Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Blow Up


Καλημέρα καλοκαίρια μου.
Μην τα ξαναλέμε πάλι γιατί και πως χαθήκαμε. Υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σοβαρά (ακόμα κι απ'τη μουσική, ναι ναι).
Σήμερις όμως, κάνω ένα μπρέικ (που λέμε στο Καμινάκι - Λασιθίου) και σίγουρα θα σας αποζημιώσω.
Η σημερινή ανάρτηση είναι αυτό που λέμε "το τέλειο πακέτο". Όπερ μεθερμηνευόμενο, η απόλυτη ταινία και το απόλυτο soundtrack. Υποκειμενικά πάντα.
Για την υπόθεση του Blow Up δεν πρόκειται να σας πω το παραμικρό, αφού όποιος δεν την έχει δει φτου του και παλι φτου του και πάμε παρακάτω.
Θα σας πω μόνο κάτι δικά μου. Ο Michelangelo Antonioni χρησιμοποιεί σαν τίτλο της ταινίας του (την πρώτη με εξ ολοκλήρου αγγλική γλώσσα) έναν φωτογραφικό όρο, όχι μόνο επειδής ο κεντρικός του ήρωας είναι ένας επαγγελματίας φωτογράφος, αλλά γιατί θέλει (με το genious που έχει μπόλικο) να μας σχολιάσει την απάτη της εικόνας. Blow up ήταν η τεχνική μεγένθυσης κομματιών μιας φωτογραφίας (στην μη ψηφιακή εποχή), έτσι ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε κρυφές ατέλειες ή λάθη. Κι'εδώ είναι η μαγεία αυτής της ταινίας. Όπου απάτη, βλέπε την αποδόμηση της "τέλειας εικόνας" και την βουτιά στην διάβρωση του "φαίνεσθαι". Την προσπάθεια των μοντέλων να μπουν στο κάδρο, να στριμωχτούν στο κάδρο και, γι'αυτό, να υπομένουν κάθε είδους εξευτελισμό. Το έγκλημα σαν μεταπήδηση στο ασυνάρτητο, από ανθρώπους που ανίκανους να διαχειριστούν το προφανές. Κι'ένας φωτογράφος που κυνηγά άγρια θηράματα και που θα υποχρεωθεί να ψάξει να βρει το ψεγάδι του ίδιου του θανάτου και που θα καταλήξει με μια θολή φωτογραφία.
Υπέροχο. Απλά υπέροχο.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον David Hemmings, την Θεά Vanessa Redgrave (σε μια καταπληκτική πρώτη προσπάθεια αντι-υπέρβασης) και την Sarah Miles
Έκανε πρεμιέρα στις 18 Δεκέμβρη 1966 στο αμέρικα και στις 18 Μάρτη 1967 στην αγγλία.

Και πάμε στο δεύτερο μαγικό κομμάτι, το soundtrack.
Πριν μπω σε λεπτομέρειες, να σας πω, ότι αυτό που σας χαρίζω είναι ολόκληρο το soundtrack και δεν έχει κυκλοφορήσει πουθενά. Πράγματι, στον δίσκο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1967, υπάρχουν 13 κομμάτια. Στο δικό μας υπάρχουν 17. Αλλά ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.
Κατ'αρχήν, το θεσπέσιο score το χρωστάμε στον τεράστιο αμερικάνο πολυοργανίστα Herbie Hancock (1940), ο οποίος, εκείνη την εποχή ήταν μέλος του θρυλικού Miles Davis Quintet, κι'αυτό αποτυπώνεται εύγλωτα στην ουράνια μουσική που ντύνει την τεράστια αυτή ταινία.
Έπειτα, βρίσκουμε ένα κομμάτι των Yardbirds, οι οποίοι εμφανίζονται στην ταινία και, μάλιστα, παρέα τους είναι και οι Jimmy Paige και Jeff Beck. Όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή.
Κι'εδώ τελειώνει το επίσημο soundtrack.
Εμείς όμως ακούμε άλλα τέσσερα τραγούδια. Τα δύο είναι από "ανώνυμους μουσικούς", οι οποίοι τα έγραψαν ειδικά για την ταινία. Βέβαια, παρότι τα ονόματά τους δεν αναγράφονται πουθενά, το νταλικόφωνο ξέρει, πως μέσα σ'αυτούς είναι σίγουρα οι Freddie Hubbard (τρομπέτα), Phil Woods (άλτο σαξόφωνο) και Jack Delohnette (ντραμς). Μεταξύ άλλων βέβαια.
Τα δύο τελευταία τραγούδια, είναι δύο υπέροχες συνθέσεις μιας σούπεργουαου λονδρέζικης μπάντας, για την οποία σίγουρα θα κάνουμε αφιέρωμα, παρότι εξανίστηκε τόσο ξαφνικά, όσο εμφανίστηκε. Μιλάω για τους Tomorrow, μια φοβερή freakbeat-psychedelic μπάντα, η οποία ξεκίνησε τον Μάρτη του 1967 και διάλυσε τον Απρίλη του 1968.
Σας τα ζάλισα ε; Δεν πειράζει. Γύρευε πότε θα τα ξαναματαπούμε.

