Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις

Η πρώτη τους κασέτα μου ήρθε στη Γαλλία μέσα στο παραδοσιακό μηνιαίο πακέτο της μαμάς, που το περίμενα όπως οι άλλοι το Πάχα (που 'λεγε κι'ο παλιός καλός νιόνιος) στα 1985.
Κι'εκεί, παγιδευμένος ανάμεσα στα διάφορα δίκαια και την ροκ, ανακάλυψα τους Κατσιμιχαίους.
Και με θεώρησα τυχερό, μέσα στη βλακεία μου, που άκουγα το Υπόγειο και τον Φάνη στο walkmann στα διαλλείματα του αμφιθεάτρου.
Είμαι φαν και δεν ντρέπομαι γι'αυτό. Ξέρω πολύ καλά ποιοι είναι γιατί αργότερα και τους γνώρισα και έμαθα πολλά. Έχω μάθει όμως πως καλλιτέχνης χωρίς ελαττώματα είναι καλλιτέχνης νεκρός. Και οι νεκροί καλλιτέχνες είναι καλοί για requiem και τίποτα άλλο.
Φυσικά και δεν μ'αρέσουν όλα τους τα τραγούδια.
Μ'αρέσουν όμως τα περισσότερα. Θεωρώ πως με την Μοναξιά του Σχοινοβάτη έκλεισαν. Ότι έγραψαν από κει και μετά δεν είναι Κατσιμιχαίοι.
Χάρηκα που το διάλυσαν γιατί θα έχω να θυμάμαι κάτι (εκτός από τα μακρυά σου δάχτυλα).
Τα παρακάτω δεν είναι μια compilation αλλά τα πολύ αγαπημένα μου. Η λίστα θα ήταν μεγάλη. Για όποιο άφησα έξω ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη. Γράψτε μου ποια αγαπάτε και θα επανέλθω.

Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν'αποφασίσω
μα απ'όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω

(Νύχτωσε νύχτα)

Tracklist

Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα
Υπόγειο
Γυμνή σκιά
Μη γυρίσεις
Δεν φταις εσύ
Προσωπικές οπτασίες
Νύχτωσε νύχτα
Έλα στ'όνειρό μου
Του έρωτα
Η μοναξιά του σχοινοβάτη
Δως μου το ψέμα σου
Κόκκινος χορός
Φάνης
Αθήνα
Καλό ταξίδι

Ξεσκονίζοντας τα βινύλια

Τον είχα αγοράσει από το Λονδίνο γύρω στα 1985, όταν έπρεπε ν'ακούς jazz για να ξεχωρίζεις.
Τον Charlie Byrd τον είχα πρωτακούσει σε μια μπουάτ στην πλάκα στα μαθητικά μου χρόνια. Και μου άρεσε, όπως μ'αρέσει γενικά η jazz κι'ας γράφω παπαριές παραπάνω.
Τον θεωρώ ένα από τους καλύτερους δίσκους του.
Όπως ακριβώς θεωρώ την κιθάρα το πιο jazzy όργανο. Και ο Byrd ήταν από τους μάγους της κιθάρας. Και της jazz.
Παίζει μια mezzo jazz stream μουσική που ξεχωρίζει από την πρώτη νότα. Σίγουρα κάπου τον έχει πάρει τ'αυτί σας. Δεν μπορεί.
Το εν λόγω 33 LP είναι το 8ο στούντιο άλμπουμ του (μέχρι τότε πρόλαβε να κάνει κι'ένα live) και κυκλοφόρησε στα 1961.

O Byrd μας άφησε το 1999 σε ηλικία 75 χρόνων.
Καλή απόλαυση

Tracklist

Polonaise pour Pietro
Ballad in B Minor
Scherzo for an Old Shoe
Alexander's Ragtime Band
Jordu
That Old Devil Called Love
Zing! Went the Strings of my Heart

Εσείς το ζητάτε, η νταλίκα το προσφέρει

Σας το είπα πως το tango δεν το κατέχω.
Μ'αρέσει σαν ήχος αλλά δεν ...
Είδα όμως πως πολλοί το αγαπούν και, προς μεγάλη μου ευχαρίστηση, πως σας άρεσε πολύ αυτό το πάντρεμα με την ηλεκτρονική μουσική.
Για τους κρυφούς μου αναγνώστε λοιπόν, αλλά και για το ασπόνδυλο και τη Νερένια, ορίστε το πρώτο μέρος του project Narcotango (Narcotango) του Carlos Libedinsky.
Τα ευαίσθητα τε και ψαγμένα αυτιά θα διακρίνουν πως αυτό το πρώτο μέρος είναι σαφώς περισσότερο tango και λιγότερο electro. Είναι όμως το ίδιο μαγικό.

