Amor Ti Vie (part.1), 1903-1910

Καλημέρα κοχύλια μου.

Enrico Caruso η νταλίκα έχει ξαναπαίξει. Παρά το προχωρημένο μου αλτσχάϊμερ, είμαι βέβαιος πως αποκλείεται να μην έχω κάνει αφιέρωμα στον μεγαλύτερο τενόρο όλων των εποχών.

Αλλά, όπως μου συμβαίνει κάποιες φορές, δεν μπορούσα ν'αρνηθώ μια τέτοια παραγγελιά. Και για τον συγκεκριμένο αλλά και για τον εντολέα της παραγγελιάς. Την κοράκλα μου την Νάνσυ.

Κι'επειδής το λεπόν είμαι βέβαιος πως έχω ήδη ασχοληθεί με τα βιογραφικά του, λέω να σας πω δυο κουβεντούλες για τη θέση του ανάμεσα στους μεγάλους τενόρους.

Είναι πρώτος μακράν.

Και δεν το λέω εγώ. Το λένε οι ειδικοί, αυτοί δηλαδής που γνωρίζουν τα των φωνών και της όπερας.

Το μαρτυράει μια 25χρονη καριέρα, όπου εμφανίστηκε σε όλες ανεξαιρέτως τις τεράστιες σκηνές του κόσμου, ερμηνεύοντας όλα σχεδόν τα μεγάλα ρεπερτόρια.

Και είναι, τέλος, ο μεγαλύτερος γιατί, ακόμα κι'αν πέθανε νεότατος (στα 48 του), ακόμα κι'αν οι πάμπολλες ηχογραφήσεις του δεν θα μπορούσαν να έχουν την ποιότητα των ηχογραφήσεων των σύγχρονων (και τεράστιων) τενόρων, το βαρύτονο μέταλλο της φωνής του παραμένει μέχρι και σήμερα απλά αξεπέραστο.

Αυτά τα λίγα γι'αυτόν τον τιτάνα.

Ο ήχος που θ'ακούσετε, παρότι remastered και digitalised, δεν είναι τόσο καλός. Κι'αυτό γιατί σήμερις σας χαρζω ηχογραφήσεις του από τα 1903 έως τα 1910. Όσο "κακές" κι'αν είναι όμως, αποδεικνύουν την τεράστια φωνή του.

Στο δεύτερο μέρος θα παίξουμε μεταγενέστερες.

Για την Νάνσυ μας.

Εδώ το κατεβάζετε.

Giordano - Fedora (Amor Ti Vie)

Puccini - La Boheme (Act 1)

Gounod - Faoust (Act 3 Salut)

Verdi - Il Trovatore (Act 3)

Donizetti - La Favorita (Act 4)

Verdi - La Forza Del Destino (Act 2)

Meyerbeer - L'Africaine (Act 4)

Giordano - Andrea Chenier (Act 5)

Leoncavallo - I Pagliacci (Act 3)

Verdi - Rigoletto (Act 1)

Verdi -  Rigoletto (Act 3)

Verdi - Il Trovatore (Act 5)

Verdi - Aida (Act 3)

Puccini - Tosca (Act 1)

Puccini - Tosca (Act 3)

Puccini - Tosca (Act 4)

Verdi - La Forza Del Destino (Act 4)

Goldmark - Die Konigin Von Saba (Act 1)

Bizet - Carmen (La Fleur Qui Tue)

Εσύ είσαι η αιτία

Καλημερούδια καλά μου παιδάκια.
Πάλι αλλάζει το πρόγραμμα των αναρτήσεων, αλλά, τι τα θέτε; Είμαι άστατος πολύ, που λέει και το τραγούδι. Τρεξίματα, εκλογές και άλλα διάφορα, δεν μας αφήνουν ν'αγιάσουμε.

Σήμερις, στην σαγκά μας "Η Ελλάδα στους Έλληνες", είμαι εις την ευχάριστον θέσιν να εκπληρώσω μια παραγγελιά, του φίλου μου του Αντρέα από την Χιλή. Μην κάνετε σαν χλανοι ρε! Η νταλίκα έχει και υπερπόντιους αναγνωστοακροατές.
O Αντρέας που λέτε, ζει στην Χιλή τα τελευταία 40 χρόνια όταν, ναυτικός ών, γνώρισε την συμβία (χιλιανή) και σπιτώθηκε στο Σαντιάγο. Ε, και μόνο που σκέφτομαι πως στην ρούγα του Σαντιάγκο θ'ακούν οι χιλιάνοι Μαίρη Λίντα φτιάχνομαι.

Γιατί αυτήν μου εζήτηξεν ο Αντρίκος, και η νταλίκα του κάνει την παραγγελιά με μεγάλη ευχαρίστηση.
Πολλά δεν χρειάζεται να σας πω για τούτη την πολύ μεγάλη Κυρία του λαϊκού μας τραγουδιού.
Γεννήθηκε Μαίρη Δημητρακοπούλου, στα 1935, με καταγωγή από την Ηλεία. Ξεκίνησε τα πάλκα στα 14 της, στα 1949, με την ορχήστρα του Κώστα Καπλάνη. Σταθμός στην καριέρα της ήταν η γνωριμία της με τον Μανώλη Χιώτη, πάνω στον οποίο βάσισε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της, αφού αυτός είναι που της χάρισε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Τον Χιώτη τον παντρεύτηκε κι'όλας, στα 1958, αλλά χώρισαν δεκα (σχεδόν) χρόνια αργότερα.
Δεν ήταν όμως μόνον ο Χιώτης. Η Λίντα εξελίχτηκε σε ιδανική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη, με την "Απαγωγή" του οποίου κέρδισε και το Φεστιβάλ Τραγουδιού στα 1961.
Έχει πει και αρκετά του Μάνου Χατζιδάκι.
Η πρώτη της ηχογράφηση έγινε με το "Πικρό Ποτήρι" του Κώστα Καπλάνη και, από τότε, μέχρι τα 1997, μετρά πάνω από 50 δίσκους (προσωπικούς ή συμμετοχές).

Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω.
Το αφιερωματάκι έγινε με προσωπικές επιλογές τραγουδιών και είναι όλο για τον Αντρίκο, με την ευχή κάποτε ν'ανταμώσουμε από κοντά.

Εδώ το κατεβάζει όποιος γουστάρει

Είχα Φυτέψει Μια Καρδιά

Άσε Με Να Σε Φιλήσω

Εσύ Είσαι η Αιτία

Αν Θυμηθείς Τ' Όνειρό Μου

Γράμματα Που Στέλνεις

Η Τελευταία Νύχτα

Η Φτώχεια Θέλει Καλοπέραση

Θα Μου Βάλεις Την Κουλούρα

Περασμένες Μου Αγάπες

Δεν Θέλω Πια Να Ξαναρθείς

Λαός Και Κολωνάκι

Πάρε Με Στο Τηλέφωνο

Νύχτα Χωρίς Ξημέρωμα

Μυρτιά

Στο Παραθύρι Στέκοσουν

Θεσσαλονίκη Μου

Ηλιοβασιλέματα

Αφού Το Θες

Planes

Καλημέρα πανέμορφό μου αγοράκι.

