ΤΟ ΚΑΣΕΤΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΝΤΑΛΙΚΑΣ

Cat People

2012-01-30T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα και καλή βδομάδα λεοπαρδαλάκια μου και πανθηρούλια μου.

Στην ατζέντα μας σήμερα κλειστό γυμναστήριο Περιστερίου στη συναυλία για τους απεργούς στα ΜΜΕ. Δεν ξεχνιώμαστε και δίνουμε ραντεβού στις 7 εκεί. Σημασία δεν έχει η μουσική που θα παιχτεί. Σημασία έχει η έμπρακτη αλληλεγγύη μας. Έτσι;

Και μετά το αφιερωματάκι μας στην jazz (που θα συνεχιστεί κάποια στιγμή), επανερχόμαστε στα δικά μας. Κι'όταν λέμε δικά μας εννοούμε soundtracks.

Κι'όταν λέμε soundtracks, βουαλά μία από τις ομορφότερες μουσικές για ταινία. Χωρίς η ταινία να είναι κι'ότι καλύτερο.

Το Cat People είναι μια ερωτικο-θρίλερ ταινία του Paul Schrader με τους Nastassja Kinski, Malcolm McDowell και John Heard στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Βγήκε στις αίθουσες στις 2 Απρίλη του 1982 και είναι η ιστορία της συνεύρεσης δύο αδελφιών στη Νέα Ορλεάνη. Δύο περίεργα αδέλφια που, κάπου-κάπου κάνουν κέφι να μεταμορφώνονται σε πάνθηρες και, στα διαλείμματα, ρίχνουν και αισθησιακούς πήδουλες.

Νταξ. Έχουμε δει και καλύτερες.

Κρατάμε τον αισθησιασμό της Kinski, τις υπέροχες εικόνες από την ομορφότερη αμερικάνικη πόλη (κατά την ταπεινή μου άποψη) και πάμε παρακάτω.

Παρακάτω είναι η μουσική. Και η μουσική της ταινίας είναι υπογραφή και στάμπα του George Moroder. Και είναι πολύ καλή. Με ναυαρχίδα το Cat People (Putting Out Fire), που, αντίθετα με τα φημολογούμενα, δεν είναι του David Bowie, αλλά του Moroder σε στίχους του David της καρδιάς μας.

Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Πάμε τώρα να τ'ακούσουμε και ραντεβού στο κλειστό της Κέννεντυ στις 7.

Cat People (Putting Out Fire)

The Autopsy

Irena's Theme

Night Rabbit

Leopard Tree Dream

Paul's Theme

The Myth

To The Bridge

Transformation Seduction

Bring The Prod

At The London House

2012-01-29T04:44:00.000+02:00

Πάπαλα το αφιέρωμα στην jazz σήμερις αγαπημένοι.

Και κράτησα ένα από τα καλύτερα για το τέλος.

Ξημερώματα 7ης του Μάρτη 1958 (2.30 το πρωί για την ακρίβεια) και οι performers στο διάσημο London House του Σικάγο μόλις έχουν τελειώσει το show.

O κονφερανσιέ της βραδιάς, Carmen Cavallaro, μιας βραδιάς sold out, πιάνει το μικρόφωνο και αναγγέλλει το after Hour της ημέρας.

Δεν είναι άλλη από το "ναυτάκι", ή, αλλιώς, η "Divine One".

Στο πιάνο κάθησε ο Ronell Bright, στο σαξόφωνο ο Frank Wess, στην τρομπέτα ο Thad Jones, ο Roy Haynes στα ντραμς και ο Richard Davis στο μπάσο.

Και το London House απογειώθηκε από την εκφραστικότερη (ίσως) γυναικεία jazz φωνή όλων των εποχών. Γιατί αυτό ήταν η Sarah Vaughan (1924-1990). Μια φωνή Θεία. Όσο έπρεπε salty (εξ'ού και το "ναυτάκι") και με μια μελωδικότητα από τις πολύ λίγες. Κι'έτσι έμεινε μέχρι το τέλος, αφού τραγουδούσε μέχρι ένα χρόνο πριν πεθάνει, μέχρι δηλαδή τα 1989, όταν και αναγκάστηκε να ακυρώσει όλες τις συναυλίες της, εξαιτίας σοβαρής αρθρίτιδας στο χέρι. Μέχρι όμως να προλάβει να την θεραπεύσει, διαγνώστηκε με καρκίνο στους πνεύμονες και πέθανε εξαιρετικά γρήγορα, 4 μήνες μετά, στις 3 Απρίλη 1990.

Το After Hours At The London House είναι, κατά γενική ομολογία, ένα από τα καλύτερα live jazz albums που έγιναν ποτέ. Κυκλοφόρησε στις 30 Γενάρη του 1959 και έγινε best seller μέσα σε ένα μήνα.

Άδικα;

Καλή μας Κυριακή.

Like Someone In Love

Detour Ahead

Three Little Words

I'll String Along With You

You'd Be So Nice To Come Home To

Speak Low

All Of You

Thanks For The Memory

Brubeck & Rushing

2012-01-28T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα σας πέρα για πέρα σας.

Σήμερις, Σάββατον του Κυρίου, δεν ξεχνάμε το χαριστικό παζάρι των "Πίσω Θρανίων", αυτής της υπέροχης ομάδας δασκάλων που διδάσκουν ελληνικά σε μετανάστες. Μην ξεχνιώμαστε αδέλφια : από τις 2 το μεσημέρι, στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδιστάν - Εξάρχειοι Νήσοι), κουβαλάμε ότι μας περισσεύει από ρουχισμό, κουβέρτες κλπ κλπ και τα χαρίζουμε-ανταλλάσσουμε με την καρδιά μας.

Και η νταλίκα συνεχίζει το αφιερωματάκι στην jazz.

Από τα τέλη της δεκαετίας του '40, και μετά τη λαίλαπα του bebop, η jazz χρειαζόταν λίγια ξεκούραση από το ξεγόφιασμα. Έτσι, εμφανίστηκε αυτό που μετέπειτα ονομάστηκε cool jazz, ένα είδος πιο "σιγανό", πιο "της ταβλας" αν θέτε, με διαμάντια μεγάλης χρονικής διάρκειας και σαφώς "ηπιότερα" από τα θεόμουρλα swing και bebop.

Εμφανίστηκε κυρίως στο Νιου Γιορκ, από τη συνεύρεση μουσικών κλασσικά jazzy και μαύρων τρελλαμένων της bebop και κυριάρχισε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50. Κύριοι εκπρόσωποί της ήταν οι Miles Davis, Chet Baker, Bill Evans και ο μεγάλος Κύριος Dave Brubeck, που η νταλίκα, σήμερις, παίζει.

Ένας από τους ελάχιστους μεγάλους της jazz εν ζωή, ο Brubeck γεννήθηκε στα 1920 και θεωρείται (καρά-δικαίως) ένας από τους σπουδαιότερους jazz πιανίστες όλων των εποχών. Όλοι φυσικά τον ξέρουν από τα περίφημα sessions του με το θρυλικό κουαρτέτο του (The Dave Brubeck Quartet), σε διαμάντια όπως το Take Five ή το Blue Rondo A La Turc, οπόταν, το νταλικόφωνο σκέφτηκε για σήμερις να σας χαρίσει κάτι διαφορετικό. Ένα χαρακτηριστικό δείγμα της συνεύρεσης που σας έλεγα παραπάνω.

