Spanish Sahara

Πολλή καλημέρα σας φιλαράκια μου.

Σήμερις το νταλικόφωνο θ'ασχοληθεί με μια σχετικά νέα μπάντα από την ινγκλετέρα.

Λέω "σχετικά νέα" γιατί οι Foals σχηματίστηκαν στα 2005.

Πριν πάμε στα περαιτέρω, να σας πω εξαρχής, ότι εγώ δεν τους πολυγουστάρω. Το αφιερωματάκι το κάνω έπειτα από επιθυμία emailικών φίλων, οι οποίοι μου ζήτησαν λίγο από δαύτους.

Εμένα όμως, προσωπικά, αυτό το indie δεν με τρελαίνει ιδιαίτερα. Δεν το φτύνω, ούτε το πετάω. Απλά το βάζω λίγο στην άκρη και ασχολούμαι με άλλα.

Τι λέγαμε; Α, ναι.

Φκιάχτηκαν στα 2007, στην Οξφόρδη, από τύπους που παλιότερα συμμετείχαν σε διάφορα άλλα σχήματα. Αυτός που τους ίδρυσε είναι ο Andrew Mears (μέλος και των Youthmovies), ο οποίος όμως τους παράτησε, λίγο καιρό μετά, για ν'ασχοληθεί πιο σοβαρά με την άλλη του μπάντα.

Άτυπος frontman ανέλαβε ο Yannis Phillipakis (κιθάρα, φωνητικά, ντραμς), ο οποίος είναι και μισός έλληνας, από πατέρα. Τα υπόλοιπα μέλη είναι οι Jack Bevan (κρουστά), Jimmy Smith (κιθάρες, synthi, φωνητικά), Walter Gervers (μπάσο) και Edwin Gongreave (synthi, πλήκτρα και φωνητικά).

Στα 2006, με τον Mears στην σύνθεσή τους, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single (Try This On Your Piano/Look At My Furrows Of Worry).

Το πρώτο studio album (Antidotes) κυκλοφόρησε αρκετά αργότερα, στα 2008. Στο μεταξύ, κυκλοφορούσαν singles αλλά και 7'' singles.

Στα 2010 κυκλοφορούν το δεύτερο studio album τους (Total Life For Ever), το οποίο είναι μάλλον το καλύτερό τους (μέχρι σήμερα) κι'απ'το οποίο διαφαίνεται πλέον η κυριαρχία του Phillipakis πάνω στους υποδέλοιποι.

Το τρίτο (και τελευταίο μέχρι σήμερις) studio album τους (Holy Fire) κυκλοφόρησε στα 2013.

Στο μεταξύ, έχουν κυκλοφορήσει και 6 extended plays (EP), αλλά και ένα video από  live στο Royal Albert Hall του Λονδίνου (2013).

Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω. Ακολουθεί μία επιλογή που, σίγουρα, δεν θα είναι η καλύτερη, αφού είναι προσωπική και, σας το 'πα, δεν πολυγουστάρω. Αυτά που ακολουθούν είναι όσα ξεχώρισα.

The French Open

Olympic Airways

Heavy Water

Like Swimming

Black Gold

Spanish Sahara

This Orient

Miami

Inhaler

Everytime

Providence

Turn Blue

Το περιμέναμε τρία χρονάκια, έχοντας για δείγμα σύγκρισης το υπεροχότατον El Camino (2011).

Και, η αλήθεια είναι πως απογοητευτήκαμε κομμάτι.

Ακριβώς επειδής, με το προηγούμενο (έβδομο κατά σειρά) studio album τους, είχαν βάλει τον πήχυ πολύ ψηλά.

Το Turn Blue δεν είναι κακός δίσκος πάντως.

Είναι απλά κατώτερος του αναμενόμενου. Παραμένει όμως στη σειρά της πολύ καλής δουλειάς των Black Keys, στο δυνατό garage και την νοστιμότατη indie που μας έχουν συνηθίσει.

Η κυκλοφορία του είναι προγραμματισμένη για αύριο, Δευτέρα, 12 Μάη.

Εμείς όμως το ακούμε πρώτοι.

Κι'εδώ το κατεβάζει όποιος γουστάρει.

Και καλή μας Κυριακή.

Weight Of Love

In Time

Turn Blue

Fever 

Year In Review

Bullet In The Brain

It's Up To You Now

Waiting On Words

10 Lovers

In Our Prime

Gotta Get Away

Distant Rumble

Καλημέρα απεργο-απεργούλες μου.

Άλλη μία ιστορική 24ωρη απεργία σήμερα, απ'αυτές που κάνουν τις καρέκλες των κυβερνόντων να τρίζουν. αλλά μην ανυσηχείτε : αν δεν πέσει σήμερα η τρισκατάρατη, η επόμενη 24ωρη θα γίνει μετά τα Χριστούγεννα, με τάξη και ευπρέπεια.

Και πριν γαμοσταυρίσω πρωϊνιάτικα, πάμε στα της μουσικής.

Έχω ξαναπεί πως η americana είναι ένα περίεργο είδος μουσικής, το οποίο σπανίως "πιάνει" εκτός αμέρικας. Τούτος δω ο λεβέντης όμως, που σήμερα θέλω να σας γνωρίσω, αποτελεί μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις.

Τις καλές εξαιρέσεις, αφού η americana του είναι και γνήσια και πολύ καλή.

Γεννήθηκε Danny Polfliet, στα 1977, στο Middelburg της Ολλανδίας και στα 18 του βρέθηκε  στη Νέα Ορλεάνη, οδηγούμενος από την αγάπη του για την αμερικάνικη μουσική.

Εκεί, επέλεξε ν'αγοράσει μία από τις πιο περίεργα αμερικάνικες κιθάρες, την Gretsch Tennessean '67, κι'αυτό γιατί η αρχέγονη αυτή κιθάρα έχει έναν ήχο που παραπέμπει ευθέως στην παλιά καλή μουσική των λιβαδιών.

Στα 1999 φκιάνει την πρώτη του μπάντα, τους Till Dawn, με τους οποίους θα περιοδεύσει ανά την ολλανδία (και όχι μόνο). Στα 2002 υπογράφει το πρώτο δισκογραφικό του συμβόλαιο. Εκεί αλλάζει και το όνομά του σε Danny Vera.

Στα 2003 κυκλοφορεί το πρώτο studio album του (For The Light In Your Eyes), ενώ κάνει τις πρώτες υπερατλαντικές του εμφανίσεις, στο Nashville του Tennessee.

Μέχρι τα 2008 συνεχίζει να ηχογραφεί στην ολλανδία (άλλους 2 δίσκους), αλλά το σαράκι της αμερικής τον τρώει.

Έτσι, στα 2009, ηχογραφεί (στο Nashville) τον τέταρτο δίσκο του (Pink Flamingo), με τον οποίον καθιερώνεται και στο αμερικάνικο κοινό.