Main Title from Blow Up
Verushka (Part 1)
Verushka (Part 2)
The Naked Camera
Bring Down the Birds
Jane's Theme
Yardbirds feat. Jimmy Page-Jeff Beck - Stroll On
The Thief
The Kiss
Curiosity
Thomas Studies Photos
The Bed
End Title Blow Up
Unnamed Musicians - Butchie's Tune
Unnamed Musicians - Did You Ever Have To Make Up Your Mind
Tomorrow - I'm Glad To See You (outtake)
Tomorrow - Blow Up (outtake)

 

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Smells like classic spirit

Καλημέρα καλοκαίρια μου.
Αποσπασματικά, το ξέρω, αλλά μη λέμε συνέχεια τα ίδια. Ελεύθερος χρόνος ούτε για κατούρημα (ή από το άλλο). Κι'αυτό το καλοκαίρι προβλέπεται μακρύ και δύσκολο, όσο υπάρχουν οι βασανισμένες ψυχές που μας χρειάζονται.
Πάμε όμως στο βασίλειο της μουσικής.

Το Cello (ή Violoncello αν προτιμάτε) είναι ένα από τα υπεροχομουσικότερα κλασσικά όργανα. Το δεύτερο σε μέγεθος από τα έγχορδα (προηγείται το κοντραμπάσο), εμπνεύστηκε κάπου στον 16ο αιώνα, είναι τετράχορδο κι'από τα χαμηλά προς τα ψηλά οι χορδές παίζουν σε C2, G2, D3 και Α3.
Χρησιμοποιείται τόσο σαν σόλο όργανο, όσο και σε ορχήστρες δωματίου ή και συμφωνικές.
Ξέρετε επίσης, πως ο υπέροχα μελαγχολικός του ήχος ακούγεται και σε rock μπάντε, σε τέτοια έκταση, που υπάρχει και υποκατηγορία, η cello rock, που έχουμε παίξει στο νταλικόφωνο.

Αυτό που σήμερα θέλα να σας χαρίσω (και να σας συστήσω, σε όσους δεν) είναι κάτι ανάμεσα σ'όλα τα παραπάνω.
Οι 2Cellos είναι κροάτες. Έχοντας αμφότεροι πολύχρονες σπουδές κλασσικής μουσικής (και όντες μέλη συμφωνικών ορχηστρών), ήταν και ροκάδες. Πράγμα όχι σπάνιο. Καταπληκτικοί τσελίστες και οι δυο τους, αυτό όμως μάλλον το είχατε καταλάβει. Ο Luka Šulić (1987) και ο Stjepan Hauser (1986). Και πιτσιρικάδες δηλαδής.
Οι δυο λεβέντες, που λέτε, αποφάσισαν, κάποια στιγμή, να δοκιμάσουν τις δεξιότητές τους στο cello rock. Ξεκίνησαν, κάπου στα 2010, να διασκευάζουν κλασσικά rock και pop κομμάτια και να τα παίζουν σε συναυλίες πειραματικά. Ήταν δε τόσο καλοί, που μέσα σ'ένα χρόνο, υπέγραψαν με μεγάλη δισκογραφική και κυκλοφόρησαν το πρώτο studio album τους (2Cellos) στα 2011.
Το σουξέ ήρθε σχεδόν αμέσως, πέρασε τα στενά όρια της Κροατίας και απλώθηκε παντού. Από τότε, κυκλοφόρησαν 2 ακόμα studio albums (με τελευταίο το Celloverse στα 2015).
Όποιος αγαπάει κλασσική μουσική (ιδιαίτερα τον ήχο του cello), θα βρει τις διασκευές τους εξαιρετικές. Εγώ δηλαδή ένα πράμα. Και η μαμά σου, που τους προφέρει λάθος, όταν σου ζητάει να τους βρεις στο youtube.