Ο Jimmy Rushing (1901-1972) είναι ένας θρυλικός τραγουδιστής της jazz-swing, διάσημος ως head vocalist στην ιστορική Count Basie ορχήστρα (1935-1948). Να θυμηθούμε να παίξουμε κάναν δίσκο του, γιατί ο τύπος ήταν σούπερ.

Στα 1960, συναντήθηκαν για πρώτη φορά με τον Brubeck και το κουαρτέτο του στα CBS 30th Street Studios και ηχογράφησαν μία εξαιρετική session. Η ηχογράφηση έγινε σε δύο μέρη : από τις 29 Γενάρη μέχρι τις 3 Αυγούστου.

Και στις 11 Δεκέμβρη του 1960 κυκλοφόρησε το The Dave Brubeck Quartet Featuring Jimmy Rushing.

Ένας μαγικός δίσκος, όπου η tempo jazz συναντά το πούρο swing σ'ένα γάμο που δεν περιγράφεται.

Και που δεν τον περιγράφω. Απλά τον ακούω μαζί σας.

Και χάρισμά σας.

There'll Be Some Changes Made

My Melancholy Baby

Blues In The Dark

I Never Knew (I could love anyone like i'm loving you)

Ain't Misbehavin'

Evenin'

All By Myself

River Stay 'Way From My Home

You Can Depend On Me

Am I Blue

Shine On Harvest Moon

Carnegie Hall Jazz Concert (1938)

2012-01-27T08:23:00.001+02:00

Καλημέρα σκιουράκια μου.

Παένοντας παρακάτω στο jazzy αφιερωματάκι μας, το νταλικόφωνο σας χαρίζει σήμερα έναν ακόμα σπάνιο δίσκο από τις αρχές της δεκαετίας του '50.

Ο Benny Goodman (1909-1986) είναι το διασημότερο jazz κλαρινέτο έβερ. Και από τους σπουδαιότερους bandleader, σ'εκείνες τις μαγικές swing-jazz ορχήστρες της περιόδου 1930-1950.

Επίσης, και σύμφωνα με τους ιστορικούς της jazz, ο Goodman έδωσε, με τη μπάντα του, μερικά από τα ιστορικοτερα jazz κονσέρτα.

Το Carnegie Hall Jazz Concert δεν είναι μόνο ένα απ'αυτά. Είναι η σπουδαιότερη jazz συναυλία όλων των εποχών. Και δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Bruce Eder, ένας από τους πιο σοβαρούς μουσικο-κριτικούς και συγγραφείς που υπάρχουν. Και, έχοντας διαβάσει ουκ ολίγα από δαύτον, τείνω να το πιστέψω.

Πρόκειται για την περίφημη συναυλία του Benny Goodman στο διάσημο Carnegie Hall του Μανχάταν, για το οποίο αξίζει μια μέρα ν'αφιερώσουμε μιαν ανάρτηση.

Η συναυλία δόθηκε στις 16 Γενάρη του 1938 και ήταν θρίαμβος, sold out και άλλα τέτοια χαρούμενα.

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι πως ήταν η πρώτη συναυλία στην οποία η μπάντα ήταν μικτή (μαύροι-άσπροι), σε μια εποχή σκληρού ρατσισμού, μιας και ο Goodman θεωρείται πρωτοπόρος σ'αυτό που αποκαλέστηκε racialy integrated jazz groups. Και χίλια μπράβο του.

Υπάρχουν όμως κι'άλλες πρωτιές μ'αυτή τη συναυλία.

Το The Famous 1938 Carnegie Hall Jazz Concert κυκλοφόρησε 12 χρόνια μετά την ιστορική συναυλία, στις 20 Φλεβάρη του 1950. Είναι ο πρώτος δίσκος του Goodman στις 33 στροφές (που μόλις άρχιζε να εξαπλώνεται), είναι επίσης ο πρώτος διπλός δίσκος όλων των εποχών και, μιας και είμαστε στις πρωτιές, ο πρώτος δίσκος στην ιστορία που πούλησε πάνω από ένα μύριο αντίτυπα.

Πάνω απ'όλα όμως, είναι ένας καταπληκτικός δίσκος που αξίζει να υπάρχει στη συλλογή όλων όσοι αγαπούν την jazz.

Αυτά και καλή ακρόαση.

Bird With Strings

2012-01-26T04:44:00.000+02:00

Καλημέρες μας.

Συνεχίζοντας με τα holly monsters της jazz, σήμερις θέλω να σας μιλήσω για ακόμα ένα όμορφο πράμα.

Ο Charlie Parker, το θρυλικό Bird της jazz, συνήθιζε να ηχογραφεί έχοντας για παραγωγό ένα κολλητάρι του, τον Norman Granz (1918-2001), τον σπουδαιότερο ίσως παραγωγό-ιμπρεσάριο της αμερικάνικιας jazz.

O Granz που λέτε, λάτρευε τα έγχορδα όργανα. Κι'αυτήν του λατρεία προσπάθησε να την περάσει και τον Bird. Τα έγχορδα όργανα όμως δεν είχαν θέση στην jazz, εκτός, φυσικά, από το μπάσο (ή κοντραμπάσο ή όπως αλλιώς θέτε). Μέχρι τη στιγμή που το αποφάσισε ο Parker και που, με την παρότρυνση του Granz, ξεκίνησε μία μαγική jazz περιπέτεια, με πρωταγωνιστές ένα πλήρες σετ εγχόρδων (πρώτο και δεύτερο βιολιά, βιόλα, τσέλο και μπάσο), ένα ρυθμικό jazz σετ και το ουράνιο σαξόφωνο του Bird.

Και το θεϊκό ταξίδι ξεκίνησε στα 1947. Από αυτές τις sessions κυκλοφόρησαν δύο καταπληκτικοί studio δίσκοι, από την Mercury Records (1950) και ένα live (Live at The Carnegie Hall - 1952). Για την ιστορία να πούμε, πως οι τρεις αυτοί δίσκοι ήταν μακράν οι εμπορικότεροι του Charlie Parker, με τρελλές πωλήσεις σε αμέρικα και ευρώπη.

Τον Γενάρη του 1995 η Verve Records κυκλοφόρησε ένα cd, το Bird With Strings, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται διαμάντια από τους δύο παραπάνω studio δίσκους του 1950, χωρίς όμως αποσπάσματα από την live ηχογράφηση στο Carnegie Hall.

Κρίμα κι'άδικο δηλαδής, αφού παραλείφθηκαν ιστορικά jams.

Δια τουτονί, η νταλίκα σήμερις δεν παίζει έναν μόνο δίσκο. Εξ'ού και η φωτογραφία. Επειδής όμως ο χώρος δεν μας παίρνει και για τους τρεις ιστορικούς δίσκους (έχω πορτοκάλια στα κοντέϊνερ), είπα να σας κάνω μια χορταστική επιλογή για να σας βάλω στο άρωμα.

