα απόλυτα νεοφιλελεύθερα εργαλεία, με την πείρα των προηγούμενων λαθών και με ακόμα πιο σκληρά ζητούμενα.
Στα 1986 υπογράφεται η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη που, σαν κείμενο πείθει πάρα πολλούς πως πρόκειται για την πρώτη πραγματική προσπάθεια "πολιτικής ένωσης". Βοήθησε, βέβαια, σ'αυτό και η τεράστια διαφήμιση. Και το κόλπο πιάνει. Τα ψαράκια τσιμπάνε το δόλωμα μιας πρόσκαιρης ευημερίας, ενώ τα επιτελεία των κακών πλουσίων ετοιμάζουν (υπόγεια) αυτό που νομίζουν πως θα 'ναι το απόλυτο υπερόπλο.
Μιά μικρή λεπτομέρεια : οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της ΕΕΠ, εκτός από τους πολιτικούς, ήταν οι 18 μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες που, με μπροστάρη την Volvo, εκείνη την εποχή έκαναν τζίρο πάνω από 600 δισεκατομύρια αγγλικές λίρες. Δεν το ξέρατε; Κρίμα...
Μάθετέ το λοιπόν. Μάθετε επίσης, ότι αυτές οι πολυεθνικές βρίσκονται πίσω από Στρογγυλό Ευρωπαϊκό Τραπέζι των Βιομηχανιών που, στα 1983 επεξεργάστηκε σχέδιο, το οποίο, ως δια μαγείας έμοιαζε με την ΕΕΠ σα δίδυμο αδελφάκι.

Αλλά δεν σταμάτησαν σε στρογγυλά τραπέζια και άλλα τέτοια έπιλα. Το συνέχισαν και πιο κάτω. Πού πιο κάτω; Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω μερικά συντρόφια (ας πρόσεχαν όμως κι ας διάβαζαν λίγο παραπάνω), αλλά το πιο κάτω δεν είναι άλλο από την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ναι, ναι. Καλά το διαβάσατε. Όποιος συνεχίζει ακόμα να πιστεύει, πως το Μάαστριχτ ήταν σκέτη πολιτική απόφαση, καλά θα κάνει να σταματήσει να διαβάζει "οικονομολόγους" και ν'αναζητήσει επίσημα κείμενα και πρακτικά μπας και καταλάβει τίποτις.
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1991) δεν άλλαξε απλά το όνομα από ΕΟΚ σε ΕΕ. Μακάρι να 'ταν μόνο αυτό. Πρόκειται για το νεκροθάφτη οποιασδήποτε ελπίδας για μια Ευρώπη των λαών, της εργατικής τάξης, των πολλών φτωχών. Πρόκειται για την αντεπίθεση του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου μ'ένα διπλό στόχο : αφενός να ανακτήσει (εις βάρος των πολλών φτωχών) όσα έχασε από τις συνεχείς κρίσεις των '70s και αφετέρου να εγκαταστήσει μόνιμα και αποτελεσματικά εργαλεία για την νεο-φιλελεύθερη πολιτική του.

Και γεννήθηκε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Που σκοπό είχε να διαφεντεύει το κοινό νόμισμα (ευρώ). Και ξεκίνησε η ευρωζώνη. Επαναλαμβάνω : αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων των 18 μεγαλύτερων πολυεθνικών και μερικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Έχει τη σημασία του. Θα το δούμε παρακάτω.
Στην αρχή, για τα μάτια του κόσμου, δεν μπορείς να γίνεις μέλος αυτής της υπέροχα δυνατής οικογένειας αν δεν πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις : χρέος επί του ΑΕΠ, δημοσιονομικές ποσοστώσεις και άλλα τέτοια κουραστικά, που δεν χρειάζονται στο παραμύθι μας. Και πως τις πετυχαίνουμε αυτές τις προϋποθέσεις; Κόβοντας μονέδα; Όχι βέβαια. Με πολύ πιο απλό τρόπο : εφαρμόζοντας (στους πολλούς φτωχούς) σκληρά προγράμματα λιτότητας.
 Γρήγορα όμως αυτά ξεπεράστηκαν, αφού η ευρωζώνη θέλει συνέχεια φρέσκο αίμα και σάρκα. Έτσι, κλείνουμε τα μάτια σε διάφορους βλαχο-εξυπνακισμούς (στυλ Σημίτη) και δεχόμαστε νέα μέλη κάργα. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο : όσο περισσότεροι φτωχοί, τόσο περισσότερα κεφάλαια προς διαχείριση.
Και ποιός παρακαλώ κάνει τη διαχείριση; Μα....ο σημαντικότερος αιμοδότης της ΕΚΤ. Και ποιός είναι ο σημαντικότερος αιμοδότης της ΕΚΤ; Μα οι πλουσιότερες Εθνικές Τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης και οι μεγάλες πολυεθνικές. Καταλάβατε ή να σας ζωγραφίσω μια γερμανική σημαία;
Τι άλλο να πούμε μετά απ'αυτά;
Θέλετε να μιλήσουμε για μηχανισμούς στήριξης; Για EFSF και για PSI; Για τα ευρωπαϊκά ομόλογα; Ποιός ο λόγος; Για να σας μπλέξω, όπως ακριβώς σας μπλέκουν κάποιοι "οικονομολόγοι", που έχουν ξεπουλήσει πτυχία και σπουδές στην προσπάθειά τους να μας πείσουν για τα καλά της ευρωζώνης;
Μα τα βλέπουμε, μάλλον τα νοιώθουμε στο πετσί μας.
Θέτε να σας πω και για τη συνθήκη του Άμστερνταμ; Άντε να σας πω και γι'αυτήν, αν και τα εκατομύρια διαδηλωτών σ'όλη την Ευρώπη εναντίον της μίλησαν από μόνα τους.
Τι έγινε στο Άμστερνταμ στα 1997; Έγινε αυτό που σας περιέγραψα σ'όλο αυτό το παραμυθάκι : Έχοντας εξασφαλίσει την απόλυτη οικονομική υποτέλεια των ευρωπαίων, έχοντας βάλει σε ράγες το απόλυτο νεο-φιλελεύθερο εργαλείο του, το πολυεθνικό κατεστημένο κεφάλαιο αποφάσισε να παίξει το χαρτί της "ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης", του πολιτικού προπετάσματος καπνού δηλαδής, σε μεγάλη κλίμακα. Και να η ελεύθερη μετακίνηση εντός Σέγκεν, και να οι τελωνειακές ελευθερίες, και να η ελεύθερη πρόσβαση (μη χέσω) στις κοινωνικές υπηρεσίες, και να οι πολιτικές(;) υγείας και να και να...
Και βγήκαν οι ηλίθιοι στους δρόμους κραδαίνοντας τα ευρωπαϊκά σύμβολα. Έχοντας δει το τυράκι αλλά χάνοντας τη φάκα. Ποιά ήταν η φάκα; Όποιος έχει διαβάσει τη Συνθήκη του Άμστερνταμ και, κυρίως, όποιος θέλει να πει την αλήθεια στον κόσμο, σίγουρα θα είδε εκείνο το "παράρτημα" που μιλάει για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας έναντι των εθνικών νόμων. Που, με άλλα λόγια, σημαίνει κάτι απλούστατο : κρατήστε εσείς τις υποσχέσεις (άλλωστε αφορούν μόνον αυτούς που τις πιστεύουν, όχι αυτούς που τις κάνουν) και ξεχάστε πως σε περίπτωση ανάγκης (σας θυμίζει κάτι;) εμείς θ'αποφασίσουμε για σας.
Θέτε ένα παράδειγμα; Μόλις η κυπριακή βουλή είπε όχι, στις 19 τούτου του Μάρτη, στο κούρεμα των καταθέσεων των κυπριακών τραπεζών, φωνάξαμε τον πρόεδρο στο eurogroup και του ξηγήσαμε το όνειρο. Και είχαμε εφαρμογή όλων των παραπάνω συνθηκών σε μία μόνη φράση του υπουργού οικονομικών της ευρωζώνης : "τα μέτρα που αποφασίστηκαν δεν χρειάζονται την έγκριση του κυπριακού κοινοβουλίου" (Σόϊμπλε).
Και γιατί να χρειάζονται άλλωστε; .....

ΥΓ. Όποιος βιαστεί να με πει αντι-ευρωπαϊστή, μαγκιά του αλλά κάνει λάθος. Είμαι ίσως πολύ πιο ευρωπαϊστής απ'όλους αυτούς. Αλλά δεν είμαι μαλάκας. Ούτε κομμουνιστής. Αν μερικά απ'όσα διαβάσατε στο παραμυθάκι συνάδουν με κομμουνιστικές θέσεις ή απόψεις, δεν φταίω εγώ. Λένε κι'αυτοί μερικές αλήθειες. Όχι όλες, αλλά μερικές.

