Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Για μια φωτογραφία που δεν θα δείτε ποτέ

Πάνε κάτι μέρες, έλαβα μια φωτογράφία. Η φωτογραφία πάντα απεικονίζει μια στιγμή, η δε παρελθοντικότητα της στιγμής προσδίδει στην φωτογραφία τη μόνη γοητεία που θα μπορούσε να έχει. Όποιος βλέπει σε μία φωτογραφία μελαγχολία, αναμνήσεις, ωραίες στιγμές και άλλα τέτοια όμορφα, μην διαβάσει όσα ακολουθούν. Εγώ, μόλις την είδα ξέρασα. Χρώμα, σκέψεις και μουσική.

Την κοιτάζω. Η ομορφιά, στην πραγματικότητα, είναι μια ζωντανή καλοσύνη, βαθειά, όσο πρέπει τεντωμένη, στιγματισμένη απ΄τον πόνο.
Ομορφιά : προβλεπόμενη καλοσύνη. Ασχήμια : μισητή αμάθεια. Η ομορφιά είναι η εξυπνάδα του κακού, η ασχήμια είναι η βλακεία ενός αποτυχημένου ψεύτη.
Δεν υπάρχει απλό γιατί σ'αυτό το είδος συνάντησης, τα πάντα παίζονται στην κονιορτοποίηση των λεπτομερειών. Κυρίως στο λόγο : ακοή, ανάσα, ένσταση, σιωπή. Να καταλαβαινόμαστε, πραγματική έκφραση. Κάτι επιθυμείται, αναδύεται, δεν φθείρεται, δεν σταματά. Κάποιες στιγμές θα λέγαμε πως μπαίνουν στη μέση οι νεκροί , σε κάθε περίπτωση σίγουροι για τις παροδικές τους λαμπερές αναμνήσεις.
Βλακεία. Η θάλασσα κι ένα ασφαλές μωρό να την κοιτάζει.
Οι ενοχλητικές ή τραγικές σχέσεις είναι επιδερμικά λάθη, σκελετοί, αρώματα, λάθη φωνής. Επιμένουμε, παρότι βαριόμαστε, θέλουμε να το πιστέψουμε, δεν τολμάμε να πούμε πως ενοχλούμαστε από το τάδε ή τον δείνα, και ονομάζουμε το όλον πάθος, κτήση. Μέχρι που σκεφτόμαστε πως έχουμε δίκιο που έχουμε άδικο, πως πρέπει να συνεχίσουμε να πιεζόμαστε. Κάνουμε λάθος όμως. Όσο το μωρό κοιτάζει τη θάλασσα, δεν είναι παρά ο θάνατος που παραφυλάει, εκεί, βαρύς, πουριτανός, φανατικά ανίκανος, παγωμένος. Το πραγματικό πάθος, είναι ένα μωρό που κοιτάζει τη θάλασσα, τζάμπα και σε άδεια καλοκαιρινή, ευκολία στο σταμάτημα. Σωπαίνει, κοιμάται, εξαφανίζεται. Χαρά.
Το παιδί στην αγκαλιά της μάνας του κοιτάζει τη θάλασσα. Ο διάβολος κρατά το παιδί που κοιτάζει τη θάλασσα. Λογαριασμούς μαζί της; Δεν υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί. Εδώ είναι, εξάλλου, που πρέπει να σκύψουμε με προσοχή, που οι μεγαλύτερες υποψίες κυριαρχούν.
Ο διάβολος θέλει την πραγματοποίηση από συμφέρον, κατωτερότητα ή υπολογισμό. υποφέρει και ξερνάει ο διάβολος αν νιώσει ότι κάτι πραγματοποιείται για άλλον σκοπό. Είναι όμορφο να τον βλέπεις να τεντώνεται, να παραφυλάει, να ψάχνει, να κατασκοπεύει, να συνομοτεί, να δυσφημεί, να του τρέχουν τα σάλια για να αποδείξει το αντίθετο. Το μωρό όμως είναι πάντα στην αγκαλιά της μάνας και κοιτάζει τη θάλασσα.
Κι ο διάβολος διαιρεί, βασιλεύει, χωρίζει. Κανένα αυτονόητο δεν τον εντυπωσιάζει, τίποτα δεν τον πείθει. Το έμαθε το κατηχητικό του : κάθε πράγμα, κάθε άτομο έχει την τιμή του, όλα μπορούν να πουληθούν και ν'αγοραστούν. Είπα διάβολος; Με μικρό; Ανοησία; Τόσο το χειρότερο.
Ο διάβολος υπάρχει, τον συνάντησα εκατό φορές αυτοπροσώπως.
Το μωρό χωρίζει τη θάλασσα στα δύο. Με το βλέμμα του. Μεθαύριο θα την χωρίσει με τα χέρια, τα πόδια, τον πούτσο, το μυαλό. Κι η μάνα θα μείνει να καταριέται τη θάλασσα, στον θεό ή στον διάβολο.
Ο διάβολος υπάρχει. Ο θεός δεν είναι και τόσο σίγουρο.Ίσως μια τάση, γυμνή, μια φλασιά.
Το μωρό κοιτάζει τη θάλασσα.
Ο διάβολος είναι μπάτσος και ο θεός παράνομος.