Παράλειψις θα ήτο να μην αναφέρουμε τους μουσικούς αυτών των ιστορικών sessions. Σημειώστε τους : Joseph Singer (γαλλική κόρνα), Eddie Brown (όμποε), Sam Caplan, Howard Kay, Harry Melnikoff, Sam Rand, Zelly Smirnoff (βιολιά), Isadore Zir (βιόλα), Maurice Brown (τσέλο), Verley Mills (άρπα), Bernie Leighton (πιάνο), Roy Brown (μπάσο) Sonny Rich (ντραμς) και ένας άγνωστος στην τούμπα και το ξυλόφωνο.

Everything Happens To Me

April In Paris

Summertime

I Didn't Know What Time It Was

If I Should Lose You

Dancing In The Dark

Out Of Nowhere

Laura

East Of The Sun (and west of the moon)

The Can't Take That Away From Me

Easy To Love

I'm In The Mood For Love

I'll Remember April

What Is This Thing Called Lave (live)

April In Paris (live)

Repetition (live)

Easy To Love (live)

Rocker (live)

Temptation

Lover

Autumn In New York

Stella By Starlight

For Lovers

2012-01-25T04:44:00.000+02:00

Που είχαμε μείνει;

Α ναι, jazz και πάλι jazz.

Συνέχεια στη σαγκά μας "αγαπάμε και χαρίζουμε", σήμερις η νταλίκα θέλει να σας μιλήσει για ένα πανέμορφα περίεργο πράμα.

Το περίεργο, βέβαια, δεν είναι τούτα δω τα ιερά τέρατα της jazz. Όχι, όχι. Είναι στους περισσότερους γνωστό, πως η περισσότερες συνεργασίες της Ella Fitzgerald ήταν με τον Louis Armstrong. Προς τέρψιν των δικών μας αυτιών, μας χάρισαν διαμάντια από τα πολύ λίγα.

Το περίεργο της υπόθεσης είναι αυτός ο δίσκος.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Τα διαμάντια αυτού του δίσκου ηχογραφήθηκαν σε τρεις διαφορετικές περιόδους, από τα 1951 μέχρι τα 1957, σε τρία διαφορετικά studios (Hollywood και New York). Απ'αυτές τις ηχογραφήσεις βγήκε ένας δίσκος (κατάλογος 1764) από την Verve Records, στα 1958 με την οποία είχε συμβόλαιο εκείνη την εποχή η Ella. Είναι ο δίσκος που βλέπετε στην φωτό. Ο δίσκος αυτός, όμως, δεν καταχωρείται σε καμία επίσημη δισκογραφία, ούτε της μιας ούτε του άλλου.

Όποιος όμως ενδιαφερθεί να ψάξει, κυκλοφόρησε, στα 2005, ένα cd, με τον ίδιο ακριβώς τίτλο και μ'ένα εξώφυλλο τόσο χάλια, που η νταλίκα αρνείται κατηγορηματικά να ποστάρει στο ιδιαζούσης αισθητικής blog της. Α! και τα ίδια ακριβώς τραγούδια, στην ίδια ακριβώς σειρά.

Κι'αφού λύσαμε το περίεργο, πάμε στον δίσκο.

Το For Lovers είναι από τις καλύτερες στιγμές των λατρεμένων. Jazz, scat singing και τρομπέτα που μας ανεβάζουν στους ουρανούς. Ένας Armstrong που, είτε τραγουδά, είτε συνοδεύει μουσικά, είναι αξεπέραστος και μια Fitzgerald στο απόγειο της μαγικής φωνής της.

Μεγάλος δίσκος. Πολύ μεγάλος.

Με πολύ μεγάλους συντελεστές. Μετράτε : Dave Barbour και Everett Barksdale στις κιθάρες, Heine Beau, Chuck Gentry και Jack Dumont στα σαξόφωνα, Larry Neil στην τρομπέτα, Frank Howard στο τρομπόνι, Alvin Stoller, Johnny Blowers, Louie Bellson και Buddy Rich στα ντραμς, Hank Jones και Oscar Peterson στο πιάνο, Hank D'Amico στο κλαρινέτο....Ξαστεριά σας λέω.

Πάμε ν'ακούσουμε;

Καλημέρα μας.

Nearness Of You

Stars Fell On Alabama

Dream A Little Dream Of Me

Under A Blanket Of Blue

Moonlight In Vermont

Love Is Here To Stay

Let's Do It (Let's Fall In Love)

Would You Like To Take A Walk?

Isn't This A Lovely Day?

Autumn In New York

Tenderly

Soultrane

2012-01-24T04:44:00.000+02:00

Jazz καί σήμερα και νυν και αεί λατρεμένοι.

Avant-garde jazz ή hard bop ή free jazz.

Από έναν πρωτοπόρο αυτού του είδους, έναν από τους μεγαλύτερους σαξοφωνίστες που πάτησαν το πόδι τους πάνω σε τούτη τη γή.

Τον Trane, ή John William Coltrane, όπως τον γέννησε, στα 1926 η μαμά του στη Βόρεια Καρολίνα.

Ο Trane, μαζί με τον Miles Davis, θεωρούνται οι πιονέροι της free jazz (modal jazz), της jazz δηλαδής που χρησιμοποιεί μουσικά modes αντί για προοδευτικές συγχορδίες, όπως η κλασσική jazz.

Είναι όμως και από τους σπουδαιότερους εκπρόσωπους της bepop (και δη της hard bop), αυτής της γρήγορης και άναρχης jazz που η νταλίκα λιώνει (λέμε).

Το νταλικόφωνο σήμερις σας χαρίζει ένα από τα καλύτερά του.

Το Soultrane είναι το τέταρτο studio album του (κατάλογος 7142 της Prestige Records). Ηχογραφήθηκε μονοκοπανιά στις 7 Φλεβάρη του 1958, στα studio του Rudy Van Gelder στο New Jersey και κυκλοφόρησε τον Μάη του ίδιου χρόνου. Η ηχογράφηση έγινε σχεδόν ταυτόχρονα μ'εκείνην του Milestones του τεράστιου Miles Davis.

Ο ρυθμός του είναι σκέτη φρενίτιδα. Free Jazz σε πολύ μεγάλες στιγμές.

Φυσικοί αυτουργοί αυτού του αριστουργήματος, εκτός του Trane, είναι οι Red Garland (πιάνο), Paul Chambers (μπάσο) και Art Taylor (ντραμς).

Καλή Απόλαυση

Good Bait

I Want To Talk About You

You Say You Care

Theme For Ernie

Russian Lullaby

The Complete Legendary Sessions

2012-01-23T04:44:00.000+02:00

Τσαγκαροδευτέρα σήμερις αγαπούλες.

Και το νταλικόφωνο συνεχίζει από κει που τα παράτησε χθες. Κι'αφού το χιόνι συνεχίζει να πέφτει πυκνό στο Coventry, η mood συνεχίζει να είναι jazzy.

Θα καταλάβατε, βέβαια, πως η νταλίκα έχει μιαν αδυναμία στον Chet Baker. Αυτόν τον "πρωϊνό μουσικό είδωλο - βραδυνό ελεεινό junkie" τρομπετίστα, έναν από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους της παγκόσμιας jazz σκηνής. Εφάμιλος ίσως με τον πολύ μεγάλο Dizzy Gillespie (και σχωράτε με αν έγινα ιερόσυλος).