Where The Streets Have No Name
Misirlou
Smooth Criminal
Fragile
Welcome To The Jungle
Viva La Vida
Smells Like Teen Spirit
With Or Without You
Highway To Hell
Every Breath You Take
Clocks
Bang Bang
Il Libro Dell' Amore
Benedictus


Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

The Getaway



Καλημέρα καυσωνόπληκτά μου.
Κατ'αρχήν να κάνω το πρωϊνό μου κήρυγμα. Πολύς κόσμος, αγαπάει τόσο μια μπάντα (ή ένα καλλιτέχνη κλπ κλπ), που αγοράζει ότι νέο βγαίνει, ανεξάρτητα αν του αρέσει ή όχι. Αυθυποβάλλεται να του αρέσει. Λέμε όχι. Αγαπάμε, αλλά ούτε θεός, ούτε αφέντης. Εκτός αν είναι οι Stones.

Τους Red Hot Chili Peppers τους αγαπάμε. Πολύ. Και το The Gataway το περιμέναμε με ανυπομονησία. Θες γιατί τους αγαπάμε, θες γιατί είχαν πέντε χρόνια να βγάλουν studio δίσκο (από το υπεροχότατο I'm With You - 2011), για ότι θες τέλος πάντων.
Και βγήκε προχθές 17 Ιουνίου 2016.
Κι'άνα θέτε ειλικρινά τη γνώμη μου, είναι λίγο κάτω του μετρίου. Επαναλαμβανόμενα χιλιοπαιγμένα μοτίβα, ήχος μεταλλαγμένος προς το χειρότερο, άτολμα περάσματα, μονότονα riffs.
Αν κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να βρει την εξήγηση, εκτός από τον κορεσμό (που παίζει δυνατά), πρέπει μάλλον να κοιτάξει προς τη μεριά της παραγωγής του δίσκου. Πράγματι, 25 χρόνια και 6 δίσκους μετά, ο παραγωγός της μπάντας, ο Rick Rubin, έφυγε και τη θέση του πήρε ο Danger Mouse (κατά κόσμο Brian Joseph Burton), ο οποίος μπορεί να είναι ένας πολύ καλός μουσικός, αλλά σαν παραγωγός (και μάλιστα μεγάλης μπάντας) θέλει ακόμα δουλειά.
Όπως και να 'χει, και για να μη λέμε μόνο τα κακά, ο 11ος studio δίσκος των θεόμουρλων καλιφορνέζων ξεχωρίζει για τις πολύ όμορφες μπαλάντες του. Στα πιο γρήγορα μας τα χαλάνε, αλλά στα slow τους τα σπάνε.
Παρόλα αυτά (και σε συνάρτηση με το σημερινό κήρυγμα), το πρώτο single που έβγαλαν (Dark Necessities) ανέβηκε σχεδόν αμέσως στο Top Ten του Billboard Alternative Songs Chart ενώ, και το δεύτερο (Go Robot) κατά κει πάει. Μ'αυτά και μ'αυτά, οι λεβέντες, έχοντας πλασάρει ήδη 25 τραγούδια τους στο σημαντικό αυτό Top Ten, εκθρόνισαν τους U2 από την πρώτη θέση που κατείχαν (με 23 τραγούδια).
Πολλά είπαμε.
Ακούτε και κρίνετε.

