Walkin' and Talkin' (part. 2)

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Παρτ του στο αφιέρωμα του νταλικόφωνου στον Κύριο Barney Kessel σήμερις και είχαμε μείνει στο ότι ήταν μέλος του The Wrecking Crew. Σαν τέτοιο, πήρε μέρος σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις δίσκων, όπως του Phil Spector, των Beach Boys, των Monkees και άλλων πολλών.

Για να φανταστείτε το πόσο μεγάλος ήταν, η Gibson κυκλοφόρησε (σε περιορισμένα κομμάτια) ένα μοντέλο προς τιμήν του, το Barney Kessel model, παρότι ο ίδιος συνήθιζε να παίζει μια δωδεκάχορδη σε σκάφος μαντολίνου.

Την δεκαετία του '70, ο Kessel ταξίδεψε όλον τον κόσμο δίνοντας σεμινάρια κιθάρας, με τον τίτλο The Effective Guitarist ενώ, παράλληλα, έδωσε πάνω από εκατό συναυλίες σε τρίο με τους θρυλικούς κιθαρίστες Herb Ellis και Charlie Byrd.

Η ενεργή του συμμετοχή στη μουσική σταματάει κάπου στα μέσα των '80s. Στις αρχές των '90s παθαίνει ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ.

Τελικά, θα πεθάνει στις 6 Μάη του 2004 από όγκο στον εγκέφαλο.

Μη σας κουράζω άλλο. Για το genious touch του σας τα είπα χθες. Πάμε σήμερις ν'ακούσουμε κι'άλλο.

Two Way Conversation

Summertime

Killing Me Softly With His Songs

Yesterday

Two Cents

You Are The One For Me

New Orleans

Everything Happens To Me

Louisiana

In The Garden Of Love

Sugar Blues

Blues In The Night

Perhaps, Perhaps, Perhaps

Angel Eyes

Autumn Leaves (part.1)

Καλημέρα σας όλη τη μέρα σας.

Σήμερα και αύριο το νταλικόφωνο θ'ασχοληθεί με μία από τις μεγαλύτερες μορφές της jazz κιθάρας όλων των εποχών, των ηπείρων και των θαλασσών.

Χαράς ευαγγέλια, άρα, για τους φανατικούς τόσο της jazz όσο, και, της κιθάρας, αφού το διήμερο αφιέρωμα είναι για τον Κύριο Barney Kessel

Έναν από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες της jazz, του οποίου το μοναδικό παίξιμο και η τέλεια γνώση των χορδών, αποτελεί πλέον σχολείο για κάθε επίδοξο κιθαρίστα του είδους. Ιδιαίτερα η δεξιοτεχνία του στο "αντίστροφο" παίξιμο της κιθάρας. Ψιλά γράμματα για τους μη γνωρίζοντες, αλλά τεράστιας σημασίας για τους γνώστες.

Ο Kessel, ακριβώς λόγω της τεράστιας ποιότητάς του, δεν ήταν απλά μέλος στα μεγαλύτερα jazz σχήματα, δεν έπαιξε μόνο με τους μεγαλύτερους, αλλά ήταν και ο πιο περιζήτητος jazz (και όχι μόνο) studio κιθαρίστας για πάρα πολλά χρόνια. Όπου studio musician, βλέπε τους μουσικούς που συμμετέχουν σε ηχογραφήσεις δίσκων.

Γεννήθηκε στα 1923 στην Οκλαχόμα και, ήδη από τα 16 ξεκίνησε την καριέρα του περιοδεύοντας με διάφορες μπάντες, πριν καταλήξει, στα 19 του, στην μπάντα του Chico Marx (των περίφημων αδελφών).

Στα 21 του πήρε μέρος στην ταινία Jammin' The Blues, δίπλα στον θρυλικό σαξοφωνίστα Lester Young ενώ, στα 24 του, όχι μόνο ηχογραφεί μ'έναν κάποιο άσημο Charlie Parker, αλλά αναδεικνύεται σαν Νο1 κιθαρίστας για 14 συνεχόμενα χρόνια (1947-1960) από μεγάλα περιοδικά.