Ευχαριστώ πολύ για την φωτογραφία.


Renaud - "Mistral gagnant"


11 σχόλια:

Δήμητρα είπε...

Δεν είμαι σίγουρη πως την κατάλαβα την ματιά σου στη φωτογραφία.Αλλά και μπροστά μου να είχα τη φωτογραφία πάλι δεν θα ήμουν σίγουρη.
Αυτό που κατάλαβα,ένιωσα,είναι πως συγκινήθηκα Νταλικέρη.Πάλι.Και ας υπάρχουν αντιδιαμετρικά αντίθετες οπτικές γωνίες,απόψεις,πιστεύω,και κοινά σημεία ελάχιστα
:)
Καλησπέρα είπα;;

νατασσάκι είπε...

Et entendre ton rire comme on entend la mer...

Et emporte avec lui les rires des enfants
Et les mistrals gagnants...


κερδίζουν λες;

όμορφο, νταλικέρη μας :)
(και το δικό σου κείμενο, πολύ..)
Φιλί :)

aKanonisti είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Green_revenger είπε...

Τίτσερ μου,
είμαι μια χαρά μην σκας. It's only rock 'n' roll but we like it :))

@νατασάκι
το έπιασες το υπονούμενο βρε!
...et le mistral gagnant (στον ενικό). Είναι ο ούριος άνεμος στην γαλλικήν.:)

@δήμητρα
σημασία δεν έχει αν οι απόψεις είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες ή αν τα κοινά σημεία είναι ελάχιστα. Σημασία έχει να δέχεσαι ή να απορρίπτεις τα σημεία και τις απόψεις του άλλου χωρίς κατ'ανάγκην να τα ξεφτιλίζεις και να τα φέρνεις στα δικά σου μέτρα επειδή δεν μπορείς να έρθεις στα δικά του.
Τέλος, αδυνατώ να κατανοήσω μία συγκίηση επί αντιδιαμετρικών απόψεων και οπτικών γωνιών αλλά κι ελαχίστων κοινών σημείων.
Εσύ θα ξέρεις όμως καλύτερα. :)

νατασσάκι είπε...

α, δεν φταίω εγώ!
Με το γουγλη να τα βάλεις, ή μ' αυτούς που έγραψαν τους στίχους :)
(και ήξερα ποιος άνεμος είναι, ως εκεί φτάνουν τα γαλλικά μου λέμε!:p)
(χε χε χε)
merci!
:)

aKanonisti είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Δήμητρα είπε...

Μαζώξου.Απίστρω......

Blogoulis είπε...

Πρώτη φορά που μου άρεσαν ξερατά τόσο πολύ...

aKanonisti είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Green_revenger είπε...

@blogoulis
εσύ να προσέχεις μην σε δουλεύουν οι κιτρινιάρηδες μάγειροι!!!

Τίτσερ,
αταδιάλα μωρή!!!
Σματςςςς!!

aKanonisti είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.