Ακόμα δεν τα καταλαβαίνεις όλα, αλλά γι'αυτό δεν πολυσκάω. Με τέτοια μαμά, είναι θέμα χρόνου. Και με τέτοια εξυπνάδα επίσης.

Έμαθα, ότι πολύ σου άρεσε η μουσική απ'αυτή την ταινία και ότι την καταβρήκες. Λογικό, αφού έχεις να λαμβάνεις από το φιλαράκι σου τον αθηναίο.

Κι'επειδής η επιθυμίες της μαμάς σου (και οι δικές σου) είναι διαταγές, η ανάρτηση αυτή είναι όλη δικιά σου, από τον νταλικερο-κολλητό σου.

Μια μέρα θα σε θαυμάζουμε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο κι'ας μας φας όλες τις γκόμενες.

Το Planes είναι η καινούργια ταινία των Disney Toon Studios, κάτι σαν franchise των διάσημων Cars, η οποία, παρότι δεν είναι παραγωγή της Pixar, γράφτηκε από τον αρχικαλλιτέχνη αυτής, τον John Lasseter. Πρόκειται για το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, της οποίας το δεύτερο μέρος (Planes : Fire and Rescue θα κυκλοφορήσει στις 14 Ιουλίου 2014 στο αμέρικα).

Βγήκε στις αίθουσες στις 2 Αυγούστου 2013 και, όπως αναμενόταν, έχει ήδη σπάσει μπόλικα εισπρακτικά ρεκόρ.

Σενάριο μη με ρωτάτε. Δεν την είδα. Παραγγελιά εκτελώ.

Το πρωτότυπα όμορφο μουσικό score υπογράφει ένας γνωστός οδοιπόρος των soundtracks, ο Mark Mancina, αμερικάνος συνθέτης, πιο γνωστός για το πολύ καλό soundtrack της πολύ καλής  ταινίας Con Air, αλλά και της συμμετοχής του στο soundtrack του Lion King (δίπλα στον Κύριο  Hans Zimmer).

Κιμωνάκο μου όλο δικό σου

Εδώ το κατεβάζετε

Η ζωή μου όλη (2)

Καλημερούδια μας.

Δεύτερο (και τελευταίο) μέρος του αφιερώματος στον Άκη Πάνου σήμερις, κι'αν κρίνω από τα mail που λαμβάνω, πολύ σας άρεσε. Και χαίρομαι.

Στην δισκογραφία θα μπει στα 1958, με δύο 45άρια : το "Παιδί απόψε πίνει" με την Καίτη Γκρέυ και το "Μια βραδιά καταραμένη" με την Δούκισσα, και τα δυό σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη.

Θα περάσουν μερικά χρόνια μέχρι να γνωρίσει την επιτυχία που του άξιζε.

Πράγματι, οι πρώτες μεγάλες του επιτυχίες θα έρθουν στα 1964, με τα "Ξημέρωσε καλή μου" και "Καρδιά μου μην παραπονιέσαι".

Στα 1967, το "Θα κλείσω τα μάτια" λογοκρίνεται από τη χούντα και θα κυκλοφορήσει αργότερα με άλλους στίχους. Είναι όμως κι'αυτή μια χρονιά με τεράστιες επιτυχίες, όπως τα "Η πιο μεγάλη ώρα", "Μοίρα μου γιατί μ’αφήνεις", "Ρολόι κομπολόι", "Είδα τα μάτια σου κλαμμένα" και άλλα.

Από και και πέρα, ότι βγάζει γίνεται χρυσάφι.

Οι μεγαλύτεροι ερμηνευτές συνοστίζονται στην πόρτα του για να τους γράψει τραγούδια : Τσαουσάκης, Λύδια, Μπιθικώτσης, Κόκοτας, Γκίκα, Μαρινέλλα, Μητροπάνος, Διονυσίου, Μοσχολιού, Καζαντζίδης, Διονυσίου, Μενιδιάτης και τόσοι άλλοι...

Στα 1985 κάνει μία παγκόσμια (κυριολεκτικά) πρωτοτυπία : κυκλοφορεί ένα 45άρι δισκάκι (Πες μου Παππού / Πριν, τώρα, πάντα) με τον τίτλο "ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ 100% ΠΡΟΒΑ", όπου ερμηνεύει ο ίδιος αλλά παίζει και όλα τα όργανα. Η πρωτοτυπία είναι που όλα τα όργανα τα έχει κατασκευάσει ο ίδιος. Γι'αυτό το δισκάκι ο μέγιστος Ρασούλης είχε πει πως θα έπρεπε να μοιράζεται στους τουρίστες δωρεάν, σαν δείγμα πολιτισμού.

Είπαμε και στο πρώτο μέρος, πως στα 1989, μετά από την παρότρυνση φίλων του, αποφασίζει να επιστρέψει στο πάλκο σε κοινές εμφανίσεις με τον Μανώλη Ρασούλη. Μετά τις κοινές εμφανίσεις, ξεκινάει μια περιοδεία στην ελλάδα με μία ακόμα πρωτοποριακή "πατέντα" : στην πίστα δεν υπάρχει πάλκο, οι μουσικοί είναι όλοι καθιστοί μπροστά και οι τραγουδιστές είναι πίσω απ'την ορχήστρα!

Κυκλοφορεί τον τελευταίο του δίσκο στα 1997 (CASINO), με ένα νέο (ομώνυμο) τραγούδι και 14 επανεκτελέσεις.

Συνολικά, έγραψε πάνω από 200 τραγούδια (στίχο και μουσική). Για να σας παραθέσω τους δίσκους του θα χρειαζόμουν περίπου 3 μέρες. Όποιος ενδιαφέρεται, ας το ψάξει.

Παντρεύτηκε δύο φορές (1954 και 1993) και απέκτησε τέσσερα παιδιά (και τα τέσσερα με την δεύτερη γυναίκα του Άννα). Από τα 1986 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ξάνθη, παρότι κρατούσε επαγγελματικούς δεσμούς με την Αθήνα.

Στα 1997 (Αύγουστος), έπειτα από καυγά, σκοτώνει τον φίλο της πρωτότοκης κόρης του (Ελευθερίας). Δικάζεται και καταδικάζεται χωρίς να του αναγνωριστεί ούτε ένα ελαφρυντικό. Φυλακίζεται στην Κομοτηνή, απ'όπου μεταφέρεται στον Κορυδαλλό κι'από κει στο Τζάνειο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε με καρκίνο. Στα 1999 αποφυλακίζεται με ανήκεστο βλάβη.

Ανέβηκε στη γειτονιά των αγγέλων στις 7 Απρίλη του 2000.