Τον Ιούλιο του 2013 ξαναμπαίνει στο studio και, μερικούς μήνες αργότερα, και συγκεκριμένα την 1 Νοέμβρη 2013, κυκλοφορεί το Distant Rumble, που σήμερα σας χαρίζω, και που είναι μακράν το καλύτερό του.

Είπα και πιο πάνω, πως η americana του είναι από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Ο τύπος φέρνει επικίνδυνα σε Roy Orbison, Elvis Presley και Chris Isaak μαζί. Χωρίς υπερβολές.

Κιθαρίστας από τους λίγους, πολύ καλή φωνή και τρομερός ρυθμός.

Άγνωστος στο ελλάντα, δυστυχώς, μιας και όσο κι αν έχω ψάξει, δεν έχω βρει δικούς του δίσκους.

Σκασίλα μας όμως και καλή μας ακρόαση.

Distant Rumble

The Devil's Son

Worm Out Man

One Shot

Jesus And The Outlaw

The Crows Were Talking

Utopia Won't Wait

Forever In My Heart

How The Dice Will Roll

Whisperin' Thoughts

Hold On To Me

Runnin' With My Boots

Till Death Do Us Part

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Pangaea

Καλή σας μέρα βροχοσταγόνες μου.

Σα να χαλάει  ο καιρός, πράγμα όχι και τόσο καλό. Θα ζήσουμε όμως (και) μ'αυτό.

Τρίτη του γιαραμπή σήμερις και η νταλίκα, πιστή στις παραδόσεις της, θα σας χαρίσει ένα ακόμα album από την σαγκά "αυτοί οι υπέροχοι newbies". Δισκάκι που δεν πρόκειται να βρείτε στα δισκοπωλεία της ψωροκώσταινας κλπ κλπ.

Μην τα ξαναλέμε.

Το λεπόν και που λέτε, το album λέγεται Pangaea και, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι η λατινομετάφραση του ελληνικού Πανγαία (ή Παγγαία). Και τι ήταν η Πανγαία (ή Παγγαία); Ήταν η σούπερ-ήπειρος, που υπήρχε στην Παλαιοζωική περίοδο (και στις αρχές της Μεσοζωικής) και που, στην ουσία, ήταν όλες οι γνωστές ήπειροι κολλημένες.

Και γιατί διάλεξαν αυτόν τον τίτλο οι The Anatomy Of Frank ;

Γιατί το σχέδιο αυτών των πιτσιρικάδων, από το Charlottesville της Virginia, είναι να ηχογραφήσουν από ένα album σε όλες τις ηπείρους. Άντε εσύ τώρα να καταλάβεις γιατί.

Εγώ να σας πω μόνο, ότι τα πιτσιρίκια βρέθηκαν στο πανεπιστήμιο, ταίριαξαν τις διάφορες μουσικές καταβολές τους κι'έφκιασαν μία υπέροχη indie/alternative μπάντα.

Ξεκίνησαν στα 2011, έπαιξαν μαζί κανά χρόνο και μετά σκορπίστηκαν στα 4 σημεία της γης, για να ψάξουν και να μάθουν διάφορα από τους παγκόσμιους ήχους.

Μετά, στις αρχές του 2013, ξανάσμιξαν και κυκλοφόρησαν αυτόν πάρα πολύ καλό πρώτο τους δίσκο.

Έπειτα ξεκίνησαν περιοδείες, και στο αμέρικα αλλά και στας ευρώπας.

Στην ελλάδα είναι άγνωστοι.

Όχι πια.

Saturday Morning

Mogwai Stole My Chord Progression

Bill Murray

Hey Satan! (I know where you live)

With Friends Like Me

Blurry Part. II (like Cobblestone)

Blurry Part. III (like insects dro)

Dirge (for Matt)

The Death Of A Fly

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Days Are Gone

Καλημέρα σαραγΛάκια μου.

Μετά τις κουλτουρο-αναρτήσεις, το νταλικόφωνο σήμερις κάνει ένα απ'αυτά που πολύ του αρέσει να κάνει : ν'ανακαλύπτει και να σας γνωρίζει (κατ'αποκλειστικότητα)  φρέσκο μουσικό αίμα.

Ιδίως όταν αξίζει τον κόπο.

Και τούτες δω οι δεσποσύνες το αξίζουν και με το παραπάνω.

Είναι οι Haim από το Los Angeles και ξεκίνησαν να παίζουν μαζί από τα 2006. Είναι τρεις αδελφές, η Este (1986), η Danielle (1989) και η Alana Haim (1991). Μαζί τους και ο Dash Hutton στα ντραμς.

Από μικρούλες άκουγαν κλασσικό rock και americana, εξαιτίας των υπερβολικά φιλόμουσων ροκάδων γονιών τους.

Ενώ ήταν ακόμα στο σχολείο, συμμετείχαν στην οικογενειακή μπάντα Rockinhaim, που έστησαν ο μπαμπάς και η μαμά και που έπαιζε διασκευές rock και folk συγκροτημάτων.

Στα 2006 αποφάσισαν να φκιάσουν τη δική τους μπάντα, μιας και είχαν ήδη έτοιμα δικά τους τραγούδια. Μόνο που, και λόγω ηλικίας, τα τραγούδια τους είχαν ενσωματώσει στην rock και αρκετά στοιχεία μοντέρνας RnB.

Ξεκίνησαν έτσι, παράλληλα με τις σπουδές τους, να συμμετέχουν σε συναυλίες άλλων (πιο γνωστών) μουσικών και, σιγά-σιγά, άρχισαν ν'αποκτούν δικό τους κοινό.

Τον Φλεβάρη του 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ΕΡ (Forever), το οποίο έτυχε πολύ καλής υποδοχής.

Μετά από μία πολύ καλή παρουσία στο South by South West φεστιβάλ, τον Μάρτη του ίδιου χρόνου, υπογράφουν με την Polygram αγγλίας, τον Ιούνη.

Έπειτα από αρκετές ακόμα εμφανίσεις (και μερικά βραβεία από δω κι'από κει) κλείστηκαν στα studios για την ηχογράφηση του πρώτου studio album τους. Το τελείωσαν φέτος τον Ιούνη, ονομάζεται Days Are Gone και θα κυκλοφορήσει στις 30 Σεπτέμβρη 2013.

Εμείς το ακούμε σε αποκλειστικότητα σήμερις.

Σε ότι με αφορά, τα κορίτσια είναι σούπερ. Τα τραγούδια τους είναι σα ν'ακούς Fleetwood Mac σε μοντέρνα διασκευή. Απίθανα μουσικά περάσματα, έξυπνοι στίχοι, πολύ καλά δεσίματα.

Αν δεν καβαλήσουν καλάμι, ή δεν το γυρίσουν στο χαβαλο-μοντέρνο, έχουν πολύ μέλλον.

Κρίνετε κι'εσείς

Falling

Forever

The Wire

If I Could Change Your Mind

Honey & I

Don't Save Me

Days Are Gone

My Song 5

So Slow

Let Me Go

Running If You Call My Name

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

The 1975

Καλημεροβδομάδα λουλουδάκια μου.