Γεννήθηκε στα 1929 στην Οκλαχόμα και πέθανε στο Άμστερνταμ, σε ηλικία 58 ετών, νικημένος από το πάθος του για την ηρωίνη.

Σήμερα όμως δεν θα του κάνουμε αφιέρωμα.

Σήμερα θα τον ακούσουμε παρέα μ'έναν άλλον "καταραμένο" γίγαντα της jazz, τον πιανίστα Bill Evans (1929-1980), με τον οποίον, εκτός από τη μουσική ιδιοφυία, ο Baker μοιράστηκε το ίδιο πάθος για την άσπρη σκόνη.

Το The Complete Legendary Sessions δεν είναι παλιός δίσκος. Κυκλοφόρησε στα 2009 και πρόκειται, στην ουσία, για μία θαυμάσια συλλεκτική δουλειά, η οποία περιλαμβάνει διαμάντια από τις διάφορες sessions των δύο αυτών γιγάντων της jazz, διαμάντια μερικά από τα οποία είχαν ήδη κυκλοφορήσει σε δύο δίσκους του Baker (Chet και Chet Baker Plays The Best Of Lerner And Loewe) και οι δύο απ'τα 1959.

Όλες οι sessions είναι απ'την περίοδο 1957-1959. Μαζί τους παίζουν οι Herbert Mann (φλάουτο), Pepper Adams (σαξόφωνο), Kenny Burrel (κιθάρα), Paul Chambers (μπάσο), Connie Kay, Philly Joe Jones και Catford Jonis (ντραμς) και Zoot Sims (άλτο και τενορ σαξόφωνα).

Κι επειδής τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, σταματάω εδώ.

Εσείς καθήστε αναπαυτικά, βάλτε και κανά πιοτί και αφεθείτε. Η jazz δεν χρειάζεται μουσικές γνώσεις. Απαιτεί ψυχή.

Alone Together

How High The Moon

Never Entered My Mind

Tis Autumn

If You Could See Me Now

September Song

You'd Be So Nice To Come Home To

Time On My Hands

You And The Night And The Music

Early Morning Mood

Show Me

I Talk To The Trees

Thank Heaven For Little Girls

I Could Have Dance All Night

Almost Like Being In Love

Bird and Chet

2012-01-22T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα hommies.
Αρχινάει από σήμερις το jazzy αφιέρωμα του νταλικόφωνου και όσοι πιστοί προσέλθετε.

Για αρχή, σήμερις θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω κάτι πολύ σπέσιαλ (πάρα πολύ σπέσιαλ) σ'έναν πολύ σπέσιαλ φίλο.

Η σημερινή νταλίκα θ'ασχοληθεί με δύο αυτοκαταστροφικούς αλλ'αθάνατους γίγαντες της jazz : τον Charlie (The Bird) Parker και τον Chet Baker. Τον σαξοφωνίστα και τον τρομπετίστα.

Και θ'ασχοληθεί χαρίζοντάς σας έναν σπάνιο και πολύτιμο δίσκο.

Είμαστε στα 1952, καλοκαίρι στην Καλιφόρνια. Ο Bird είναι ήδη ένας φτασμένος μουσικός, ενώ ο Baker μόλις έχει απολυθεί απ'τον στρατό και προσπαθεί να καταξιωθεί.

Και βρίσκονται σ'ένα κλαμπάκι, στο The Trade Winds, στο Inglewood στις 16 του Ιούνη.

Και στην παρέα τους έχουν τους Sonny Criss (στο άλτο σαξόφωνο), Al Haig (στο πιάνο), Harry Babasin (στο κοντραμπάσσο) και Larance Marable (στα ντραμς).

Και ηχογραφείται τούτη δω η δισκάρα.

Πρόκειται για 4 αυτοτελή jam (κομμάτια στο έτσι ξαφνικά δηλαδής), το ένα ομορφότερο από τ'άλλο, μέσα από τα οποία αναδύεται και το μεγαλείο του Bird αλλά και το μεγάλο ταλέντο του Baker, για τον οποίον έρχεται σύντομα αφιέρωμα.

Το Bird & Chet κυκλοφόρησε στις 4 Γενάρη του 1953 και θεωρείται ένα από τα καλύτερα jazz jam όλων των εποχών. Επανακυκλοφόρησε στα 1992 με βελτιωμένο ήχο, πράγμα που, όμως, αφαίρεσε από τη μαγεία του πρωτότυπου.

Γι'αυτό, το νταλικόφωνο σήμερα παίζει το αυθεντικό βινύλιο (με τα αναπόφευκτα cut) και το αφιερώνει αποκλειστικά και μοναδικά και ανυπερθέτως και διαγωνίως και καθέτως στον Χρίστο Χαραλαμπόπουλο, τον Χριστάρα μας με τις πιο θερμές ευχές για σιδερένιος και όρθιος.

Χρίστε μου εύχομαι να σου αρέσει (σιγά και μην δεν το 'ξερες δηλαδής)

The Squirrel

Irresistible You

Indiana

Liza

The Sky Is Crying

2012-01-21T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα αδέλφια.

Για εβδομάδα jazz το πήγαινα, αλλά φαίνεται πως ο γιαραμπής επέλεξε με ποιον (ή μάλλον ποιαν) θα ξεκινήσω.

Γι'αυτό, αναβάλλω για αύριο το δώρο μου στον Χριστάρα μας και πάω να σας μιλήσω γι'αυτήν την μεγάλη απώλεια.

'Αφησε χθες τον μάταιο τούτο κόσμο η Etta James.

Μια από τις μεγαλύτερες φωνές της doo-wop. Μια από τις σημαντικότερες Κυρίες της αμερικάνικης μουσικής σκηνής. Μια λατρεμένη performer.

Γεννήθηκε στα 1928 στο Λος Άντζελες από 14χρονη μάνα και άγνωστο πατέρα. Μεγάλωσε με διάφορες παραμάνες, μιας και η μάνα της το 'σκαγε συνέχεια με διάφορους άντρες. Ο αστικός μύθος θέλει τον πατέρα της να ήταν ένας διάσημος λευκός παίχτης του μπιλιάρδου (συγκεκριμένα ο Rudolf "Minnesota Fats" Wanderone), πράγμα που μάλλον είναι αλήθεια.

Ξεκίνησε να τραγουδάει στα 5 της στην εκκλησία της γειτονιάς της, όπου ο διευθυντής της χορωδίας την πρωτοδίδαξε σολφέζ. Ανωμαλιάρης όμως ο τύπος, την ξυπνούσε, μεθυσμένος, μέσα στη νύχτα για να τραγουδήσει στους συμπάιχτες του στο πόκερ. Πράγμα που της άφησε σοβαρότατο παιδικό τραύμα (και ακράτεια).

Στα 14 της, όταν και μετακόμισε με τη μάνα της στο Σαν Φραντσίσκο, έγινε μέλος του φωνητικού συγκροτήματος Creolettes. Εκεί την ανακάλυψε ο μεγάλος Johnny Otis, ο οποίος πήρε υπό την προστασία του το γκρουπάκι, του άλλαξε το όνομα σε The Peaches και το δικό της σε Etta James, αντιστρέφοντας απλά το κανονικό της όνομα (Jamesetta).