Κάτι τελευταίο πριν πάμε να ταξιδέψουμε.

Είπα και στο πρώτο μέρος, πως υπάρχουν πολλά διαμάντια του που έμειναν έξω απ'τις επιλογές μου.

Λυπάμαι.

Για την Ιωάννα

Μανώλης Μητσιάς - Άμα Περάσει τούτο Δω

Γιώτα Λύδια - Ολόκληρη Ζωή

Στράτος Διονυσίου - Στο Σταθμό Του Μονάχου

Πόλυ Πάνου - Ώρα Τρελή

Στέλιος Καζαντζίδης - Άντε Να Περάσει Η Μέρα

Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Ρολόι Κομπολόι

Βίκυ Μοσχολιού - Ούτε Αχ Δεν Θα Πω

Διονυσίου - Εγώ Καλά Σου Τα 'Λεγα

Λίτσα Διαμάντη - Και Τότε Σ' Αγαπώ

Λευτέρης Μυτιληναίος - Γιατί

Λεωνίδας Βελής - Κοίτα Με Στα Μάτια

Μιχάλης Μενιδιάτης - Είδα Τα Μάτια Σου Κλαμμένα

Μπιθικώτσης/Λαμπράκη - Θα Κλείσω Τα Μάτια

Καζαντζίδης/Χάρις Αλεξίου - Τα Όνειρα Που Χάνονται

Τάκης Καλυβιώτης - Κάτι Δανεικά

Σταμάτης Κόκοτας - Θα Κλάψω Αύριο

Τόλης Βοσκόπουλος - Χωρίς Αυτήν

Καίτη Γκρέυ - Το Παιδί Μου Απόψε Πίνει

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ - Πες Μου Παππού

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Η ζωή μου όλη (1)

Καλημέρα μπουμπούκια μου.

Μαζί με το φθινοπωράκι, επιστρέφουν και τα ελληνικά σαββατοκύριακα της νταλίκας.

Αρχής γενομένης μ'έναν από τους σημαντικότερους έλληνες τραγουδοποιούς όλων των εποχών.

Τον Άκη Πάνου.

Που μου τον θύμισε η Ιωάννα και που σ'αυτήν αφιερώνεται το αφιέρωμα.

ένα αφιέρωμα σε δύο μέρη, μιας και τα διαμάντια, που μας άφησε κληρονομιά, είναι τόσα πολλά και τόσο σημαντικά, που κανονικά και τα δύο μέρη δεν φτάνουν. Και, άρα, πολλά θα μείνουν απ'έξω. Και συγγνώμη προκαταβολικά.

Γεννήθηκε στα 1933 στου Χαροκόπου, από πατέρα διαχειριστή της βασιλικής φρουράς και μάνα νοικοκυρά. Από μικρός χώθηκε στα προσφυγικά τραγούδια, αφού η γειτονιά του ήταν γεμάτη από πρόσφυγες του Πόντου. Στο ρεμπέτικο τον μύησε ο θείος του (αδελφός της μάνας του) Περικλής Σακελλαριάδης, ο οποίος του έδωσε και τα πρώτα μαθήματα κιθάρας.

Στα χρόνια της Κατοχής κάνει διάφορες δουλειές, προσπαθώντας να επιβιώσει ενώ, παράλληλα, με τον αδελφό του, αρχίζει να γνωρίζει τον μαγικό κόσμο των μουσικών οργάνων.

Κλέινει προς το μαντολίνο και την κιθάρα.

Στα 1947, δεκατεσσάρων μόλις χρόνων, γνωρίζεται με τον Σπόρο (κατά κόσμον Γιάννη Σταματίου) και κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην ταβέρνα του Σιλιβάνη στο Κουκάκι, με αμοιβή ένα πιάτο φαγητό και όποιο φιλοδώρημα του αφήσουν οι πελάτες.

Τον επόμενο χρόνο, μαζί με την αδελφή του και τον αδελφό του, φτιάχνουν μία κομπανία και παίζουν στο περίφημο Αλκαζάρ (στον σταθμό Λαρίσης) παρέα με τον Ορέστη Λάσκο και την "Φρεγάδα" του.

Τότε είναι που γνωρίζεται και με τους Ορφέα Κρεούζη, Κώστα Σιμόπουλο και Νίκο Καρανικόλα, με τους οποίους θα παίξουν στην αθήνα αλλά και σε πολλά μέρη της επαρχίας.

Για δέκα χρόνια, ο Πάνου θα συνεργαστεί με μεγάλες μορφές του τότε λαϊκού πάλκου (Σεβάς Χανούμ, Αντώνη Μουστάκα, Βαγγέλη Νταράλα και άλλους πολλούς) και θα οργώσει στην κυριολεξία την ελλάδα.

Τελευταία του εμφάνιση σε κέντρο ήταν στα 1958 στον "Θείο".

Έπρεπε να περάσουν 30 ολόκληρα χρόνια, όταν ξανανέβηκε στο πάλκο σε κοινές εμφανίσεις με τον μακαρίτη επίσης Μανώλη Ρασούλη, στο "Επειγόντως" του Σαλούστρου στην Κυψέλη. Εκεί είχα την τύχη να τον δω κι'εγώ για μία και μόνη φορά.

Από τότε ασχολήθηκε αποκλειστικά με την δισκογραφία.

Αλλά αυτά αύριο.

ΥΓ. Δυστυχώς, μερικά από τα πολύ μεγάλα του Άκη Πάνου τα τραγουδάει ο ακατονόμαστος. Οπότε, συγγνώμη.

Στέλιος Καζαντζίδης - Η Ζωή Μου Όλη

Ακατονόμαστος - Θέλω Να Τα Πω

Βίκυ Μοσχολιού - Πήρα Απ'Το Χέρι Σου Νερό

Στράτος Διονυσίου - Γιατί Καλέ Γειτόνισα

Μπιθικώτσης/Βούλα Γκίκα - Όταν Σημάνει Η Ώρα

Μαίρη Μαράντη - Δως' Μου Να Πιω

Μανώλης Μητσιάς - Κοινωνία

Βίκυ Μοσχολιού - Δεν Κλαίω Για Τώρα

Γιώτα Λύδια - Η Πιο Μεγάλη Ώρα

Καζαντζίδης - Οι Μισοί Καλοί

Πόλυ Πάνου - Δυό Αλήθειες

Διονυσίου - Και Τι Δεν Κάνω

Ακατονόμαστος - Χαροκόπου 1942-1953 (Στις Παράγκες)

Μητσιάς - Ο Τρελός

Διονυσίου - Ήταν Ψεύτικα

Μπιθικώτσης/Γκίκα - Καρδιά Μου Μην Παραπονιέσαι

Πόλυ Πάνου - Ούτε Σπίθα Ούτε Λέξη

Ακατονόμαστος - Ο Δρόμος Είναι Δρόμος

Καζαντζίδης - Το Θολωμένο Μου Μυαλό

Hosted by Kiwi6 file hosting. Download mp3 - Free Music Hosting.