Στο επόμενο, μερικές σκέψεις...

Είναι η ευρωζώνη ηλίθιε (μέρος πρώτο)

Σήμερα δεν έχει μουσική.
Σήμερα έχει παραμυθάκι. Διδακτικόν και επίκαιρον. Που, άμα θέλει κάποιος να το χρησιμοποιήσει (σαν τεκμηρίωση), μπορεί να το κάνει και χωρίς ν'αναφέρει την πηγή.

Μια φορά κι'έναν καιρό, κάπου στα 1940, ήταν ένας πόλεμος. Άγριος, παγκόσμιος και κακός. Ένας πόλεμος που τον ξεκίνησαν κάτι ναζιστές γερμανοί, που ήθελαν να κυριεύσουν τον κόσμο, εκδικούμενοι έτσι το μεγάλο κάζο που έπαθαν στον προηγούμενο άγριο και κακό πόλεμο και τις ταπεινωτικές συνθήκες ειρήνης που υποχρεώθηκαν να υπογράψουν.
Μόνο που αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. Γιατί, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, αυτός ο άγριος, παγκόσμιος και κακός πόλεμος πήρε άλλη μορφή : την πραγματική του. Που δεν ήταν τίποτα άλλο από την προσπάθεια των λίγων πλουσίων να εκτονώσουν λίγο την δυσαρέσκεια των πολλών φτωχών, έτσι ώστε να μπορέσουν ξανά να μαζεύουν το χρήμα στην πούνγκαν ανενόχλητοι.
Αυτός ο πόλεμος, που λέτε, τελείωσε κάπου στα 1945. Αλλά, παρά τις όποιες προσπάθειες των λίγων πλουσίων, οι πολλοί φτωχοί συνέχιζαν να σηκώνουν κεφάλι και να διεκδικούν απίθανα πράγματα, όπως ψωμί, δουλειά και άλλα τέτοια κομμουνιστικά.
Έτσι, κι'επειδής σε Ιταλία και Γαλλία (κυρίως) τέτοια κινήματα των πολλών φτωχών είχαν αρχίσει να γίνονται "ενοχλητικά", μπήκε σε μερικούς κακούς πλούσιους η ιδέα της "ευρωπαϊκής ενοποίησης". Φοβερή ιδέα, πιασάρικη και εξόχως παραπλανητική. Μόνο που, εκεί στα 1945, κάτι τέτοιο φάνταζε δύσκολο. Οπότε, φκιάσαμε, μαζί με τους φίλους μας τους Αμερικάνους, ένα σχέδιο βοήθειας. Και το ονομάσαμε σχέδιο Μάρσαλ. Αυτό το σχέδιο, που φαινομενικά ήταν αμερικάνικη  βοήθεια (σε χρήμα και υλικοτεχνικές υποδομές), αντικατόπτριζε εμφανέστατα την μετά-Γιάλτα κυριαρχία των ΗΠΑ αλλά και την ηγεμονία του δολαρίου στη διεθνή νομισματική πολιτική. 
Και όλα πήγαν καλά για λίγο, μέχρι που οι κακοί πλούσιοι ευρωπαίοι επανέφεραν στο τραπέζι την ιδέα της "ευρωπαϊκής ενοποίησης", όχι τόσο επειδή καιγόταν ν'αδελφώσουν τους λαούς, αλλά κυρίως γιατί έβλεπαν τα κέρδη τους να περιορίζονται αισθητά από την αμερικάνικη κυριαρχία.
Έτσι, φτάνουμε σιγά-σιγά στα 1951, όπου με πρόσχημα (πάντα) την απειλή της Ανατολικής-Κομμουνιστικής Ευρώπης, έξι από τους κακούς πλούσιους ευρωπαίους, ιδρύουν μία "ευρωπαϊκή ένωση", που δομείται σε ΚΑΘΑΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ βάση, γύρω από το κάρβουνο και το ατσάλι. Τα κεφαλαία δεν τα 'βαλα επίτηδες. Τα 'βαλα για να καταλάβουν κάποιοι την αντίθεση της πολιτικής από την οικονομική ενοποίηση.
Αυτό το οικοδόμημα, πρώτο στο οποίο μετείχε και η Δ. Γερμανία (για πρώτη φορά μετά τον άγριο και κακό παγκόσμιο πόλεμο), επειδής ακριβώς δομήθηκε πάνω σε βάσεις αμιγώς καπιταλιστικές, άρχισε να φυλλοροεί συντομότατα. Με άλλα λόγια, ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός δεν το εύρισκε αρκετό, στην προσπάθειά του αφενός ν'απεμπλακεί από την αμερικάνικη καπιταλιστική ηγεμονία και αφετέρου να επιβάλει στο εσωτερικό του κανόνες υποτέλειας για τους πολλούς φτωχούς.

Γι'αυτόν το λόγο, στα 1957, μαζεύονται οι λίγοι πλούσιοι στη Ρώμη, και αποφασίζουν να επεκτείνουν την οικονομική τους "ευρωπαϊκή ενοποίηση" σε όλους τους τομείς του οικονομικού ευρωπαϊκού φάσματος (αφού φτωχοί δεν υπάρχουν μόνο στο ατσάλι και στο κάρβουνο). Και φτιάχνουν, που λέτε, την Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση (ή ΕΟΚ), που μερικοί την λέγανε και "Κοινή Αγορά". Προσέξτε καλά τις λέξεις : οικονομική και αγορά. Λέξεις που παραπέμπουν ευθέως σ'αυτό ακριβώς που οι λίγοι πλούσιοι αποζητούσαν : μία καπιταλιστική ένωση που να διέπεται από τους κανόνες της αγοράς. Βέβαια, για να τσιμπήσουν και οι πολλοί φτωχοί, πέταξαν και μερικές ομορφιές μέσα στη συνθήκη : "ονειρευόμαστε μία Ευρώπη από την Αγγλία μέχρι τα Ουράλια", "το κοινό μας σπίτι, η Ευρώπη" και άλλα τέτοια λενινιστικά, θέλοντας να δηλώσουν την επιθυμία τους και για "πολιτική ένωση". Μπαρούφες. Γιατί ο μοναδικός σκοπός τους ήταν (και είναι) η απελευθέρωση των όποιων φραγμάτων μπορούσαν να ορθωθούν στην ελεύθερη μετακίνηση των κεφαλαίων. Με άλλα λόγια, το λύσιμο των χεριών των λίγων πλούσιων να μετακινούνται ελεύθερα μέσα στην Ευρώπη και να συσσωρεύουν πλούτο όπου παρουσιαζόταν ευκαιρία. Απλά πράγματα. Λίγο κομμουνιστικά θα μου πείτε. Ε, τι να κάνουμε; Αφού αλήθεια είναι.
Πάμε παρακάτω.
Το μοντέλο φάνηκε να πιάνει και, σιγά-σιγά, μεγάλωνε ο αριθμός των χωρών που έμπαιναν στον χορό της ΕΟΚ. Για δύο κυρίως λόγους : ο ένας είναι συναισθηματικός και αφορά τους πολλούς (αλλά ανόητους) φτωχούς : μια τεράστια προπαγάνδα-προπέτασμα καπνού για την ευρωπαϊκή αδελφοσύνη, την ενότητα, το συναίσθημα του ν'ανήκεις στην τεράστια ευρωπαϊκή οικογένεια. Ο άλλος είναι πολύ πιο "πραγματιστικός" : οι λίγοι πλούσιοι της "ένωσης" μοίραζαν καραβιές λεφτά στους λίγους πλούσιους απ'όξω (στο όνομα της ανάπτυξης και της ευημερίας), με σκοπό να τους δελεάσουν και να μπουν κι'αυτοί. Κι'όταν ένας καπιταλιστής μοιράζει λεφτά (και μάλιστα με καραβιές), κάτι έχει στο μυαλό του.

Πριν συνεχίσουμε το παραμυθάκι μας, ας ανοίξουμε μιαν αναγκαία παρένθεση. Μόλις τελείωσε ο κακός, άγριος και παγκόσμιος πόλεμος, οι λίγοι πλούσιοι έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να σταθεροποιήσουν την παγκόσμια νομισματική πολιτική. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να ξέρουν τι τους γίνεται βρε αδελφέ. Γιατί ηγεμονεύω που ηγεμονεύω, να έχω και τα κατάλληλα εργαλεία (κρατήστε τη λέξη εργαλείο). Για το λόγο αυτό, μαζώχτηκαν πλούσιοι (και λιγότερο πλούσιοι), στα 1944, στο Bretton Woods (του Νιου Χαμσεϊρ) και, υπό την αιγίδα των αρχιλαμογιών της ΚΤΕ (Κοινωνίας των εθνών και μετέπειτα, στα 1945, ΟΗΕ), αποφάσισαν και έβαλαν μπροστά μια σειρά κανόνων και διαδικασιών, σύμφωνα με τους οποίους ΟΛΕΣ οι χώρες υποχρεούνται να εφαρμόσουν νομισματική πολιτική με βάση την ισοτιμία των νομισμάτων τους με το δολάριο. Και για όσες δεν θα τα κατάφερναν, ιδρύσαμε και το ΔΝΤ (αλλά και την Διεθνή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης). Έτσι για να τους βοηθάμε βρε αδερφέ.
Κλείνει η παρένθεση.