Από και κι ύστερα, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους και η James, πολύ σύντομα, έγινε μία από τις πιο περιζήτητες performers.

Τραγούδησε μια πολύ μεγάλη γκάμα τραγουδιών. Από jazz και soul μέχρι RnB και blues. Την βοήθησαν σ'αυτό τόσο η υπέροχη φωνή της όσο και οι κατά καιρούς "μέντορές" της στις διάφορες δισκογραφικές-θρύλους με τις οποίες συνεργάστηκε.

Στις αρχές της δεκαετίας του '80, τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζε, σε συνδυασμό με την εξάρτησή της από τα ναρκωτικά, την ανάγκασαν ν'αποσυρθεί εντελώς, για να επανέλθει έπειτα από 8 ολόκληρα χρόνια ν'έναν καταπληκτικό δίσκο (The Seven Years Itch - 1988).

Τον Γενάρη του 2011 ανακοινώθηκε πως πάσχει από λευχαιμία και πως αποσύρεται οριστικά.

Πέθανε χθες, 20 Γενάρη 2012, στα 75 της.

Το νταλικόφωνο ετοίμαζε αφιέρωμα εδώ και πολύ καιρό. Δεν περίμενα να γίνει κάτω απ'αυτές τις συνθήκες.

Life's a bitch και R.I.P. Etta James.

A Sunday Kind Of Love

Trust In Me

W-O-M-A-N

Good Rockin' Daddy

Pushover

The Wallflower (dance with me Henry)

Tell Mama

The Man I Love

I'd Rather Go Blind

Whatever Gets You Through The Night

Take It To The Limit

Damn YourEyes

I've Been Loving You Too Long (to stop now)

If I Can't Have You

The Sky Is Crying

Tant De Nuits...

2012-01-20T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα.

Αν μου έλεγαν να ονομάσω τρεις μόνο αγαπημένους, ο κύριος αυτός θα ήταν ο ένας.

Αν πάλι μου ζητούσαν να φτιάξω μια λίστα με τα 30 αγαπημένα μου τραγούδια, τα δύο θα ήταν δικά του.

Πράγμα που σημαίνει πως ο μεσιέ αυτός, για μένα, είναι ξεχωριστός.

Οπότε δεν θα κάτσω ν'ασχοληθώ με βιογραφίες και τέτοια σχετικά. Να ξέρετε απλά πως γεννήθηκε στα 1947 και πέθανε στα 2009, στα 61 από καρκίνο στου πνεύμονες.

Ο Alain Bashung ήταν αυτό που θα λέγαμε ποιητής-τραγουδοποιός. Εξαιρετικοί στίχοι-εικόνες και μαγική μουσική-ταξίδι. Πέρασε πολλά μέχρι ν'αναγνωριστεί. Αλλά δεν έδινε και μεγάλη σημασία. Ούτε στη δόξα, ούτε στις τιμές. Ήταν ατόφιος rocker και σαν τέτοιος έζησε μέχρι το τέλος.

Δεν έχω άλλα να προσθέσω.

Ξέρω πως πολλοί από σας δεν τον ξέρετε, γι'αυτό η νταλίκα, σήμερα, θέλει να σας τον γνωρίσει, μέσα από μια αυστηρά προσωπική επιλογή τραγουδιών.

Δώστε προσοχή. Ανεκτίμητος.

Vertige De L'Amour

C'est Comment Qu'oN Freine

Gaby, Oh Gaby

Lavabo

Etrange Ete

Osez Josephine

Malediction

Residents De La Republique

Les Mots Bleus

Noir De Monde

Tant De Nuits

Mes Prisons

La Nuit Je Mens

Δώσε μου Φωτιά

2012-01-19T04:44:00.002+02:00

Παραγγελιών συνέχεια σήμερις με σουτζούκ λουκούμ ανάρτησις πολυ-αγαπημένοι μου.

Αν ενθυμείστε (οι παλαιότεροι), στη σειρά μας "ποτέ μου δεν κατόρθωσα να ολοκληρώσω κάτι, αλλά σήμερα θα τα καταφ...", το νταλικόφωνο είχε ασχοληθεί με τον Κύριο Δημήτρη Μητροπάνο, μ'ένα πρώτο μέρος αφιερώματος στα "έντεχνα" τραγούδια του.

Κι'είχαμε αφήσει τα λαϊκά του διαμάντια γι'αργότερα.

Ε, τώρα ήρθε κι η δικιά τους ώρα.

Και τι να πει κανείς για τούτα δω τα διαμάντια; Βρείτε μου έναν να μην τα έχει ακούσει, να μην τα έχει αγαπήσει, να μην τα έχει σιγοτραγουδήσει.

Γι'αυτό, ας πούμε απλά πως η επιλογή είναι (για μία ακόμα φορά) αυστηρά προσωπική και πως σίγουρα άφησα κάποια (και κάποιους) παραπονεμένα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στη σεμνό μας κοριτσόπουλο και συμμαθήτρια της Πετροβασίλη, την Ιωάννα μας την Γιαδικιάρογλου.

Κυρά Ζωή

Σε Μια Στίβα Καλαμιές

Απόψε Σε Θέλω Πολύ

Πες Μου Που Πουλάν Καρδιές

Δώσε Μου Φωτιά

Παράπονο

Ήρθα Με Το Βοριά

Δυό Νύχτες (ποτ πουρί)

Σ'Αγαπώ Ακόμα

Καλοκαίρια Και Χειμώνες

Το Σ'Αγαπώ Το Κρατάω Για Σένα

Είσαι Ωραία Σαν Αμαρτία

Άλλος Για Χίο Τράβηξε

Σ'Αγαπώ Σαν Αμαρτία

Κάνε Κάτι Να Χάσω Το Τρένο

The Million Dollar Hotel

2012-01-18T04:44:00.000+02:00

Παραγγελιά και σήμερις στο νταλικόφωνοΝ.

Εντύπωση μου έχει κάνει πως κανείς μέχρι σήμερις δεν είχε ζητήσει soundtrack. Αλλά τελικά κάποιος ζήτηξε. Και πολύ το χάρηκα.

Γιατί τούτη δω η ταινία, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο φιλμικά (νταλίκειον επίρρημα), μουσικά είναι αυτό που λέμε στα λατινικά "τα σπάει" και στα αρχαία ελληνικά "δεν υπάρχει".

Το The Million Dollar Hotel είναι μια ταινία που σκηνοθετήθηκε από τον Wim Wenders πάνω σ'ένα concept των Bono (των U2) και Nicholas Klein. Βγήκε στις αίθουσες στις 2 Φλεβάρη του 2000 και πρωταγωνιστούν οι Jeremy Davies, Milla Jovovich και ο πολύς Mel Gibson.

Το στόρυ είναι τραγικά ελαφρύ (για έναν Wenders), αφού διηγείται τις ιστορίες ενός τσούρμου ετερόκλητων ανθρώπων που ζουν σ'ένα ξενοδοχείο του Los Angeles, με μπόλικια ρομαντσάδα των Jovovich και Davies και με φόντο τη δολοφονία του γιου ενός γερουσιαστή και την έρευνα ενός πράχτορα του FBI (Gibson).

