Senza Peccato

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Με καθυστέρηση 2-3 ημερών, το νταλικόφωνο στέκεται, σήμερις, σ'άλλον ένα πολύ μεγάλο που μας την έκανε για τα πάνω μέρη. Ήταν όμως αυτή η σφαγή στο Charlie Hebdo που δεν μου 'κανε καρδιά να ποστάρω οτιδήποτε. Και με τους κάθε λογής ηλίθιους όμως η ζωή πρέπει και θα συνεχιστεί.

Ο λατρεμένος Pino Daniele μας άφησε στα 60 του, στις 4 του Γενάρη φέτος, από έμφραγμα.

Έχουμε ξανασχοληθεί μαζί του, οπότε θα είμαι σύντομος, αφήνοντας τη μουσική του να μιλήσει γι'αυτόν.

Γεννήθηκε στη Νάπολη στα 1955 μέσα σε μια εργατική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν λιμενεργάτης. Κιθάρα έμαθε μόνος του, μιας και δεν περίσσευαν παράδες για σχολεία. Σχετικά νωρίς, στα 20 του, άρχισε να δουλεύει επαγγελματικά, συνοδεύοντας άλλους καλλιτέχνες.

Με το πρώτο του studio album (Terra Mia - 1977) τάραξε τα νερά της ιταλικής μουσικής, γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Ήταν το κράμα blues και παραδοσιακής ναπολιτάνικης μουσικής (taramblu το 'λεγε αυτός, από το tarandela, blues και rumba) που γοήτευσε αμέσως.

Το μεγάλο ταλέντο του επιβεβαιώθηκε δύο χρόνια αργότερα, με το δεύτερο studio album του (Pino Daniele - 1979), καταξιώνοντάς τον οριστικά.

Από τότε, ο Daniele αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιταλικής μουσικής. Εξαιρετικός live performer, εξαιρετικοί στίχοι, εξαιρετική μουσική. Πολύ γρήγορα, η φήμη του πέρασε τα στενά ιταλικά όρια και εξαπλώθηκε στην ευρώπη και, κυρίως, στο αμέρικα.

Έχει συνεργασεί με όλους σχεδόν τους ιταλούς "σταρ" τραγουδιστές, αλλά και με ξένους, όπως ο Κύριος Richie Heavens.

Παράλληλα, έφτιαχνε ή συμμετείχε σε διάφορες μπάντες παραδοσιακών ναπολιτάνικων μουσικών, μιας και, μέχρι το τέλος του, παρέμενε πιστός σ'αυτό το είδος μουσικής.

Συνολικά μας χάρισε 23 studio albums και 6 live albums.

Μάλλον εκεί πάνω που πήγε, πρέπει να συνάντησε τον κολλητό του Lucio Dalla, γιατί ακούω χάχανα και ναπολιτάνικη διάλεκτο απ'τα ψηλά.

Senza Peccato

Quando

Napule e

Io Per Lei

 Che Soddisfazione

Che Dio Ti Benedica

Anna Verra

A Testa In Giu

A Me Me Piace O Blues

Amore Senza Fine

Che Male C'E

Dubbi Non Ho

Je So Pazzo

Per Te

Resta Con Me

All Of The Witches

Καλημέρα σας πέρα για πέρα σας.
Μία μέρα πριν την ισημερία σήμερις καλά μου παιδιά και η νταλίκα συνεχίζει τις διαδρομές της προς τα φρέσκα, τα σπαρταριστά και τα δυσεύρετα ως καθόλου.

Σήμερα θέλω την προσοχή σας. Όσοι τέλος πάντων ενδιαφέρεστε για νέα πράγματα. Οι άλλοι ας προσπεράσουν.
Και θέλω την προσοχή σας γιατί τούτοι δω είναι τόσο περίεργοι όσο και υπεροχότατοι.
Επίσης, δεν υπάρχουν τρελές πληροφορίες για την πάρτη τους.