Κι'ενώ οι λίγοι πλούσιοί μας στην Ευρώπη μακροημέρευαν, στα 1971, οι ΗΠΑ αποφασίζουν να απεμπλέξουν το δολάριο από τον χρυσό. Με άλλα λόγια, να κόψουν περισσότερα (πολύ περισσότερα) δολάρια απ'τον χρυσό που είχαν σε απόθεμα. Με ακόμα άλλα λόγια, να διαλύσουν τη συμφωνία του Bretton Woods. Γιατί οι κακοί πλούσιοι κοιτάνε την πάρτη τους. Δεν νοιάζονται για τους άλλους κακούς πλούσιους, κυρίως αυτούς που, από το 1957 στην Ευρώπη, τους είχαν μπει στη μύτη και προσπαθούσαν να παίζουν στα χωράφια τους.
Και γίνεται το σώσε. Και το έλα να δεις μαζί.
Γιατί οι λίγοι πλούσιοι ευρωπαίοι δεν το περίμεναν. Με αποτέλεσμα ν'αρχίσει μια περίοδος όπου τα εθνικά νομίσματα, μέσα στην "ένωση" να μοιάζουν με χαρταετούς την Καθαρή Δευτέρα. Πράγμα ανεπίτρεπτο στον καπιταλισμό, ο οποίος έχει ανάγκη από νομισματική σταθερότητα. Και με νομίσματα που το ένα πέφτει πάνω στο άλλο, καπιταλισμός γιοκ.
Κι'αρχίζουν οι μπαλαφαρίες. Με μεγαλύτερη αυτή του περίφημου "νομισματικού φιδιού", στα 1972, που, στην ουσία είναι μια συμφωνία που δεν επιτρέπει διακυμάνσεις των εθνικών νομισμάτων μεταξύ τους πάνω από 2,25%. Δηλαδή; Μπορεί, για παράδειγμα, το βελγικό φράγκο να μην υποτιμηθεί (ή να μην διακυμανθεί πάνω από 2,25%) σε σχέση με το πανίσχυρο γερμανικό μάρκο; Όχι δεν μπορεί. Και τι σημαίνει αυτό; Ενδυνάμωση του μάρκου σημαίνει. Κι'αυτό το έλεγαν (από τότε) "ευρωπαϊκή ένωση"...
Όποιος, πάντως, ισχυρίζεται πως ξέρει οικονομική ιστορία, γνωρίζει πως η κατάργηση του Bretton Woods ήταν και η αρχή του τέλους για τα όποια ψέγματα δημοκρατίας υπήρχαν μέσα στην πάλαι ποτέ ΕΟΚ.

Και φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης : στα 1978, έπειτα από πιέσεις Γαλλίας και Γερμανίας (βρε βρε), το "φίδι" καταργείται και τη θέση του παίρνει το ξακουστό "Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα" (ΕΝΣ). Δώστε βάση στελεχάρες μου : φτιάχνουμε ένα "φανταστικό" κοινό νόμισμα (το εκιού ή ecu) που διαμορφώνεται από το μέσο όρο των ισοτιμιών των εθνικών νομισμάτων ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΜΑΡΚΟ. Ναι, ναι. Καλά το διαβάσατε. Με άλλα λόγια, δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες, αφενός για την καθυπόταξη των υπολοίπων χωρών στη Γερμανία και αφετέρου για τη δημιουργία κοινού νομίσματος (στην ίδια πάντα κατεύθυνση)
Πέτυχε το ΕΝΣ; Ασφαλώς και πέτυχε γι'αυτό που το ήθελαν. Να κερδίσουν χρόνο για να επεξεργαστούν το τελικό τους σχέδιο, την ευρωζώνη.
Σώθηκαν χώρες; Ασφαλώς και όχι, γιατί δεν το ήθελαν γι'αυτό. Ρωτήστε και την Αγγλία που, ενώ στην αρχή δεν ήθελε να μπει στο ΕΝΣ, μόλις μπήκε (στα 1990), γνώρισε από πρώτο χέρι τι εστί "κοινό νόμισμα", με την "Μαύρη Τετάρτη" (Σεπτέμβρης 1992), όταν αναγκάστηκε να ξοδέψει 18 δις λίρες για να κρατήσει την αξία της. Και, φυσικά, την πέταξαν έξω από το ΕΝΣ. Όπως και άλλες χώρες, στα 1993 (Ιταλία) και στα 1995 (Πορτογαλία και Ισπανία)

Συνεχίζεται.....
 

16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Καλημέρα αδελφοί και αδελφές.

Τέλος τα στησίματα, τέλος το υπέροχα κουραστικό πρώτο μέρος της βδομάδας.

Τα σοβαρά αρχίζουν από σήμερα το απόγευμα και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Πάρκο Γουδή.

Μετά από ένα χρόνο διακοπή, ανοίγει απόψε τις πόρτες του το 16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Αθήνα, αισιόδοξα δυνατό μετά από τη μεγάλη επιτυχία που είχαν τα μέχρι τώρα αντιρατσιστικά φεστιβάλς σ'όλη την Ελλάδα. 

Ελάτε να φτιάξουμε πάλι αυτή την τεράστια παρέα, να βρεθούμε, ν'ανταμώσουμε, να φάμε, να πιούμε, να χορέψουμε.

Να συζητήσουμε, να παρακολουθήσουμε δρώμενα, να συμμετάσχουμε σε διάφορα events.

Να γνωριστούμε.

Κυρίως όμως, με την παρουσία μας, να δώσουμε σάρκα και οστά στο σύνθημα "ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ".

Η νταλίκα θα παρκάρει και τις τρεις μέρες στο ΡΑΚΑΔΙΚΟ και θα σας περιμένει όλους (γνωστούς και μη) με τον θρυλικό πλέον αντιρατσιστικό ντάκο, μεζέ και, φυσικά, κρητικιά παγωμένη ρακή.

Από τις 7 το απόγευμα μέχρι το πρωί.

Το ΡΑΚΑΔΙΚΟ μας φέτος είναι αφιερωμένο στον μαλάκα τον Λύτρα, τον Αλέκο μας. Το σύντροφό μας, τον φίλο μας. Σ'αυτόν που φέτος μας λείπει περισσότερο από πέρυσι και λιγότερο από του χρόνου.

Καλή μας αντάμωση

Οβριόκαστρο blues

Αύριο στις 7 το απόγευμα είμαστε όλοι εκεί.

Να πούμε τα κάλαντα στα ΜΠΑΤΣΟΚ που φυλάνε τις μπουλντόζες του Μπόμπολα

Εγώ πάντως τον πιστεύω.
Ειλικρινά.
Τον GAP ντε! Την πρωθυπουργάρα μας.
Οταν μας λέει πως απλοί πολίτες τον σταματούν στον δρόμο και του δίνουν τον μισθό τους για να σωθεί η χώρα και να αντιμετωπίσουμε την απειλή της "εθνικής κυριαρχίας".

Το θεωρείτε απίθανο να γίνεται;
Είναι δηλαδή πιο απίθανο αυτό από το σχεδόν 44% που τον ψήφισαν τον Σεπτέμβρη του 2009; Και ποιοί ήταν παρακαλώ αυτό το 44%; Οι έχοντες; Οι κατέχοντες;
Όχι.
Ήταν οι ίδιοι κρετίνοι, οι ίδιοι ηλίθιοι που πριν 3 και 6 χρόνια ψήφισαν τον ανίκανο χοντρό, οι ίδιοι που ψήφισαν τον Σημίτη, τον Μητσοτάκη, τον Ανδρέα κλπ κλπ. Οι ίδιοι απροσάρμοστοι που καυλώνουν με την Πετρούλα, που αυνανίζονται εθνικιστικά με τις παπαριές του κάθε Πρετεντέρη, που τρώνε τα ρεβύθια τους βλέποντας Λαζόπουλο και θεωρώντας εαυτούς ψαγμένους, που κάνουν γκριμάτσες αηδίας όταν ένας μελαμψός μετανάστης τους πλησιάζει για να ζητήσει το δρόμο του, που περιμένουν ώρες στα μποτιλιαρίσματα των εθνικών μπας και τους πλησιάσει το μικρόφωνο της τηλεόρασης για να βρίσουν, που έχουν γίνει ένα με τον καναπέ τους για να απολαμβάνουν καλύτερα το πήδημα του συστήματος.