The Gataway
Dark Necessities
We Turn Red
The Longest Wave
Goodbye Angels
Sick Love
Go Robot
Feasting on the Flowers
Detroit
This Ticonderoga
Encore
 The Hunter
Dreams of a Samurai

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Any Given Sunday


"A team can win or lose on any given Sunday" συνήθιζε να λέει ο διάσημος αμυντικός του αμερικάνικου ποδοσφαίρου Patrick -Pat- Jay Toomay (Dallas Cowboys, Buffalo Bills, Tampa Bay Βuccaneers και Oakland Raiders). Κι'αυτόν τον τίτλο έδωσε στο βιβλίο του (1990).

Αυτή την ίδια φράση ο Oliver Stone βάζει και στο στόμα ενός βετεράνου προπονητή του american football, ο οποίος, εκτός από την νέα ιδιοκτήτη της ομάδας (κόρη του μακαρίτη πρώην ιδιοκτήτη), έχει ν'αντιμετωπίσει έναν αδίστακτο αθλητικογράφο αλλά και να διαχειριστεί ένα ανερχόμενο αστέρι (quarterback), που η αλλαζονία του δημιουργεί προβλήματα και στην ομάδα αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό.
Για όποιον αγαπάει το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, αλλά και τον Stone, το Every Given Sunday τον αποζημιώνει πλήρως. Ταινιάρα, με πλοκή, υπέροχο script (των Daniel Pyne και John Logan), εκπληκτικά ρεαλιστικές φάσεις ματς, τεράστιο cast και όλα όσα χρειαζόμαστε για να περάσουμε γκρούβι δύο ώρες απ'την ζωή μας.
Πρωταγωνιστούν ο τιτάνας Al Patsino, η Cameron Diaz, o Dennis Quaid, o Jammie Foxx και o LL Cool J. Κοντά τους, παίζοντας τους εαυτούς τους (cameo δηλαδής) συναντάμε τεράστιους παίχτες του αμερικάνικου ποδοσφαίρου, όπως ο Jim Brown (Cleeveland Browns), o Lawrence Taylor (New York Giants), o Terrell Owens (San Francisco 49ers) αλλά και ο ίδιος ο Toomay, στο βιβλίο του οποίου βασίστηκε το script.
Έκανε πρεμιέρα στις 22 Δεκέμβρη του 1999 και βρείτε το να το δείτε. Δεν θα χάσετε. Γκαραντί.

Στα του soundtrack, τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα. Στην αρχή, ο Stone ήθελε να χρησιμοποιήσει μουσική της καναδέζικης μπάντας Godspeed You! Black Emperor (ναι, όλο αυτό). Πράγματι, γύρισε μερικές σκηνές με τη μουσική τους αλλά, αργότερα, μόλις τους ζήτησε την άδεια, αυτοί αρνήθηκαν. Οπότε, στράφηκε στον Richard Horowitz, ο οποίος τελικά έγραψε το original score. Μόνο που, κι'εδώ, είχαμε θεματάκι. Πράγματι, ο Horowitz, αντί να βάλει το score του στο soundtrack, προτίμησε να το κυκλοφορήσει μόνος τους, σε προσωπικό δίσκο, χωρίς την ένδειξη της ταινίας.
Έτσι κι'αλλιώς, το score είναι ένα εξαιρετικά μικρό μέρος της μουσικής της ταινίας, η οποία είναι γεμάτη hip hop και RnB (λογικό με τόσους μαύρους), παλιά αξέχαστα διαμάντια και μερικά άγρια rock, που ταιτιάζουν γάντι στην γοητευτική "βαρβαρότητα" του αθλήματος.
Τελικά, κυκλοφόρησαν δύο επίσημα soundtracks. Το πρώτο (που σας χαρίζω σήμερις) είναι το χιπχοπαρεμπίδικο. Στο δεύτερο, ακούμε τα παλιά κομμάτια αλλά και αποσπάσματα από επικές φράσεις του Patsino. Υπομονή και θα 'ρθει κι'αυτό.
Σας αγαπώ, αλλά αυτό το ξέρετε.

