Music Complete

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Ένας δίσκος των New Order είναι από μόνος του event.

Πόσο μάλλον όταν, δύο χρόνια μετά τον Lost Sirens (2013) και δέκα χρόνια μετά το Waiting For The Siren's Call (2005), η λατρεμένη electronic/new wave μπάντα από το Manchester, εγκαταλείπει τα σορόπια και επιστρέφει στον γνωστό πολυαγαπημένο ηλεκτρονικό της ήχο.

Το Music Complete είναι ένας πολύ μεγάλος δίσκος. Ειδικά γι'αυτούς που αγαπούν τους New Order αλλά και την dance ποιοτική μουσική. Ακούγεται μονορούφι και, πιστέψτε με, θα σκίσει χασέδες στα dance floors.

Είναι ο πρώτος δίσκος της μπάντας χωρίς τον (πρώην πια) μπασίστα Peter Hook, με την συμμετοχή του νέου Tom Chapman, αλλά και την επιστροφή του ασώτου Gillian Gilbert, ο οποίος είχε λακίσει στα 2001.

Στον υπέροχο τούτο δίσκο, συμμετέχουν στα φωνητικά ο Κύριος Iggy Pop, o Brandon Flowers (της θεόμουρλης μπάντας του Las Vegas, The Killers) και ο εξαιρετικός Elly Jackson, από την πολύ καλή εγγλέζικη synthpop κολλεκτίβα La Roux.

Το πρωτότυπο εξώφυλλο είναι έργο του εγγλέζου Peter Saville, ο οποίος είναι γραφίστας και καλλιτεχνικός διευθυντής της Factory Records, για την οποίαν έχει σχεδιάσει ουκ ολίγα εξώφυλλα, έχοντας αποκτήσει παγκόσμια φήμη.

Ηχογραφήθηκε μεταξύ Νοέμβρη 2014 και Ιούλιο 2015 και κυκλοφόρησε την περασμένη Παρασκευή 25 Σεπτέμβρη.

Αυτά τα λίγα και απολαμβάνουμε άμμετρα.

Restless

Singularity

Plastic

Tutti Frutti

People On The High Line

Stray Dog

Academic

Nothing But A Fool

Unlearn This Hatred

The Game

Superheated

Madusa

Καλή μας μέρα επί 24 και πλέον ώρες απελευθερωμένα μου.

Χθες σας έλεγα για τις διασκευές του A Whiter Shade Of Pale και, με την ευκαιρία, σας είπα δυο κουβεντούλες για τούτο δω το album.

Κι'επειδής μ'αρέσει πολύ η Annie Lennox (όπως και σε πολλούς από σας), λέω σήμερις να σας τον χαρίσω, έτσι για να καταλάβετε για τι πράγμα λέμε.

Το λεπόν, το Medusa είναι το δεύτερο solo album της σκοτσέζας της καρδιάς μας και εμβληματικής φυσιογνωμίας των Eurythmics.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι, πως αποτελείται αποκλειστικά από διασκευές τραγουδιών. Το επιπλέον ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του δε, είναι πως η Lennox, γι'αυτόν τον δίσκο, αποφάσισε να διασκευάσει αποκλειστικά διαμάντια που έγραψαν ή/και ερμήνευσαν μόνον άντρες. Και, ξέροντας την Lennox, δεν πολυψάχνουμε το γιατί.

Πράγματι, η tracklist περιλαμβάνει μερικά εξαιρετικά κομμάτια των Neil Young, Paul Simon, Bob Marley, Matthew Fischer, ακόμα και των Clash.

Προειδοποιώ, ότι οι διασκευές είναι περίεργες και αρκετά πειραγμένες. Αυτός είναι και λόγος, που ο δίσκος (παρότι ανέβηκε σχεδόν αμέσως στο Νο1 στην αγγλία και στο Νο11 στο αμέρικα, έμεινε δε στο Billboard 200 chart 60 ολόκληρες βδομάδες) έτυχε διαφόρων κριτικών, από πολύ καλές μέχρι θάψιμο κανονικό και με το νόμο. Πάντως, κατάφερε και ξεπέρασε τα 6 μύρια αντίτυπα σε πωλήσεις.

Στα 1996, ο δίσκος προτάθηκε για το Grammy καλύτερου Pop Vocal Album, αλλά έχασε το βραβείο από το καταπληκτικό Turbulent Indigo της Joni Mitchell της καρδιάς μας. Η Lennox κέρδισε, παρόλα αυτά, το Grammy Καλύτερης Γυναικείας Pop Παρουσίας, για το No More I Love You's.

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μεταξύ Γενάρη και Μάη 1994, αλλά κυκλοφόρησε στις 6 Μάρτη του 1995, λόγω κάποιων νομικών προβλημάτων, που δεν ενδιαφέρουν.

Αυτό που ενδιαφέρει είναι η πχιότητά του. Κι'απ'αυτήν υπάρχει μπόλικια.

No More I Love You's

Take Me To The River

A Whiter Shade Of Pale

Don't Let It Bring You Down

Train In Vain

I Can't Get Next To You

Downtown Lights

Thin Line Between Love And Hate

Waiting In Vain

Something So Right

Enough is Enough (ρε πούστη μου)

Καλημέρα μας.