Γράμματα στον Μακρυγιάννη και άλλα Λαϊκά

Καλημέρα και καλή Κυριακή.
Κυριακή με ελληνικά για άλλη μια φορά. Το ξέρω, κάνω παρασπονδίες, αλλά μ'αγαπάτε όσο σας αγαπώ.
Κι'επειδής σας αγαπώ, δείτε (μάλλον ακούστε) τι καλούδι σας έχω για σήμερις.
Είναι παραγγελιά από ένα λατρεμένο μου πρόσωπο. Αλλά είναι και λατρεμένος δίσκος.

Ελάτε να μάθουμε την ιστορία του.
Τα Γράμματα Στον Μακρυγιάννη και άλλα Λαϊκά είναι ο τρίτος κατά σειρά δίσκος του Ηλία Ανδριόπουλου (που πολύ αγαπώ), μετα τους Κύκλο Σεφέρη (1976) και Εικόνες (1978).
Εκεί στις αρχές 1978, ο συνθέτης λάτρεψε το "θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες" του μεγάλου Μάνου Ελευθερίου και του ζήτησε, σε ευθεία γραμμή με την αναφορά του στον Μακρυγιάννη, να του γράψει κι'άλλους στίχους πάνω στην ίδια θεματολογία.
Ο Ελευθερίου συμφώνησε, μόνο που, έπειτα από λιγο, αδυνατώντας να συνεχίσει, πρότεινε στον Ανδριόπουλο έναν νέο (τότε) στιχουργό για να συνεχίσει τη συγγραφή. Τον πολυ-αγαπημένο μου Μιχάλη Μπουρμπούλη, έναν από τους καλύτερους της γενιάς μας.

Τα τραγούδια πρωτοπαρουσιάστηκαν σε μια συναυλία του συνθέτη, τον Αύγουστο του 1978 στον Λυκαβηττό, με ερμηνευτές τον (άλλο λατρεμένο) Αντώνη Καλογιάννη και την Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Εκεί τα άκουσε και ο μεγάλος Αλέκος Πατσιφάς (της Lyra), καραγουστάρησε και ζήτησε αμέσως δίσκο. Ήθελε όμως άλλους ερμηνευτές, πιο "ονόματα", για να στηρίξουν τον δίσκο.
Ο συνθέτης, παρότι επέμενε στους δύο αυτούς, έψαξε λίγο καιρό, για να καταφέρει, στο τέλος, να πείσει τον Πατσιφά να τα ερμηνεύσουν αυτοί. Και πολύ ορθά έπραξε λέω εγώ.

Και γεννήθηκε ένας υπέροχος δίσκος. Που κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1979 και, σχεδόν αμέσως, γνώρισε την επιτυχία που του άξιζε.
Τι άλλο να σας πω; Ηχογραφήθηκε στα studios της Columbia, με παραγωγό τον Γιώργο Μακράκη, ενώ το εξώφυλλο είναι ένα λαϊκό παραδοσιακό κέντημα από τη Μακεδονία.

Εξαιρετικά αφιερωμένο.

Θα Σε Ξανάβρω Στους Μπαξέδες

Χτυπώ Την Πόρτα Σου

Στην Ιθάκη

Είχε Θάλασσες Στα Μάτια

Όσοι Γυρίσουν Τσακισμένοι

Μπορείς Αν Θέλεις

Τι Τραγούδι Να Σου Γράψω

Τα Λαϊκά Τραγούδια Μου

Δειλινά Στη Σπάρτη

Σε Κάποιο Μαγαζί

 Αυτές Οι Ξένες Αγκαλιές

Μου 'πες Φεύγεις Μετανάστης

 

Δώσε μου Φωτιά

Παραγγελιών συνέχεια σήμερις με σουτζούκ λουκούμ ανάρτησις πολυ-αγαπημένοι μου.

Αν ενθυμείστε (οι παλαιότεροι), στη σειρά μας "ποτέ μου δεν κατόρθωσα να ολοκληρώσω κάτι, αλλά σήμερα θα τα καταφ...", το νταλικόφωνο είχε ασχοληθεί με τον Κύριο Δημήτρη Μητροπάνο, μ'ένα πρώτο μέρος αφιερώματος στα "έντεχνα" τραγούδια του.

Κι'είχαμε αφήσει τα λαϊκά του διαμάντια γι'αργότερα.

Ε, τώρα ήρθε κι η δικιά τους ώρα.

Και τι να πει κανείς για τούτα δω τα διαμάντια; Βρείτε μου έναν να μην τα έχει ακούσει, να μην τα έχει αγαπήσει, να μην τα έχει σιγοτραγουδήσει.

Γι'αυτό, ας πούμε απλά πως η επιλογή είναι (για μία ακόμα φορά) αυστηρά προσωπική και πως σίγουρα άφησα κάποια (και κάποιους) παραπονεμένα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στη σεμνό μας κοριτσόπουλο και συμμαθήτρια της Πετροβασίλη, την Ιωάννα μας την Γιαδικιάρογλου.

Κυρά Ζωή

Σε Μια Στίβα Καλαμιές

Απόψε Σε Θέλω Πολύ

Πες Μου Που Πουλάν Καρδιές

Δώσε Μου Φωτιά

Παράπονο

Ήρθα Με Το Βοριά

Δυό Νύχτες (ποτ πουρί)

Σ'Αγαπώ Ακόμα

Καλοκαίρια Και Χειμώνες

Το Σ'Αγαπώ Το Κρατάω Για Σένα

Είσαι Ωραία Σαν Αμαρτία

Άλλος Για Χίο Τράβηξε

Σ'Αγαπώ Σαν Αμαρτία

Κάνε Κάτι Να Χάσω Το Τρένο

Ντοκουμέντα

Καλή μέρα και καλή εβδομάς ρε μαγκίτες (να 'ουμ)

Συνεχιζούσων άμα λάχει των παραγγελιών κι'επειδής το γουστάρω πολύ το παλουκάρι, είπα σήμερις να κάνω το χατήρι σ'ένα κολλητάρι από τα δυτικά. Που και τσίφτης είναι, και καραμπουζουκλής είναι και στρέϊτ θρου οικολόγος είναι.

Και θα ξαναβρεθούμε και αύριο, όπως και κάθε φορά, στο δρόμο. Μαζί.

Που λέτε ρε αλάνια, ο Κωστής ο Φωτεινάκης, με έστειλε τις προάλλες μια πληροφορία σχετικά με τούτον δω τον δίσκο του πολύ μεγάλου Κυρίου Γιώργου Ζαμπέτα. Ότι λέει, μέσα σ'αυτόν τον δίσκο υπάρχουν δύο τραγουδάκια που αναφέρονται στην Κατοχή. Κι'επειδής άμα λάχει, κι'όπως προείπα, η νταλίκα βγάζει πολλά γούστα με Ζαμπέτα, είπα να βρω το δισκάκι και να το εψάξω ενδομύχια και κάθετα.

