Orinoco Flow

Καλημέρα σταφύλια μου.

Η νταλίκα σήμερις εκπληρώνει μιαν επιθυμία πολλών από σας που, καιρό τώρα μου ζητούσατε Enya

Για την οποία δεν τρελαίνομαι, αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω.

Απλά πράγματα.

Mezzo soprani (γιατί τέτοια είναι) υπάρχουν πολλές και  καλύτερές της. Στο είδος της όμως, σ'αυτήν την etheral wave celtic μουσική, η αλήθεια είναι πως "τα σπάει". Si dice cosi no?

Γεννήθηκε Eithne Ni Bhraonain, στα 1961, στο Gweedore, στο βορειοδυτικότερο άκρο της Ιρλανδίας και είναι το 6ο από εννιά παιδιά (ζωή να 'χουν)

Οι γονείς της, και οι δύο μουσικοί (όπως και οι παππούδες), την έμπασαν από πολύ μικρή στην ιρλανδέζικια μουσική παράδοση. Πράγματι, από τα 7 της (στα 1968), μαζί με τ'αδέλφια της, σχημάτισαν την πρώτη μπάντα της, τους An Clann As Dobhar που, στα 1973 μετονομάστηκε σε Clannad. Μ'αυτή τη μπάντα, η Enya (που, στην ουσία είναι η προφορά του ονόματός της Eithne), πορεύτηκε μέχρι τα τέλη σχεδόν των '80s.

Στα 1986 ηχογραφεί το πρώτο studio album της (Enya), το οποίο στην ουσία ήταν τα τραγούδια που είχε γράψει για την τηλεοπτική ιστορική σειρά του BBC The Celts.

Παρότι ήδη γνωστή, στα 1988 κυριολεκτικά απογειώνει την solo (πλέον) καριέρα της, με το υπέροχο δεύτερο studio album της (Watermark) και την μεγαλύτερή της (μέχρι σήμερα) επιτυχία Orinoco Flow.

Από τα 1988, επίσης, εγκαταλείπει την οικογενειακή μπάντα και ξεκινάει την solo καριέρα της. Η οποία δεν είναι ακριβώς solo, αλλά ένα είδος μουσικού project, μ'αυτήν σε όλα τα όργανα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) στα φωνητικά και στους ιρλανδέζικους στίχους, τον Nicky Ryan στην παραγωγή και την Roma Ryan στους στίχους σε διάφορες γλώσσες.

Το project έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα 6 studio albums, με τελευταίο το And Winter Came... στα 2008. Έκτοτε έχει σιγήσει και περιορίζεται μόνο σε κυκλοφορίες compilation albums.

Να σας πω μόνο, ότι η Enya παίρνει τα Grammy όποτε το θελήσει (1993, 1997, 2002, 2007), έχει προταθεί για Oscar το 2002, ενώ, έχει δώσει το όνομά της σ'έναν αστεροειδή (τον 6433 Enya), ο οποίος ανακαλύφθηκε στις 18.11.1978.

Κι'επειδής πολλά είπαμε πάλι, πάμε ν'ακούσουμε τα καλύτερά της.

Cursum Perficio

Wild Child

Amarantine

Aldebaran

Watermark

May It Be

Boadicea

Orinoco Flow

Storms In Africa

Aniron

Water Shows The Hidden Heart

Caribbean Blue

The Celts

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Adiemus

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Ο Karl Jenkins (1944) είναι ένας Ουαλός μουσικός, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Σαν μουσικός, ξεκίνησε, στα μέσα της δεκαετίας του '60, να παίζει όλων των ειδών τα σαξόφωνα και όμποε σε jazz ορχήστρες, μέχρι που, στα 1969, έφκιασε τη δική του rock/jazz ορχήστρα (Nucleous), με την οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διάσημο jazz φεστιβάλ του Montreaux (Ελβετία) στα 1970. Ύστερα από μια περιπλάνηση στη μουσική για διαφημίσεις (με μεγάλη επιτυχία) και μια συνεργασία με τον Mike Oldfield, στο ουράνιο album Tubular Bells του τελευταίου (1973), ο Jenkins ψιλοεξαφανίστηκε για περίπου 20 χρόνια από το προσκήνιο.