Την πρώτη μέρα, της πρώτης βδομάδας του Σεπτέμβρη, διάλεξαν οι The 1975 να κυκλοφορήσουν το πρώτο ομώνυμο studio album τους.

Η μπάντα αυτή είναι ολόφρεσκια.

Μας έρχονται από το Macclesfield, μι πόλη 50.000 περίπου ψυχών, δίπλα στο Manchester. Οι Matthew Healy (κιθάρες φωνητικά), Adam Hann (κιθάρες), Ross MacDonald (μπάσο) και George Daniel (ντραμς), συμμαθητές στο λύκειο, ξεκίνησαν να παίζουν μαζί στα 2002.

Μέχρι να κατασταλάξουν στο όνομα της μπάντας, για μια δεκαετία πέρασαν από διάφορα άλλα (φαιδρά και μη) όπως Drive Like I Do, Bigsleep ή Talkhouse.

Στο όνομά τους κατάληξαν στα 2012 και, όπως λένε οι ίδιοι, το πήραν από ένα βιβλίο beat ποιημάτων και, μάλιστα, από το οπισθόφυλλο, στο οποίο ήταν γραμμένο "1 June, The 1975).

Στα 2012 ήταν που, με το οριστικό όνομα, κυκλοφόρησαν και 4 EPs και άρχισαν να γίνονται γνωστοί.

Η μουσική τους είναι μία πολύ καλή indie με τίμια στοιχεία alternative. Ακόμα είναι φρέσκιοι για να κριθούν, αλλά, μέχρι τώρα, τα καταφέρνουν μια χαρά. Λέω εγώ.

Κι'αυτό βγαίνει από τούτο δω το πρώτο τους album.

Καλά δουλεμένη μουσικά μπάντα, με όσο πρέπει σκληρό ήχο και καλούς στίχους.

Μια καλή αρχή.

Δώστε τους προσοχή και θα τους παρακολουθούμε.

The 1975

The City

M.O.N.E.Y.

Chocolate

Sex

Talk!

An Encounter

Heart Out

Settle Down

Robbers

Girls

12

She Way Out

Menswear

Pressure

Is There Somebody Who Can Watch You

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Strange Range

Καλημέρα λουλουδάκια του αγρού.

Σήμερις είναι (μάλλον) το τελευταίο μουσικό ποστ της νταλίκας για αρκετό καιρό. Τουλάχιστον μέχρι το τέλος αυτού του μήνα.

Ο λόγος απλός : από την Δευτέρα, πρώτα ο γιαραμπής, η νταλίκα παρκάρει στο ΟΑΚΑ, όπου θα στηθεί φέτος το 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, το οποίο θα διαρκέσει 3 μέρες, 28-29-30.6.2013.

Οι προετοιμασίες όμως είναι πολλές. Γι'αυτό χρειάζεται κόσμος για να βοηθήσει στο στήσιμο.

Όσοι πιστοί προσέλθετε. Έχει μπόλικια δουλειά, αλλά έχει πολλά γέλια, πολλή συντροφικότητα και, κυρίως, απέραντη αλληλεγγύη. Και γνωρίζουμε και κόσμο. Το πιθανότερο είναι πως το νταλικόφωνο θα δημοσιεύσει μπόλικο φωτογραφικό ρεπορτάζ. Stay tuned.

Για σήμερις που λέτε, διάλεξα κάτι ολοκαίνουργιο, ολόφρεσκο και πάρα πολύ καλό.

Για όσους δεν έτυχε να τους ξέρετε, οι The City And Horses είναι ένα recording project από την Philadelphia. Recording project είναι συνήθως ένας μόνος του καλλιτέχνης, ο οποίος, για τις ανάγκες των ηχογραφήσεων μαζεύει διάφορους και παίζει μαζί τους.

Στην δικιά μας περίπτωση, ο μόνος του είναι ο Marc (κατά κόσμον Marc Cantone), μία τρομερή indie persona που, το κύριο επάγγελμά του είναι παραγωγός παιδικών ταινιών για την τηλεόραση. Στο project ο Marc παίζει τις κιθάρες και τα τραγουδάει.

Τα πρώτα του βήματα στην δισκογραφία τα έκανε στα 2009, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του LP (I Don't Want To Dream), το οποίο άρεσε πολύ για το καθαρό indie ύφος του, αλλά και γιατί το project ήταν πολύ τίμιο μουσικά.

Στα 2011 κυκλοφορεί το δεύτερο LP (We Will Never Be Discovered), με άλλη σύνθεση και, εμφανώς, λιγότερο καλό από το πρώτο. Παρόλα αυτά, η αρχή είχε γίνει και οι Horses είχε ήδη αποκτήσει φανατικούς.

Με το Strange Range, το τρίτο LP δηλαδή, ο Marc επανέρχεται δημήτριος. Πράγματι, πρόκειται για το καλύτερό του. Σ'αυτό ίσως να βοήθησε και η (εκ νέου) αλλαγή του lineup του project. Ίσως όμως και η ωριμότητα που αποκτιέται με τα χρόνια. Ότι και να 'ναι, πρόκειται για έναν πάρα πολύ όμορφο δίσκο.

Κυκλοφόρησε στο Αμέρικα προχθές, 18 Ιούνη 2013 και η νταλίκα σας το χαρίζει σε αποκλειστικότητα.

Να 'μαστε καλά και ραντεβού στο ΟΑΚΑ.

Whip

17

Pretty Pretty

I Have My Reasons

Strange Range

Re-Inking

All Of These Things

My Strange Ways

Cool Joe

Slave

Kawaii Dance

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Silence Yourself

Καλημέρα πασχαλίτσοι και πασχαλίτσες μου.
Το νταλικόφωνον, από αύριο, θα παραμείνει κλειστόν δι ολίγας ημέρας, ίνα εκτελεσθούν έργα επί του οδοστρώματος, εις τρόπον ώστε να επανέλθει δημήτριον.
Οπότε, χαλαρώνουμε, ξεκουραζόμαστε και τα λέμε πάλι γλήγορα.

Θα σας αφήσω με μία ακόμα αποκλειστικότητα, απ'αυτές που σας αρέσουν και που θα με στείλουν στης φυλακής τα σίδερα να παίζω μπιζ με τον Λάκη τον Γαβαλά.
Μία ομορφοτάτη αποκλειστικότητα.
Οι φαλλοκράτες ας προσπεράσουν, μιας και πρόκειται για μία μπάντα αποκλειστικά γυναικών, τις Savages.
Φκιάχτηκαν στα τέλη του 2011 στο Λονδίνο και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single, βασικά double A-side (Berlin/Husbands) τον Ιούνιο του 2012. Με την πρώτη, απέσπασαν πολύ καλές κριτικές, αφού παίζουν ένα θεσπέσιο indie-post punk, με σκοτεινό στίχο, βαριές κιθάρες και όμορφα τύμπανα.
Σιγά-σιγά άρχισαν να αποκτούν και κοινό, ενώ, τον ίδιο χρόνο, κυκλοφόρησαν και το πρώτο ΕΡ τους (I Am Here), το οποίο και έσκισε χασέδες.
Το lineup είναι Jehnny Beth (φωνητικά), Gemma Thompson (κιθάρα), Ayse Hassan (μπάσο) και Fay Milton (ντραμς).