Και τα τραγούδια για την Κατοχή είναι περισσότερα από δύο εδώ μέσα. Και είναι τα μόνα του Ζαμπέτα για κείνη την περίοδο, αφού ήταν πιτσιρικάκι αμούστακο, στα 16 του, όταν η κομμαντατούρα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Και είχε φκιάσει μια ορχηστρούλα κι'έκανε καντάδες στα κοριτσόπουλα.

Τα έζησε όμως τα γεγονότα από κοντά, πολύ κοντά. Από το Αιγάλεω city, όπου είχαν μετακομίσει στα 1940 μαζί με τον κουρέα πατέρα και την καλίφωνη μάνα του. Και τα περιέγραψε, 30 τόσα χρόνια μετά, σε 5 καταπληκτικά λαϊκά τραγούδια (Το Πιτσιρίκι, Ο Φιφίκος, Η Κομμαντατούρα, Μάνα ήρθανε Ληστές και Άντε να Σαλτάρω).

Το Ντοκουμέντα κυκλοφόρησε στα 1975, την εποχή δηλαδής που η λαϊκή ελληνική μουσική είναι σε λήθαργο και ο Ζαμπέτας το 'χει γυρίσει στη σάτυρα, με μοναδικά δείγματα γραφής (ο Πενητάρης, Μάλιστα Κύριε κλπ κλπ). Όμως, κι'όπως θ'ακούσετε όσοι δεν τον ξέρετε, τούτος ο δίσκος είναι όαση.

Οι στίχοι στα περισσότερα τραγούδια είναι του Ξενοφώντα Φιλέρη (και σε δυο-τρία του Αλέξανδρου Καγιάντα), ενώ την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας έκανε ο ίδιος ο μεγάλος μαέστρος.

Πολλά είπαμε όμως.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον φίλο μου τον Κωστή.

Σ'αυτές τις Στράτες

Βαράτε Βιολιτζήδες

Το Φιλοσόφησα Πολύ

Πολυξένη

Στο Λευκό Πύργο

Ομολογώ

1001 Νύχτες

Το Πιτσιρίκι

Ο Φιφίκος

Η Κομμαντατούρα

Μάνα Ήρθανε Ληστές

Άντε να Σαλτάρω

Ο Μπάρμπα Λευτέρης

Σ'αυτές Τις Στράτες (ορχηστρικό)

Σου Σφυρίζω

Καλή σας Κυριακή ομορφόπαιδα.

Παραγγελιών συνέχεια σήμερις, και η νταλίκα, αφού πέρασε Ασπρόπυργους, Κόρινθες, Κιάτα, Ξυλόκαστρα και Αίγια, παρκάρει στην Πάτρα.

Γι'αυτόν τον πολύ μεγάλο έλληνα τραγουδιστή, καμάρι της πόλης του.

Ο Τώνης ο Μαρούδας γεννήθηκε στην Πάτρα στα 1920 και, ορφανός από πατέρα, έπεσε στη βιοπάλη από πιτσιρικάκι. Σύντομα μετακόμισε στην Αθήνα, όπου, σε ηλικία 17 χρονώ έβγαλε τον πρώτο του δίσκο.

Δεν χρειάζεται να γράψουμε πόσες επιτυχίες μας έχει χαρίσει. Να πούμε μόνο πως το σπουδαιότερο τραγούδι του (Τι'ναι Αυτό Που το Λένε Αγάπη) πούλησε παγκόσμια πάνω από 2,5 μύρια δίσκοι (σε ντουέτο με την Κυρία Σοφία Λόρεν στο soundtrack της ταινίας Το Παιδί και το Δελφίνι του Γιαν Νεγκουλέσκο - 1957).

Πέθανε από καρκίνο στα 1988.

Από τα 2009, ο δήμος της Πάτρας διοργανώνει στη μνήμη του τα "Μαρούδεια - Τι'ναι Αυτό που το Λένε Αγάπη", κάτι σαν τριήμερο φεστιβάλ με πολλές και διάφορες εκδηλώσεις.

Αλλά γι'αυτά θα μας πει η Νάνσυ μας, η πατρινιά θυγατέρα μου, στην οποία αφιερώνεται εξαιρετικά η σημερινή ανάρτηση.

L'Heure Bleue

Hei mine venner...

Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία, οι γάλλοι πρώτοι το ονόμασαν L'Heure Bleue, μετά οι εγγλέζοι Blue Hour και στο τέλος οι ίβηρες Madrugada. Είναι εκείνη η ώρα (της μέρας ή της νύχτας) όπου δεν είναι ακόμα μέρα αλλ'ούτε και νύχτα. Εμείς εδώ στο Λασίθι, το λέμε twilight, ενώ οι ελλαδίτες καταχτητές το λένε και λυκόφως.

Όταν λοιπόν οι τρεις αυτοί λεβέντες από το Stokmarknes της Νορβηγίας αποφάσισαν να φκιάσουν μπάντα, στα 1992, ο συμπατριώτης τους ποιητής Øystein Wingaard Wolf τους πρότεινε το όνομα κι'αυτοί το πήραν. Βέβαια, κατά καιρούς πέρασαν κι'άλλοι τρεις από την μπάντα, αλλά η ραχοκοκκαλιά ήταν οι Frode Jacobsen (μπάσο), Robert Buras (κιθάρα) και Sivert Høyem (φωνητικά).

Οι Madrugada είναι οι ιερείς του Dark rock. Οι απόλυτοι άρχοντες αυτής της παρανυχίδας του progressive-alternative που συνδυάζει πνιχτά κρουστά, μακρόσυρτες slide κιθάρες και θεοσκότεινα keyboards. Αν σ'αυτά προσθέσετε και τους αξιολογότατους στίχοι, έχετε τη βασική περίληψη αυτής της υπέροχης μουσικής αλλά κι'αυτής της εξαιρετικής μπάντας.

Από τα 1992 που ξεκίνησαν, μέχρι τα 2008, μας χάρισαν 7 albums (εκ των οποίων το ένα live και το τελευταίο μια πλήρης compilation) κι'άλλα 7 EPs.

Διάλυσαν στα 2008, παίζοντας την τελευταία τους ζαριά στις 15 Νοέμβρη 2008 στο Oslo Spectrum, εξαιτίας του θανάτου ενός από τους τρεις, του Buras, στις 12 Ιούλη του 2007 και σε ηλικία 31 χρονών.

Αυτά και τίποτις άλλο.

Την επίσπευση του αφιερώματος την χρωστάτε στην συγκρουσιακή Λουκία μας, στην οποία αφιερώνονται εξαιρετικά.

Pour toi Lucille.