Πέρα από τις μεγάλες πιένες που γνώρισε, από πολύ μικρή ηλικία, ο Kessel έμεινε στην ιστορία για τους νεωτερισμούς του πάνω στο παίξιμο της jazz κιθάρας. Στην δεκαετία του '50 κυκλοφόρησε μια σειρά δίσκων με τον γενικό τίτλο The Poll Winners, όπου, μαζί με τους Ray Brown (μπάσο) και Shelly Manne (ντραμς) καθιέρωσαν σχολή τόσο στο trio, όσο και στον τρόπο παιξίματος της κιθάρας στην jazz μουσική.

Παράλληλα, σας το ξανα 'πα, είχε γίνει από τους πιο περιζήτητους studio μουσικούς. Για όποιον αγάπησε το Cry Me A River της Κυρίας Julie London (δίσκος Julie Is Her Name - 1955), ο Kessel είναι στις κιθάρες.

Γιατί δεν το ξέραμε από την αρχή; Γιατί ο Kessel ήταν μέλος του περίφημου (πια) The Wrecking Crew, μιας ομάδας top studio μουσικών, για την συμμετοχή των οποίων σε κάποιον δίσκο, οι δημιουργοί του περίμεναν καιρό και πλήρωναν αδρά.

Στα 1960, ο Kessel είναι το πρώτο βιολί στην κιθάρα (βαρβαρισμός, το ξέρω) των Columbia Pictures, κι'ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες στο αμέρικα.

Την ίδια περίπου εποχή, οι τρεις δίσκοι του, με τίτλο Kessel Plays Standards, κάνουν εκ νέου σχολή για το πως πρέπει να παίζεται η κιθάρα σε minimal jazz σχήματα.

Σταματώ κάπου εδώ για σήμερα, αφού σας πω, ότι το αφιέρωμα χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους. Το πρώτο μέρος ξεκινάει από τα 1953 και φτάνει μέχρι τα 1969, ενώ το δεύτερο ξεκινάει από τα 1971 και πάει μέχρι τα 2003.

Τα κομμάτια που ακούγονται ακολουθούν χρονολογική σειρά.

Easy Like

Salute To Charlie Christian

Love Is Here To Stay

Prelude To A Kiss

Indiana

You Go To My Head

Carmen's Cool

Easy Living

Little Susie

Some Like It Hot

It Aint Necessarily So

Sweet Baby

Autumn Leaves

Aquarius

guitar rock

Καλημέρα λιοκαμένα μου αγαπουλίνια.

Μετά το διάλειμμα, συνεχίζουμε την περιήγησή μας στα όργανα της rock με την αυτοκράτειρα του είδους, την κιθάρα.

Κλασσική, ακουστική ή λεχτρική, η κιθάρα είναι (για πάρα πολλούς) το άλφα και το ωμέγα μιας rock μπάντας που θέλει να σέβεται τον εαυτό της.

Εν μέρει αυτό είναι αλήθεια.

Αν το μπάσο και η ντραμς είναι οι στυλοβάτες, ο κανβάς, η κιθάρα είναι τα χρώματα που ζωντανεύουν το ηχόχρωμα. Κι'όπως ξέρουμε όλοι, τα χρώματα είναι αυτά που τραβάνε την προσοχή μας, όταν κοιτάμε έναν πίνακα.

Γι'αυτό και οι κιθαρίστες είναι οι stars της rock (και όχι μόνο), μαζί με τους τραγουδιστάδες.

Άλλωστε, για να υπάρχουν αφανείς, απαραίτητοι είναι οι εμφανείς ήρωες; Όχι;

Το να αποπειραθείς να κάνεις ένα αφιέρωμα στα διασημότερα riffs κιθάρας, δεν είναι κι'ότι πιο εύκολο, μιας και υπάρχουν χιλιάδες (από πολύ καλά μέχρι απλά καλά) κομμάτια. Είπαμε, είναι το πιο δημοφιλές όργανο.

Προσωπικά, ξεχωρίζω καμιά δεκαριά, τα περισσότερα κλασσικά, μιας και έχω κάποιες εμμονές σε ορισμένους κιθαρίστες.

Όσο κι'αν πληγωθούν μερικοί, οι δύο μεγαλύτεροι κιθαρίστες της rock (κατά την ταπεινή μου άποψη) είναι οι J J Cale και Eddie Hazel. Ο δεύτερος, βέβαια, ήταν και funk κάργα.

Αυτό δεν σημαίνει πως απαξιώνω τους υποδέλοιπους. Και υπάρχουν και μπόλικοι ζωή να 'χουν (όσοι ζουν ακόμα).