Στις 7 του Μάη, την Τρίτη του Πάσχα δηλαδή, κυκλοφορεί το πρώτο studio album τους, το Silence Yourself, το οποίο εσείς ακούτε πρώτοι απ'όλους, σε ευρωπαϊκή αποκλειστικότητα.
Πανέμορφος δίσκος από μία μπάντα που σίγουρα θ'αφήσει εποχή.
Αυτά και καλή ξεκούραση σε όλους μας.
Σας φιλώ ρουφηχτά

Shut Up

I Am Here

City's Full

Strife

Waiting For A Sign

Dead Nature

She Will

No Face

Hit Me

Husbands

Marshal Dear

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Chasing Cars

Κι'αφού χθες πήραμε τη χαρά με τα φιλαράκια μου τους Indochine, επιστρέφουμε στην "κανονική ροή" του προγράμματός μας (καιρό ήθελα να το πω αυτούνο).

Αυτούς εδώ που βλέπετε από πάνω τους λένε Snow Patrol. Είναι Ιρλανδο-σκωτσέζοι και, μερικοί, βιάστηκαν να τους αποκαλέσουν τους νέους U2. Και λέω βιάστηκαν, γιατί αφενός δεν είναι νέοι στο κουρμπέτι και αφετέρου U2 δεν μπορεί να υπάρξουν δεύτεροι.
Από την άλλη, και να τα λέμε αυτά, όσοι έσπευσαν πριαπισμένοι να τους κολλήσουν ετικέτες, ήταν οι ίδιοι που για πολύ καιρό τους έθαβαν κανονικά (και με το νόμο).
Γι'αυτό, λέω εγώ, ας μας αρέσουν ή όχι, αλλά ας παραμείνουμε στα ευπρεπή όρια του λογικού. (κι'αυτό ήθελα καιρό να το πω).

Ξεκίνησαν στα 1994, σαν μια παρέα φίλων από το πανεπιστήμιο της Dundee στην Σκωτία. Στην αρχή ήταν μία καθαρά indie μπάντα, με περίεργο ήχο και δυσνόητους στίχους.
Το πρώτο τους EP (Strafighter Pilot) το κυκλοφόρησαν στα 1997, ενώ το πρώτο τους studio album (Songs For Polarbears) ένα χρόνο αργότερα, στα 1998.
Και πάτωσαν και τα δύο. Κυριολεκτικά. Όπως πάτωσε και το δεύτερο studio album τους (When It's All Over We Still Have To Clear Up) στα 2001.
Και πάτωσαν για δύο λόγους : πρώτον γιατί οι ανεξάρτητες δισκογραφικές (στις οποίες τα ηχογράφησαν) ήταν για τα μπάζα και δεύτερον γιατί οι "μουσικο-κριτικοί" (μη χέσω) θένε μπάντες από μεγάλες δισκογραφικές για να γλύψουν. Οι μικρές, βλέπετε, δεν τα σκάνε.
Και στα 2002 γίνεται ένα θαύμα, τους προσέχει ένας σκάουτερ της Polydor και τους υπογράφει το πολυπόθητο συμβόλαιο.
Και στα 2003, με το τρίτο τους album Final Straw κερδίζουν αυτό που άξιζαν απ'την αρχή. Την αναγνώριση. Γιατί πράγματι την άξιζαν απ'την αρχή, όσο κι'αν θάφτηκαν μεθοδικά από τους "γνώστες".
Κι'από τότες, ενώ άλλαξαν και λίγο το μουσικό τους στυλ και πρόσθεσαν μπόλικια alternative, δίσκο βγάζουν και πλατίνα γίνεται.
Και ναι, ο Bono τους πήρε υπό την προστασία του, και ναι, έχουν καταφέρει να παραμερίσουν τους U2 τρεις συνεχόμενες χρονιές σαν το δημοφιλέστερο γκρουπ της Ιρλανδίας, και ναι, εκτός από τις μπόλικες τουρνέ τους, στα 2009-2010 ήταν το βασικό support group στην 360 Tour των U2.
Και έτσι τους είδαμε και στην Αθήνα (ΟΑΚΑ 3.9.2010) και μας μάγεψαν στην κυριολεξία.

Από την ίδρυσή τους, μέχρι σήμερις, έχουν κυκλοφορήσει 6 studio albums (με το τελευταίο Fallen Empires στα 2011), 4 EPs και 1 compilation. Και συνεχίζουν ακάθεκτοι, με μερικές αλλαγές στο lineup τους.

Η νταλίκα αγαπάει και παρακολουθεί στενά Snow Patrol.
Σήμερις τους αφιερώνει την ανάρτηση, με χρονολογική σειρά και, παρότι έχω συμπεριλάβει και κανά δυο τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο τους, τούτος θ'αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχούς αφιέρωσης σύντομα (και αυτό ήθελα καιρό να το πω).

Starfighter Pilot

Little Hide

Limited Edition

Raze the City

Ask Me How I Am

Making Enemies

If I'd Found The Right Words To Say

Firelight

How To Be Dead

Chocolate

Tiny Little Fractures

Chasing Cars

Open Your Eyes

Finish Line

Lifeboats

Set Down Your Glass

Disaster Button

Warflower

Καλημέρα χιονομπάλες μου αγαπημένες.
Όπως πάμε προς το τέλος της πρώτης γεμάτης βδομάδας του 2013, σήμερα θέλω να σας μιλήσω για δύο πράγματα που χάθηκαν. Ένα πολύ όμορφο κι'ένα αδιάφορο. Και την υποκείμενη σχέση ανάμεσά τους.
Όχι ρε. Δεν έχω πιεί. Φιλοσοφώ απλά.

Πάμε πρώτα στο αδιάφορο, που δεν είναι άλλο από την πρόβλεψη για καταστροφή του κόσμου, σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και άλλα τέτοια χαρωπά, όπως τα είχε (λέει) προβλέψει το ημερολόγιο των Mayas. Πέρασε και δεν κόλλησε. Για όσους όμως βλέπουν πιο κει από τη μύτη τους (και πίσω από τις λέξεις και τις ειδήσεις), υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον αναφορικά με το ημερολόγιο των Mayas. Πράγματι, υπάρχει (ή μάλλον υπήρξε) ο κύριος José Arguelles (1939-2011), αμερικάνος συγγραφέας και μεγάλος καλλιτέχνης (δίδυμος αδελφός του ποιητή Ivan Arguelles). Που εκτός από το σημαντικότατο διδακτικό του έργο (ως ζωγράφος και σε πολλά και ξακουστά πανεπιστήμια), ήταν και ακτιβιστής της γης, δημιουργός των Planet art Network και Law Of Time. Παράλληλα, στα 1987 κυκλοφόρησε ένα απίθανο βιβλίο, το The Mayan Factor : Path Beyond Technology, μέσα στο οποίο, ο Arguelles αναζητά τους γενετικούς κώδικες και την "γαλαξιακή σύγκλιση" μέσα από ένα πολύπλοκο αριθμολογικό σύστημα, το οποίο συνδυάζει στοιχεία από το προ-κολομβιανό ημερολόγιο των Mayas και το I Ching (古文經 , ένα από τα αρχαιότερα κινέζικα κείμενα), αλλά και άλλες εσωτεριστικές επιρροές. Ένα εξαιρετικό βιβλίο που, όποιος ενδιαφέρεται και την παλεύει με τα αγγλικά, τον συμβουλεύω να το βρει και να το διαβάσει.