Είμαστε ένας ηλίθιος λαός.
Μία ακανόνιστη και ασυντόνιστη ορδή βλακών, το ευκολότερο target group για τους ατσίδες του συστήματος, για τους κερδοσκόπους, για τα λαμόγια.
Ένας λαός που πέταξε στα γρήγορα την ιστορία του στα σκουπίδια μαζί με τα κόκκαλα από το παχαλινό αρνί και τα κουτάκια μπύρας και που πορεύεται με τις ατάκες του Πάγκαλου και την ανούσια παπαρολογία του Λοβέρδου.
Ένας λαός που θα τρέξει μεθαύριο στο γήπεδο να καταστρέψει ότι απέμεινε και, στο δρόμο, θα βρίσει κάποιους ελάχιστους διαδηλωτές που κατεβαίνουν ακόμα στο πεζοδρόμιο μπας και...
Ένας λαός που υπακούει στα κελεύσματα του αρχι-ρυπαντή Αλαφούζου και τρέχει να φυτέψει δεντράκια, μήπως και τον πάρει η κάμερα του ΣΚΑΙ, και μετά παίρνει την κυρία και τα κουτσούβελα και πάει για σόπινγκ στο κοντινό THE MALL, για το οποίο θυσιάστηκαν εκατοντάδες στρέμματα πράσινου.
Ένας λαός πρόθυμος να πιστέψει τον οποιονδήποτε και το οτιδήποτε, φτάνει να του κανακεύεις αυτή τη μαλακία που, όπως κομπάζει, δεν έχει μετάφραση σε καμία ξένη γλώσσα.
Ένα τσούρμο από ζώα περικυκλωμένα από τη μοίρα τους, την οποίαν εκχώρησαν αδιαμαρτύρητα στους "σωτήρες" κάθε λογής.

Τώρα μας φταίνε οι γερμανοί, οι γάλλοι, οι εγγλέζοι, οι οστρογότθοι, οι μαμαλούκοι και οι ούνοι.
Ή μήπως όχι;
Μάλλον πειστήκαμε από τους "σοσιαλιστές" κυβερνώντες μας, πως φταίμε κι'εμείς επειδή τόσα χρόνια ανεχόμασταν τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, τα φακελάκια των γιατρών, τις λαμογιές των εφοριακών, την κλοπή των ταμείων και την σπέκουλα των ζωών μας.
Πως φταίμε κι'εμείς επειδή δεν δουλεύαμε αρκετά και βιαζόμασταν να βγούμε στη σύνταξη.
Για τόσο ζώα μιλάμε.

Στο μεταξύ οι τράπεζες ανακοίνωσαν ξανά υπερ-κέρδη.
Καλά νέα αυτά για τον Σάλλα της Πειραιώς, βασικό συνεταίρο των "σοσιαλιστών" στην πράσινη ανάπτυξη.
Και μιας και μίλησα για πράσινη ανάπτυξη, η αντικομφορμίστρια - ανύπαντρη μητέρα - trendy - οικολόγα υπουργός, η σιόρα Μπιρμπίλη τελικά του το έδωσε πίσω του Βωβού το εμπορικό κέντρο στον Ελαιώνα. Αλλά τον προειδοποίησε : ο συντελεστής δόμησης από 1,6 γίνεται 1,2 κι'αντί για 77,000τμ θα το χτίσει 52,000τμ. Γιατί ο "σοσιαλισμός" έχει πράσινο πρόσωπο.
Τρέχτε τώρα ξεφτίλες να πανηγυρίσετε. Αλλά μακριά από τις mercedes της οικογένειας Βωβού. Θα τους χαλάσετε το lounge party.

Τι έχουνε τα έρμα και ψοφάνε

Στην πάντα επίκαιρη saga του ΣΥΡΙΖΑ "τι έχουνε τα έρμα και ψοφάνε" ήρθε να προστεθεί ένα ακόμα επεισόδιο, αυτό της κεντρικής εκδήλωσης για το πρόγραμμα σταθερότητας, που θα γίνει αύριο Πέμπτη 18 του Φλεβάρη στο κλειστό του Πανελληνίου στην Κυψέλη, δηλαδή στο άλλως επονομαζόμενο Φέουδο του Κυριακού.
Για όσους από σας δεν γνωρίζουν (για την πλειοψηφία της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή), από τη στιγμή που ο μίστερ ΑΝΤ1 αγόρασε τον ιστορικό Πανελλήνιο κίνησε γη και ουρανό με σκοπό να επεκτείνει τα κτίριά του. Με άλλα λόγια, να φάει όσο περισσότερη έκταση μπορεί από το Πεδίο του Άρεως.
Μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει και πολλά πράγματα, εν πολλοίς γιατί μερικοί ανυπόταχτοι γαλάτες αντιστέκονται στον κατακτητή. Τρεις μάλιστα απ'αυτούς (Κοκκινάκης, Βήχου και Σάιντ) είναι υπόδικοι (η δίκη τον Ιούνη) επειδή συνελλήφθησαν επ'αυτοφόρω να διαπράττουν το έγκλημα της δενδροφύτευσης στο Πεδίο του Άρεως.
Από την πρώτη στιγμή, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ανοιχτή Πόλη (της οποίας, για όσους δεν το ξέρουν, ηγείται ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Αλέξης Τσίπρας) τάχθηκαν στο πλευρό της επιτροπής πολιτών. Τόσο με το μπλα-μπλα όσο και με πράξεις (λιγότερες αυτές).

Ε λοιπόν λατρεμένοι, φαίνεται πως τελικά το σώσαμε το Πεδίο του Άρεως και πως αποκρούσαμε δια παντός τις Κυριάκειες ορδές. Δεν εξηγείται αλλιώς : μετά από ώριμη τε και γόνιμη διαβούλευση, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να πραγματοποιήσει την κεντρική του εκδήλωση για το πρόγραμμα σταθερότητας μέσα στις εγκαταστάσεις του Κυριακού!!!
Και σιγά μην έλεγε όχι ο Κυριακού. Δεντροφάγος είναι όχι μαλάκας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως; Η Θεματική Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ; Τα κινήματα των πολιτών για το περιβάλλον;
Η επιτροπή αγώνα για το Πεδίο του Άρεως έβγαλε καταγγελία για το γεγονός, την οποία και κατέθεσε στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ χθες βράδυ. Ε και; Μ'αυτά θ'ασχολούμαστε τώρα; Με τα δευτερεύοντα; Εδώ έχουμε σημαντικά ζητήματα να λύσουμε, όπως (ας πούμε) αν το όνομα του Αλέξη θα είναι με μεγαλύτερα γράμματα στην αφίσα απ'αυτό του Νταβανέλου ή πως θα καταφέρουμε ν'αποκλείσουμε τον προδότη και δοσίλογο Αλαβάνο από την ομιλία. Έχουμε τώρα χρόνο ν'ασχοληθούμε με τα κινήματα πολιτών;
Μα ναι... θα ψελλίσει κάποιος (από τον λαουτζίκο, όχι τους πολιτικούς μας), αλλά εμείς δεν είμαστε που κραυγάζουμε συνέχεια "από τα κάτω, από τα κάτω"; Τώρα που εμείς οι "από τα κάτω" σας δείχνουμε μια μαλακία που κάνατε (ακούσια σίγουρα), δεν θα αναθεωρήσετε; Δεν θα αλλάξετε τον χώρο της εκδήλωσης; Δεν θα πείτε βρε αδελφέ, "ναι, παπαριά κάναμε";

Πριτς...
Οι πάτρωνες και οι πατρωνίσκοι εξ ορισμού δεν αυτοκρίνονται συντροφάκια μου. Αυτό είναι νομοτέλεια, κι'από τη νομοτέλεια δεν ξεφεύγει κανείς.
Έτσι, η Αυτή Εξοχότης Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε την καταγγελία (μερικοί μιλούν και για κατάπτυστο κείμενο) και πήρε άλλη μία αριστερή, μαχητική, ριζοσπαστική απόφαση : η εκδήλωση θα γίνει κανονικά στο κλειστό του Κυριακού αλλά ο De Tu Querida Presencia Comandante Che Alexis θα κατακεραυνώσει (λέει) από το βήμα τον Κυριακού και θα δηλώσει την αμέριστη συμπαράσταση του ΣΥΡΙΖΑ στους αγώνες της επιτροπής για τη σωτηρία του Πεδίου του Άρεως.

Ανατρίχιασα λέμε....
Το δασύτριχο στήθος μου φούσκωσε από αριστερή περηφάνεια... Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται και ο Κυριακού (από μια γωνιά) θα σκάει στο γέλιο, αφού παρέδωσε στους αριστερούς μαθήματα δημοκρατίας του στυλ "εγώ σας παραχώρησα βήμα για να με βρίζετε".

