The Complete Legendary Sessions

Τσαγκαροδευτέρα σήμερις αγαπούλες.

Και το νταλικόφωνο συνεχίζει από κει που τα παράτησε χθες. Κι'αφού το χιόνι συνεχίζει να πέφτει πυκνό στο Coventry, η mood συνεχίζει να είναι jazzy.

Θα καταλάβατε, βέβαια, πως η νταλίκα έχει μιαν αδυναμία στον Chet Baker. Αυτόν τον "πρωϊνό μουσικό είδωλο - βραδυνό ελεεινό junkie" τρομπετίστα, έναν από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους της παγκόσμιας jazz σκηνής. Εφάμιλος ίσως με τον πολύ μεγάλο Dizzy Gillespie (και σχωράτε με αν έγινα ιερόσυλος).

Γεννήθηκε στα 1929 στην Οκλαχόμα και πέθανε στο Άμστερνταμ, σε ηλικία 58 ετών, νικημένος από το πάθος του για την ηρωίνη.

Σήμερα όμως δεν θα του κάνουμε αφιέρωμα.

Σήμερα θα τον ακούσουμε παρέα μ'έναν άλλον "καταραμένο" γίγαντα της jazz, τον πιανίστα Bill Evans (1929-1980), με τον οποίον, εκτός από τη μουσική ιδιοφυία, ο Baker μοιράστηκε το ίδιο πάθος για την άσπρη σκόνη.

Το The Complete Legendary Sessions δεν είναι παλιός δίσκος. Κυκλοφόρησε στα 2009 και πρόκειται, στην ουσία, για μία θαυμάσια συλλεκτική δουλειά, η οποία περιλαμβάνει διαμάντια από τις διάφορες sessions των δύο αυτών γιγάντων της jazz, διαμάντια μερικά από τα οποία είχαν ήδη κυκλοφορήσει σε δύο δίσκους του Baker (Chet και Chet Baker Plays The Best Of Lerner And Loewe) και οι δύο απ'τα 1959.

Όλες οι sessions είναι απ'την περίοδο 1957-1959. Μαζί τους παίζουν οι Herbert Mann (φλάουτο), Pepper Adams (σαξόφωνο), Kenny Burrel (κιθάρα), Paul Chambers (μπάσο), Connie Kay, Philly Joe Jones και Catford Jonis (ντραμς) και Zoot Sims (άλτο και τενορ σαξόφωνα).

Κι επειδής τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, σταματάω εδώ.

Εσείς καθήστε αναπαυτικά, βάλτε και κανά πιοτί και αφεθείτε. Η jazz δεν χρειάζεται μουσικές γνώσεις. Απαιτεί ψυχή.

Alone Together

How High The Moon

Never Entered My Mind

Tis Autumn

If You Could See Me Now

September Song

You'd Be So Nice To Come Home To

Time On My Hands

You And The Night And The Music

Early Morning Mood

Show Me

I Talk To The Trees

Thank Heaven For Little Girls

I Could Have Dance All Night

Almost Like Being In Love

Bird and Chet

Καλημέρα hommies.
Αρχινάει από σήμερις το jazzy αφιέρωμα του νταλικόφωνου και όσοι πιστοί προσέλθετε.

Για αρχή, σήμερις θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω κάτι πολύ σπέσιαλ (πάρα πολύ σπέσιαλ) σ'έναν πολύ σπέσιαλ φίλο.

Η σημερινή νταλίκα θ'ασχοληθεί με δύο αυτοκαταστροφικούς αλλ'αθάνατους γίγαντες της jazz : τον Charlie (The Bird) Parker και τον Chet Baker. Τον σαξοφωνίστα και τον τρομπετίστα.

Και θ'ασχοληθεί χαρίζοντάς σας έναν σπάνιο και πολύτιμο δίσκο.

Είμαστε στα 1952, καλοκαίρι στην Καλιφόρνια. Ο Bird είναι ήδη ένας φτασμένος μουσικός, ενώ ο Baker μόλις έχει απολυθεί απ'τον στρατό και προσπαθεί να καταξιωθεί.

Και βρίσκονται σ'ένα κλαμπάκι, στο The Trade Winds, στο Inglewood στις 16 του Ιούνη.

Και στην παρέα τους έχουν τους Sonny Criss (στο άλτο σαξόφωνο), Al Haig (στο πιάνο), Harry Babasin (στο κοντραμπάσσο) και Larance Marable (στα ντραμς).

Και ηχογραφείται τούτη δω η δισκάρα.

Πρόκειται για 4 αυτοτελή jam (κομμάτια στο έτσι ξαφνικά δηλαδής), το ένα ομορφότερο από τ'άλλο, μέσα από τα οποία αναδύεται και το μεγαλείο του Bird αλλά και το μεγάλο ταλέντο του Baker, για τον οποίον έρχεται σύντομα αφιέρωμα.

Το Bird & Chet κυκλοφόρησε στις 4 Γενάρη του 1953 και θεωρείται ένα από τα καλύτερα jazz jam όλων των εποχών. Επανακυκλοφόρησε στα 1992 με βελτιωμένο ήχο, πράγμα που, όμως, αφαίρεσε από τη μαγεία του πρωτότυπου.

Γι'αυτό, το νταλικόφωνο σήμερα παίζει το αυθεντικό βινύλιο (με τα αναπόφευκτα cut) και το αφιερώνει αποκλειστικά και μοναδικά και ανυπερθέτως και διαγωνίως και καθέτως στον Χρίστο Χαραλαμπόπουλο, τον Χριστάρα μας με τις πιο θερμές ευχές για σιδερένιος και όρθιος.

Χρίστε μου εύχομαι να σου αρέσει (σιγά και μην δεν το 'ξερες δηλαδής)

The Squirrel

Irresistible You

Indiana

Liza