Επειδή επίσης πολλοί μου ζητούν ξεχωριστά κομμάτια, να σας πω δύο πράγματα : ένας φίλος νομικός μου είπε πως έτσι παιγμένα (non stop) διαφεύγω ποινικών και άλλων κυρώσεων. Κι'εγώ τους φίλους μου τους δικηγόρους τους ακούω πάντα. Τέλος, όποιος θέλει οποιοδήποτε κομμάτι μόνο του, ας κάνει ότι κάνουν ήδη πολλοί. Ένα mail και του 'ρχεται αβίαστα (και αβάδιστα) στον ηλεκτρονικό οίκο του.
Special thanks στον Ιορδάνη από τη Λέσβο.

Tracklist

Vi luz y subi
Plano secuencia
Otra Luna
Un paso mas alla
Toma y Daca
Mi Buenos Aires queri
Mejor Asi
La Torpilla de la Zurda
Trancetango
Doble o Nada
Que Onda
Humo

Για να 'χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Μ'αυτόν τον δίσκο μπαίνω σε χωράφια που δεν κατέχω. Έχω όμως τους λόγους μου. Και είναι σοβαροί. Και, κυρίως, μη ανακοινώσιμοι.
Τον Carlos Libedinsky τον ξέρω από 3-4 συλλογές folk μουσικής όπου συμμετέχει με κάποια τραγούδια του. Είναι ένας μουσικός και παραγωγός από την Αργεντινή που, από το 2001 ξεκίνησε να ενδιαφέρεται για το tango, μ'έναν καταπληκτικό δίσκο (Aldea Global).
Στα 2003 ξεκινάει ένα μαγευτικό project, το Narcotango, μια παντρειά στην ουσία του tango με ηλεκτρονικούς ήχους.
Προσοχή. Ο άνθρωπος δεν είναι Dj. Είναι μουσικός και μάλιστα με πολύ βαρειές μπαλλες. Το project του δεν είναι ένα ακόμα lounge συνοθύλευμα αλλά μια βαθειά σπουδή στη μουσική της πατρίδας του.
Να πούμε επίσης (για του λόγου το αληθές) πως από τα 1986 διευθύνει το Tademus, ένα από τα αρχαιότερα και διασημότερα μουσικά σχολεία της Αργεντινής.

Ο δίσκος που σας χαρίζω σήμερα είναι το δεύτερο μέρος τούτου του project (Narcotango vol.2) και κυκλοφόρησε στα 2006. Το track No 10, το Gente que si, για όσους τους θυμίζει κάτι, είναι το "Να μ'αγαπάς", η διασκευή δηλαδή που έκαναν οι Τρίφωνο σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και που περιέχεται στον δίσκο τους "Προσοχή" (2008).
Δώστε προσοχή και στο track No9 για να δείτε πως μπορεί μια μουσική ιδιοφυία να παντρέψει το ακορντεόν και το βιολί με τα synthesizer (άποψή μου).

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός
(Να μ'αγαπάς - Τρίφωνο)

Tracklist

Esa
Dos
Tres son Multitud
Al aire en mis manos
Esta noche
Sarasa
Solo por Hoy
El dia Despues
Rescate
Gente que si

Επιχείρησις Απόλλων

Πόσοι από σας δεν έχετε δει αυτή τη ταινία;
Κι'όσοι την έχετε δει, πόσοι δεν θυμάστε τον σουηδό Άδωνη πρίγκηπα Ίαν που ερωτεύεται την ελληνίδα μελαχροινή καλλονή ξεναγό (θεός συγχωρές τ'αποθαμένα της Ναθαναήλ) και την ακολουθεί σ'ένα ταξίδι στην Ελλάδα;
Μ'εκείνο το παμπάλαιο πούλμαν με οδηγό τον Αθηνόδωρο Προύσαλη;
Με εικόνες γεμάτες Ελλάδα καλοκαιριού;

Οκέι, γυρίστηκε επί Χούντας (1968) με σκηνοθέτη έναν παντελώς άγνωστο Γιώργο Σκαλενάκη.
Οκέι, το σενάριο πάσχει σαν ένα θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος.

