For Me Formidable

Καλημέρα σας και καλή μας βδομάδα.

Γεννήθηκε Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրեան στα 1924 στο Παρίσι από Αρμένιους γονείς (γεωργιανής καταγωγής μάνα και τούρκικης πατέρα). Και οι δύο αρτίστες. Κι'όταν ο πατέρας του έφτασε στο Παρίσι απ'την Τιφλίδα, παντρεύτηκε τη μάνα του και ξεκίνησε να τραγουδάει σε εστιατόρια.
Αργότερα, άνοιξε το δικό του εστιατόριο (Le Caucase - Ο Καύκασος) κι'εκεί, ο μικρός Κάρολος μυήθηκε το σανίδι και, κυρίως, αξιοποίησε την υπέροχη φωνή τενόρου που του χάρισε ο γιαραμπής.
Από τα 9 του χρόνια παράτησε το σχολείο, άλλαξε το όνομά του σε Charles Aznavour, και ξεκίνησε να τραγουδάει, πρώτα στο εστιατόριο των γονιών του και μετά σε μικρά παρισινά στέκια.
Και στα 1946 γίνεται το θαύμα. Τον ακούει η Κυρία Edith Piaf, μαγεύεται από τη φωνή του και τον παίρνει μαζί της στην τουρνέ στο Αμέρικα.
Από κει και πέρα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Ο "Φρανκ Σινάτρα της Γαλλίας" (όπως τον αποκαλούν) είναι ένας από τους σπουδαιότερους γάλλους crooner τραγουδιστές όλων των εποχών. Κι'όχι μόνο της Γαλλίας. Η φήμη του είναι παγκόσμιας εμβέλειας. Έχει συνεργαστεί με τους μεγαλύτερους μεγάλους αυτού του είδους μουσικής (και όχι μόνο) : Fred Astaire, Bob Dylan, Bing Crosby, Shirley Bassey, Ray Charles για να αναφέρουμε μερικούς.
Έχει εμφανιστεί παντού. Από την Αμερική, την Κούβα και την Αφρική μέχρι την Ρωσία και την Ινδία.
Στα 2004 του απονεμήθηκε τιμητικά ο τίτλος του "Εθνικού Ήρωα της Αρμενίας" για τις ενέργειές του να βοηθήσει τον αρμένικο λαό, κι αυτό από πολύ νωρίς στην καριέρα του. Στα 2088 η αρμένικη κυβέρνηση του απένειμε και επίσημα την αρμένικη υπηκοότητα.
Στα 1976 τα τσούγκρισε με τους Τούρκους, όταν έγραψε το περίφημο τραγούδι του "Ils sont tombes" (¨'επεσαν") που αναφέρεται στη σφαγή των Αρμενίων.

Σαν ηθοποιός (και μάλιστα καλός) έπαιξε σε πάνω από 40 ταινίες ενώ μετράει 56 studio albums. Pas mal που λέμε και στο Λασίθι.

Η νταλίκα λα-τρεύ-ει Aznavour.

 

Liptease Dioptron part.2

"Il n'y a pas de hasards, il n'y a que des rendez-vous"

Paul Eluard

Liptease Dioptron part. 2 [sliping pleasure drops mix]

by ntalika

Liptease Dioptron (part.1)

"chère imagination, ce que j'aime surtout en toi, ce que tu ne pardonnes pas"

André Breton 

Liptease Dioptron - part 1 [evolution of a dream remix]

by ntalika 

Τόσα χρόνια μιαν ανάσα

Καλημέτα τσικνισμένα μνημονιακά μου.

Σήμερα στη σαγκά μας "οι υπέροχοι φίλοι μας" η νταλίκα σας αραδιάζει μερικά σκόρπια τραγουδάκια. Σκόρπια για όσους δεν γνωρίζουν.

Για τους άλλοι, υπάρχει ένας υπέροχος κοινός παρανομαστής.

Είναι γλυκιά, είναι όμορφη και (αν οι πληροφορίες του ρουφιάνου μου είναι ακριβείς) κάνει καλό baby-sitting.

Πάνω απ'όλα όμως μ'εκνευρίζει. Πολύ. Γιατί μου προξενεί το ίδιο ακριβώς λυσσασμένο συναίσθημα που μου δημιουργούσε μια άλλη πολυαγαπημένη (αλλά ξεχασμένη) γυναίκα : αυτό που μας πιάνει όταν, διαβάζοντάς την, σκεφτόμαστε "γιατί να μην το έχω γράψει εγώ αυτό".

Αλλά τα γράφει αυτή.

Και τα τιμούν πολύ μεγάλοι συνθέτες και μουσικοί μας. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Δημήτρης Μητροπάνος, Στάυρακας Λογαρίδης, Νταλάρας, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κίτρινα Ποδήλατα, Μπάμπης Τσέρτος, Βίκυ Μοσχολιού, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μπάσης.... 

Μερικοί δεν θα παίξουν στο αφιέρωμα (και να με συγχωρήσεις Λινούλα) γιατί όταν τους ακούω βγάζω σπυράκια.

Τα σπίτια μας απέχουν ακριβώς 972 βήματα στην απόλυτη ευθεία, τα βιώματά μας κοινά, πολλοί φίλοι μας ίδιοι. Οι μαμάδες μας 40 χρόνια (τσε βάλε) φίλες.

Μάλλον θα 'ναι ο ουρανός των δυτικών.

Το νταλικόφωνο έχει τη μεγάλη χαρά και την απέραντη τιμή να σας χαρίσει σήμερα στιγμές της μεγάλης μας φίλης, της Λίνας Δημοπούλου.

