Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Confessin' the blues





Καλημέρα λεβέντισσες και λεβέντες μου.
Το ξέρω (διαβάζω τα mail σας), σας λείπω και μου λείπετε. Ο χρόνος όμως είναι αδίστακτος και χρόνος (αδίστακτος) δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Οπόταν, αραιά και που κι'αγαπημένοι να 'μαστε.

Φυσαρμόνικα σημαίνει blues και blues σημαίνει φυσαρμόνικα. Μάθημα εμπεδωμένο χρόνια τώρα. Εμπεδωμένο κυρίως από τούτον δω τον μεγιστοτεράστιο, του οποίου ο τρόπος παιξίματος της φυσαρμόνικας καθιέρωσε το περίεργο αυτό οργανάκι (με τον μαγικό ήχο) σαν αναντικατάστατο, άμα θέμε να λέμε πως παίζουμε τα blues.

O Little Walter (ή Marion Walter Jacobs), γιατί περί ού ο λόγος, είναι απλά ο άνθρωπας που έδωσε στη φυσαρμόνικα την θέση που της άξιζε στον αστερισμό των blues. Το επαναστατικό του παίξιμο τον κατέταξε ανάμεσα στους κορυφαίους οργανοπαίχτες και οδήγησε τους κριτικούς να τον συγκρίνουν με κάποιος Jimi Hendrix ή Charlie Parker κουλουπού κουλουπού. Η αλήθεια είναι πως, μετά απ'αυτόν τα blues δεν ήταν αυτά που ήταν.
Γεννήθηκε στα 1930, γέννημα θρέμμα του South, στο Marksville της Louisiana. Στα 12 του παράτησε το σχολείο και ξεκίνησε να γυρίζει από δω κι'από κει, παίζοντας κιθάρα και φυσαρμόνικα, τις οποίες τελειοποίησε δίπλα σε μεγάλους bluesmen της εποχής, όπως οι Honeyboy Edwards και Sonny Boy Williamson II.
Στα 15 του έφτασε στο Chicago, όπου έμελλε να γίνει η δεύτερη πατρίδα του. Εκεί, παίζοντας σε διάφορα στέκια, ξεχώρισε αμέσως για το μαγικό τρόπο που έπειζε την φυσαρμόνικα.
Δυο χρόνια αργότερα, ηχογραφεί το πρώτο του single, σε μια μικρή ανεξάρτητη δισκογραφική, ΄στην πίσω αυλή ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Στα 1948, κι'ενώ αρχίζει ν'ανεβαίνει σε απήχηση, μπαίνει στη μπάντα του Muddy Waters, για τον οποίο θα παίξει για πολύ καιρό ακουστική φυσαρμόνικα στις ηχογραφήσεις του για την Chess Records. Όπερ μεθερμηνευόμενον, όταν ακούτε τα πασίγνωστα κομμάτια του Waters, να ξέρετε πως ο Walter φυσάει το οργανάκι.
Από τα 1952, ο Walter αρχίζει μια σειρά solo ηχογραφήσεων, αφήνει τη μπάντα του Walter και φκιάνει τους Aces, οι οποίοι διαλύονται στα 1955, όταν πια ο Walter βρίσκεται στο απώγειό του. Παράλληλα με τις δικές του ηχογραφήσεις, γίνεται περιζήτητος για τις ηχογραφήσεις όλων σχεδόν των σπουδαίων bluesmen της εποχής. Χαρακτηριστική είναι η αγάπη και ο σεβασμός που έτρεφε γι'αυτόν ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών, ο Bo Diddley.
Ο Walter, από μικρή ηλικία ήταν αλκοολικός. Έμπλεκε επίσης σε μεγάλους καυγάδες, με μπόλικο ξύλο. Αυτό τον οδήγησε στην παρακμή, στα τέλη των '50s.
Στις 15 Φλεβάρη 1968, σε ηλικία 38 ετών, κι'ενώ είχε γυρίσει από την δεύτερη ευρωπαϊκή του τουρνέ, ο Walter μπλέχτηκε σ'έναν ακόμα σκληρό καυγά. Έφαγε δε τόσο ξύλο (μπορεί και να 'δωσε κιόλα) που, την ίδια νύχτα, πέθανε στο δωμάτιο μιας φίλης του.

Για να περιγράψει κανείς το αστείρευτο ταλέντο του, θα χρειαζόταν ώρες και σελίδες. Αρκεί μόνο να παραθέσουμε τι έγραψε γι'αυτόν ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς δημοσιογράφους των blues, ο Bill Dahl : " O Walter ήταν ο βασιλιάς όλων των μεταπολεμικών αρπιστών των blues. Πήγε το ταπεινό αυτό όργανο στόματος σε εκθαμβωτικά ενισχυμένες κατευθύνσεις, που ήταν απλά αδιανόητες πριν απ'αυτόν".
Όπως όλοι σχεδόν οι bluesmen πριν τα μέσα των '60s, έτσι και ο Walter ηχογράφησε μόνο singles. Το μόνο studio album του εν ζωή ήταν το Best Of Little Walter (1958), το οποίο περιείχε τα κομμάτια του που μπήκαν στα charts, άρα όχι τα καλύτερά του. Μετά το θάνατό του, κυκλοφόρησαν 6 compilations, από τις οποίες ξεχωρίζει η Hate To See You Go (2004).
Σήμερα σας χαρίζω αυτά που εγώ θεωρώ τα καλύτερά του.
Άντε και καλήν αντάμωση να πούμε.