Και επανήλθε, σαν συνθέτης πλέον, μ'αυτό που σήμερα θέλω να σας να σας τα πρήξω.
Στα χρόνια που μόναζε, ο Jenkins οραματίστηκε, εμπνεύστηκε και συνέθεσε το Adiemus.
Πρόκειται για ένα μουσικό έργο σε πέντε πράξεις, το οποίο βάζει μία συμφωνική ορχήστρα απέναντι (στην κυριολεξία) σε μία αρμονοποιημένη φωνητική μελωδία. Στα πιο λιανά, πρόκειται για συλλαβικούς μουσικούς βοκαλισμούς με μουσική επένδυση από κλασσική ορχήστρα. Κι'όταν λέμε συλλαβικούς βοκαλισμούς, εννοούμε συλλαβές που δεν παραπέμπουν σε καμία απολύτως γλώσσα, αλλά που εφευρέθηκαν από τον συνθέτη έτσι ώστε να μην αποσπάται η προσοχή του ακροατή από το μέταλλο και την ισχύ της φωνής.
Το στυλ της μουσικής είναι new age, όρος που περιλαμβάνει διάφορα downtempo είδη μουσικής, παραπλήσια με τις ατμοσφαιρικές μελωδίες που, κάποιοι μπουμπούνες αποκαλούν chill out και τέτοια χαρωπά. Το χαρακτηριστικότερο είδος new age είναι (κι'αυτό με επιφύλαξη) η ambient.

Πολλοί προσπάθησαν να αναλύσουν τον όρο adiemus, μιας και ο ίδιος ο συνθέτης δεν θέλησε ποτέ να πει από πού προέρχεται. Προσωπικά πιστεύω περισσότερο στην εκδοχή του λατινικού ρήματος audire (ακούω) που, στο πρώτο πληθυντικό του μέλλοντα δίνει audiemus (θα ακούσουμε).

Είπαμε και πριν, πως πρόκειται για ένα έργο σε πέντε πράξεις. Η πρώτη, Songs Of Sanctuary, κυκλοφόρησε στα 1995, με πρώτο τραγούδι το Adiemus, ένα από τα χαρακτηριστικότερα new age διαμάντια. Ακολούθησαν διαδοχικά τα Cantata Mundi (1997), Dances Of Time (1998), The Eternal Knot (2001) απ'όπου και η φωτογραφία της ανάρτησης και Vocalise (2003).

Οι βοκαλισμοί αποδίδονται από ένα χορωδιακό project, που διευθύνει ο συνθέτης, και που έχει για πρώτη φωνή τη σπουδαία νοτιο-αφρικανή τραγουδίστρια Miriam Stockey (1962).
Η κλασσική ορχήστρα είναι η περίφημη Φιλαρμονική του Λονδίνου, την οποίαν διευθύνει ο συνθέτης, εκτός από την πρώτη πράξη (Songs of Sanctuary), όπου την διευθύνει ο Robert St. John Wright. Να πούμε επίσης, πως στην τέταρτη πράξη (The Eternal Knot) δεν συμμετέχει η Φιλαρμονική του Λονδίνου, αλλά μία ορχήστρα που έφτιαξε ο Jenkins, πριν ξαναγυρίσει (για την τελευταία πράξη) σ'αυτήν.

Θα σας τα 'πρηζα κι'άλλο, μιας και το adiemus είναι για τη νταλίκα ένα από τα ομορφότερα μουσικά projects έβα (εντ έβα). Θα σας αφήσω όμως ν'ακούσετε μία (προσωπική πάντα) επιλογή απ'όλο το έργο και να σχηματίσετε άποψη μόνοι σας.

Cantus Inaequalis

Kayama

Cantus - Song Of The Trinity

Adiemus (1995 version)

Hymn

Rain Dance

Cantus - Sonf Of Aeolus

Chorale I - Za Ma Ba

Cantus - Song Of Tears

Cantus - Song Of The Plains

Cantilena

Adiemus (1999 version)