Αλαφριά πράματα, σας το 'πα.

Το soundtrack όμως είναι άλλου παππά ευαγγέλιο.Πρόκειται για καινούργια τραγούδια των U2 (o Bono είναι και παραγωγός όλου του soundtrack) αλλά και άλλων τύπων, από τους οποίους ξεχωρίζουν οι Jon Hassell και ο Tito Larriva με τη μαγική διασκευή του Anarchy In The UK των Sex Pistols. Όσο για το Amsterdam Blue (Cortége) του Hassell, είναι ένας φόρος τιμής στον μεγάλο τρομπετίστα Chet Baker και η ακροφωνιαία πέτρα όλου του soundtrack, έπειτα από απόφαση του σκηνοθέτη.

Με λίγα λόγια, εξαιρετικός δίσκος.

Που είναι παραγγελιά της Νικολέττας μας της τσαχπίνας.

Νικολέττα μου για πάρτη σου.

U2/Daniel Lanois - The Ground Beneath Her Feet

Bono - Never Let Me Go

U2 - Stateless

Milla Jovovich - Satellite Of Love

Bono/Daniel Lanois - Falling At Your Feet

The MDH Band - Tom Tom's Dream

U2 - The First Time

The MDH Band - Bathtub

Daniel Lanois/The MDH Band - The First Time (reprise)

Brad Mehldau/Bill Frisell - Tom Tom's Room

The MDH Band - Funny Face

Bono/The MDH Band - Dancin' Shoes

Jon Hassell/Gregg Arreguin - Amsterdam Blue (Cortege)

The MDH Band - Satellite Of Love (reprise)

Tito Larriva - Anarchy In The UK

Planet Claire

2012-01-17T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα μικρά μου.

Ελάτε να καθήσετε στα γόνατα του γερο-νταλικέρη να σας διηγηθώ ένα ντανταϊστικό παραμυθάκι. Και μετά όλοι στο δρόμο για να μη μας πλασσάρουν το δικό τους παραμύθι. Νταξ;

Που λέτε, μια φορά κι'έναν καιρό, ήταν ένας πλανήτης που ήταν ανάποδα. Στον ουρανό του είχε ένα φεγγάρι που το έλεγαν φεγγάρι. Και από τα βουνά του έβγαινε μια λάβα που ήταν πράσινη και κρύα. Ο αέρας του ήταν ροζ και τα δέντρα του κόκκινα. Τον κατοικούσαν ήρωες θρησκόληπτοι χωρίς κεφάλια που δεν πέθαιναν ποτέ. Γιατί σ'αυτόν τον πλανήτη ποτέ κανένας δεν πέθαινε. Οδηγούσαν δορυφορικές πλύμουθ και πήγαιναν με ταχύτητα φωτός. Πρόσεχαν όμως να μην πατήσουν και τους ροκάδες αστακούς που κυκλοφορούσαν ελεύθερα στους δρόμους. Στους ανάποδους δρόμους. Και υπήρχε ένα μόνο τηλέφωνο, το 6060-842. Και σ'αυτό το τηλέφωνο σας περίμεναν 52 κορίτσια.

Το The B52s είναι το παρθενικό studio album των B52s. Της πιο ντανταϊστικής απ'όλες τις new wave μπάντες.

Κυκλοφόρησε στις 6 Ιουλίου του 1979 και μπήκε αμέσως στις καρδιές μας.

Όπως και τα υπόλοιπά τους. Αλλά αυτά θα τα δούμε αναλυτικά στο αφιέρωμα που έρχεται οσονούπω.

Σήμερα Panet Claire κι'άγιος ο γιαραμπής.

Πάω για φασκόμηλο. Ραντεβού κάπου στη Σταδίου.

Planet Claire

52 Girls

Dance This Mess Around

Rock Lobster

Lava

There's A Moon In The Sky (called The Moon)

Hero Worship

6060-842

Downtown

Ντοκουμέντα

2012-01-16T04:44:00.000+02:00

Καλή μέρα και καλή εβδομάς ρε μαγκίτες (να 'ουμ)

Συνεχιζούσων άμα λάχει των παραγγελιών κι'επειδής το γουστάρω πολύ το παλουκάρι, είπα σήμερις να κάνω το χατήρι σ'ένα κολλητάρι από τα δυτικά. Που και τσίφτης είναι, και καραμπουζουκλής είναι και στρέϊτ θρου οικολόγος είναι.

Και θα ξαναβρεθούμε και αύριο, όπως και κάθε φορά, στο δρόμο. Μαζί.

Που λέτε ρε αλάνια, ο Κωστής ο Φωτεινάκης, με έστειλε τις προάλλες μια πληροφορία σχετικά με τούτον δω τον δίσκο του πολύ μεγάλου Κυρίου Γιώργου Ζαμπέτα. Ότι λέει, μέσα σ'αυτόν τον δίσκο υπάρχουν δύο τραγουδάκια που αναφέρονται στην Κατοχή. Κι'επειδής άμα λάχει, κι'όπως προείπα, η νταλίκα βγάζει πολλά γούστα με Ζαμπέτα, είπα να βρω το δισκάκι και να το εψάξω ενδομύχια και κάθετα.

Και τα τραγούδια για την Κατοχή είναι περισσότερα από δύο εδώ μέσα. Και είναι τα μόνα του Ζαμπέτα για κείνη την περίοδο, αφού ήταν πιτσιρικάκι αμούστακο, στα 16 του, όταν η κομμαντατούρα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Και είχε φκιάσει μια ορχηστρούλα κι'έκανε καντάδες στα κοριτσόπουλα.

Τα έζησε όμως τα γεγονότα από κοντά, πολύ κοντά. Από το Αιγάλεω city, όπου είχαν μετακομίσει στα 1940 μαζί με τον κουρέα πατέρα και την καλίφωνη μάνα του. Και τα περιέγραψε, 30 τόσα χρόνια μετά, σε 5 καταπληκτικά λαϊκά τραγούδια (Το Πιτσιρίκι, Ο Φιφίκος, Η Κομμαντατούρα, Μάνα ήρθανε Ληστές και Άντε να Σαλτάρω).

Το Ντοκουμέντα κυκλοφόρησε στα 1975, την εποχή δηλαδής που η λαϊκή ελληνική μουσική είναι σε λήθαργο και ο Ζαμπέτας το 'χει γυρίσει στη σάτυρα, με μοναδικά δείγματα γραφής (ο Πενητάρης, Μάλιστα Κύριε κλπ κλπ). Όμως, κι'όπως θ'ακούσετε όσοι δεν τον ξέρετε, τούτος ο δίσκος είναι όαση.

Οι στίχοι στα περισσότερα τραγούδια είναι του Ξενοφώντα Φιλέρη (και σε δυο-τρία του Αλέξανδρου Καγιάντα), ενώ την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας έκανε ο ίδιος ο μεγάλος μαέστρος.

Πολλά είπαμε όμως.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον φίλο μου τον Κωστή.