Όταν μεθαύριο οι κουκουέδες θα σπάνε πλάκα με την παπαριά μας, εμείς θα τους απαντάμε με βαθυστόχαστους αριστερο-ριζοσπαστικούς βερμπαλισμούς περί δόγματος και άλλων τέτοιων έτσι σύντροφοι;
Και αντιμεθαύριο θα βγούμε πάλι να σκίζουμε τα ρούχα μας για την υπεράσπιση των κινημάτων της οικολογίας ε;
Ας αρχίσουμε από τα καλτσόν μας.

ΥΓ: υποτίθεται πως η απόφαση αυτή έχει λογική βάση και δεν πάρθηκε στο γόνατο. Το χειρότερο είναι πως σας πιστεύω...

ΥΓ1 : διαβάστε εδώ την καταγγελία της επιτροπής αγώνα και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα για το "ύποπτο" ή το "κατάπτυστον" του θέματος...

Απωλειών συνέχεια ....

Ο θρήνος των απανταχού ερωτιάρηδων δεν έχει τέλος ...
μετά τον άδικο χαμό της Παρθένας εκ Πέλλας ...
ήρθε ακόμα ένα μαύρο μαντάτο ...
οι δύο απόλυτες milf της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης ...
οι δύο φαντασιώσεις κάθε ανδρός που σέβεται τον εαυτό του ...
(και τον ανδρισμό του) ...
δεν θα φωτίζουν πλέον τα μουντά κοινοβουλευτικά έδρανα ...
η Βουλή γίνεται φτωχότερη ...
η πατρίς μικρότερη ...
ας είναι αλαφρές ...
οι κάλπες που τις σκεπάζουν ...
(ΥΓ : το τρελλό αγόρι που είναι μαζί τους ...
περιμένει τη σειρά του ...)

3.πες μας κι'άλλα....

Μακάρι να ήταν λάθος...

αλλά δεν είναι ...
η Πέλλα θρηνεί ....
και μαζί της όλοι εμείς ...
που ζούσαμε κι'αναπνέαμε για να την βλέπουμε ...
να την ακούμε ...
να κλέβουμε λίγια από την αύρα της ...
η Παρθένα δεν θα είναι πια μαζί μας ...
η δημοκρατία έχει και τα κακά της ...

	Akademisk Kor - Requiem, Te Decet Hymnus
	Found at bee mp3 search engine

Ακολουθεί πολιτική παρέμβαση

Είχα αποφασίσει και πει πως σ'αυτές τις εκλογές δεν θ'ασχοληθώ καθόλου με πολιτικά ζητήματα. Όταν όμως η πουτάνα έχει χαρά δεν κρύβεται, κρύβεται;
Σε κάποιες συζητήσεις εδώ και καιρό, μερικοί από τους πιο ψαγμένους φίλους μου άρχισαν να μου κάνουν νερά του στυλ "ειλικρινής ο GAP", "μ'αυτόν μπορεί και να 'χουμε ανάπτυξη" και άλλα τέτοια σοσιαλιστικά. (GAP = Georgios Andrea Papandreou για τους ανυποψίαστους).
Ακούστε λοιπόν ένα παραμυθάκι, κι' όσοι σκέφτονται να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ ας το προσέξουν λίγο παραπάνω.

Ακόμα και στη χθεσινή του διακαναλική συνέντευξη, ο GAP συνέχισε να διαλαλεί πως η στελέχωση της κυβέρνησης αλλά και των κρατικών αξιωμάτων θα γίνουν αξιοκρατικά κι'από επιστήμονες παγκόσμιας εμβέλειας.
Έναν απ'αυτούς βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία. Πρόκειται για την Elena Panaritis (μόνο έτσι την βρίσκεται στις μηχανές αναζήτησης), η οποία φιγουράρει στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και για την οποία, κατά την παρουσίασή του, ακούστηκαν διθύραμβοι.
Τι "η παγκοσμίου φήμης οικονομολόγος" ακούσαμε, τι "η παίζουσα στα δάχτυλα τις παγκόσμιες οικονομικές μεταβλητές", τι "η άμεμπτη επιστήμων"...

Τι ακριβώς όμως είναι η κυρία Panaritis;
Μια ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομολόγος, με σπουδές στην Αμερική και με θέσεις στην Παγκόσμια Τράπεζα. Για όσους δεν γνωρίζουν, η ΠΤ μαζί με το ΔΝΤ αποτελούν τα βαρειά όπλα του διεθνούς καπιταλισμού ενάντια στις φτωχές χώρες. Θυμίζω απλά πως οι δύο αυτοί οργανισμοί ευθύνονται αποκλειστικά για την απόλυτη οικονομική καταστροφή της Αργεντινής αλλά και των χωρών της ΝΑ Ασίας αλλά και για την τεράστια κρίση του 1997. Θυμίζω επίσης, ότι από το 2000, οι περισσότερες χώρες έχουν απεμπλακεί από τα γρανάζια τους, με εξαίρεση την Τουρκία και το Πακιστάν, κι'αυτές επειδή έτσι τους έχουν επιβάλλει οι πατρόνες τους (ΗΠΑ).
Η κυρία Panaritis θεωρεί την ενασχόλησή της με το Περού (από τα 1991 έως το τέλος της δεκαετίας) σαν την πιο παραγωγική δουλειά της. Να σημειώσουμε εδώ, πως η ειδίκευσή της είναι τα ιδιοκτησιακά, η ιδιοκτησία κι'όλα όσα προσκολλούνται σ'αυτήν.
Στο Περού που λέτε, η κυρία Panaritis πέτυχε τη δημιουργία κτηματολογίου (έπειτα από ιδέα του Alvaro Desoto - συγκρατείστε το όνομα) επί πρωθυπουργίας του κυρίου Φουτζιμόρι.
Η ιδέα ήταν τόσο απλή όσο και "σοσιαλιστική" : με το να αποκτήσουν τίτλους ιδιοκτησίας (χωράφια) οι φτωχοί ακτήμονες αποκτούν πρόσβαση στις πιστώσεις από τις τράπεζες, στα δάνεια και στα υπόλοιπα χρηματοπιστωτικά προιόντα. Άρα αναθερμαίνεται η οικονομία, αφού οι φτωχοί θα γλυτώσουν από τους υπέρογκους δανεισμούς των τοκογλύφων και θα συμμετέχουν στην "υγιή" οικονομία.
Έλεγε τότε η κυρία Panaritis : "Τούτο πιστεύω ειλικρινά πως θα βοηθήσει στη καταπολέμηση της φτώχειας..." Και συγκινηθήκαμε όλοι πατόκορφα.
Τι δεν είπε όμως η "σοσιαλίστρια νεο-πασόκα"; Σε πολύ απλούς όρους, ότι το κόλπο αυτό στήθηκε για να μπορέσουν οι τράπεζες να βάλουν στο χέρι μια τεράστια ακίνητη περιουσία την οποία, μέχρι τότε, δεν μπορούσαν ούτε ν'αποτιμήσουν αλλ'ούτε και να ιδιοποιηθούν.
Δείτε και τους αριθμούς : από το 1994 ως το 1997 ο δανεισμός των φτωχών του Περού αυξήθηκε από το 17% στο 37%. Το 2000 όμως έφτασε πάλι στα 18%. Όσο για το ποσοστό του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας; Από το 51% στα 1995 πήγε στο 62,4% στα 2000.
Τώρα για το πόσοι "Παναρίτικοι" τίτλοι ιδιοκτησίας πέρασαν στα χέρια των Τραπεζών (νομιμότατα), μια μελέτη κάνει λόγο για κάποια 500,000 στρέμματα.
Σοσιαλισμός κι'ευημερία...
Η κυρία Panaritis παρασημοφορήθηκε πολλάκις από τους υπουργούς αλλά και τον ίδιο τον Φουτζιμόρι για το σοσιαλιστικο της "θαύμα". Τώρα ασήμαντες λεπτομέρειες όπως η απόλυτη οικονομική εξαθλίωση των περουβιανών εργαζομένων (το περίφημο Fuji Shock), ευθεία συνέπεια της πολιτικής της κυρίας, αλλά και η καταδίκη του "συνεταίρου" της Φουτζιμόρι σε 25 χρόνια κάθειρξη δεν φαίνεται να πτόησαν την κρίση και επιλογή του δικού(;) μας GAP.