Look Away Lucifer

Belladonna

Blood Shot Adult Commitment

Higher

Beautyproof

Black Mambo

Salt

I Don't Fit

All This Wanting To Be Free

What's On Your Mind

Hold On To You

Majesty

Lift Me

Quite Emotional

Step Into This Room And Dance For Me

Go Funk Yourself

Καλημέρα καρεκλάδες μου.

Παραγγελιά και σήμερις και μάλιστα για το γειτονάκι μου την Παυλίνα (akas η Ουνομήτηρ ή η Μάνα του Τσένγκις Χαν του Β' του Καταστροφέα).

Φανκιές ζήτησε, χωρίς όμως να προσδιορίσει ποιές ακριβώς. Οπότε (και άλλο που δεν ήθελα) είπα να ξεσκονίσω τα σκιλς μου στα decks και να σας παίξω λίγια funk από κείνη που σπάνια ακούγατε, μιας και πρόκειται για γνήσια και σχεδόν άγνωστη.

Ο ρυθμός είναι ο ίδιος βέβαια. Αυτός ο μαγικός και ξεσηκωτικός groove ρυθμός που μεσουράνησε στα τέλη των 60's και στα 70's, όταν η jazz, τα RnB και η soul αποφάσισαν να παντρευτούν με τον ξέφρενο ρυθμό και να γεννήσουν αυτή τη μουσική.

Κουμπάροι τους οι ηλεχτρικές κιθάρες και μπάσα, τα γοητευτικά μονότονα τύμπανα και τα Hammond όργανα.

Εγγόνι τους, η disco.

Αλλά γι'αυτήν έχουμε μιλήσει και θα ξαναμιλήσουμε εν καιρώ.

Φοράω ακουστικά και ξεκινάω.

Παυλίνα για πάρτη σου.

You'Ve Got The Love

Λατρεμένα μου γκουντ μόρνινγκ.

Στην σειρά μας "αυτοί οι υπέροχοι νιούμπις"- παραγγελιές, το νταλικόφωνο σήμερις θέλει να σας γνωρίσει τους Florence And The Machine (ή Florence + The Machine, όπως αλλιώς τους βρίσκουμε).

Τα πράγματα είναι απλά. Αυτή η μπάντα είναι η εξής μία γυναικάρα : Η Florence Welch, γύρω από την οποία τριγυρίζουν διάφοροι μουσικοί που απλά σιγοντάρουν.

Το όνομα της "μπάντας" προήλθε πριν κανά πεντάρι χρόνια, όταν η Welch συνήθιζε να κάνει live με την φιλενάδα της Isabella "Machine" Summers. Μετά χώρισαν, και η 27χρονη Florence (γεννημένη στα 1985) άρχισε να μεγαλοπιάνεται με την show businness. Το όνομα πάντως το κράτησε.

Το κοριτσόπουλο έχει φωνάρα. Και ξέρει να γράφει μουσική.

Και η μουσική της είναι μια experimental indie με αρκετά soul στοιχεία, το όλο πασπαλισμένο από την υπέροχη φωνή της. Και να φανταστείτε, πως όταν ήταν μικρουλάκι είχε διαγνωστεί με δυσλεξία και δυσπραξία. Αλλά γιατρεύτηκε.

Μέχρι σήμερις έχει κυκλοφορήσει δύο studio albums. Το Lungs στα 2009 και το Ceremonials στα 2011. Και τα δύο είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα, φρέσκα, ζωντανά.

Καλή μουσική με λίγα λόγια.

Η νταλίκα σήμερα σας χαρίζει μια επιλογή της απ'αυτά τα δύο albums. Έτσι, για μια πρώτη γνωριμία.
Σπέσιαλ για την Δέσποινα (την κολλητή της σαλαμάντρας ντε!)

Dog Days Are Over

Rabbit Heart (Raise It Up)

Only If For A Night

Shake It Out

I'M Not Calling You A Liar

Howl

What The Water Gave Me

Never Let Me Go

Leave My Body

You'Ve Got The Love

Bedroom Hymns

Live At The Royal Albert Hall

Καλή σας μέρα αγαπούλες.

Συνέχεια στις παραγγελιές μας σήμερα.Και με τι παραγγελιά...

Ολόφρεσκια κι'ακόμα ακυκλοφόρητη. Κατά το ήμισυ βέβαια.

Εξηγούμαι :Την Adele την ξέρετε, την λατρεύετε και την τιμείτε, ναι; Το ίδιο και η νταλίκα.

Την θεωρεί δε μία από τις ομορφότερες φωνές ακτουελμάν και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων (αμήν). Και δεν είναι ακόμα ούτε 24 χρονώ η ρουφιάνα.

Με μια φωνή που μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα όλα. Και τα τραγουδάει η ρουφιάνα (bis).

Που λέτε, στις 22 του Σεπτέμβρη 2011, η Adele έδωσε μία και μοναδική συναυλία στο Royal Albert Hall του Λονδίνου. Απ'αυτήν την μαγική παράσταση, κυκλοφόρησε (στις 25 Νοέμβρη 2011) ένα DVD, ενώ στα σκαριά βρίσκεται κι'ένα blue-ray cd, το οποίο, λέγεται πως, θα κυκλοφορήσει τον Μάρτη και στα μέρη μας.

Αλλά εμάς δεν μας κόφτει και πολύ. Γιατί το έχουμε ήδη στα χέρια μας. Και το χαρίζουμε σε όλους. Επειδή εμείς, εκτός από πανέμορφοι, είμαστε και large. Τέλος.

Για να σκάσουν οι οχτροί μας, και αντί άλλου αφιερώματος στην κοπελιά, ορίστε το Adele Live At The Royal Albert Hall.

Αφιερωμένο στην καραγκούνα της καρδιάς μας.

Hometown Glory

I'll Be Waiting

Don't You Remember

Turning Tables

Set Fire To The Rain

If It Hadn't Been For Love

My Same

Take It All

Rumour Has It

Right As Rain

One And Only

Lovesong

Chasing Pavements

I Can't Make You Love Me

Make You Feel My Love

Someone Like You

Rolling In The Deep

I Love To Hate You

Καλημέρα όμορφες τε κι'όμορφοι.

Από σήμερα το νταλικόφωνο ξεκινάει μία σειρά από αναρτήσεις - παραγγελιές, αφού μαζεύτηκαν πολλές και πρέπει να διεκπεραιώνονται που και που.

Απαραίτητη διευκρίνιση (εκ του ρήματος διευκρινίζω και ουχί διευκρινώ) : οι παραγγελιές πρέπει να γαργαλάνε ευχάριστα τους στρόφαλους της νταλίκας ή αυτός που τις ζητάει να είναι ιδιαίτερα αγαπητός-λατρεμένος-γούτσου γούτσου.

Ε, το λεπόν, σήμερα συντρέχουν και οι δύο sine qua non προϋποθέσεις : και η μουσική είναι θεϊκιά, και το πρόσωπον είναι λατρεμένο.

