Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Οπωσδήποτε Παράθυρο



Καλημέρα σκορδοχνωτάκια μου.

Ακόμα χωνεύετε το γαλέο ε; Ωραία.

Σήμερις δεν θα σας πω πολλά. Μόνο πως αν δεν πόσταρα αυτή την δισκάρα θα έσκαγα.
Ας πούμε πως βρήκα ευκαιρία της ονομαστικής εορτής της Κυρίας Λίνας Νικολακοπούλου κι'ας πάμε παρακάτω.
Πρόκειται για έναν από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους που κατέχω. Και κατέχω πολλούς.
Με το Οπωσδήποτε Παράθυρο γίναμε μάρτυρες της συνάντησης τριών μεγάλων ελλήνων δημιουργών : της Λίνας, του Νίκου Αντύπα και του Γιάννη Σπάθα.
10 διαμάντια στην κυριολεξία, σ'έναν δίσκο ποίημα εικόνων, που σε βομβαρδίζουν με μια καθημερινότητα ωμή, βίαια, τρυφερή, πραγματική.
Για την υλοποίησή του επιστρατεύτηκαν μερικοί από τους πολύ μεγάλους ερμηνευτές : η μεγάλη Κυρία Ελένη Βιτάλη (μία από τις 2-3 μεγαλύτερες ελληνικές φωνές, κατά την ταπεινή μου άποψη), αλλά και η Τάνια Τσανακλίδου, η Μελίνα Ασλανίδη, οι Κατσιμιχαίοι, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Μανώλης Λυδάκης. Ο τελευταίος αποτελεί το μόνο μελανό σημείο του δίσκου, αφού τον θεωρώ εξαιρετικά υπερεκτιμημένη μετριότατη φωνή. Αλλά ας μην γκρινιάξω άλλο.

Κυκλοφόρησε στα 2002 και θα σας αφήσω τα τον (ξανά)θυμηθείτε, αφού πρώτα σας πω πως μπορείτε να τον κατεβάσετε εδώ κι'αφού σας χαρίσω δυο-τρεις στίχους.

Βάζω το χέρι
σ’ ένα ποτάμι
διάφανο πίνω

Σ’ ό,τι αγαπάω
για κληρονόμο
τη δίψα αφήνω

Άι Γιάννης
Τζίλντα
Η Ώρα
Οπωσδήποτε Παράθυρο
Η Μπλούζα
Ναι Θα Πω
 Σήμερα Δεν Ήθελα Πολλά
Τρόμαξα
Αφρός
Πυρόσβεση