Missy Elliot - Who You Gonna Call
Capone-N-Noreaga - Reunion
Mobb Deep - Never Goin' Back
Goodie Mob - Sole Sunday
LL Cool J - Shut 'Em Down
Co - Shut Up
Common - Any Given Sunday
P.O.D. - Whatever It Takes
Kid Rock - Fuck That
Hole - Be A Man
DMX - My Niggas
Mystikal - Jump
Drag-On- Move Right Now
Godsmack - Why
Overseer - Stompbox
Jamie Foxx - Every Given Sunday


Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Clean Your Clock


Τα live αρέσουν στη νταλίκα. Αυτό το ξέρετε.
Ξέρετε επίσης, πως μετά τον θάνατο του Lemmy, το νταλικόφωνο, εκτός από μία ανάρτηση με (μόνο) δικές του ηχογραφήσεις, δεν ασχολήθηκε άλλο. Έλλειψη χρόνου αλλά και άλλος προγραμματισμός.
Αγαπάμε όμως Motorhead
Κι'έτσι, μόλις το πήρα στα χέρια μου, σκέφτηκα αμέσως να αποτίσουμε ένα φόρο τιμής στον αδικοχαμένο.

Το Clean Your Clock είναι ιστορικό live. Πρόκειται για το τελευταίο των Motorhead μαζί του. Πρόκειται, στην ουσία, για τις δύο τελευταίες τους συναυλίες, στο Μόναχο, στις 20 και 21 Νοέμβρη 2015. Έναν μήνα ακριβώς πριν πεθάνει.
Και είναι συγκλονιστικό, γιατί αυτός ο καρατυπάς, χτυπημένος ήδη απ'τον καρκίνο, τα δίνει όλα on stage.
Όταν έχουμε τέτοιον δίσκο στα χέρια μα, τα υπόλοιπα περιττεύουν.
Να πω απλά, πως εκτός από τον δίσκο, κυκλοφόρησε και dvd των τελευταίων αυτών συναυλιών και πως ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 27 Μάη 2016.

Σας αγαπώ και καλή Κυριακή.

Bomber
Stay Clean
Metropolis
When The Sky Comes Looking For You
Over The Top
(Guitar Solo)
The Chase Is Better Than The Catch
Lost Woman Blues
Rock It
ORGASMATRON
Dr Rock
Just 'Cos You Got The Power
No Class
Ace Of Spades
Whorehouse Blues
Overkill

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Where Have All The Flowers Gone


Καλημέρα καλοκαίρια μου και καλό μήνα με μια μέρα καθυστέρηση.
Προχθές σας έλεγα για μία δισκάρα, με αφορμή τον δίσκο του Bruce Springsteen για τον Pete Seeger

Σήμερις, χωρίς πολλά λόγια, θα σας παίξω μερικά από τα τραγούδια του Where Have All The Flowers Gone - The Songs of Pete Seeger, αυτόν τον καταπληκτικό δίσκο - tribute στον τεράστιο roots-folk τραγουδιστή κι'ακόμα πιο τεράστιο ακτιβιστή.
Ο δίσκος, που κυκλοφόρησε στις 17 Μάρτη 1998, περιλαμβάνει 39 διαμάντια, χωρισμένα σε 2 volumes, διασκευασμένα από πολύ γνωστούς (αλλά και λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες).
Λόγω χώρου (και χρόνου) θα ήταν αδύνατο να σας τα παίξω όλα.
Γι'αυτό διάλεξα μερικά που αγαπώ πολύ.
Τα υπόλοιπα υπάρχουν, οπότε γνωρίζετε τον τρόπο να τα αποκτήσετε, αν και εφόσον γουστάρετε.

ΥΓ. με την ευκαιρία, να πω εδώ, κυρίως για μερικούς wanna-be-bloggers μουσικών blogs, πως :
1. όταν πηγαίνατε, εγώ γύριζα
2. ας εμφανιστεί έστω ένας, να ισχυριστεί (και αποδείξει) πως έχω πάρει έστω ένα σεντ από όσα έχω ποστάρει εδώ μέσα ή έχω στείλει σε εκατοντάδες φίλους.
3. Χώρος υπάρχει για όλους, οπότε καθήστε μάθετε πέντε πράματα και μετά ανοίγετε νταλικόφωνα.

