Mississippi Queen

Επειδής 1) καιρό έχουμε να κάνουμε αφιερωματάκι σε γκρουπάκι και 2) καιρό έχουμε ν'ακούσουμε ροκιές καλές κι'ατόφιες, είπα σήμερις να σας μιλήσω για μια μπάντα από τις λιγότερο γνωστές, αλλά όχι λιγότερο καλές.

Οι Mountain που λέτε, ήσαντε μια rock / hard rock μπάντα που γεννήθηκε στα 1969, στο Long Island του Νιου Γιορκ. Ο frontman και ιδρυτής τους ήταν ο κιθαρίστας Leslie West, ο οποίος, έχοντας βαρεθεί να παίζει blues, αποφάσισε μια μέρα να "σκληρύνει" τον ήχο του. Συνάντησε τον Felix Pappalardi (πρώην μπασίστα των Cream), ο οποίος έκανε την παραγωγή του solo album του West, με τον τίτλο Mountain (λόγω του τότε όγκου του West). Στον δίσκο αυτό, εκτός των West και Pappalardi, έπαιξε ντραμς ο N.D. Smart. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου, δεν κάθησαν να σπάσουν το κεφάλι τους και, με την προσθήκη του κιμπορντίστα Steve Knight ξεκίνησαν την ομώνυμη μπάντα.

Παρότι πάρα πολύ καλοί, παρότι το hard rock τους θεωρήθηκε (και θεωρείται μέχρι και σήμερα) πιονέρος αλλά και πρόδρομος του heavy metal και των διαφόρων άλλων μετάλλων και μεταλάδων, West και Pappalardi ήσαντε συνέχεια στα μαχαίρια για την πρωτοκαθεδρία. Αυτό, βέβαια, δεν τους εμπόδισε να κάνουν μια θρυλική εμφάνιση στο Woodstock, ούτε στο να μας χαρίσουν εξαιρετικούς δίσκους. Τους εμπόδισε όμως στο να μείνουν μαζί, αφού, στα 1972 διάλυσαν, για να ξαναενωθούν στα 1973 (με διαφορετικό lineup), αλλά να τα ξανασπάσουν στα 1974. Έκτοτε, ξαναβρέθηκαν στα 1981, στα 1992 και στα 2001, πάντα με διαφορετικά lineups, αλλά, από το 1974 και δώθε, εμπίπτουν στην κατηγορία των αδιάφορων.

Μέχρι τα 2007, μας χάρισαν 8 studio albums και 11 live, μιας και ήσαντε μπάντα σκηνής περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, οι μόνοι δίσκοι που αξίζουν να παιχτούν είναι οι 4 πρώτοι τους, μέχρι δηλαδής τον Avalanche (1974).

Οι υποδέλοιποι βούλιαξαν στη μετριότητα.

Ξεχνάω κάτι;

Α ναι. Καλημέρα λατρείες μου.

Mississippi Queen

Silver Paper

Sittin' On A Rainbow

Boys In The Band

Flowers Of Evil

Crossroader

One Last Cold Kiss

Don't Look Around

Tired Angels

My Lady

Whole Lotte Shakin' Goin' On

(I Can't Get No) Satisfaction

I Love To See You Fly

 

Rock or Bust

Πολλή πολλή καλημέρα σας αγρίμια μου.

Η αλήθεια είναι πως hard rock η νταλίκα δεν πολυπαίζει. Επίσης αλήθεια είναι, πως εδώ και χρόνια τα βαρειά μεταλλο-κλαπατσίμπαλα δεν παίζουν όπως μια εποχή. Είτε φταίει η εποχή, είτε που αυτό το συγκεκριμένο είδος δεν βγάζει πια μεγάλους. Είτε και τα δύο.

Μερικοί απ'τους μεγάλους όμως εξακολουθούν να υπάχουν. Και δει, να ηχογραφούν κι'όλας.

