Quadraceratops

Καλημέρα αστέρια μου.

Μερικές φορές το νταλικόφωνο δεν είναι για όλους. Βασικά ποτέ δεν είναι για όλους, αφού όλοι δεν ακούν όλα. Είναι όμως, δεν μπορείτε να πείτε, πολυσυλλεκτικό (sic).

Αλλά να, κάποιες φορές οι μουσικές του είναι για κάποιους περισσότερο μυημένους, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι περισσότερο απ'αυτό που σημαίνει.

Έτσι και σήμερις.

Η Cath Roberts είναι μια εγγλεζούλα μουσικός της jazz. Της modern jazz για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι. Για την ακρίβεια, είναι μία alto σαξοφωνίστρια, από τις καλύτερες της γενιάς της.

Στα 2011, κι'ενώ ετοίμαζε το master της στο Guildhal School of Music and Drama της ινγκλετέρας, κι'ενώ ήδη συμμετείχε σε διάφορα jazz σχηματάκια, αποφάσισε να φκιάσει το δικό της, με σκοπό να βγάλει προς τα έξω τις δικές της συνθέσεις. Γιατί η δεσποινίς δεν παίζει απλά. Συνθέτει κι'όλας.

Έτσι έφτιαξε τους Quadraceratops

Που το όνομά τους θα μπορούσε να παραπέμπει σε κουαρτέτο, αφού είναι μια dada εκδοχή του triceratops, του τρικεράτωπα δηλαδή (δεινόσαυρου για τους αδαείς), αλλά με τέσσερα κέρατα.

Αλλά μπα.

Είναι σεπτέτο, αποτελούμενο από την ίδια (φυσικά), τον Tom Ward (tenor σαξόφωνο), τον Henry Spencer (τρομπέτα), τον Jason Simpson (μπάσο),τον Magnus Dearness (τρομπόνι), τον Dave O'Brien (πλήκτρα) και τον Olly Blackman (ντραμς).

Από τα 2011, η μπάντα παίζει αποκλειστικά συνθέσεις της Roberts. Συνθέσεις ασύμμετρης modern jazz, μιας μουσικής που ή αρέσει πολύ ή καθόλου. Δύσκολη μουσική, με περίεργους αυτοσχεδιασμούς, που δίνει όμως τη δυνατότητα στον μουσικό να ξεδώσει, αποκαλύπτοντας και το ταλέντο του στο παίξιμο. Σε κάθε περίπτωση, μουσική για μυημένους (το 'πα αυτό πιο πάνω ε;)

Το ομώνυμο album Quadraceratops είναι το πρώτο τους.

Όπως θα δείτε και από την tracklist, η Roberts εμπνεύστηκε τις συνθέσεις βλέποντας έντομα, ακούγοντας μηχανές σε υπόγειες στοές και φαντασιώνοντας serial killers. Μυημένοι έτσι;

Κυκλοφόρησε στις αρχές τούτου του Οκτώβρη, από ανεξάρτητη παραγωγή. Το γοητευτικό της υπόθεσης, είναι ότι το εξώφυλλο cd, που διατίθεται σε 2 διαφορετικά χρώματα, είναι εξ'ολοκλήρου κατασκευή δική της. Κυριολεκτικά. Εκείνη το σχεδίασε, το φωτοτύπησε, το επεξεργάστηκε και το κόλλησε πάνω στις θήκες των cds.

Άμα ο άνθρωπας είναι μερακλής, ένα πράμα.

Dinner With Patrick

Song For The Worker Bee

Chair-O-Planes

Open Sandwich

 Spidering

Calico

Flying South

Little Secrets

Καλημέρα σας.

Αν κρίνω από τα mail σας, πολύ γουστάρατε Toufic Farroukh και μπράβο σας και πάλι μπράβο σας.

Λέω λοιπόν σήμερις να σας χαρίσω άλλο ένα του, από την πρωϊμη περίοδό του, τότε δηλαδής που το αραβικό στοιχείο ήταν περισσότερο έντονο στην μαγική jazz του.