Σ'αυτές τις Στράτες

Βαράτε Βιολιτζήδες

Το Φιλοσόφησα Πολύ

Πολυξένη

Στο Λευκό Πύργο

Ομολογώ

1001 Νύχτες

Το Πιτσιρίκι

Ο Φιφίκος

Η Κομμαντατούρα

Μάνα Ήρθανε Ληστές

Άντε να Σαλτάρω

Ο Μπάρμπα Λευτέρης

Σ'αυτές Τις Στράτες (ορχηστρικό)

Σου Σφυρίζω

2012-01-15T04:44:00.000+02:00

Καλή σας Κυριακή ομορφόπαιδα.

Παραγγελιών συνέχεια σήμερις, και η νταλίκα, αφού πέρασε Ασπρόπυργους, Κόρινθες, Κιάτα, Ξυλόκαστρα και Αίγια, παρκάρει στην Πάτρα.

Γι'αυτόν τον πολύ μεγάλο έλληνα τραγουδιστή, καμάρι της πόλης του.

Ο Τώνης ο Μαρούδας γεννήθηκε στην Πάτρα στα 1920 και, ορφανός από πατέρα, έπεσε στη βιοπάλη από πιτσιρικάκι. Σύντομα μετακόμισε στην Αθήνα, όπου, σε ηλικία 17 χρονώ έβγαλε τον πρώτο του δίσκο.

Δεν χρειάζεται να γράψουμε πόσες επιτυχίες μας έχει χαρίσει. Να πούμε μόνο πως το σπουδαιότερο τραγούδι του (Τι'ναι Αυτό Που το Λένε Αγάπη) πούλησε παγκόσμια πάνω από 2,5 μύρια δίσκοι (σε ντουέτο με την Κυρία Σοφία Λόρεν στο soundtrack της ταινίας Το Παιδί και το Δελφίνι του Γιαν Νεγκουλέσκο - 1957).

Πέθανε από καρκίνο στα 1988.

Από τα 2009, ο δήμος της Πάτρας διοργανώνει στη μνήμη του τα "Μαρούδεια - Τι'ναι Αυτό που το Λένε Αγάπη", κάτι σαν τριήμερο φεστιβάλ με πολλές και διάφορες εκδηλώσεις.

Αλλά γι'αυτά θα μας πει η Νάνσυ μας, η πατρινιά θυγατέρα μου, στην οποία αφιερώνεται εξαιρετικά η σημερινή ανάρτηση.

L'Heure Bleue

2012-01-14T04:44:00.003+02:00

Hei mine venner...

Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία, οι γάλλοι πρώτοι το ονόμασαν L'Heure Bleue, μετά οι εγγλέζοι Blue Hour και στο τέλος οι ίβηρες Madrugada. Είναι εκείνη η ώρα (της μέρας ή της νύχτας) όπου δεν είναι ακόμα μέρα αλλ'ούτε και νύχτα. Εμείς εδώ στο Λασίθι, το λέμε twilight, ενώ οι ελλαδίτες καταχτητές το λένε και λυκόφως.

Όταν λοιπόν οι τρεις αυτοί λεβέντες από το Stokmarknes της Νορβηγίας αποφάσισαν να φκιάσουν μπάντα, στα 1992, ο συμπατριώτης τους ποιητής Øystein Wingaard Wolf τους πρότεινε το όνομα κι'αυτοί το πήραν. Βέβαια, κατά καιρούς πέρασαν κι'άλλοι τρεις από την μπάντα, αλλά η ραχοκοκκαλιά ήταν οι Frode Jacobsen (μπάσο), Robert Buras (κιθάρα) και Sivert Høyem (φωνητικά).

Οι Madrugada είναι οι ιερείς του Dark rock. Οι απόλυτοι άρχοντες αυτής της παρανυχίδας του progressive-alternative που συνδυάζει πνιχτά κρουστά, μακρόσυρτες slide κιθάρες και θεοσκότεινα keyboards. Αν σ'αυτά προσθέσετε και τους αξιολογότατους στίχοι, έχετε τη βασική περίληψη αυτής της υπέροχης μουσικής αλλά κι'αυτής της εξαιρετικής μπάντας.

Από τα 1992 που ξεκίνησαν, μέχρι τα 2008, μας χάρισαν 7 albums (εκ των οποίων το ένα live και το τελευταίο μια πλήρης compilation) κι'άλλα 7 EPs.

Διάλυσαν στα 2008, παίζοντας την τελευταία τους ζαριά στις 15 Νοέμβρη 2008 στο Oslo Spectrum, εξαιτίας του θανάτου ενός από τους τρεις, του Buras, στις 12 Ιούλη του 2007 και σε ηλικία 31 χρονών.

Αυτά και τίποτις άλλο.

Την επίσπευση του αφιερώματος την χρωστάτε στην συγκρουσιακή Λουκία μας, στην οποία αφιερώνονται εξαιρετικά.

Pour toi Lucille.

Look Away Lucifer

Belladonna

Blood Shot Adult Commitment

Higher

Beautyproof

Black Mambo

Salt

I Don't Fit

All This Wanting To Be Free

What's On Your Mind

Hold On To You

Majesty

Lift Me

Quite Emotional

Step Into This Room And Dance For Me

En Vivo En Europa

2012-01-13T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα σας πέρα για πέρα σας.

Σήμερα είναι Παρασκευή και η βδομάδα τελειώνει μέσα σε απεργίες, επισχέσεις και άλλα τέτοια αναζωογονητικά. Σήμερα έχουμε κάτι καλό να κάνουμε το απόγευμα. Σίγουρα κάτι ακαλύτερο από το να "αγαναχτούμε" πάνω στο πληκτρολόγιο και μπροστά στην οθόνη.

Σήμερα που λέτε, από τις 6 το απόγευμα, η El Chef Συλλογική Κουζίνα του Στεκιού Μεταναστών μαγειρεύει για και γλεντάει με τους απεργούς της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ στο κτίριο της εφημερίδας στο Νέο Κόσμο. Ελάτε πολλοί και φέρτε και κανά πιοτί μαζί σας να κεράσετε τον διπλανό σας. Ελάτε και να βοηθήσετε. Απλά ελάτε. Και να πηγαίνετε παντού όπου άνθρωποι έχουν ανάγκη να μην νοιώθουν μόνοι στον αγώνα τους.

Κι'επειδή η φτώχεια εκτός από επανάσταση θέλει και καλή μουσική, η νταλίκα σήμερα θέλει να σας χαρίσει κάτι αμέτρητα όμορφο.

Για να πω την πικρή μου αλήθεια, την Nueva canción εγώ προσωπικά δεν την ήξερα. Και που να την ήξερα θα με πείτε (και θα 'χατε και δίκιο). Την γνώρισα όμως. Στα άγγουρα φοιτητικά μου χρόνια εις τους Παρισίους και δράστης ήτο ο Juanito. Ένας βάσκος μεταπτυχιακός φοιτητής, του οποίου είχαν απαγορεύσει την επιστροφή στην Ισπανία επειδή ο πατέρας του ήταν ενεργό μέλος της ΕΤΑ και ο ίδιος ήταν αρκετά "μέλος". Τον θυμάμαι ακόμα να κλαίει στις τηλεφωνικές καμπίνες τηλεφωνώντας στην querida του, αλλά και στην chambre de bonne του (σοφίτα ελληνιστί) της rue De La Gare να λιώνουμε κασέτες με μουσική της φυλής του.