Το παρακάτω αφιερωματάκι είναι ενδεικτικό. Ξέρω πως άπειρα έχουν μείνει στην απόξω. Μπορεί να επανέλθω.

Και μια υποσημείωση : αναφέρωμαι στα riffs κιθάρας-κιθάρας. Όχι στις κιθαροστριγγλιές με τα fuzzes. Επίσης, αναφέρομαι στο κλασσικό (ας το πούμε) rock και όχι σε heavy metal ή άλλα είδη (τα οποία μας έχουν δώσει εξαιρετικά δείγματα). Αυτά σε άλλο αφιέρωμα.

Εδώ κατεβάστε το άμα το θέτε

Pink Floyd - Comfortably Numb (David Gilmour)

Funkadelic - Maggot Brain (Eddie Hazel)

Carlos Santana - Europa

J J Cale - Don't Cry Sister

Eric Clapton - Cocaine

Dire Straits - Sultans Of Swing (Mark Knopfler)

Rolling Stones - Honky Tonk Women (Keith Richards)

Rory Gallagher - Bad Penny

Jimmi Hendrix - All Along The Watchtower

Ten Years After - I'm Going Home (Alvin Lee)

Led Zeppelin - Stairway To Heaven (Jimmy Page)

Deep Purple - Smoke On The Water (Ritchie Blackmore)

Guajiras de Lucia

Καλημέρα λουλούδια μου.

Στην σαγκά μας (που δυστυχώς αποκτά ολοένα και περισσότερα κεφάλαια) "κάποιος λείπει απόψε απ'την παρέα", η νταλίκα αποχαιρετά σήμερα τον μεγαλύτερο κιθαρίστα του new flamenco κι'ένα από τους μεγαλύτερους της jazz κιθάρας, τον Paco de Lucia, που μας άφησε χθες, στα 66 του, από καρδιακή ανακοπή.

Γεννήθηκε Francisco Sanchez Gomes, στα 1947, στην Algeciras της νοτιο-ανατολικής Ισπανίας. Ήταν ο νεότερος από πέντε παιδιά ενός κιθαρίστα του flamenco και μιας πορτογαλίδας νοικοκυράς.

Από τα 5 του, ο απίστευτα καταπιεστικός πατέρας του τον έσπρωξε στην κιθάρα, με σκοπό να τον κάνει διάσημο. Μερικοί μιλάνε για 12 ώρες άσκηση τη μέρα, το σίγουρο όμως είναι, πως τον σταμάτησε απ'το σχολείο για να αφοσιωθεί στην κιθάρα.

Η πρώτη του δημόσια εμφάνιση την έκανε στα 14 του, μαζί με τον αδελφό του Pepe, διάσημο τραγουδιστή (πεθαμένος κι'αυτός).

Η μεγάλη του καριέρα θα ξεκινήσει στη Νέα Υόρκη, ένα χρόνο αργότερα, όταν θα συναντήσει (για δεύτερη φορά) τον μεγάλο τσιγγάνο κιθαρίστα Sabicas, αλλά και τον Mario Escudero, οι οποίοι θα γίνουν οι μέντορές του.

Από κείνη κι'όλας την ηλικία, ο de Lucia ήταν μια διάνοια της κιθάρας.

Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά ηχογραφείται τον επόμενο χρόνο (Dos Guitarras Flamencas - 1964), στα 16 του, έπειτα από την συνάντησή του μ'έναν άλλο μεγάλο της flamenco κιθάρας, τον Ricardo Modrego.

Στα τέλη των '60s, συναντιέται με πολύ μεγάλους της jazz (Miles Davis, Thelonious Monk κλπ), από τους οποίους ρουφάει την jazz, και στην οποία θα διαπρέψει.

Συνολικά θα ηχογραφήσει 24 studio albums, 6 live και πάνω από 45 όπου συνοδεύει τραγουδιστές.

Αθάνατος θα μείνει, εκτός από την τεράστια συνεισφορά του, και για την απίστευτη δεξιοτεχνία του δεξιού του χεριού, το οποίο του επέτρεπε να αυτοσχεδιάζει μαγικές picados (εναλλαγές δείκτη και μέσου - σήμα κατατεθέν του flamenco), αλλά και απίστευτα rasgueados (άλλη τεχνική flamenco παιξίματος με το εξωτερικό μέρος του δάχτυλου).