Οι AC/DC των οργισμένων μας περιόδων είναι απ'αυτούς. Από τους λίγους, δηλαδής, που δεν διάλυσαν και ξαναμαζώχτηκαν για την αρπαχτή. Που υπάρχουν από τα 1973 μέχρι και σήμερις, σίγουρα όχι με τον αείμνηστο (και αναντικατάστατο Bon Scott), αλλά υπάρχουν.

Και με το Rock Or Bust μας αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Ένας δίσκος (ο 15ος τους παγκοσμίως και 16ος τους στην Αυστραλία) αναπάντεχα όμορφος, με πολύ καθάριο βαρύ ήχο, που ακούγεται όλος. Πράγμα σπάνιο για τέτοιου είδους δίσκο, εκτός αν είσαι big fan.

Να πούμε άλλη μια αλήθεια. Επειδής είχαμε ν'ακούσουμε νέα τους δουλειά από το 2008 (και το Black Ice), κι'επειδής τούτο το τελευταίο δεν ήταν κι'ότι καλύτερο μας έχουν δώσει, υπήρχε μια συγκρατημένη απαισιοδοξία.

Αλλά μπα, σας λέω. Οι μάγκες έβγαλαν δισκάρα. Προσωπική μου άποψη.

Είναι ένας μικρός δίσκος. Σε διάρκεια εννοώ. Είναι κάτω από 35 λεπτά, πράγμα που είχαμε να δούμε από το Flick Off The Switch (1983), το οποίο είναι και 2 λεπτά μακρύτερο.

Είναι επίσης ο πρώτος δίσκος της μπάντας χωρίς τον Malcolm Young, ο οποίος αποχώρησε τον Απρίλη φέτος, με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο δίσκος παρολίγο να ηχογραφηθεί και χωρίς τον ντράμερ Phil Rudd, ο οποίος μπουζουριάστηκε για απόπειρα ανθρωποκτονίας και κατοχή ναρκωτικών, αλλά πρόλαβε τελικά να πάει στο Βανκούβερ (όπου έγινε η ηχογράφηση), αφού αφέθηκε τελικά ελεύθερος.

Κι'ένα τελευταίο. Τα κομμάτια του δίσκου είναι όλα (μα όλα) των αδελφών Young, τα οποία είχαν γράψει παλαιότερα και δεν είχαν συμπεριληφθεί σε άλλους δίσκους.

Τι άλλα να σας πω; Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 28 Νοέμβρη 2014 στην Αυστραλία, και χθες, 2 Δεκέμβρη 2014 στα ευρώπας και αμερικάς.

Με τις υγείες σας.

Rock Or Bust

Play Ball

Rock The Blues Away

Miss Adventure

Dogs Of War

Got Some Rock and Roll Thunder

Hard Times

Baptism By Fire

Rock The House

Sweet Candy

Emission Control

Hot and Ready

Καλημέρα αγωνιστρούδες και αγωνισταράδες μου
Αγωνιστική εβδομάς αυτή που ζούμε. Γι'αυτό ας τη ζήσουμε δυνατά, όπως της πρέπει.

Το νταλικόφωνο αποφάσισε, γι'αυτή τη βδομάδα, να παίξει δυνατά και με πολλά ντεσιμπέλ. Το χρωστούσα άλλωστε σε μπόλικους φίλους που το ζητάνε.