It Ain't Right
I Got To Find My Baby
One More Chance With You
Temperature
Crazy Mixed Up World
Confessin' The Blues
Up The Line
Mean Old Frisco
Rock Bottom
The Toddle
Quarter To Twelve
I Got To Go
Crazy Legs
Lights Out
Rocker

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Στον ίδιο παρανομαστή




"Με τρομάζεις σαν των γηπέδων τις φωνές και τις σημαίες
φοβισμένος σε κοιτάζω διπλωμένες κρατώντας τις κεραίες"

Χάρις Αλεξίου - Οι Ακροβάτες
Μαχαιρίτσας/Τσακνής/Χ,Π Κατσιμίχα/Βαρδής - Σχήμα Λόγου
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ένα Μπλουζ
Σωτηρία Μπέλλου - Στον Ιδιο Παρανομαστή
Δημήτρης Μητροπάνος - Του Τσιτσάνη Η Συννεφιά
Βίκυ Μοσχολιού - Έξω Οι Φωνές
Χρήστος Θηβαίος - Lacrima
Δήμητρα Γαλάνη - Είναι Πληγή Η Αγάπη Μου
Γιάννης Κούτρας - Αν Ρωτάς Τι Τρέχει
Μαρία Φαραντούρη - Σα Να Μην Έζησα
Λευτέρης Μυτιληναίος - Σταλιά Σταλιά Σε Χάνω
Λιζέτα Νικολάου - Ήρθες Νύχτα
Μπέλλου - Δε Λες Κουβέντα
Γιάννης Λεκόπουλος/Μάρθα Μεναχέμ - Λιβελόγραμμα
Τάνια Τσανακλίδου - Παράθυρα
Παπακωνσταντίνου - Γενέθλια '86
Μπέλλου - Νταλίκα
Θάνος Μικρούτσικος - Άρλεκιν
Μούτσης/Κελαηδόνης - Διαδόσεις
Κούτρας - Τώρα Θυμάσαι
Μικρούτσικος - Προσπέκτους
Μούτσης - Delenda Est


 

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

City Plaza Suite © (4)

photo vy Marios Lolos

Step 2
Epilogue - Decoding Our Souls

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

City Plaza Suite © (3)



photo by Diktyo

City Plaza - Main Theme
(We'll live together)


Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

City Plaza Suite © (2)


photo by Angelos Kalodoukas


First Step
(dream of solidarity)

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

City Plaza Suite © (1)


Στην αρχή ξεκίνησε σαν ένας μικρός πίνακας, ένα μικρό κομμάτι μνήμης, πέντε-εξι πινελιές μουσικής πάνω σ'αυτόν τον τεράστιο καμβά αλληλεγγύης, που διατρέχει την ραχοκοκαλιά μας δύο χρόνια τώρα.
Σιγά-σιγά όμως, κι'όσο περνούσε ο καιρός, οι εικόνες συσσωρεύοταν, πολλαπλασιαζόνταν και οι νότες μεγάλωναν και μ'έπνιγαν.
Κατέληξε μεγάλο σαν θάλασσα και έντονο σαν μια χαρά, ή μια λύπη που θέλεις να ξαναβιώσεις.
Δεν διεκδικώ τίποτα.
Θέλω να το χαρίσω σ'όλους όσοι με συντροφεύουν σ'αυτό το υπέροχα ωραίο ταξίδι. 

Η σύνθεσή του ξεκίνησε στις 4 Μάη 2016 και η τελευταία επεξεργασία έγινε στις 3 Σεπτέμβρη.
Τα εργαλεία ήταν ένα YAMAHA MOTIF ES8, ένα KORG KRONOS2-73 και ένα KORG KROME 73 synthesizers, ένα AKAI MPC-5000 beatbox, μία ROLAND TR-909 drum machine και ένα DSDPlus 1.101 Digital Voice Recorder.

Intro
(Acharnon, april 22th)




Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Blow Up


Καλημέρα καλοκαίρια μου.
Μην τα ξαναλέμε πάλι γιατί και πως χαθήκαμε. Υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σοβαρά (ακόμα κι απ'τη μουσική, ναι ναι).
Σήμερις όμως, κάνω ένα μπρέικ (που λέμε στο Καμινάκι - Λασιθίου) και σίγουρα θα σας αποζημιώσω.
Η σημερινή ανάρτηση είναι αυτό που λέμε "το τέλειο πακέτο". Όπερ μεθερμηνευόμενο, η απόλυτη ταινία και το απόλυτο soundtrack. Υποκειμενικά πάντα.
Για την υπόθεση του Blow Up δεν πρόκειται να σας πω το παραμικρό, αφού όποιος δεν την έχει δει φτου του και παλι φτου του και πάμε παρακάτω.
Θα σας πω μόνο κάτι δικά μου. Ο Michelangelo Antonioni χρησιμοποιεί σαν τίτλο της ταινίας του (την πρώτη με εξ ολοκλήρου αγγλική γλώσσα) έναν φωτογραφικό όρο, όχι μόνο επειδής ο κεντρικός του ήρωας είναι ένας επαγγελματίας φωτογράφος, αλλά γιατί θέλει (με το genious που έχει μπόλικο) να μας σχολιάσει την απάτη της εικόνας. Blow up ήταν η τεχνική μεγένθυσης κομματιών μιας φωτογραφίας (στην μη ψηφιακή εποχή), έτσι ώστε να μπορέσουμε να διακρίνουμε κρυφές ατέλειες ή λάθη. Κι'εδώ είναι η μαγεία αυτής της ταινίας. Όπου απάτη, βλέπε την αποδόμηση της "τέλειας εικόνας" και την βουτιά στην διάβρωση του "φαίνεσθαι". Την προσπάθεια των μοντέλων να μπουν στο κάδρο, να στριμωχτούν στο κάδρο και, γι'αυτό, να υπομένουν κάθε είδους εξευτελισμό. Το έγκλημα σαν μεταπήδηση στο ασυνάρτητο, από ανθρώπους που ανίκανους να διαχειριστούν το προφανές. Κι'ένας φωτογράφος που κυνηγά άγρια θηράματα και που θα υποχρεωθεί να ψάξει να βρει το ψεγάδι του ίδιου του θανάτου και που θα καταλήξει με μια θολή φωτογραφία.
Υπέροχο. Απλά υπέροχο.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον David Hemmings, την Θεά Vanessa Redgrave (σε μια καταπληκτική πρώτη προσπάθεια αντι-υπέρβασης) και την Sarah Miles
Έκανε πρεμιέρα στις 18 Δεκέμβρη 1966 στο αμέρικα και στις 18 Μάρτη 1967 στην αγγλία.

Και πάμε στο δεύτερο μαγικό κομμάτι, το soundtrack.
Πριν μπω σε λεπτομέρειες, να σας πω, ότι αυτό που σας χαρίζω είναι ολόκληρο το soundtrack και δεν έχει κυκλοφορήσει πουθενά. Πράγματι, στον δίσκο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1967, υπάρχουν 13 κομμάτια. Στο δικό μας υπάρχουν 17. Αλλά ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.
Κατ'αρχήν, το θεσπέσιο score το χρωστάμε στον τεράστιο αμερικάνο πολυοργανίστα Herbie Hancock (1940), ο οποίος, εκείνη την εποχή ήταν μέλος του θρυλικού Miles Davis Quintet, κι'αυτό αποτυπώνεται εύγλωτα στην ουράνια μουσική που ντύνει την τεράστια αυτή ταινία.
Έπειτα, βρίσκουμε ένα κομμάτι των Yardbirds, οι οποίοι εμφανίζονται στην ταινία και, μάλιστα, παρέα τους είναι και οι Jimmy Paige και Jeff Beck. Όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή.
Κι'εδώ τελειώνει το επίσημο soundtrack.
Εμείς όμως ακούμε άλλα τέσσερα τραγούδια. Τα δύο είναι από "ανώνυμους μουσικούς", οι οποίοι τα έγραψαν ειδικά για την ταινία. Βέβαια, παρότι τα ονόματά τους δεν αναγράφονται πουθενά, το νταλικόφωνο ξέρει, πως μέσα σ'αυτούς είναι σίγουρα οι Freddie Hubbard (τρομπέτα), Phil Woods (άλτο σαξόφωνο) και Jack Delohnette (ντραμς). Μεταξύ άλλων βέβαια.
Τα δύο τελευταία τραγούδια, είναι δύο υπέροχες συνθέσεις μιας σούπεργουαου λονδρέζικης μπάντας, για την οποία σίγουρα θα κάνουμε αφιέρωμα, παρότι εξανίστηκε τόσο ξαφνικά, όσο εμφανίστηκε. Μιλάω για τους Tomorrow, μια φοβερή freakbeat-psychedelic μπάντα, η οποία ξεκίνησε τον Μάρτη του 1967 και διάλυσε τον Απρίλη του 1968.
Σας τα ζάλισα ε; Δεν πειράζει. Γύρευε πότε θα τα ξαναματαπούμε.

Main Title from Blow Up
Verushka (Part 1)
Verushka (Part 2)
The Naked Camera
Bring Down the Birds
Jane's Theme
Yardbirds feat. Jimmy Page-Jeff Beck - Stroll On
The Thief
The Kiss
Curiosity
Thomas Studies Photos
The Bed
End Title Blow Up
Unnamed Musicians - Butchie's Tune
Unnamed Musicians - Did You Ever Have To Make Up Your Mind
Tomorrow - I'm Glad To See You (outtake)
Tomorrow - Blow Up (outtake)