Απόλυτη Synthpop της νιότης μας, η μουσική των Erasure. Κι'όταν λέμε απόλυτη, το εννοούμε.

Το λατρεμένο αυτό ντουέτο σχηματίστηκε στην αγγλία στα 1985, όταν ο κιμπορντίστας Vince Clarke (πιονέρος των Depeche Mode - το μαγικό Just Can't Get Enough δικό του είναι) διέλυσε τους Yazoo και έσμιξε (κυριολεκτικά και μουσικά) με τον τραγουδιάρη Andy Bell.

Από το πρώτο τραγούδι τους (Who Needs Love Like That - 1986) έσκισαν χασέδες. Κι'αυτό συνέχισαν να κάνουν μέχρι τα 1994, όταν και ψιλοδιάλυσαν, κυκλοφορώντας σε τακτά χρονικά διαστήματα (από τότε) διασκευές και remixes.

Έγιναν τα απόλυτα music gays symbols και μπράβο τους και πάλι μπράβο τους.

Στα 2009, με αφορμή μια μάζωξή τους για ένα compilation album, αποφάσισαν να ξαναμπούν στο studio για νέο δίσκο, ο οποίος και κυκλοφόρησε τον περασμένο Οχτώβρη και είναι και πάρα πολύ καλός (Tomorrows's World - 2011).

Όπως και να 'χει, λατρεύουμε Erasure, λατρεύουμε gay bands, λατρεύουμε Drag Queen Shows και όλα τα σχετικά. Και πως να μην λατρεύουμε, αφού οι τύποι έχουν τις φωτογραφίες τους δίπλα στο λήμμα "ξεσηκωτικός" του φίλου μας του Μπαμπινιώτη.

Η νταλίκα θα κρατήσει στο ντουλαπάκι (δίπλα στην αφίσα της Samantha Jones) το νέο τους δίσκο (για άλλη φορά) και θα σας χαρίσει σήμερις τα καλύτερά τους.

Βάλτε κολάν λαμέ εφαρμοστά, φορέστε τα ροζ πούπουλα, στρασάκια gloss γύρω από τα μάτια και πάμε.

Σπέσιαλ για την Ακανόνιστη φιλενάδα μου και το sublime φυστικάκι της.

Oh L'Amour

Sometimes

Victim Of Love

Ship Of Fools

Chains Of Love

A Little Respect

Stop!

Blue Savannah

Chorus

I Love To Hate You

Take A Chance On Me

Voulez-Vous

Η Νύχτα Μας Εχώρισεν

Καλή Κυριακή αγαπημένοι μου κουλτουριάρηδες.

Το νταλικόφωνο σήμερις βουτάει βαθειά στην ελληνική λυρική ποίησις με τον σπουδαιότερο εκπρόσωπό της.

Ο Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928) είναι ένας από τους ελάχιστους έλληνες ποιητές που αγαπά και τιμά η νταλίκα. Έγραφε για να καταλαβαίνουν όλοι κι'όχι μερικοί. Έγραφε για να εκφράσει το ταραγμένο του μυαλό κι'όχι για να δείξει στους άλλους πόσες καινούργιες άγνωστες λέξεις είχε ανακαλύψει.

Και δεν αντέγραφε. Το σημαντικότερο.

Άλλοι τον αντέγραψαν. Και το έργο του μεταφράστηκε σε πάνω από 30 γλώσσες σ'όλο τον κόσμο.

Τη βιογραφία του μπορούμε να την βρούμε παντού. Δεν χρειάζεται να την αραδιάσουμε εδώ.

Εδώ θα παίξουμε λίγα από τα μελοποιημένα ποιήματά του. Μελοποιημένα από πολύ καλούς συνθέτες σε ερμηνείες πολύ καλών τραγουδιστών.

Καλή μας Κυριακή και πάλι.
ΥΓ : μόνο Αναγνωστάκη και Κακναβάτο μη μου ζητήσετε. Θα μαλώσουμε.

Κώστας Βασιλιάγκος - Ευγένεια (Γιώργος Αρσενίδης)

Γεράσιμος Ανδρεάτος - Το Τελευταίο Ταξίδι (Λεονάρδος Βαλενστάϊν)

Υπόγεια Ρεύματα - Ανδρείκελα 

Σύννεφα με Παντελόνια - Οι Αγάπες (Άλκης Παπαδόπουλος)

Σαβίνα Γιαννάτου - Άνοιξη (Λένα Πλάτωνος)

Γιώργος Φλωράκης - Μοναξιά (Δημ. Παπαδημητρίου)

Μαρία Θωμαϊδη/Γιώργος Σφυρίδης - Η Νύχτα Μας Εχώρισεν (Γ.Σφυρίδης)

Νίκος Κούρκουλας - Κυριακή (Μίμης Πλέσσας)

Γιάννης Πουλόπουλος - Μόνο (Γιάννης Σπανός)

Χαϊνηδες - Κι'Αν Έσβησες Σαν Ίσκιος (Κάλια Σπυριδάκη)

Μανώλης Μητσιάς - Είσαι, Ψυχή Μου (Βασίλης Δημητρίου)

Χρήστος Θηβαίος - Είμαστε Κάτι Ξεχαρβαλωμένες Κιθάρες (Β.Δημητρίου)

Τα cha cha του Κίμωνα

Όλοι ξέρετε την άδολη και αγνή ντανταϊστική μου καρδιά.
Οι περισσότεροι ξέρετε πως μπορείτε να παραγγέλνετε δίσκους ή μουσικές στην νταλίκα. Αρκεί να έχετε λίγια υπομονή.

Σήμερα έχουμε κάτι ξεχωριστό.
Παραγγελιά από την Ακανόνιστη. Όχι γι'αυτήν όμως.
Για τον Κίμωνα.
Και ο Κίμωνας είναι η Big Love της νταλίκας.
Μέχρι και Νταλάρα θα έπαιζε για πάρτη του (το εννοώ)

Αλλά ζήτησε γαλλικά cha-cha.
Και τι καλύτερο γαλλικό cha cha από τον Paul Mauriat και την μεγάλη του ορχήστρα;
Ο δίσκος είναι του 1959.
Τα τεφαρίκια για τον Κίμωνα. Οι κατιμάδες για τους άλλους.

Κίμωνα I Love you

Bridge School [benefit concerts]

Το Bridge School είναι ένα σχολείο στο Hillsborough της Καλιφόρνιας.
Δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε σχολείο.
Είναι μια τεράστια εκπαιδευτική προσπάθεια βοήθειας παιδιών με σοβαρές ειδικές ανάγκες. Κι'όταν λέμε τεράστια, το εννοούμε.
Μιλάμε για εφαρμογές τελευταίας τεχνολογίας που χρησιμοποιούνται γύρων από τρεις κεντρικούς άξονες : δημιουργικές προσεγγίσεις εκπαίδευσης και επικοινωνίας, διαδοχικά αυξανόμενη επικοινωνία μέσω τεχνολογικής υποστήριξης και διαρκή προσπάθεια συμμετοχής των γονιών και των κοινοτήτων.
Τα καταφέρνουν μια χαρά, αφού υπάρχει σημαντικότατος αριθμός παιδιών με εξαιρετική πρόοδο.
Δείτε παρακάτω μερικές φωτογραφίες από μπόμπιρες του σχολείου και να μπούμε μετά στο θέμα μας.