Και μ'ένα πανέμορφο φόλοου-απ (που λέμε στο Λασίθι) πάμε στο πολύ όμορφο που, όμως, χάθηκε κι'αυτό πρόωρα.
Στους The Mayan Factor, σε μία μαγική (στην κυριολεξία) μπάντα από την Βαλτιμόρη που, άγνωστη σε μας, πρόλαβε και μας χάρισε πολύ μεγάλες μουσικές στιγμές. Έναν απίθανο συνδυασμό progressive rock με indie-folk προσθήκες, μια μουσική με το Μ κεφαλαίο.
Ξεκίνησαν στα 2002 και η σύνθεσή τους ήταν οι Ray-Ray στα φωνητικά και την ακουστική κιθάρα, Johnny στην κιθάρα, Kevin στο μπάσο, Danny στα ντραμς και Chuck στα περκάσιονς.
Το πρώτο τους studio album (Lake' Ch - 2003) ήταν και το καλύτερό τους, μιας και το δεύτερο (44 - 2004) ήταν σαφώς στραμμένο προς την "εμπορικότητα", χωρίς όμως να είναι καθόλου κακό.
Μετά, και για πέντε περίπου χρόνια, η μπάντα σταμάτησε να ηχογραφεί, για διάφορους λόγους, αλλά περιόδευε το αμέρικα.
Στα 2009 όμως, κι'ενώ ήταν στο studio για νέα κομμάτια, μια υπερβολική δόση ηρωϊνης έστειλε στα θυμαράκια τον τραγουδιστή τους Ray-Ray και οι υπόλοιποι αποφάσισαν να το σταματήσουν. Προσωρινά ή οριστικά, θα δείξει.
Υπήρχαν όμως ήδη έτοιμα μερικά διαμαντάκια, που θα ήταν κρίμα να μείνουν στο συρτάρι. Έτσι, ξαναμπήκαν στο studio και ηχογράφησαν τα κομμάτια, προσθέτοντας τη φωνή του αδικοχαμένου φίλου τους. Το αποτέλεσμα ήταν ένας τρίτος δίσκος, το Yesterday's Son, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2012.

Σας το 'πα και πιο πάνω, πρόκειται για εξαιρετική μπάντα, που θα μπορούσε να πάει πολύ μακρυά. Μπορεί και να πάει, αν αποφασίσουν να συνεχίσουν, αν και δύσκολο, αφού η ψυχή τους ήταν ο σχωρεμένος. Θα δείξει.
Κι'επειδής η νταλίκα λατρεύει, σας χαρίζει σήμερα ένα δείγμα δουλειάς τους, σε χρονολογική σειρά, για να καταλάβετε τι εννοώ. Τα 4 τελευταία τραγούδια είναι από τον τελευταίο τους δίσκο, όπου έχει γίνει ψηφιακό remix της φωνής του Ray-Ray με τα όργανα.

Warflower

Nothing Really

Forplay

Going To Pieces

Terrorist

Propaganda

Yesterda's Son

A Red Gone Blue

Self Storage

Preacher's Daughter

Dormant

Parabellum

Dead Leaves

Miracle Temple

Καλημέρα λουλούδια μου.
Συνεχίζοντας τις αποκλειστικότητες, που μόνο στο νταλικόφωνο βρίσκετε κι'ακούτε πριν απ'όλους τους άλλους, σήμερα θέλω να σας μιλήσω για κάποιους υπέροχους νέους (και άγνωστους ακόμα στους πολλούς) μουσικούς.
Το όνομά τους είναι Mount Moriah και, για όσους θεωρούν τη θρησκεία όπιο του λαού (και άρα δεν ασχολούνται), το Moriah είναι το βουνό όπου, σύμφωνα με τη Γέννεση, έγινε η θυσία του Ισαάκ.

Η μπάντα φκιάχτηκε στα 2009 από δύο φιλαράκια, την Heather McEntire και τον Jenks Miller, σαν προϊόν της μεγάλης τους αγάπης για το folk και τους ήχους της πατρίδας τους, της Βόρειας Καρολίνας.
Το περίεργο της ιστορίας είναι πως, αν και λάτρεις της indie και της folk, και οι δύο έπαιζαν πριν σε μπάντες εντελώς αντίθετου μουσικού ύφους και προσανατολισμού : η μεν McEntire στους Bellafea (post punk), ο δε Miller στους Horseback (psych metal). Τα ύστερα του κόσμου δηλαδής.
Τους κέρδισε όμως η folk και, μάλιστα, ένα είδος που οι ίδιοι φαίνεται να ξεκινούν, κάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε neo-traditional indie-folk, ένα κράμα δηλαδή indie (με μπόλικα rock μπολιάσματα) και καθαρής νότιας folk.
Το αποτέλεσμα είναι χάρμα αυτιών. Χωρίς πλάκα. Πρόκειται για μπάντα που θα πάει σίγουρα μπροστά, αν δεν καβαλήσουν καλάμι. Εξαιρετικά καθαρός ήχος, θαυμάσιες ενορχηστρώσεις και υπέροχη η φωνή της McEntire.

Το πρώτο τους ΕΡ το κυκλοφόρησαν στα 2009 (The Letting Go) και ακολούθησε το πρώτο τους studio album (Mount Moriah) στα 2011.
Τον Σεπτέμβρη του 2012 υπέγραψαν τελικά συμβόλαιο με την γνωστή indie εταιρία Merge και μπόρεσαν έτσι να επανακυκλοφορήσουν (Οκτώβρης 2012) το πρώτο τους studio album και, έτσι να τους γνωρίσει ο κόσμος (και ο δούλος σας).

Σήμερα, η νταλίκα είναι πολύ περήφανη να σας χαρίσει το δεύτερο ολοκαίνουργιο studio album της μπάντας, το Miracle Temple.
Και σας το χαρίζει σε παγκόσμια πρώτη, αφού έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στα τέλη του Φλεβάρη του 2013.
Και είναι ακόμα πιο χαρούμενη, γιατί πρόκειται για ένα καταπληκτικό album. Χτυπήσαμε φλέβα χρυσού λατρεμένοι με τούτους δω. Να μου το θυμηθείτε.