Η μουσική όμως...
Ήλιος, καλοκαίρι, ουζάκι σε ταβέρνα και πλάκα. Και πολλή θάλασσα ...
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος σε μεγάλα, πολύ μεγάλα κέφια ...

Tracklist

Διογένης
Τρομπόνια
Ζαβαρακατρανέμια
Γειτονοπούλα
Τα ποδήλατα
Χορός κάτω από την Ακρόπολη
Γάμος
Συρτός γρήγορος
Νοσταλγία
Στην Κέρκυρα
Φεγγάρι
Ζαβαρακατρανέμια (ορχηστρικό)
Τίτλοι
Εκδρομικό τραγούδι

Ακολουθεί βιβλιοκριτική (τρομάρα μου)

" Κατ'αρχήν, η Celine Dion ακολούθησε λίγο-πολύ πιστά το τραγούδι του Carmen. Το "All by myself" ξεκινά μ'ένα πεταχτό πιάνο, ένα ξεδιάντροπο παίξιμο που θυμίζει το The Rose της Bette Midler. H Celine αναπολεί τις άγριες νεανικές της μέρες όπου δεν είχε κανέναν ανάγκη και που "...making love was just for fun...". Το ό,τι οποιοδήποτε υγιές μυαλό θα μπορούσε να φανταστεί πως η Dion πέρασε τα νεανικά της χρόνια πηδώντας τους άντρες ανεξαιρέτως ηλικίας ή φυλής δεν είναι το θέμα μας. Η λύτρωσή της σας καθήλωσε, σας κράτησε σε εγρήγορση έως ότου δεν υπάρχει τίποτα να κάνετε πλην του να περιμένετε τη στιγμή που δεν θα το 'χει τελείως.
Κλαψουρίζει για τους παλιούς φίλους, που δεν είναι ποτέ στο σπίτι όταν τους τηλεφωνεί (πίστεψέ με Celine, εκεί είναι απλά έχουν αναγνώριση κλήσης και βλέπουν ποιος καλεί). Εξομολογείται ότι γέμισε ανασφάλειες τη στιγμή που θεωρεί πως η αγάπη κατάντησε "distant and obscure", ένα συναίσθημα που, ενώ θα ήταν η μόνη σωτηρία της, εντούτοις παραμένει άπιαστο. Και δώστου "...Alllll byyyyy myyyy-selllll-elf...." Και οι χορωδοί το επαναλαμβάνουν συνέχεια σε σημείο που να φαντάζεσαι πως δεν υπάρχει χειρότερο απ'αυτό. Υπάρχει όμως γιατί, όπως σε κάθε καλή ταινία φρίκης, η Celine χτίζει το σενάριο λίγο-λίγο...."

"....Η Celine έχτισε την καριέρα της μεταμορφώνοντας δυναμικές μπαλάντες σε κραυγές ήχων και οργής, αλλά η διασκευή του τραγουδιού του Carmen είναι το ηχητικό συνώνυμο του βομβαρδισμού της Δρέσδης. Πράγματι, το 1944 οι Σύμμαχοι, κατά τη διάρκεια της D-Day (σ.σ. απόβαση στη Νορμανδία) έπρεπε να την έριχναν στην Omaha Beach μ'ενα σύστημα μεγαφώνων, έτσι ώστε να μπορούσε να τραγουδήσει το All by myself μέχρις ότου τα γερμανικά στρατεύματα να αυτο-ξεκοιλιαστούν μέχρι ενός."

Ήταν ένα απόσπασμα από την ανάλυση του All by myself του Eric Carmen, αλλά για την διασκευή του από την Celine Dion.
Υπάρχει μέσα στο βιβλίο του Tom Reynolds "I Hate myself and Want to Die" μαζί με άλλα 51 τραγούδια, "τα πιο καταθλιπτικά τραγούδια που άκουσα ποτέ" σύμφωνα με τον ίδιο.
Μου το έδωσε χθες ένα πολύ αγαπημένο χέρι και, μέχρι σήμερα, έχω διαβάσει τα 3/4 απνευστί.
Το βιβλίο είναι απλά απολαυστικό, σε σημείο δακρύων από τα γέλια. Το βρεττανικό καυστικό χιούμορ του Reynolds παντρεύεται με μια βαθειά γνώση της μουσικής.
Πάρτε θάρρος να το διαβάσετε (παρότι στα αγγλικά) και θα με θυμηθείτε.
Εκδόσεις Sanctuary 2005, Μεγάλη Βρεττανία

ΥΓ: ένας ενικός που θέλει πάντα δύο για να ξεγελά όλους τους πληθυντικούς!