Ξέρουμε πως οι Hedvig Mollestad Trio είναι Νορβηγοί, είναι θεόμουρλοι και έχουν rock-metal καταβολές. Ξέρουμε επίσης πως η Hedvig Mollestad Thomassen (με τρία s) είναι η αρχηγός τους, μια ακπόμα πιο θεόμουρλη κιθαρίστας, που ξεκίνησε σαν μέλος διαφόρων heavy metal σχημάτων, πριν καταλήξει να φκιάσει αυτό το τρίο.
Οι υπόλοιποι δύο είναι η Ellen Brekken (με τρία k) στο κοντραμπάσο και ο Ivar Loe Bjørnstad στα ντραμς.
Από το κοντραμπάσο θα καταλάβατε πως η μουσική τους δεν είναι καθαρή rock. Αλλά δεν είναι ούτε καθαρή jazz.
Είναι μια μαγεία. Μία μαγεία fusion jazz-rock που δεν περιγράφεται με λόγια. Ακούγεται και απολαμβάνεται.

Τι άλλο ξέρουμε;
Α ναι. Πως φκιάχτηκαν στα 2010 και πως κυκλοφόρησαν το πρώτο studio album τους (Shoot!) τον Νοέμβρη του 2011. Και πως, αμέσως, καταξιώθηκαν στο είδος τους. Άσχετα αν εμείς εδώ στην ψωροκώσταινα δεν τους ξέρουμε.

Σήμερις η νταλίκα σας χαρίζει το δεύτερό τους. Το All Of Them Witches. Που κυκλοφόρησε μόλις την περασμένη Παρασκευή 15 Μάρτη 2013. Κι'αυτό, όπως και το πρώτο τους, ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε στο Los Angeles αφού, το 'παμε, οι τύποι είναι ήδη γνωστοί σ'όποιους πρέπει.
Σε μας, αν κάποτε κυκλοφορήσει δουλειά τους, θα είναι όταν θα έχουν γίνει διάσημοι με την έννοια που δίνουμε εμείς στον όρο.
Πολλά είπαμε όμως.
Δώστε τους προσοχή.
Πάρτε και το εξώφυλλο, επειδής ξέρω πως κάποιοι το θένε.

 

 Sing, Godess

The Rex

Lake Acid

Achilles

The New Judas

Code Of Hammurabi

Indian Driving

Shawshank

Ghra Runda

Kathmandu

 

40 Degrees Of Sunshine

Καλημέρα λατρεμένοι.
Κατάρχήν καλή μας χρονιά, που στην ουσία σημαίνει καλύτερη απ'την προηγούμενη, πράγμα ουτοπικό αφού, όπως λέγαμε και την παραμονή το βράδυ μ'έναν αγαπημένο φίλο, ο κρετινισμός του έλληνα-ραγιά έχει πιάσει τόσο πάτο που, σε λίγο καιρό, θα ευχόμαστε τουλάχιστον ο νέος χρόνος να μην είναι χειρότερος του προηγούμενο.
Σε ξεσκίσαμε Δαρβίνε. Κι'εσένα και την θεωρία σου για την εξέλιξη.

Τέλος πάντων. Ας το δούμε αισιόδοξα κι'ας ευχηθούμε ν'αγαπάμε, να μένουμε δεμένοι σφιχτά μεταξύ μας και ν'αγωνιζώμαστε, όπως και όπου μπορεί ο καθένας.
Κι'επειδή η αισιοδοξία σημαίνει ήλιος, κι'επειδή ήλιος σημαίνει ζέστη, λέω ν'αρχίσω τη νέα μουσική χρονιά μ'έναν από τους πιο όμορφους δίσκους της περασμένης.