Μην πούμε πολλά. Μόνο πως το Little Secrets είναι το δεύτερο studio album του. Κυκλοφόρησε στις 6 Σεπτέμβρη του 1998 και την παραγωγή υπογράφουν, εκτός του ίδιου, δύο πολύ μεγάλοι άραβες μουσικοί-παραγωγοί, οι Radwan Hoteit και Moustafa Habib.

Να ξέρετε επίσης, πως σ'αυτό τον δίσκο, είναι η πρώτη φορά που ο Farroukh χρησιμοποιεί buzuq, όργανο που θα τιμήσει δεόντως αργότερα στην καριέρα του, παρότι εξαίσιος σαξοφωνίστας.

Αυτά, και αφιερωμένο εξαιρετικά στην Καραγκούνα μας που ζήτησε κι'άλλον Toufic.

Dance For My Father

What Of It (Introduction)

What Of It

Short Story

Paco's Mood

Ali Au Pays Des Merveilles

Maissa's Look

Daily Life

St Elias

Fayrouz Blues

Green Orange

Sugar Dissolvent

Don't Worry Baby

Take One For Radwan

Long-Short Story

 

Tootya

Καλημέρα αγοροκοριτσόπουλά μου.

Jazz διάλλειμα σήμερα, μ'έναν σχετικά άγνωστο στους πολλούς, αλλά πολυαγαπημένο σε όσους ασχολούνται με το σπορ.

Ο Toufic Farroukh είναι Λιβανέζος. Και συνθέτει jazz παίζοντας ταυτόχρονα μαγικό σαξόφωνο.

Το σαξόφωνο του το έμαθε ο αδελφός του (σαξοφωνίστας κι'αυτός), αλλά το αγάπησε όταν ήταν στους προσκόπους στη Βυρηττό.

Δεν ήταν από πάντα σ'αυτό το είδος μουσικής, μιας και όταν ξεκίνησε τις σπουδές του στο Παρίσι (στο περίφημο Conservatoire) ασχολήθηκε κυρίως με την παραδοσιακή μουσική της πατρίδας του.

Τον κέρδισε όμως η jazz, μια jazz στην μοντέρνα της μορφή με πολλά στοιχεία από τις ρίζες του.

Στη δισκογραφία μπήκε δειλά-δειλά στα 1994 (Ali On Broadway) στο περιορισμένο κοινό της Γαλλίας. Με το δεύτερο album του όμως (Little Secrets - 1998), ο Farroukh αρχίζει ν'αποκτά φανατικό κοινό.

Παράλληλα, αρχίζει να γράφει μουσική για ταινίες, έχοντας φτάσει σήμερα στα 6 soundtracks, όσα ακριβώς και τα studio albums του.

Σήμερα, για να τον γνωρίσουν (όσοι δεν τον ξέρουν), η νταλίκα σας χαρίζει το καλύτερό της απ'αυτόν.

Το Tootya είναι το πέμπτο κατά σειρά studio album του. Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2007 και είναι σημαδιακό, ως προς τη μουσική υφή του. Πράγματι, σ'αυτό τον δίσκο ο Farroukh πειραματίζεται με τα techno beats, ανακατεύοντάς τα με παραδοσιακή λιβανέζικη μουσική.

Είναι όμως, πάνω απ'όλα ένα jazz album.

Οι γνώστες του είδους, ακούγοντας (για παράδειγμα) το Systole Diastole θα αναγνωρίσουν ένα solo που παραπέμπει απ'ευθείας στον Mile Davis (Agharta - 1975).

Από την άλλη, και πάντα στα πλαίσια του κλεισίματος ματιού, ο τίτλος του δίσκου από μόνος του, παραπέμπει στο σπουδαίο Tutu (1986) του ίδιου μεγάλου Davis.

Αρκετά όμως με τα tips.

Πάμε ν'ακούσουμε.

Systole Diastole

Hanina

Radio City

Ya Nassim Alrouh

Destins Et Desirs

The Girl From Gipsy Moon

Elhob

Cendres

Scarecrow And Peacock

Ya Habibi

Long Distance Call

Only Lonely