02 Reggea Και Λακέ...

Νοέμβρη 17

Χθες το απόγευμα κατέβηκα μια βόλτα στο Πολυτεχνείο.
Το ίδιο σκηνικό με κάθε χρόνο : οι κνίτες να σπρώχνονται να πιάσουν τις καλύτερες θέσεις, τα αιώνια τραπεζάκια, λουλούδια, σάντουιτς, καλαμπόκια, κάστανα και κονκάρδες του Τσε.
Με πλησίασε ένα παιδί ήταν δεν ήταν 15.
Μου ζήτησε ένα ευρώ και του το έδωσα. Τον παρακολούθησα που θα πάει μετά από μένα, προφανώς να ζητιανέψει.
Πήγε σ'έναν πάγκο, αγόρασε ένα γαρύφαλλο και μπήκε μέσα στο Πολυτεχνείο.
Μάλλον για να το καταθέσει σ'αυτούς που πέθαναν ελεύθεροι.
Θα προτιμούσα να το χαρίσει στην γκομενίτσα του και να ζήσουν μαζί 5-10 λεπτά από το The strawberry statement.
Παραδίπλα κάποιοι αφγανοί (ή πακιστανοί) περίμεναν τον μαστρωπό ελληναρά μπας και τους απασχολήσει για 15 ώρες για 20 ευρώ (και πολλά λέω).
Απέναντι οι βιτρίνες διαφήμιζαν το τελευταίο μοντέλο DVD player με ενσωματομένο recorder και με δυνατότητες τόσες που περιστασιακά η μοναξιά μοιάζει να χαμογελάει.
Λίγο πιο κάτω καλοντυμένα κοριτσάκια ρουφούσαν τον φρέντο τους και διασκέδαζαν με αγοράκια που ρουφούσαν την ομορφιά τους.

Πολλοί θλιμμένοι σ'αυτή τη γιορτή.
Τόσοι που πια να μη σου μένει καμία αμφιβολία πως το Πολυτεχνείο κατάντησε μια γιορτή που μοιάζει να εξελίσσεται γύρω από από ένα ηρωικά πεσσόμενο κουφάρι.
Τόσοι που να θέλεις να ουρλιάξεις : σταματήστε το, ξεφτιλιστήκαμε!
Το πανηγύρι ρούφηξε μέχρι το μεδούλι το όραμα, τη δράση.
Οι φασίστες αλωνίζουν και δέρνουν τους εξαθλιωμένους μετανάστες στον Άη Παντελεήμονα κι'αλλού.
Οι πράσινοι "νεο-σοσιαλιστές" σπεκουλάρουν πάνω στον εξεφτελισμό ενός ολόκληρου λαού.
Το πράσινο καταστρέφεται όπου το τσιμέντο διαλέξει να παίξει.
Το νερό μολύνεται στο όνομα της ανάπτυξης.
Τα όνειρα των νέων στριμώχνονται ανάμεσα στα (ακόμα αχρησιμοποίητα) netbooks της πρώτης γυμνασίου και στα φάλτσα ουρλιαχτά του X-Fucktor.
Τα ρέστα των γέρων δεν φτάνουν για μια εφημερίδα.
Το No Future παλεύει να καθιερωθεί στη θέση του καλημέρα.
Κι'όσοι μένουμε να παλεύουμε μας φοράνε κουκούλες. Ποιοί; Αυτοί που εξαργύρωσαν μια παρουσία τους εκείνον το Νοέμβρη με μερικά συνολάκια Armani ή με μια βουλευτική συνταξούλα, άντε και με κανα υφυπουργείο.
Θα το συνεχίσουμε όμως.
Λαθρομετανάστες στη γιορτή τους.
Γιατί, τελικά, αυτό πρέπει να είναι το νόημα του Πολυτεχνείου.
Κι'αν κάνω λάθος, αφήστε με στην άγνοιά μου.