Ο κεντροαφρικανός Bibi Tanga θα μας απασχολήσει σε αφιέρωμα που θα σας κάνω συντομότατα, αν κι'αυτός εδώ είναι μόλις ο δεύτερος δίσκος με τη μπάντα του, τους Selenites. Έχει, όμως, κυκλοφορήσει και 3-4 ακόμα ΕΡs. Αλλά αυτά εν καιρώ.
Το 40 Degrees Of Sunshine είναι ένας δίσκος-ύμνος στην funk fusion με μπόλικες δόσεις afro beat, αφού ηχογραφήθηκε τρεις μήνες μετά την περιοδεία τους στη Μάνα Αφρική, σαφώς επηρεασμένοι από τις εκεί μελωδίες. Άλλωστε, μπορεί η μπάντα να κατοικοεδρεύει στο Παρίσι, αλλά είναι όλοι τους (αν όχι αφρικανοί) λάτρεις της Αφρικής.

Αυτά προς το παρόν και πάμε να τον ακούσουμε για να καταλάβετε τι εννοώ.
Και πάλι καλή μας χρονιά, υγεία και αγώνας.

Poet Of the Soul

My Heart Is Jumping

Banda A Gui Koua

Can't Handle This

Laughing Song

Kangoya

Do What You Wanna Do

Dark Funk

Happy Dustman

People Are Working

40 Degrees Of Sunshine

Attraction

Brooklyn Funk Essentials

Σήμερα αγαπούλες η νταλίκα θέλει να μοιραστεί μαζί σας μια μεγάλη της λατρεία.
Τούτοι οι μεσιέδες αποπάνου είναι μια μουσική κολλεκτίβα, από τις πραγματικές μουσικές κολλεκτίβες όμως. Όχι τις ντεμέκ.
Σ'αυτήν συμμετέχουν μουσικοί και στιχοπλόκοι-ποιητές από πολλές και διάφορες κουλτούρες.

Λέγονται Brooklyn Funk Essentials και δημιουργήθηκαν στα 1993 από έναν παραγωγό, τον Arthur Baker κι'έναν μπασίστα-διευθυντή ορχήστρας, τον Kati Kronlund.
Από την πρώτη στιγμή όρισαν το στίγμα τους στην ανεξάρτητη σκηνή μ'έναν funky-jazzy ήχο, εμπλουτισμένο με στοιχεία hip-hop και καθαρή fusion. Και το όλο συνδυάζοντας μελωδίες από πολλά και διάφορα μέρη του κόσμου (λατινική αμερική, βαλκάνια, αφρική κλπ). Κυρίως όμως μ'έναν έντονα πολιτικοποιημένο στίχο. Σκεφτείτε, πως ο δεύτερος δίσκος τους είναι σχεδόν όλος αφιερωμένος στην κούρδικη μουσική, σε συνεργασία με τον διάσημο τούρκο κλαρινετίστα Husnu Senlendirici.
Θεωρούνται εδώ και πάνω από μία δεκαετία το must της ανεξάρτητης νεουορκέζικιας μουσικής σκηνής. Και όχι άδικα.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, με την κολλεκτίβα συνεργάζονται πάνω από 25 μουσικοί, ποιητές, τραγουδιστές και Djays.
Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα 4 studio albums.
Η νταλίκα, στο σημερινό της αφιέρωμα, παίζει αποσπάσματα από τα τρία πρώτα τους (Cool And Steady And Easy - 1994, In The Buzzbag - 1998 και Make Them Like It - 2000). Κι'αυτό γιατί, μετά το τελευταίο της album, στα 2000, η κολλεκτίβα σταμάτησε τις ηχογραφήσεις για 9 ολόκληρα χρόνια.
Και επανήλθε στα 2009 μ'έναν από τους καλύτερους δίσκους της νταλίκας, τον Watcha Playin (2009) που του αξίζει ένα αφιέρωμα για πάρτη του και μόνο.

Ακούστε τους και θα με θυμηθείτε.

Take The L Train (to Brooklyn)
Revolution Was Postponed Because of Rain
Brooklyn Recycles
Blow Your Brains Out
The Creator Has a Master Plan
Instanbul Twilight
Magic Karpet Ride
Freeway to Uskudar
Date With Baby
Vinyl Crises
Martha
Jump Around Sound