Younger Days

Bright Lights

Eureka Springs

I Built A Town 

White Sands

Connecticut To Carolina

Rosemary

Swannanoa

Miracle Temple Holiness

Union Street Bridge

Those Girls

Telling The Hour

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Subterranean Homesick Blues (indie)

Καλημέρα με το δεύτερο δωράκι μου για σας λατρεμένοι.
Από την ίδια σειρά με το προηγούμενο, αλλά ένα χρόνο πριν.

Εδώ ο Jim Sampas καταπιάνεται με τον Bob Dylan της καρδιάς μας, μ'έναν εξίσου μαγικό τρόπο.
Μαζεύει διάφορες μπάντες (αλλά και σόλο καλλιτέχνες), στην πλειοψηφία indie, και τους ζητάει να διακευάσουν ιστορικά - θρυλικά κομμάτια Dylan, folk διαμάντια που φκιάχτηκαν 10 και 20 χρόνια πριν αυτοί γεννηθούν.
Θ'ακούσετε πάρα πολύ καλές διασκευές, ίσως ο καλύτερος cover δίσκος για τον Dylan.
 Ο πλήρης τίτλος του : Subterranean Homesick Blues: A Tribute to Bob Dylan’s ‘Bringing It All Back Home’

Ο δίσκος είναι κατά 99% acoustic. Κι'αυτό γιατί τα folk του Dylan σπάνια μπορούν ν'αποδωθούν με ηλιχτρικό ήχο, εκτός αν είσαι ο Bob Dylan.
Ο Sampas όμως το πήγε λίγο πιο πέρα το πράμα.
Έτσι, εκτός του δίσκου αυτού καθαυτού, υπάρχουν και μερικά bonus τραγούδια, σε ήχο ηλεχτρικό που, στην ουσία πρόκειται για outtakes από τα studios ηχογράφησης.
Αυτά σας τα χαρίζω παρακάτω, μόνα τους, για να καταλάβετε τη διαφορά. Όσοι ενδιαφέρεστε δηλαδής.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στο αμέρικα στις 2 Οκτώβρη του 2010 και μην μπείτε στον κόπο να τον ψάξετε στα δικά μας δισκοπωλεία.

Peter Moren - Subterranean Homesick Blues

Ane Brun - She Belongs To Me

Castanets - Maggie's Farm

Mirah - Love Minus Zero/No Limit

The Morning Benders - Outlaw Blues

Julie Doiron - On The Road Again

Asobi Seksu - Bob Dylan's 115th Dream

The Helio Sequence - Mr Tambourine Man

DM Smith - Gates Of Eden

Franz Nicolay - It's Alright Ma (i'm only bleeding) 

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Bonus Tracks

J.Tillman - If You Gotta Go, Go Now
Sea Wolf - Sitting on a Barbed-Wire Fence
Denison Witmer - I’ll Keep It With Mine
Laura Veirs - Mama, You Been on My Mind
William Fitzsimmons - Farewell Angelina
Will Dailey - California

 

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Paint It Black (alt country)

Η βδομάδα τούτη θα ξεκινήσει με δύο δώρα "προ-χριστουγεννιάτικα" λατρείες.
Όσοι ψάχνονται στη μουσική, θα καταλάβουν. Οι υπόλοιποι, ας απολαύσουν απλά.
Το πρώτο δωράκι είναι για τον Χρίστο τον Χαραλαμπόπουλο, τον Χριστάρα της καρδιάς μας, ο οποίος, σε μια εκπομπή του (Κυριακές 12-2 στον sport-fm 94.6), μου θύμισε αυτόν τον δίσκο, έναν από τους πολυτιμότερους της συλλογής μου.
Ταιριάζει και με τα 50 χρόνια των Rolling Stones, που γιορτάζονται φέτος.

Η ιστορία του Paint It Black - An Alt Country Tribute To The Rolling Stones ξεκινάει από τις 19 Σεπτέμβρη του 1973, στο δωμάτιο 8 ενός μοτέλ στο Joshua Tree της California. Είναι μια περιοχή, στην καλιφορνέζικη έρημο, όπου μαζεύονταν διάφοροι και ανακάτευαν ηρωϊνη, μυσταγωγικές τελετές και μουσική. Σ'αυτό το δωμάτιο όμως, στην παραπάνω ημερομηνία, βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ο Gram Parsons, ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς της alt country, της μουσικής δηλαδή που ανακατεύει την παραδοσιακή country με την indie και την alternative. Για όσους δεν θυμούνται, ο Parsons ήταν μέλος των Byrds αλλά και των Burrito Brothers. Αλλά και κολλητός του Keith Richards, του οποίου είχε επηρεάσει το μουσικό στυλ.
Η αφορμή του δίσκου ήταν ένα κομμάτι των Stones, το Before They Make Me Run, ένα απόλυτα σαρκαστικό κομμάτι, που έγραψε στα 1977 ο Richards, με αφορμή τη σύλληψή του για κατοχή ηρωϊνης, στο Τορόντο στα 1977. Για όποιον ενδιαφέρεται, το κομμάτι βρίσκεται στο album τους Some Girls (1978).
Ο παραγωγός του δίσκου, Jim Sampas (τον οποίον θα βρούμε και στο αυριανό δεύτερο δωράκι), εκτός από φιλαράκι του Richards, είναι και μανιώδης υποστηρικτής της south μουσικής, του αρέσει να σπρώχνει νέες μπάντες και, κυρίως, του αρέσουν τα tributes.
Σκέφτηκε λοιπόν, με αφορμή τις παραπάνω ιστορίες, να συγκεντρώσει άγνωστες ή λιγότερο γνωστές μπάντες και να τους ζητήσει την άποψή τους πάνω σε κλασσικά διαμάντια των Stones, υπό την αυστηρή εποπτεία του Keith της καρδιάς μας.

Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που ακούτε σήμερα. Οι Rolling Stones όπως παίζονται νότια της Arizona κι'όσο πάει. Που κυκλοφόρησε τον Μάη του 2011.

Κι' όπως θα 'λεγε και κάποιος ποιητής, "...ο δίσκος αυτός είναι ένα ταξίδι από το Indio μέχρι το Twenty-Nine Palms με μία στάση για να τραβήξεις φωτογραφίες του Joshua Tree Inn (σ.σ. του μοτέλ όπου αυτοκτόνησε ο Parsons)..."
Καλημέρα και καλή βδομάδα.