Η αρχή θα γίνει με τούτους δω τους παλήκαρους, που εμένα προσωπικά με αρέσουν αρκετά (ως πολύ), παρότι δεν είναι ούτε hard rock, ούτε heavy metal, αλλά κάτι περίεργο ανάμεσα. Αν μπορούσαμε να βαρβαρίσουμε λίγο, θα λέγαμε πως οι UFO είναι η μπάντα που χρησιμοποιήθηκε σαν ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στην heavy rock μουσική και στο νέο κύμα της αγγλικής heavy metal.
Ξεκίνησαν σαν Hocus Pocus, τον Αύγουστο του 1969 στο Λονδίνο, αλλά γρήγορα άλλαξαν τ'όνομά τους σε UFO, προς τιμή του λονδρέζικου club, στο οποίο άρχιζαν να πρωτοπαίζουν, όπου και τους ανακάλυψε ο Noel Moore και τους υπέγραψε το πρώτο τους συμβόλαιο (Beacon Records).
Από τα 1970, όταν και κυκλοφόρησε το πρώτο studio album τους (UFO 1), μέχρι και τα 1973, η μπάντα γνώρισε μπόλικες τρικυμίες, κυρίως δικαστικές μεταξύ των μελών της, αλλά η μουσική τους κέρδιζε ολοένα και περισσότερο το κοινό.
Στα 1973 έρχεται στην παρέα ο γερμανός κιθαρίστας Michael Schenker (αυτός ναι που μετά έγινε Scorpions μαζί με τον αδελφό του τον Rudolph) και αρχίζει η χρυσή τους περίοδος, η οποία θα πάει μέχρι τα 1979, οπότε και την κάνει ο Schenker.
Από τότες μέχρι και τα σήμερα, η μπάντα συνεχίζει. Μία διαλύεται και μία ξαναφκιάνεται, το lineup αλλάζει σχεδόν κάθε χρόνο, η μουσική φθείρεται σιγά-σιγά και, από τα 2004 και δώθε, διαφαίνεται πάλι κάτι ποιοτικό, αλλά υπό τον αστερισμό της αρπαχτής.

Όπως και να 'χει, οι λεβέντες (όλοι τους, δηλαδή περίπου πάνω από 40) εκτός από 21 studio albums, 7 live albums και 8 ανεπίσημα live albums, μας έχουν χαρίσει και καταπληκτικά τραγούδια.
Μερικά απ'αυτά θ'ακούσουμε σήμερα. Κυρίως από την χρυσή εποχή τους. Σε επιλογή αυστηρά προσωπική.

Belladonna

High Flyer

Lonely Heart

Can You Roll Her

Doctor Doctor

Shoot Shoot

Only You Can Rock Me

Let It Rain

Young Blood

Pack It Up (And Go)

Hot And Ready

Long Gone

 

Monster

Καλημέρα αγρίμια μου.
Άλλη μία αποκλειστικότητα σήμερις στο νταλικόφωνο.
Μ'ένα είδος μουσικής που, η αλήθεια είναι, δεν πολυπαίζουμε γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι my cup of tea (που λέμε και στο Λασίθι).
Που και που, δε λέω, μ'αρέσουν τα βαρειά και σκληρά. Αλλά σε ελεγχόμενες δόσεις.

Όπως και να 'χει, στους Kiss ήθελα από παλιά να κάνω ένα αφιέρωμα. Είναι απ'αυτές τις hard rock μπάντες που ανέκαθεν ψιλο-συμπαθούσα. Κάτι τα μασκαριλίκια τους, κάτι η φοβερή σκηνική τους παρουσία αλλά, κυρίως, το Dynasty (1979), ένα από τα πιο τζιτζί δισκάκια μου.
Να σας πω λοιπόν, στα γρήγορα, πως φκιάχτηκαν στα 1973 στη Νέα Υόρκη, πως έφτασαν στο απόγειό τους στα 1979 και πως, από τα 1983 μέχρι σήμερα, έχουν σαν χόμπυ να διαλύονται και να ξαναμαζώνονται ηχογραφώντας δίσκους.
Το τελευταίο μάζωμά τους, στα 2008, είχε σαν αποτέλεσμα το Sonic Boom (2009), έναν δίσκο που ξεχώριζε από τη μετριότητα των υπολοίπων (από τα 1983 και δώθε). Έκπληξη βέβαια, μιας και κανείς σχεδόν δεν περίμενε πια μιαν αναγέννηση.
Αλλά μας φύλαγαν κι'άλλες.
Στα 2010, σε μία συνέντευξή του, ο Gene Simmons μίλησε για νέο δίσκο, follow-up στο Sonic Boom. Από τότε, σε διάφορες συνεντεύξεις τους, τα μέλη της μπάντας άρχισαν να δίνουν περισσότερες λεπτομέρειες.
Τελικά, μπήκαν στα studios (Conway Recording Studios - Hollywood) στις 13 Απρίλη του 2011 και βγήκαν (τρόπος του λέγειν) στις 6 Γενάρη φέτος με 12 ολοκαίνουργια τραγούδια (συν τρία bonus, έτσι για να υπάρχουν).