Και να σας αποκαλύψει πως αυτό που ετοιμάζει από Ιταλία μεριά θ'αφήσει εποχή.

Κι αν καμιά φορά με πιάνουν
κάτι ανόητες μανίες
και τα κάνω άνω κάτω
και τραβάω το σκοινί
του σκορπιού μου το κεντρί.

Βγάζω ,μάτια μου, ισόβια
σε κρυμμένες μου φοβίες
μη ξυπνήσω κάποια μέρα
κι έχεις εξαφανιστεί
μια ζωή χωρίς ζωή.

(τι σας έλεγα προηγουμένως;)

 

Τάφο θα κάμω την καρδιά

Καλημέρα κοπέλια μου

Καιρό το 'θελα να κάμω ένα αφιέρωμα σε τούτον δω τον σύντεκνο.

Αλλά δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Μαζεύεται υλικό.

Προς το παρόν, και σαν ορντέβρ που λέμε και στο Λασίθι, θέλω σήμερα να σας χαρίσω έναν σπάνιο δίσκο.

Οι Πηγές είναι ο τρίτος studio δίσκος του Ψαραντώνη (κατά κόσμον Αντώνης Ξυλούρης). Κυκλοφόρησε στις 2 Μάρτη του 1976 και θεωρείται από τους πολύ μεγάλους δίσκους της δικιάς μας μουσικής. Της κρητικιάς.

Μαζί του ο αδελφός του Ψαρόγιαννης (Γιάννης Ξυλούρης) και ο Γρηγόρης ο Χατζάκης στα λαούτα.

Τίποτα άλλο προς το παρόν.

Βάλτε μια ρακή και ξά μας

Τάφο Θα Κάμω την Καρδιά

Μωρέ Συ Που Κατέβαινες

Πραματευτής Κατέβαινε

Ερωτόκριτος

Τα Μάγουλά Σου Λάκκο

Εκειά Που Φτάνει Η Χέρα σου

Η Πέτρα Της Τιμής

Η Ευχή Της Μάνας

Δέκα Χριστώ Μαρτύρια

Τίμιο Ξύλο Να Βαστά

 

Ποιός το είπε για τους μάγκες...

Καλή μας μέρα όσο γίνεται.

Σήμερα φόρτωσα πολύ νταλκά (ή σεβντά) στα κοντέϊνερ για τούτη δω την ανάρτηση.

Κάθησα και έσπασα το κεφάλι μου να βρω τι θα γράψω. Τελικά δεν μου 'βγαινε.

Κι'όταν δεν έχεις πολλά να πεις, αφήνεις τη μουσική να μιλήσει.

Αφιερωμένο σε όσους...

Baroque Jazz Trio

Καλημέρα μας.

Τα 70's είναι η δεκαετία του ανακατώματος. Γενικά.

Άρα και μουσικά.

Είναι η δεκαετία όπου η pop-rock μουσική ενσωματώνει ολοένα και περισσότερα στοιχεία μη-δυτικών μουσικών, κυρίως ασιατικών. Είναι η χρυσή εποχή της ψυχεδέλειας.

Και μιλάω για την pop-rock, γιατί τα υπόλοιπα μουσικά είδη, εκείνη την εποχή, παραμένουν περιχαρακωμένα στα πλαίσιά τους. Όλα; 

Όχι. Ή μάλλον, όχι όλοι οι μουσικοί. Και, πάντως, όχι αυτοί που η νταλίκα σήμερα θέλει να σας γνωρίσει.

Είναι τρεις γάλλοι, ο George Rabol (στο τσέμπαλο), ο Philippe Combelle (στα ντραμς) και ο Jean-Charles Capon (στο τσέλλο). Και οι τρεις τζαζίστες. Και οι τρεις τρελλαμένοι με το ψάξιμο στη μουσική, και οι τρεις καταπληκτικοί μουσικοί.

Και στα τέλη του 1969 μαζώχτηκαν και ονομάστηκαν Baroque Jazz Trio. Και ξεκίνησαν να πειραματίζονται ξεπερνώντας τα σύνορα της παραδοσιακής jazz. Κατά πολύ. Και το αποτέλεσμα  της δουλειάς τους είναι αυτός ο μοναδικός δίσκος. Ο πρώτος και ο τελευταίος τους.

Το Baroque Jazz Trio είναι μαγεία. Χωρίς άλλα λόγια. Είναι μια μουσική που δύσκολα μπαίνει σε κάποιο είδος. Ας πούμε πως είναι μια frenchy jazz που ανακατώνεται καταπληκτικά με παραδοσιακές μουσικές από Βραζιλία, Ινδία και Μαδαγασκάρη. Το όλο με σκοπό να μας αφήσει άφωνους. Και, σε μένα τουλάχιστον, έπεσα μέσα εντελώς.

Κυκλοφόρησε στις 19 Μάη του 1970 από μία πολύ μικρή γαλλική δισκογραφική εταιρία (Saravah Records), σε περιορισμένα αντίτυπα, τα οποία και εξανεμίστηκαν με την πάροδο του χρόνου. Επανακυκλοφόρησε στα 2004 από την L'Arome Productions, ένα γαλλικό label που ειδικεύεται σε έθνικ και jazz ακούσματα. Κι'αυτή η επανέκδοση έγινε σε περιορισμένα αντίτυπα.

Εμείς όμως δεν μασάμε.

Έχουμε το βινύλιο. Δώστε του προσοχή. Νταλίκα σπίκινγκ.

Dehli Deily

Terre Brulee

Chandiguardh

Latin Baroque

Zoma

Cesar Go Back Home

Orientasie

Largo