Για να γίνουν όμως όλα αυτά χρειάζονται φράγκα. Πολλά φράγκα.
Και το Bridge School δεν επιδοτείται από το κράτος, παρά μονάχα με κάποια ψίχουλα από την πολιτεία της Καλιφόρνιας.
Οπότε, εκτός από τις εισφορές, έπρεπε να βρεθούν τρόποι χρηματοδότησης.
Αυτά σκεφτόταν πριν 25 χρόνια ο Neil Young και η γυναίκα του Pegi Young, όταν αποφάσισαν να ξεκινήσουν αυτό που ονομάστηκε Bridge School Benefit.
Πρόκειται για μία συναυλία, που γίνεται κάθε Οκτώβρη στο αμφιθέατρο Shoreline του Mountain View στην Καλιφόρνια. Από την πρώτη, στα 1986, λαμβάνουν μέρος τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής παγκόσμιας σκηνής, αφιλοκερδώς, ενώ όλα (μα όλα) τα έσοδα πηγαίνουν για την ενίσχυση του σχολείου.
Ο Neil Young, για να μειωθεί δραστικά το κόστος διεξαγωγής της συναυλίας, αποφάσισε να είναι αυστηρά acoustic, unplugged αν προτιμάτε, χωρίς δηλαδή πολυδάπανες μικροφωνικές, φώτα σκηνής, εφέ κλπ κλπ.
Το αποτέλεσμα είναι, το Bridge School Benefit να έχει μετατραπεί σε must για το αμερικάνικο μουσικό ημερολόγιο. Και όχι άδικα, αφού απ'αυτές τις συναυλίες έχουν προκύψει εκπληκτικές εκτελέσεις από πολύ μεγάλους καλλιτέχνες. Κυρίως όμως, μαζεύονται φράγκα για τους μπόμπιρες με ειδικές ανάγκες.

Φέτος, γιορτάζοντας τα 25 χρόνια αυτής της εκδήλωσης, κυκλοφόρησε ένα διπλό cd (αλλά και dvd) με αποσπάσματα από διάφορες συναυλίες όλα αυτά τα χρόνια. Τα έσοδα από τις πωλήσεις θα πάνε όλα για τον ίδιο σκοπό, αφού όλοι οι καλλιτέχνες παραχώρησαν τα δικαιώματά τους.
Για τον λόγο αυτό, η νταλίκα (που έχει ήδη παραγγείλει και τα δύο) δεν θα παίξει σήμερα απ'αυτό το cd. Θα κάνει όμως κάτι καλύτερο. Θα σας χαρίσει κάτι λιγουλάκι πιο σπάνιο.
Το μεγαλύτερο μέρος από το Bridge School Benefit του 1999, που θεωρήθηκε το καλύτερο μέχρι σήμερα, τόσο από πλευράς καλλιτεχνικής συμμετοχής, όσο και μουσικής ποιότητας.
Προτρέποντάς σας να βρείτε και ν'αγοράσετε το cd.
Αξίζει τον κόπο.

Για τον Τάσο που μου το θύμισε

Neil Young - I'm a Child
Tom Petty - Shadow of a Doubt
Tracey Chapman - All That You Have Is Your Soul
Pretenders - Sense of Purpose
Beck - It's All in Your Mind
Bonnie Raitt - The Road's My Middle Name
Don Henley - Yes It Is
Ministry - Friend Of The Devil
Simon & Garfunkel - America
David Bowie - Heroes
Pearl Jam - Nothingman
Lovemongers - Battle Of Evermore
Nils Lofgren - Believe
Elvis Costello - Alison
Patti Smith - People Have The Power

Νανουρίζοντας τον Κίμωνα

Η νταλίκα σήμερα βάζει σιλανσιέ.
Για να νανουρίσει τον Κίμωνα.

Να 'ναι γερός και ακανόνιστος σαν τη μαμά του.

Κι'επειδή είναι και κρητίκαρος, η νταλίκα τον καλωσορίζει λασιθιώτικα...

Οσα μιλούνια μπαλωθιές
στην Κρήτη έχουν παίξει
τόσες χαρές αμέτρητες
η μοίρα να του πέψει!

Nick Cave και λοιποί παρατρεχάμενοι

Λοιπόν εξηγούμαι ίνα μην παραξηγούμαι : στην ζωή κάποια πράματα τ'αγαπάς, κάποια άλλα τα σιχαίνεσαι και κάποια σ'αφήνουν παγερά (ή μη) αδιάφορο.
Μέχρις εδώ είναι εύκολο.
Εκεί που δυσκολεύει είναι στο τι κάνει κανείς όταν πρέπει να κάνει ένα πράγμα που σιχαίνεται για να ευχαριστήσει κάποιον που αγαπά.
Κάνει το σκατό του παξιμάδι λέει η νταλίκα.

Σιχαίνομαι Nick Cave, σιχαίνομαι και Bad Seeds.
Τους θεωρώ νούλους.
Δεν είναι τίποτα, δεν μπορείς να τους κατατάξεις πουθενά, κάνουν συνεργασίες με τιποτένιους, παίζουν κάτι ανάμεσα στο τίποτα, στο πουθενά και στο καθόλου. Αντιγράφουν ακόλαστα και αντιγράφουν άσχημα.
Έλα όμως που μου τους ζήτησαν.
Κι όχι όποιος κι'όποιος.

Οπότε....Nick Cave & The Bad Seeds λατρεμένοι.
Να με συγχωρέσετε αν η επιλογή των τραγουδιών δεν είναι αυτή που θα προτιμούσατε, αλλά δεν τους γνωρίζω τους κυρίους, οπότε δεν γνωρίζω και τις "επιτυχίες" τους (λέμε τώρα).
Σας δίνω το Best Of κι ο Αλλάχ βοηθός.

ΥΓ : Μυρτούλα μου καλή, πατάς πάνω στη λέξη Kadoo στο κουτάκι απ'όπου ακούς και ακολουθείς τις οδηγίες για το download. Άμα δεν τα καταφέρεις, σου το φέρνω έτοιμο σε cd, αυτό κι'όποιον άλλον δίσκο τους θέλεις.

Where The Wild Roses Grow
Ballad of Robert Moore and Betty Coltrane
The Willow Garden
Thirsty Dog
Brother My Cup is Empty
The Weeping Song
She Fall Away
City of Refuge
Jack The Ripper
I Let Love In
Do You Love Me
The Mercy Seat
Your Funeral My Trial
Papa Won't Leave You Henry
The Good Son
Henry Lee