Great Lake Swimmers - Before They Make Me Run

Matthew Ryan - Street Of Love

Cowboy Junkies - Moonlight Mile

Hem - You Can't Always Get What You Want

Everest - Sweet Virginia

The Bittersweets - Loving Cup

Giant Sand - Jumpin' Jack Flash

Lee Harvey Osmond and Mary Gauthier - Dear Doctor

Over The Rhine - Waiting On A Friend

The Handsome Family - Faraway Eyes

Tom and Frayed - Blue Mountain

Brian Ritchey - Paint It Black

Neal McCarthy and Ivo Matos - Wild Horses

Barbara Kessler - You Got Thw Silver

Anders Parker - Coming Down Again

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Take The Kids Off Broadway

Καλημέρα.
Στη σειρά μας "δεν άκουσα, πως είπατε, ορίστε; συγγνώμη κύριε, ποιός είστε;" η νταλίκα σήμερις, χαρούμενη όπως πάντα ν'ανακαλύπτει και προμοτάρει ταλέντα, σας παρουσιάζει τους Foxygen.
Μια ολοκαίνουργια indie μπάντα, για την ακρίβεια ντουέτο (Jonathan Rado και Sam France), που ναι μεν φκιάχτηκε στα 2005 στο Westlake Village της California, αλλά που κυκλοφόρησε την πρώτη studio δουλειά της μόλις τον Ιούλιο φέτος, τούτον δω τον υπεροχότατο δίσκο, το Take The Kids Off Broadway (24.7.2012). Και τούτο γιατί τα παιδιά πήγαιναν ακόμα λύκειο όταν αποφάσισαν πως θένε να παίξουν μουσική.
Εξαιρετικά λιτό, άρα όμορφο, indie, με πολύ πολύ μελωδικές συνθέσεις, ωραίες κιθάρες και φωνητικά που θυμίζουν κάτι από Mick Jagger και Michael Hutchence (1960-1997), τον αδικοχαμένο πρόωρα τραγουδιστή των INXS.
Επειδής όμως, και κατά τα φαινόμενα, η μπάντα είχε μαζέψει μπόλικο υλικό, πέντε μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου, ετοιμάζουν δεύτερο studio album, που τον λιτό και μετριόφρωνα τίτλο We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace and Magic, που έχει προβλεφθεί να κυκλοφορήσει στις 22 Γενάρη του 2013.

Επειδής λοιπόν, η νταλίκα ψάχνεται ολημερίς κι'όλονυχτίς, κι'επειδής σας έχω κακομάθει, σήμερα, εκτός από το πρώτο τους album, κατάφερα να εξασφαλίσω και τα 4 πρώτα outtakes του δίσκου που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον Γενάρη. Που, στην ουσία, είναι 3, αφού το Shuggie το κυκλοφόρησαν φέτος τον Οκτώβρη, σαν το πρώτο single του δίσκου.
Η νταλίκα συνιστά Foxygen ανεπιφύλαχτα.

Make It Known

Take The Kids Off Broadway

Teenage Alien Blues

Waitin' 4 U

Why Did I Get Married?

Middle School Dance (Song For Richard Swift)

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Outtakes from
We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace and Magic

No Destruction
San Francisco
Shuggie
Oh Yeah

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Anna Calvi

Καλημέρα λουλούδια μου.
Σήμερα και αύριο θέλω να σας μιλήσω για δύο τσούπρες. Νέες και φρέσκιες. Όμορφες και εξαιρετικά ταλαντούχες.
Αρχίζω με την πιο μεγάλη σε ηλικία.

Γεννήθηκε Anna Margaret Michelle Calvi στα 1980 σ'ένα λονδρέζικο προάστιο (Twickenham) από μπαμπά ιταλό και μαμά αγγλίδα. Τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της τα πέρασε στα νοσοκομεία, πράγμα που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και τον χαρακτήρα της αλλά και το πάθος της για τη μουσική.
Τα μουσικά της ακούσματα, από πολύ μικρή, ήταν ένας υπέροχος αχταρμάς, που ξεκινούσε από Captain Beefheart και Rolling Stones μέχρι την μεγάλη αγάπη του πατέρα της, την Μαρία Κάλλας.
Στα 6 της έπιασε το πρώτο της βιολί και στα 8 της την πρώτη της κιθάρα.
Στα 10 της ζήτησε (και της πήραν) ένα τεράστιο διπλό κασετόφωνο με karaoke και άρχισε να ηχογραφεί δικά της πράγματα.
Στα 13 της διασκεύαζε ήδη Jimmi Hendrix. Έτσι απλά.
Παρότι ήθελε να σπουδάσει Τέχνη, την κέρδισε τελικά η μουσική και σπούδασε στο ξακουστό Southampton University, απ'όπου αποφοίτησε με επαίνους, στα 2003, στο βιολί και την κιθάρα.
Για πολλά χρόνια δεν ήθελε να τραγουδήσει. Κι'όσο δεν ήθελε να τραγουδήσει, τόσο τελειοποίησε το παίξιμο κιθάρας. Τραγούδησε για πρώτη φορά, όπως μα λέει η ίδια, στα 28 της, έπειτα από ατελείωτες μέρες κλεισμένη σ'ένα δωμάτιο, όπου τραγουδούσε Piaf και Nina Simone.

Αφού έφκιασε μερικές μπάντες και κυκλοφόρησε κι'ένα single (New York) που ποτέ δεν εμφανίστηκε πουθενά, συνάντησε τους Mally Harpaz (multi οργανοπαίχτη) και Daniel Maiden-Wood (ντράμερ), με τους οποίους συνεχίζει και μέχρι σήμερα. Τότε είναι που έκοψε τα πολλά ονόματα και καθιερωσε το Anna Calvi.
Σ'ένα gig τους, τράβηξε την προσοχή του παραγωγού της Domino Records, Bill Ryder-Jones, ο οποίος όχι μόνο την πείθει να υπογράψει το πρώτο της συμβόλαιο, αλλά γίνεται στην ουσία ο μέντοράς της, θεωρώντας της σαν "...το μεγαλύτερο πράγμα μετά την Patti Smith...".

Εγώ μεγάλη μπουκιά (τι μεγάλη δηλαδή, γατοκέφαλο ολόκληρο) τρώω, αλλά μεγάλη κουβέντα δε λέω. Ειδικά όταν πάμε να συγκρίνουμε μια πρωτοεμφανιζόμενη μ'ένα μουσικό τέρας όπως η Patti της καρδιάς μας και των νιάτων μας.
Από την άλλη όμως, η κοπελιά είναι φοβερή μουσικός. Κι'όταν αυτό το λέει ο Brian Eno, ο οποίος και την υποστηρίζει σε βαθμό να παίζει και στον δίσκο της, έχει τη σημασία του.
Από τα 2009 ξεκινάει να παίζει σαν support με μεγάλους και σπουδαίους : Johnny Flynn, Arctic Monkeys μέχρι και με το Νίκο τον Σπηλιά (μλιαξ) σαν Grinderman.

Και τον Γενάρη του 2011 κυκλοφορεί το πρώτο studio album της : το Anna Calvi που σήμερα σας χαρίζω. Και που είναι πάρα πολύ καλό. Και που συνδυάζει την indie με το alternative και τις ντύνει με μια όμορφη φωνή. Patti Smith δεν είναι, γιατί μόλις ο γιαραμπής έκανε την Patti Smith έσπασε μετά το καλούπι. Αλλά είναι καλή.
Δώστε βάση.

Rider To The Sea

No More Words

Desire

Suzzanne And I

First We Kiss

The Devil

Blackout

I'll Be Your Man

Morning Light

Love Won't Be Leaving

An End Has A Start

Μπορεί κάτι εμπορικό να είναι και ποιοτικό ταυτόχρονα;
Ανάλογα το εμπορικό.
Συνήθως το εμπορικό είναι το αντίθετο του ποιοτικού και τούμπαλιν.
Αλλά είπαμε. Ανάλογα.