Αφού λοιπόν έσωσε το Περού (σοσιαλίζοντάς το), η κυρία Panaritis αποφάσισε ν'ασχοληθεί και με την Αφρική.
Έτσι, σ'ένα βαρυσήμαντο άρθρο της (παρέα με το τζιμάνι-οικονομολόγο Alvaro Desoto) στον Economist, αποκαλύπτει πως -ούτε λίγο ούτε πολύ- αν η Αφρική παραμένει υποανάπτυκτη είναι γιατί δεν έχει αναπτυχθεί όσο θα έπρεπε ο θεσμός της ιδιοκτησίας.
Ναι, ναι!! Καλά το διαβάσατε.
Για όσους ανόητους κι'ανιστόρητους πίστευαν μέχρι σήμερα πως η εξαθλίωση της Μαύρης Ηπείρου είναι ευθεία συνέπεια της αποικιοκρατίας, της ληστρικής εκμετάλλευσης των φυσικών της πλούτων, της ανελέητης καταστροφής του περιβάλλοντός της και άλλων τέτοιων αριστερίστικων κουτουράδων, έρχεται η μαντάμ Panaritis να τους διαψεύσει κατηγορηματικά και ο GAP να της δώσει βήμα από την Βουλή.
Και μην ακούσω κανένα να πει, ότι πίσω από αυτή την σημαντική διαπίστωση των Panaritis-Desoto κρύβονται τα συμφέροντα 4 τραπεζών-κολοσσών γιατί θα σας μαλώσω και δεν το θέλω.

Και κάτι τελευταίο, το οποίο αξιολογείστε το όπως εσείς θέτε : ενώ όλα αυτά που διαβάσατε παραπάνω αποτελούν αντικείμενο σε χιλιάδες fora παγκοσμίως, τα ΜΜΕ της ψωροκώσταινας έχουν θάψει το θέμα όσο πιο βαθειά μπορούν. Προσθέστε σ'αυτό και το γεγονός, ότι μέχρι σήμερα, η κυρία Panaritis εργαζόταν σε μεγάλη εταιρεία real estate.
Σας θυμίζει κάτι;

Manu Chao - Politic Kills

	Manu Chao - Politik Kills
	Found at bee mp3 search engine

Το τέλμα της αριστεράς (κι άλλα τέτοια τραγουδάκια)

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις μαζώξεις στον ΣΥΡΙΖΑ για να δουν ποιος θα είναι επικεφαλής της προεκλογικής εξτρα-τείας. Κι'όταν τον αποφασίσουν, το λύσαμε το πρόβλημα.
Όταν, δηλαδή, αποφασίσουμε πως θα είναι ο Τσίπρας ή ο Αλαβάνος ή και οι δύο, ή κάποιος άλλος ή και ο Χατζηπετρής, όλα θα πάνε καλά.
Η πολιτική πλατφόρμα θα είναι συμπαγής και επαρκής, οι θέσεις ξεκάθαρες και ο πολιτικός λόγος πειστικός.
Δεν θα βγαίνει ο καθένας όποτε του καυλώσει στα παράθυρα, θα υπάρχει ενιαίος λόγος προς τα Μέσα και, επιτέλους, θα σταματήσουν οι έριδες.

Αλλιώς, αλοίμονό μας (και τους).
Η Αριστερά θα τελματώσει, η χρυσή ευκαιρία θα χαθεί, η διάσπαση θα φαντάζει πλέον αναπόφευκτη.
Το ΠΑΣΟΚ θα πάρει αυτοδυναμία, το ΛΑΟΣ θα κυριαρχήσει, οι δογματικοί σύντροφοι θα αυξήσουν τα ποσοστά τους, τσουνάμι θα πλήξει τις βόρειες ακτές της Κρήτης, επιδημία βουβωνικής πανώλης θα πέσει πάνω στη Μύκονο κι'ότι άλλο δεινό μπορεί να χωρέσει ο νους ενός ριζοσπάστη αριστερού.
Κι'όλα αυτά γιατί;

Γιατί ακόμα δεν βρήκαμε τον ηγέτη που θα μας οδηγήσει σε νέους Μαραθώνες.
Ή, μάλλον, γιατί, μέσα σ'αυτό το σχήμα το τόσο συλλογικό, μερικοί πρέπει να είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Γιατί αυτό έτσι είναι, που θα 'λεγε κι ο άλλος.
Έτσι είναι σύντροφοι. Αγαπάμε όλες τις συνιστώσες, λατρεύουμε τους ανένταχτους, τους θέλουμε όλους κοντά μας, όλοι χωράμε και κανείς δεν περισσεύει. Αλλά ο ηγέτης, ο Πρόεδρος, ο αρχηγός των ινδιάνων κι ο ηγέτης των πιστών πρέπει να είναι από μας.
Όσοι δεν το ξέρετε, αυτό λέγεται "το σύνδρομο της κυρίαρχης συνιστώσας".

Ουδείς αμφισβητεί την ύπαρξη συντρόφων ικανών να ηγηθούν μιας εκλογικής αναμέτρησης.
Φτάνει αυτοί να προέρχονται από την κυρίαρχη συνιστώσα.
Αλλιώς υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας.
Και το κενό δημοκρατίας γεννά τέλμα.
Και το τέλμα γεννά διάσπαση.
Κι'όλα αυτά, κατά τη γνώμη τους, είναι αριστερός ριζοσπαστικός λόγος. Είναι ο λόγος που περιμένει ν'ακούσει ο κοσμάκης που βουλιάζει στην ανέχεια.

Εύγε σας σύντροφοι!
Και εις ανώτερα!
Με λίγη προσπάθεια ακόμα θα το καταφέρουμε το 1%!

Ο ανένταχτος νταλικέρης

ΥΓ: οι φωτογραφίες είναι από τις επαναστατικές διακοπές της ντομάτας μας. Κράτα γερά φιλενάδα!! Συμπάσχουμε όλοι με το δράμα σου. Υπομονή, σε λίγο τελειώνει το μαρτύριό σου.
Τα τραγουδάκια είναι όλα αφιερωμένα σε σένα. Για τα βραδυνά σου training...

Σ.ΚΑΤΑ.Τ.ΗΛ.

Είμαστε ένας λαός ηλίθιος.
Χάσαμε και την τελευταία ικμάδα εξυπνάδας που μας κληρονόμησαν και τώρα βουλιάζουμε στη νιρβάνα της αστικής κρετινίστικης αποχαύνωσή μας.
Συγκινούμαστε για 5-6 λεπτά από το "δράμα" των πυρκαγιών στο ΣΚΑΙ και το MEGA και μετά αλλάζουμε κανάλι για να δούμε τι κάνουν οι "επώνυμοι" στη Μύκονο. Πριν, βέβαια, σπαταλήσουμε καμιά 300ριά λίτρα νερό για να πλύνουμε το αυτοκίνητό μας.

Είμαστε ένας λαός ανάλγητα ηλίθιος.
Στεκόμαστε χρόνια τώρα απαθείς και παρακολουθούμε το ίδιο έργο, με το ίδιο σενάριο και τους ίδιους πρωταγωνιστές.
Αρνούμαστε πεισματικά να βάλουμε το νιονιό μας να δουλέψει, προτιμώντας να καταπίνουμε αμάσητα όλα όσα εμετικά μας σερβίρουν από το χαζοκούτι οι "αρμόδιοι".
Η οικολογική μας συνείδηση είνα συνάρτηση του άδειου κουτιού μπύρας που έχουμε στα χέρια μας και την απόσταση του πλησιέστερου κάδου απορριμάτων : όσο πιο κοντά, τόσο πιο οικολόγοι.

Είμαστε ένας λαός αντιδημοκρατικά ηλίθιος.
Διαρυγνύουμε τα ιμάτιά μας, κλαίμε και μοιρογολάμε μπροστά στην ανεπανάληπτη και ανεπίστροφη οικολογική καταστροφή. Αλλά τρέχουμε σαν τα πρόβατα να ξαναψηφίσουμε δαγκωτό τους δολοφόνους του οξυγόνου μας, τους κουνάμε σημαιάκια, τους διοργανώνουμε φιέστες.
Για την ομαλή διακυβέρνηση.
Που μας ρουφάει το μεδούλι, που μας κλείνει τα ταμεία, που δημιουργεί ελληνικά γκουαντάναμο, που θησαυρίζει από μίζες και σκάνδαλα, που μας κάνει πένητες, που καταστρέφει συνειδητά το περιβάλλον στο όνομα της ανάπτυξης (λέγε με και οικοπεδοποίηση).