Αγάπη μόνο

The Weavers - Wimoweh
Dolores Keane feat. Tommy Sands - Where Have All The Flowers Gone
Kim Harris and The Magpies - Those Three Are On My Mind
Nanci Griffith and Friends - If I Had A Hammer
Tim Robbins - All My Children Of The Sun
Dick Gaughan - Waist Deep In The Big Muddy
Tish Hinojosa - Festival Of Flowers
Jackson Browne feat. Bonnie Raitt - Kisses Sweeter Than Wine
John Truddel - Torn Flag
Ani Difranco - My Name Is Lisa Kalvelage
John Gorka - The Water Is Wide
Judy Collins - Oh, Had I A Golden Thread
Donovan - My Rainbow Race

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

We Shall Overcome (The Seeger Sessions)


"Πλάκα έχει μπαμπά αυτό που παίζεις" ήταν η άποψη της (δεκάχρονης τότε) κόρης του Bruce Springsteen, ακούγοντάς τον να επεξεργάζεται στην κιθάρα του τραγούδια του τεράστιου folk τραγουδιστή και ακτιβιστή Pete Seeger (1919-2014).
Κι'έτσι ο Boss αποφάσισε να το ψάξει λίγο περισσότερο.
Βλέπετε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, δεν είχε ποτέ του ασχοληθεί με το αντικείμενο. Κι'αυτό, μέχρι τα 1997, όταν του ζητήθηκε να διασκευάσει το θρυλικό We Shall Overcome, με αφορμή την κυκλοφορία ενός από τα ομορφότερα tribute albums, το Where Have All The Flowers Gone : The Songs Of Pete Seeger (1998).
Που λέτε, το έψαξε. Και το έψαξε πολύ καλά, όπως αρμόζει σ'ένα Αφεντικό.
Και αποφάσισε να ηχογραφήσει έναν δίσκο. Τον μόνο δίσκο του (μέχρι σήμερα) που δεν περιέχει δικά του τραγούδια. Κι'εδώ υπάρχει μια απόλυτη ταύτιση με το αντικείμενό του : για όσους δεν το ξέρουν, ο Seeger δεν έγραψε κανένα από τα τραγούδια που ερμήνευσε. Αυτό που έκανε (μ'έναν μαγικό τρόπο) ήταν να διασκευάζει παλιά διαμάντια της roots-folk μουσικής και να τα κάνει γνωστά στο ευρύ κοινό.

Για τον υπεροχότατο We Shall Overcome (The Seeger Seesions) ο Springsteen πήρε μόνο την Soozie Tyrell (βιολί) από την μπάντα "του", τους E Street Band και μπόλικους σχεδόν άγνωστους μουσικούς από το New Jersey και την New York, ονομάστηκαν The Sessions Band και κλείστηκαν στην φάρμα του Αφεντικού, στο Springsteen's Colts Neck του New Jersey. Η ηχογράφηση κράτησε έναν περίπου χρόνο (με διακοπές φυσικά), από τον μάρτη του 2005 έως τον Φλεβάρη του 2006 και η δισκάρα κυκλοφόρησε στις 25 Απρίλη του 2006. Ακολούθησε παγκόσμια τουρνέ (από 30 Απρίλη έως 21 Νοέμβρη 2006), με ονομασία σχήματος Bruce Springsteen With The Seeger Sessions Band, η οποία γνώρισε κυριολεκτικά αποθέωση απ'όπου κι αν πέρασε.

Κριτική μην περιμένετε. Ένα ιερό τέρας διασκευάζει διαμάντια ενός άλλου ιερού τέρατος. Δύσκολα θα βρεις κάτι κριτικό να γράψεις. Ο Springsteen μπορεί να μη μας έχει συνηθίσει στην folk, αλλά κάθε φορά που καταπιάστηκε με ρίζες έχει κάνει παπάδες. Γιατί το 'χει, κι'αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς και καμία. Άρα, γιατί αυτή η δισκάρα ν'αποτελεί εξαίρεση;
Ακούμε, κρίνουμε και σας αγαπώ.

Old Dan Tucker
Jesse James
Mrs McGrath
O Mary Don't You Weep
John Henry
Erie Canal
Jacob's Ladder
My Oklahoma Home
Eyes On The Prize
Shenandoah
Pay Me My Money Down
We Shall Overcome