Ένα από τα "ανάλογα" είναι και τούτοι δω οι μάγκες.
Οι The Editors.
Μία σχετικά νέα εγγλέζικια μπάντα, αφού φκιάχτηκε στα 2002 στο Μπέρμπιγχαμ.
Στην αρχή το ξεκίνησαν με post-punk με δόσεις alternative, μέχρι που το γύρισαν σ'ένα πολύ περίεργο (αλλά όμορφο) indie που, επειδή τελικά τους πήγαινε πολύ, το κρατάνε μέχρι τα σήμερις.
Και είναι στ'αλήθεια πολύ καλοί σ'αυτό που κάνουν.
Έχουν στο ενεργητικό τους τρία (όλα κι'όλα) studio albums, από τα οποία τα δύο έγιναν πλατινένια μέσα σε ένα μήνα από την κυκλοφορία τους, ενώ το τελευταίο τους (In This Light and on This Evening - 2009) σκαρφάλωσε στο #1 του UK Album Chart μέσα σε τρεις μέρες.
Άρα, εμπορικότατοι.
Αλλά δώστε τους λίγια προσοχή.
Αυτόν τον καιρό είναι στο studio για το 4ο studio album τους.
Και πάλι ξέχασα να πω καλημέρα.

Munich

Fall

Camera

Open Your Arms

Blood

Smokers Outside The Hospital Doors

The Weight Of The World

Spiders

An End Has A Start

Push Your Head Towards The Air

A Life As A Ghost

The Boxer

The Big Exit

 Papillon

Halcyon

Καλημέρα μπουμπούκια μου.
Και μετά τις ελληνικούρες (που πολύ σας άρεσαν, το ξέρω), η νταλίκα επιστρέφει στις αποκλειστικότητες που τόσο λατρεύουμε να 'χουμε.

Την Ellie Goulding, πάω στοίχημα, οι περισσότεροι δεν την ξέρετε. Όχι δηλαδής πως θα 'πρεπε, αλλά νταξ, ότι δεν ξέρουμε, καλό είναι να το μαθαίνουμε. Ειδικά αν αξίζει τον κόπο. Και (πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη) η δεσποσύνη το αξίζει.

Γεννήθηκε στις 30 Δεκέμβρη του 1986 σ'ένα χωριουδάκι  (Lyonshall) κοντά στο Kington του Χερφορντσέϊρ (στα αγγλο-ουαλικά σύνορα), από μαμά υπάλληλο σε σούπερ μάρκετ και μπαμπά υπεργολάβο.
Από τα 9 της άρχισε να παίζει πιάνο και κλαρίνο, στα 14 της όμως την κέρδισε η κιθάρα. Μ'αυτήν άρχισε να γράφει τα πρώτα της τραγούδια, ενώ, στα 15της, κέρδισε και τον πρώτο της διαγωνισμό.
Ξεκίνησε σπουδές πολιτικής οικονομίας και αγγλικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο του Kent, αλλά, δύο χρόνια μετά, τα παράτησε για ν'αφοσιωθεί στη μουσική.
Όσο φοιτούσε στο Kent, ήρθε σε επαφή με την electronica, επηρρεάστηκε και δημιούργησε τον δικό της προσωπικό ήχο, έναν dream pop ήχο με πάρα πολλά στοιχεία indie.
Πριν κυκλοφορήσει το πρώτο studio album της (Lights - 2010), η Goulding είχε ήδη κερδίσει το BBC Sound of 2010, με το πρώτο της single, Under The Sheets (2009).
Ο πρώτος της δίσκος ξεκίνησε απευθείας στο #1 του UK Albums Chart, ενώ έκανε την Goulding την δεύτερη αγγλίδα που κέρδισε ταυτόχρονα το ετήσιο BBC Sound of... και το βραβείο των κριτικών του Brit Awards. Για όσους δεν θυμούνται, η πρώτη ήταν η Adele στα 2008.

Την ερχόμενη Δευτέρα 8 Οκτώβρη, κυκλοφορεί το δεύτερο studio album της με τίτλο δανεισμένο από την ελληνική μυθολογία.
Το Halcyon αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Όπως το περιέγραψε η ίδια, στις αρχές του 2012, "...θα είναι ένα πιο dark, πιο περίεργο album. Αλλά σίγουρα και πιο συναισθηματικό..."
Αν έχει δίκιο, θα κριθεί από την ακρόαση.
Των άλλων στις 8 Οκτώβρη.
Εσάς λατρεμένοι μου, σήμερα.
Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, όλος ο δίσκος.

Don't Say A Word

My Blood

Anything Could Happen

Only You

Halcyon

Figure 8

Joy

Hanging On

Explosions

I Know You Care

Atlantis

Dead In The Water

Algiers

Τώρα εσείς θα θέτε κείμενα και πληροφορίες.
Αλλά μπα...

Τα έχουμε γράψει και ξαναγράψει γι'αυτούς τους θρύλους της ερήμου και της γνήσιας και ανέρωτης americana/tex-mex μουσικής.
Και στις 11 του Σεπτέμβρη, οι Calexico κυκλοφόρησαν το έβδομο studio album τους.
Ένας δίσκος μπουκιά και συγχώριο αδέλφια.

Γεμάτος καπνό από καρυδιά που καίγεται και μυρουδιές από κάκτους saguaro, γεμάτο έρημο, σκορπιούς και πατημασιές από μπότες τεξάνικες και χειροποίητες.
Όπως σε όλα τα προηγούμενά τους.
Μόνο που το Algiers είναι και κάτι παραπάνω. Είναι η πρώτη φορά που η μπάντα μοιάζει να παίζει δεμένα και όχι σκόρπια. Νοτιοδυτικά αμερικάνικα, ναι, αλλά σαν πραγματική μπάντα.
Είναι που ίσως οι Joey Burns και John Convertino αποφάσισαν (για πρώτη φορά) να δουλέψουν έξω από το συνηθισμένο τους περιβάλλον. Στην αρχή έλεγαν για Ευρώπη, αλλά τελικά κατάληξαν στη Νέα Ορλεάνη, σ'ένα studio στην περιοχή του Algiers, που δεν είναι ακριβώς περιοχή, αλλά μία σχεδόν μικρή πόλη κολλημένη στο νοτιοδυτικό πλευρό της Νέας Ορλεάνης (όλα νοτιοδυτικά αυτοί οι λεβέντες!).

Κατά τα λοιπά, μιλάμε για δισκάρα με τα όλα της. Οι μπαλλάντες είναι απρόσμενα καταπληκτικές. Πρωτόγνωρα πράματα. 
Λ α τ ρ ε ύ ω
Χάρισμά σας όλη.

Epic

Splitter

Sinner In The Sea

Fortune Teller

Para

Algiers

Maybe On Monday

Puerto

Better And Better

No Te Vayas

Hush

The Vanishing Mind