Είμαστε ένα τσούρμο ανιστόρητων κρετίνων.
Έχουμε κατατάξει στην κατηγορία των "αφελών" και "γραφικών" όλους όσοι παλεύουν να μας αφυπνίσουν το οικολογικό μας ενδιαφέρον.
Στριμώχνουμε στους "αμετανόητους αριστεριστές" όλους όσους αγωνίζονται να σώσουν ένα παρκάκι, ένα άλσος, ένα πάρκο.
Εκφράζουμε τη συμπονετική μας κατανόηση όταν μας μοιράζουν κάποιο φυλλάδιο, το οποίο αμέσως μετά πετάμε (συνήθως ούτε καν σ'ένα κάδο σκουπιδιών).
Κι'όταν μας καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, μαζευόμαστε τρεις (χωρίς τον κούκο), ρίχνουμε και κανα σύνθημα και μετά τρέχουμε σπίτι μη χάσουμε την Τρέμη να μας εκθειάζει τα καλά πράγματα που κάνει ο ΑΚΤΩΡ για την πατρίδα μας.

Θα σας έφτυνα στη μάπα ηλίθιοι συμπολίτες μου.
Από σήμερα όμως, όπως και χθες και προχθες θα συνεχίσω να παλεύω. Γιατί έχω παιδί. Γιατί είμαι οπαδός του κόμματος των πουλιών, των φαλαινών, της γης και του νερού.
Και γιατί θα ιδρύσω και τον Σ.ΚΑΤΑ.Τ.ΗΛ.
Σύλλογος Κατά Των Ηλιθίων.
Εσείς ποτίστε τα 3-4 γλαστράκια στο μπαλκόνι σας και τρέξτε μη χάσετε το Champions League.

Πολιτική κουβεντούλα (ή περιμένοντας την αυτοκριτική)

Επειδή, όντες με την μεγάλη ανένταχτη σιωπηλή πλειοψηφία, δεν κατείχαμε (ούτε κατέχουμε) θέσεις ευθύνης σε κανένα όργανο ουδενός πολιτικού κόμματος ή πολιτικής συνεργασίας κι επειδή, ως τέτοιοι, δεν έχουμε την πολυτέλεια της εκ των έσω πληροφόρησης, ας μας επιτραπεί να κάνουμε λίγια πολιτική από τα μπλογκ μας κι ας μας θυμούνται οι κατέχοντες τις παραπάνω θέσεις ευθύνης κάθε φορά που μας χρειάζονται (σικ). Εμείς εδώ θα είμαστε. Στον αγώνα. Από τα κάτω. Και αριστερά.

Στο προηγούμενο post κάπου (κι από κάποιους) παρερμηνεύτηκα. Όσο λοιπόν θα διαρκεί η αυτοκριτική, ας προσπαθήσω να εξηγήσω μερικά πράγματα.

1. Σε ότι αφορά τη ΡΟΖΑ ήμουν, νομίζω, σαφής. Η μόνη μου απορία σχετικά τόσο με την ανακοίνωσή της όσο και με την εν γένει πολιτική στάση της είναι μία και μοναδική : με δεδομένη την βαθειά ριζωμένη ριζοσπαστικά αριστερή της πεποίθηση, είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει καυτηριάσει ακόμα τα φαινόμενα "ηγεμονισμού" και "προσωποκεντρισμού" που ενέσκυψαν στον ΣΥΝ. Κι όποιος επιμένει να θέλει να ξεχωρίσει τον ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ επικαλούμενος φράσεις του στυλ "τι με νοιάζει εμένα τι κάνει ο ΣΥΝ στο εσωτερικό του, εγώ είμαι ΣΥΡΙΖΑ", τον παραπέμπω στην από 17.6.2009 τοποθέτηση του σ. Αλαβάνου στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν ο σ. Αλαβάνος είναι πλέον ο κακός διασπαστής, ο παιδοκτόνος, ο καπελωτής, αυτός που φορτώνεται σε ξένες πλάτες και άλλα τέτοια κινηματικά.

2. Παρότι ανένταχτος και έξω από παιχνιδάκια ηγεσίας, πιστεύω βαθειά μέσα μου πως ο μόνος τρόπος να ανατρέψεις το υπάρχον σύστημα (και σκηνικό) είναι να μπεις μέσα του, παίζοντας το παιχνίδι του με τους δικούς του κανόνες.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα ενταχθώ στις γραμμές των κρανοφόρων κουκουέδων και θα περιμένω την επανάσταση με το τελευταίας γενιάς κινητό και λαπτοπ στα χέρια μου.
Άρα, τα ποσοστά, οι εκλογές και η σοβαρή ανάλυσή τους είναι για μένα σημαντικότατα ζητήματα. Όπως επίσης και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να πείσεις, μέσω καθαρών και εφικτών πολιτικών προτάσεων και λύσεων. Αλλιώς, περνάμε την υπόλοιπη πολιτική ζωή μας έξω από υπουργεία, δημαρχεία και λοιπές δημόσιες υπηρεσίες κραδαίνοντας πανώ και διαμαρτυρόμενοι. Και τα "διαβολικά" και "κατάπτυστα" ΜΜΕ μας κολλούν τη ταμπέλα "κόμμα διαμαρτυρίας" και το βράδυ, γυρίζουμε στη θαλπωρή του μικρο (μέσο ή μεγάλο) αστικού μας περιβάλλοντος με σίγουρη και, κυρίως, ήσυχη κινηματική συνείδηση.

Άρα, πριν απ'όλα, αρχίζεις με το τι ακριβώς θέλεις. Κι όταν το βρεις, τότε μηχανεύεσαι τρόπους για να το πετύχεις.
Θέλετε ένα παράδειγμα;
Η μεγάλη νίκη της ριζοσπαστικής αριστεράς στο θέμα του Ελαιώνα. Ξέραμε τι θέλαμε και βρήκαμε τους σωστούς τρόπους να το διεκδικήσουμε. Πιστεύει κάποιος, ειλικρινά, πως ο πανέμορφος και σωστός αγώνας όλων των συντρόφων (ακτιβισμοί, δεντροφυτεύσεις, παραστάσεις στο δημοτικό συμβούλιο του Κακλαμάνη και τόσα άλλα) θα είχε από μόνος του αποτρέψει τα σχέδια των συνεταίρων Βωβού-Κακλαμάνη-Βγενόπουλου; Υπάρχει κάποιος, στ'αλήθεια, που να θεωρεί πως οιαδήποτε δικαστική ή άλλη αρχή θα είχε ευαισθητοποιηθεί με μόνα τα προηγούμενα;
Επαναλαμβάνω : βρήκαμε τι ακριβώς θέλαμε και χτυπήσαμε το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα. Προσπαθήσαμε, βέβαια, να βγάλουμε τα μάτια μας με κάτι ανοησίες για κορμοράνους και άλλα τέτοια φαιδρά, αλλά η νομική δουλειά (η άριστη νομική δουλειά) αλλά και η εν γένει επιστημονική έδωσε καρπούς.
Ο συνδυασμός της κινηματικής διεκδίκησης και της τεχνοκρατικής υποστήριξης είναι το ζητούμενο. Και πέτυχε. Και ο κόσμος το αγκάλιασε για έναν απλό λόγο : γιατί το κατάλαβε σύντροφοι. Γιατί είδε αποτέλεσμα. Εφικτή και καθαρή πρόταση και λύση. Γιατί, όσο κι αν μερικοί από μας δεν το αντιλαμβάνονται, ο κόσμος στον οποίο προσδοκούμε δεν είναι κατ'ανάγκην ούτε διανοούμενοι αλλ'ούτε και κατέχουν την (κατά τα άλλα) γοητευτικά πολύπλοκη αριστερή διαλεκτική.
Θέλει από μας λύσεις.

Θέλετε κι ένα αρνητικό παράδειγμα;
Οι θέσεις μας στο μεταναστευτικό και η ιστορία του αγίου παντελεήμονα. Εκεί που το ΛΑΟΣ (χωρίς αυτό να με ανησυχεί καθόλου) έπιασε ποσοστά ρεκόρ. Εκεί που η πλήρης ανεπάρκειά μας να πλησιάσουμε ΚΑΙ τους έλληνες κατοίκους, άφησε ελεύθερο το πεδίο στο ΛΑΟΣ να λαικίσει προτείνοντας (φασιστικές μεν αλλά) άμεσες λύσεις. Σε ανθρώπους που δεν ήταν αλλ'ούτε και είναι ρατσιστές σύντροφοι. Σε ανθρώπους μεροκαματιάρηδες, άνεργους, μικρο-αστούς και νοικοκυραίους. Ναι σύντροφοι, νοικοκυραίους. Μη σας τρομάζει η λέξη. Αποτελούν πάνω από το 75% του ελληνικού πληθυσμού. Και φαίνεται να μη μας αφορούν. Και αδιαφορούμε. Κι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αποκρυσταλλώσει άποψη για μας : ότι για μας υπάρχουν μόνο ενός είδους δικαιώματα αναφορικά με το μεταναστευτικό, αυτά των μεταναστών.
Υπάρχει άραγε στ'αλήθεια αυτή η ανισορροπία σύντροφοι; Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.
Τότε;
Φταίνε τα ΜΜΕ πάλι; Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ προσωπικά αρνούμαι να χώσω το κεφάλι μου στη βρώμικη άμμο του κάθε Πρετεντέρη και να αντλήσω -στρουθοκαμηλίζοντας- επιχειρήματα και δικαιολογίες. Σε τέτοια ερπετά δεν τους παραχωρώ ούτε καν αυτό το άλλοθι.
Αλλά έτσι είμαι εγώ.