Και εγένετο Monster λατρείες μου. Το εικοστό κατά σειρά studio album τους.
Και πρόκειται για άλλη μία έκπληξη πρώτου μεγέθους. Γιατί ο δίσκος είναι πολύ καλός. Περίεργο, αλλά αληθινό. Κι'όταν λέμε καλός, εννοούμε καθάριο, ατόφιο και ανέρωτο hard rock, απ'αυτά που δεν βγαίνουν πλέον.
Και υπάρχει εξήγηση για δαύτο. Και η εξήγηση είναι πως η μπάντα παράτηση τους χαζο-πειραματισμούς και γύρισε πίσω στις ρίζες της. Σ'αυτά που την έκαναν τρανή και ξακουστή παγκόσμια. Κι'αυτή η επιστροφή στις ρίζες είναι εμφανής παντού.
Μουσικά, ο δίσκος είναι κάτι ανάμεσα στα Destroyer (1976) και Revenge (1992), δύο από τα καλύτερα albums τους. Και μην βιαστείτε να μου την πείτε, ότι και καλά σας είπα κάτι παραπάνω για το μέχρι 1979, μπικόουζ το Revenge είναι ένας δίσκος με λαλά που είχαν φκιάσει την περίοδο 1978-1982 και που βγάλανε σε δίσκο στα 1992. Με άλλα λόγια, hard rock (και ουχί heavy metal) σε μεγάλες στιγμές από τρελλαμένα γερόντια. 
Η επιστροφή στις ρίζες τους φαίνεται καθαρά και στο εξώφυλλο του δίσκου. Οι φαν (αλλά και οι παρατηρητικοί του είδους) θα προσέξουν μεγάλες ομοιότητες με το εξώφυλλο του Destroyer, το οποίο, βέβαια, φωτογραφήθηκε από άλλον, ενώ στο Monster (και παρά το μασκαριλίκι) η ηλικία των σεβάσμιων γερόντων δεν κρύβεται.
Τέλος, και είναι εξαιρετικά σημαντικό, η μπάντα ηχογράφησε όλο τον δίσκο με αναλογικό εξοπλισμό, γυρίζοντας την πλάτη στα ψηφιακά μαραφέτια. Όπως λέει και ο Simmons "...η τεχνολογία είναι μία γοητευτική πουτάνα. Πατάς ένα κουμπί και δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα άλλο. Αλλά το αναλογικό είναι ο έρωτας της ζωής σου. Μπορείς να πιέσεις όσο πιο σκληρά μπορείς, πάντα στο ανταποδίδει..."

Και μας το ανταπόδωσε μια χαρά, λέω εγώ.
Ο δίσκος κυκλοφορεί στις 8 Οκτώβρη στας ευρώπας και στις 9 Οκτώβρη στας βόρειας αμερικάς. Για όσους ενδιαφέρονται, στο τζαπάν κυκλοφορεί στις 10 Οκτώβρη.
Στο νταλικόφωνο όμως, σε παγκόσμια πρώτη, κυκλοφορεί σήμερις.

Hell Or Hallelujah

Wall Of Sound

Freak

Back To The Stone Age

Shout Mercy

Long Way Down

Eat Your Heart Out

The Devil Is Me

Outta This World

All For The Love Of Rock 'n' Roll

Take Me Down Below

Last Chance