Είπαμε στην αρχή, πως το τεράστιο ταλέντο του, ν'ανακατεύει ρυθμούς, τον έκανε τον μεγαλύτερο (μακράν) κιθαρίστα του new flamenco, αυτού δηλαδή του στυλ που παντρεύει την παραδοσιακή κιθάρα flamenco με την fusion, την jazz, την bossa nova, την τσιγγάνικη, αλλά και την μουσική της μέσης ανατολής.

Η νταλίκα σήμερα, για να τον τιμήσει, θα σας χαρίσει την άποψή του για το ανδαλουσιανό flamenco. Θ'ακολουθήσουν κι'άλλα δικά του, μιας και η γκάμα του είναι ανεξάντλητη.

Descanse en paz Pacito.

Cobre

Almonte

Le Barossa

Cialito Lindo

Gitanes Andaluces

Tio Sabas

Granada

Cepa Andaluza

Guajiras de Lucia

Malaguena Salerosa

Almoraima

Entre Dos Aguas

Symphony No1 (Tonal Plexus)

Χθες, με την ευκαιρία του The Belly of an Architect, σας μίλησα για μια ψιλο-αδικία στο πρόσωπο του δεύτερου μουσικού που, μαζί με τον Mertens, συνέβαλλαν στο μαγικό soundtrack.
Σήμερα λατρεμένοι λέω ν'αποκαταστήσω αυτή την ψιλο-αδικία και ν'ασχοληθώ μ'αυτόν τον "δεύτερο" μουσικό.

Πρόκειται για τον Κύριο Glenn Branca, έναν σπουδαίο αμερικάνο avant-garde συνθέτη και κιθαρίστα που γεννήθηκε στα 1948 στην Πενσυλβάνια (Harrisbourg) και μετακόμισε στο New York στα 1976.
Από πιτσιρικάς, εκτός από πειραματικό θέατρο, άρχισε να ασχολείται με διάφορα είδη abstract μουσικής, την οποία και τελειοποίησε μετά την γνωριμία του με τη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης και, πιο συγκεκριμένα με τον Jeffrey Lohn, αυτό το σπουδαίο ηλεκτρικό βιολί των N. Dodo Band.
Από τα 1980 μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει 22 studio albums, τα περισσότερα από τα οποία τα ονομάζει Symphony (συμφωνίες) και τα αριθμεί ανάκατα. Φανταστείτε ότι η πρώτη που κυκλοφόρησε ήταν η Symphony No3.
Η μουσική του χαρακτηρίζεται από δυνατές κιθάρες σε alternative ρυθμούς, πολλά κρουστά, synthesizers και world fusion ήχους.
Η μουσική του είναι θεϊκή.
Και η νταλίκα λατρεύει τη μουσική του.

Κι'επειδή την λατρεύει, σκέφτηκε σήμερα να σας χαρίσει ένα πάρα πολύ αγαπημένο της, την Symphony No1 (Tonal Plexus), που ηχογραφήθηκε σ'ένα "κλιματιζόμενο γκαράζ, στο 23 της Modsten Street στο Σόχο", από 16 μέχρι 19 Ιούλη του 1981, όπως γράφει στο εξώφυλλο του δίσκου.
Ο δε δίσκος κυκλοφόρησε στις 6 Φλέβάρη του 1983, πρόκειται δε για μία συμφωνία σε τέσσερις πράξεις, όπου, πλην της κιθάρας, ο Branca χρησιμοποιεί μουσική των Αβοριγινων της Αυστραλίας, κυρίως τις εισαγωγές των κρουστών.
Να σας πω, τέλος, πως η μουσική του Branca είναι περίεργη. Είναι αυτό που λέμε "μουσική για τη μουσική" και, άρα, όχι ιδιαίτερα εύπεπτη.
Ακούστε και τα ξαναλέμε

Fuego! [Paco de Lucia - part 1]

Θέτε και κείμενο; Ε, όχι! Μόνο μην ξανακούσω κανέναν να τον αποκαλεί ντε Λουτσία!

Εδώ μερικά αγαπημένα flamengos του.

Rio Ancho > Almoraima > Cancion de Amor > Gloria al Nino Ricardo > Solo quiero caminar > Punta umbria > Zyryab > Guajiras de Lucia > Cobre > Monasterio de Sal > Barrio la Vina