(συνεχίζεται)

Δεν παραιτούνται από την ανασύνθεση της αριστεράς (ωραία)

Ανακοίνωση εξέδωσε η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ "ομάδα ΡΟΖΑ", σήμερα 20 Ιούνη 2009, με αφορμή την επικείμενη παραίτηση Αλαβάνου από την κοινοβουλευτική ομάδα αλλά και τις γελοιότητες περί συγκέντρωσης έξω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ τη Δευτέρα, με σκοπό (λέει) να αποτραπεί αυτή η παραίτηση.

Τρία τα σημεία στα οποία εστιάζει :

"1. Ο σ. Αλαβάνος πρέπει να ανακαλέσει την παραίτησή του γιατί συσκοτίζει τις αιτίες του αποτελέσματος των ευροεκλογών....απογοητεύει τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ...υπονομεύει το συλλογικό χαρακτήρα του εγχειρήματος της ενότητας της Αριστεράς."

Γιατί άραγε ο σ. Αλαβάνος συσκοτίζει τις αιτίες του αποτελέσματος των ευροεκλογών; Επειδή ορισμένοι βαυκαλίζονται να θεωρούν εαυτούς ως οι καθάριοι αλλά και αποκλειστικοί ερμηνευτές των αιτίων του αποτελέσματος των ευροεκλογών; Επειδή οι αιτίες, τις οποίες ήδη ανάφερε ο σ. Αλαβάνος, δεν συμπλέουν με τις απόψεις μας; Μήπως επειδή βιάστηκε να τις πει; Ή μήπως επειδή φωτογράφισε μερικές ιερές αγελάδες;
Έπειτα, με πόση βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως ο σ. Αλαβάνος απογοητεύει τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως με την ίδια που παραδεχτήκαμε όλοι πως η χαρισματική του παρουσία πρόσθεσε τουλάχιστον 2,5 μονάδες στα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές του 2007; Αλλά ξέχασα. Εμάς δεν μας ενδιαφέρουν τα ποσοστά. Μας ενδιαφέρει πρωτίστως να διατηρήσουμε ανέπαφη την διανοούμενη αριστερή διαλεκτική μας.
Υπονομευτής, τέλος, ο σ. Αλαβάνος; Και μάλιστα του συλλογικού χαρακτήρα του εγχειρήματος της ενότητας της Αριστεράς; Την οποία ενότητα εγγυάται ποιός; Οι δέκα τηλε-αστέρες που βγαίνουν εξ ονόματος του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ στα κανάλια κι ο καθένας εκφέρει κι από μία διαφορετική θέση;


"2. Θεωρούμε ότι για το ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μονόδρομο η αριστερή του πορεία..."

Τελικά αυτό το θέμα έχει αρχίσει να γίνεται διασκεδαστικό. Από το βράδυ της Κυριακής των ευροεκλογών, η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ αλλά και υποστηρικτές της μοιάζουν να έχουν ταμπουρωθεί στα μετερίζια μην τυχόν εμφανιστούν οι "εχθροί" της αριστερής πορείας. Ποιας αριστερής πορείας όμως και ποιους εχθρούς; Της αοριστολογίας; Της πανθομολογούμενης ανεπάρκειας παραγωγής αξιόπιστου πολιτικού λόγου και εφικτών λύσεων; Της επικοινωνιακής αναπαραγωγής τσιτάτων; Της σταδιακής αποδόμησης των κεκτημένων 2 χρόνων σε 6 μόλις μήνες;
Τι τελικά σημαίνει αριστερή πορεία σύντροφοι; Και ποιοί την υπονομεύουν;
Ανέλαβε μήπως κανείς εργολαβικά την αποκλειστικότητα της ερμηνείας της αριστερής πορείας και δεν το μάθαμε; Ή μήπως υπάρχουν μέσα στον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ κακοί σύντροφοι που επιθυμούν δεξιά πορεία; Για πείτε κανα όνομα να 'χουμε κι εμείς οι ανίδεοι ανένταχτοι στόχους να πετροβολούμε.


"...όχι εσωστρέφεια και οργανωτικές αντιπαραθέσεις, σύγκλιση σύμφωνα με τις υπάρχουσες αποφάσεις..."

Μάλιστα.
Εσωστρέφεια είναι όταν κάποιοι (με άκομψο και στα όρια του ανόητου τρόπο) ζητούν να αναθεωρηθούν οι λανθασμένες επιλογές τις ηγεσίας του ΣΥΝ που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη συρρίκνωση; Και δεν είναι όταν η ηγεσία του ΣΥΝ, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί προτάσσει την πλειοψηφία της (στο συνέδριο και στα κομματικά όργανα), προκαλώντας μάλιστα τον οποιονδήποτε να ζητήσει νέο συνέδριο;
Οργανωτικές αντιπαραθέσεις είναι όταν η μειοψηφία (έχοντας ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ δημοκρατικό δικαίωμα) ζητά αλλαγές στη δομή της στρατηγικής; Και δεν είναι όταν υποβιβάζεται στην τρίτη (άρα μη εκλέξιμη) θέση του ευροψηφοδελτίου ο πιο πετυχημένος ευροβουλευτής (κατά δημόσια ομολογία της ηγεσίας του ΣΥΝ);
Εμείς, σαν αριστεροί, άρα διαρκείς αμφισβητίες, φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να περιφέρουμε τις "υπάρχουσες αποφάσεις" σαν το ιερό βιβλίο; Δεν ρωτάμε και τις συνιστώσες να δούμε αν συμφωνούν μ'αυτές τις "υπάρχουσες αποφάσεις", όπως, για παράδειγμα, αν ο εκάστοτε πρόεδρος του ΣΥΝ πρέπει ex officio ή de jure να ηγείται και του ΣΥΡΙΖΑ;


"...Συνδιάσκεψη τον Οκτώβριο με αποκλειστικό θέμα τη "συριζοποίηση" του ΣΥΡΙΖΑ, την οργάνωσή του ως πολιτικού χώρου και την εκλογή συλλογικής ηγεσίας..."

Τείνω να αναφωνήσω "αμήν και πότε!" Αλλά πάλι, η διαλεκτική δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Άριστη η πρόθεση. Μένει μόνο να δούμε πόσοι ακριβώς μέσα στην "κυρίαρχη" συνιστώσα χαίρονται διαβάζοντας αυτή την πρόταση. Και, φυσικά, δεν αναφέρομαι στους "επάρατους" ανανεωτικούς...

Εν κατακλείδι : Εξ όσων μπορώ να γνωρίζω, η ομάδα ΡΟΖΑ είναι και γεωγραφικά αλλά και πολιτικο-κινηματικά ευκρινέστατα τοποθετημένη. Έχει θέσεις ξεκάθαρες, προσιτές αλλά και σημαντικά τεκμηριωμένες, πράγμα σπάνιο για τη σημερινή ριζοσπαστική αριστερά, όπου, δυστυχώς, η αοριστολογία φλερτάρει με την λανθασμένη κινηματική λογική και η αμπελοφιλοσοφία με αλλαζονική συμπεριφορά.
Μου είναι, λοιπόν, απορίας άξιο η κίνησή της να προτρέπει έναν αποδεδειγμένα μαχητή αριστερό ηγέτη να μην επιμείνει στην παραίτησή του, χρησιμοποιώντας όμως εξαιρετικά υποτιμητικούς και πάντως εντελώς αβάσιμους χαρακτηρισμούς για το άτομό του.
Φαίνεται όμως, ότι το να ξέρεις να διατυπώνεις σωστό πολιτικό λόγο δεν σε βοηθά πάντα να διαλέγεις και τους σωστούς συμμάχους.
Η συνέχεια επί της οθόνης.

ΥΓ : για το τρίτο σημείο της ανακοίνωσης, για την αντίθεση δηλαδή της ομάδας ΡΟΖΑ σχετικά με την επιχειρούμενη συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τον σ. Αλαβάνο, δεν έχω κάτι να πω και το προσυπογράφω στο σύνολό του.
Όποιοι επιμείνουν σ'αυτή τη γελοιότητα να έχουν υπόψη τους, ότι αυτοί που το αποφάσισαν και τους μανιπουλάρουν το τελευταίο που επιθυμούν είναι η παραμονή του σ. Αλαβάνου στις επάλξεις.
Καταλαβαίνει όποιος μπορεί, αναλύει όποιος θέλει.