Άλλος ένας μεγάλος έρωτας έφυγε φέτος. Ατελείωτη η λίστα δεν βρίσκετε;

Μια πολύ μεγάλη Κυρία δεν είναι (από χθες) κοντά μας. Τεράστια Κυρία. Παρεξηγημένη.

Η Donna Summer.

Η βασίλισσα του disco, μιας μουσικής που ποτέ δεν αγάπησε όσο νόμιζαν οι περισσότεροι.

Μια καταπληκτική mezzo-soprano φωνή που όποιον δεν στοίχειωσε έστω κι'ένα βράδυ, δεν έχει ζήσει.

Γεννήθηκε σαν LaDonna Adrian Gaines στη Βοστώνη, πέμπτο από 7 παιδιά μιας χριστιανικής οικογένειας, την παραμονή πρωτοχρονιάς του 1949. Από μικρή ξεχώριζε για τον χαρακτήρα της αλλά και για μια έμφυτη εκκεντρικότητα που την περιθωριοποίησε, τόσο στην οικογένεια όσο και στον περίγυρό της.

Ξεκίνησε να τραγουδάει από τα 8 της στην εκκλησία της γειτονιάς της, ενώ, μαζί με την αδελφή και την ξαδέλφη της μιμούνταν τις μεγάλες κυρίες της soul της Motown.

Στα τέλη των '60s νοιώθει να πνίγεται στη Βοστώνη. Παρατάει το σχολείο και φέυγει για τη Νέα Υόρκη παρέα με μια μπάντα ψυχεδελικού rock, η οποία όμως διαλύεται μερικούς μήνες μετά.

Παίρνει μέρος στις auditions για musical Hair, αλλά τελικά χάνει στο νήμα (από την Melba Moore βεβαίως).

Όταν όμως το musical ξεκινά την ευρωπαϊκή περιοδεία του, της προτείνουν τη θέση. Κι'αυτή αρπάζει την ευκαιρία.

Μετακομίζει μόνιμα στη Γερμανία, μετά το τέλος της τουρνέ του Hair, όπου πρωταγωνιστεί σε διάφορα musicals αλλά και σε folk όπερες. Εκεί την ανακαλύπτει, στα 1971, ο πολύς μουσικο-παραγωγός Giorgio Moroder. Στα 1974 ηχογραφεί και τον πρώτο προσωπικό της δίσκο (Lady Of The Night) που θα περιοριστεί στα στενά δυτικο-ευρωπαϊκά πλαίσια.

Και φτάνουμε στα 1975, όταν η Donna παρουσιάζει στον Moroder ένα τραγούδι (που έγραψε μαζί με τον Pete Bellotte) και που προσπαθούσαν να το πλασσάρουν σε κάποιον άλλον γνωστό τραγουδιστή.

Το τραγούδι αυτό δεν είναι άλλο από το Love To Love You Baby, το μεγαλύτερο sensual dance διαμάντι που γράφτηκε μέχρι σήμερα.

Ο Moroder παθαίνει πλάκα και στέλνει την κόπια στον πρόεδρο της Casablanca Records (την εταιρεία γκουρού της disco) Neil Bogart που το κυκλοφορεί στην Αμερική.

Τη συνέχεια την ξέρετε οι περισσότεροι.

5 Grammy βραβεία, η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε στο #1 του Bilboard Chart με τρία (παρακαλώ) συνεχόμενα διπλά albums, και με τέσσερα (ξανά παρακαλώ) #1 singles μέσα σε 13 μήνες.

Η disco όμως δεν της άρεσε. Και το είπε πολλές φορές. Και όχι κατόπιν εορτής, αλλά μεσούσης της βασιλείας της. Και στα 1978, όταν μεσουρανούσε, πλακώθηκε με την Casablanca Records και επιχείρησε να ξαναγυρίσει σ'αυτό που αγαπούσε : την ρυθμική rock, την soul και την pop.

Ήταν όμως αργά. Παρά τα μερικά αρκετά καλά που κυκλοφόρησε, η "ρετσινιά" της Disco Queen δεν την παράτησε ποτέ.

Μέχρι τα 2010, όταν και η αρρώστεια άρχισε να την καταβάλλει, ήταν στο προσκήνιο. Η νταλίκα υπόσχεται ένα μεγάλο αφιέρωμα στην μετά-disco εποχή της πολύ σύντομα.

Έφυγε χθες, 17 Μάη 2012 νικημένη από τον καρκίνο στο στήθος και τα πνευμόνια της. Κι'έτσι όπως πάει, σε λίγο δεν θα μας μείνει πια κανένα κομμάτι απ'τα νιάτα μας. Και τότε θα είμαστε γέροι.

McArthur Park

Bad Girls

Hot Stuff

Could It Be Magic

No More Tears (enough is enough)

On The Radio

She Works Hard For The Money

Love Is In Control (finger on the trigger)

State Of Independence

I Love You

Love To Love You Baby

I Feel Love