Αυτός ήταν που μου εξηγούσε πως η Nueva canción είναι περισσότερο κίνημα παρά είδος μουσικής, πως οι καλλιτέχνες της χρησιμοποιούσαν την ιβηρική-λατινοαμερικάνικη folk μουσική για να περνούν μηνύματα αντίστασης, κοινωνικής εξέγερσης και ανυπακοής.

Εκείνος μου 'μαθε την Μεγάλη Κυρία Mercedes Sosa, την La Negra της Nueva canción.

Και γω, ντανταϊστικό τρυφερούδι 18χρονο τότε, την λάτρεψα.

Και ξέρω πως πολλοί από σας την αγαπάτε, αν κρίνω από τα mail για παραγγελιές. Και υπόσχομαι πως σύντομα θα έχουμε αφιέρωμα στο νταλικόφωνο.

Σήμερα όμως έχω την τρελλή χαρά να μοιραστώ μαζί σας ένα από τα καλύτερα live albums της μικρής μου συλλογής.

Το En Vivo En Europa δεν είναι μια απλή ζωντανή ηχογράφηση. Είναι μια κατάθεση ψυχής, εντέρων και συκωτιών της Sosa. Μια ανεπανάληπτη παράσταση με εξαιρετικές perfomances, μια συλλογή από πολύ μεγάλα διαμάντια της. Πείτε με υπερβολικό, αλλά το θεωρώ το διαβατήριό της για τον ουρανό, στον οποίο μετακόμισε η Μεγάλη Κυρία στα 2009.

Είναι η ηχογράφηση της συναυλίας της στο Leidsche Schowburg του Leiden (Ολλανδία) στις 25 του Μάη 1987, η οποία κυκλοφόρησε στις 23 Φλεβάρη του 1989.

Την μεγάλη Κυρία συνοδεύουν οι Nicolas Brizuela στην κιθάρα, Oscar Alem στο μπάσο και τα keyboards και τον Osvaldo Arena στα ντραμς. Τόσο απλά και τόσο μαγικά.

Για όλους σας, για τα ψυχοπλακωτικά μου και, κυρίως, για τον σύντροφό μου τον Juanito και την querida του.

En la memoria de los momentos Juanito...

Zamba De Los Mineros

Entre A Mi Pago Sin Golpear

Ky Chororo

Tren A Cartagena

Como Pajaros En El Aire

Dona Ubensa

Solito Y Sin Flor

Todo Cambia

Venas Abiertas

Galopa Murieta

Antiguos Duenos De Las Flechas

Dulche Madera Cantora

Go Funk Yourself

2012-01-12T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα καρεκλάδες μου.

Παραγγελιά και σήμερις και μάλιστα για το γειτονάκι μου την Παυλίνα (akas η Ουνομήτηρ ή η Μάνα του Τσένγκις Χαν του Β' του Καταστροφέα).

Φανκιές ζήτησε, χωρίς όμως να προσδιορίσει ποιές ακριβώς. Οπότε (και άλλο που δεν ήθελα) είπα να ξεσκονίσω τα σκιλς μου στα decks και να σας παίξω λίγια funk από κείνη που σπάνια ακούγατε, μιας και πρόκειται για γνήσια και σχεδόν άγνωστη.

Ο ρυθμός είναι ο ίδιος βέβαια. Αυτός ο μαγικός και ξεσηκωτικός groove ρυθμός που μεσουράνησε στα τέλη των 60's και στα 70's, όταν η jazz, τα RnB και η soul αποφάσισαν να παντρευτούν με τον ξέφρενο ρυθμό και να γεννήσουν αυτή τη μουσική.

Κουμπάροι τους οι ηλεχτρικές κιθάρες και μπάσα, τα γοητευτικά μονότονα τύμπανα και τα Hammond όργανα.

Εγγόνι τους, η disco.

Αλλά γι'αυτήν έχουμε μιλήσει και θα ξαναμιλήσουμε εν καιρώ.

Φοράω ακουστικά και ξεκινάω.

Παυλίνα για πάρτη σου.

You'Ve Got The Love

2012-01-11T04:44:00.000+02:00

Λατρεμένα μου γκουντ μόρνινγκ.

Στην σειρά μας "αυτοί οι υπέροχοι νιούμπις"- παραγγελιές, το νταλικόφωνο σήμερις θέλει να σας γνωρίσει τους Florence And The Machine (ή Florence + The Machine, όπως αλλιώς τους βρίσκουμε).

Τα πράγματα είναι απλά. Αυτή η μπάντα είναι η εξής μία γυναικάρα : Η Florence Welch, γύρω από την οποία τριγυρίζουν διάφοροι μουσικοί που απλά σιγοντάρουν.

Το όνομα της "μπάντας" προήλθε πριν κανά πεντάρι χρόνια, όταν η Welch συνήθιζε να κάνει live με την φιλενάδα της Isabella "Machine" Summers. Μετά χώρισαν, και η 27χρονη Florence (γεννημένη στα 1985) άρχισε να μεγαλοπιάνεται με την show businness. Το όνομα πάντως το κράτησε.

Το κοριτσόπουλο έχει φωνάρα. Και ξέρει να γράφει μουσική.

Και η μουσική της είναι μια experimental indie με αρκετά soul στοιχεία, το όλο πασπαλισμένο από την υπέροχη φωνή της. Και να φανταστείτε, πως όταν ήταν μικρουλάκι είχε διαγνωστεί με δυσλεξία και δυσπραξία. Αλλά γιατρεύτηκε.

Μέχρι σήμερις έχει κυκλοφορήσει δύο studio albums. Το Lungs στα 2009 και το Ceremonials στα 2011. Και τα δύο είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα, φρέσκα, ζωντανά.

Καλή μουσική με λίγα λόγια.

Η νταλίκα σήμερα σας χαρίζει μια επιλογή της απ'αυτά τα δύο albums. Έτσι, για μια πρώτη γνωριμία.
Σπέσιαλ για την Δέσποινα (την κολλητή της σαλαμάντρας ντε!)

Dog Days Are Over

Rabbit Heart (Raise It Up)

Only If For A Night

Shake It Out

I'M Not Calling You A Liar

Howl

What The Water Gave Me

Never Let Me Go

Leave My Body

You'Ve Got The Love

Bedroom Hymns

Live At The Royal Albert Hall

2012-01-10T04:44:00.000+02:00

Καλή σας μέρα αγαπούλες.

Συνέχεια στις παραγγελιές μας σήμερα.Και με τι παραγγελιά...

Ολόφρεσκια κι'ακόμα ακυκλοφόρητη. Κατά το ήμισυ βέβαια.

Εξηγούμαι :Την Adele την ξέρετε, την λατρεύετε και την τιμείτε, ναι; Το ίδιο και η νταλίκα.

Την θεωρεί δε μία από τις ομορφότερες φωνές ακτουελμάν και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων (αμήν). Και δεν είναι ακόμα ούτε 24 χρονώ η ρουφιάνα.

Με μια φωνή που μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα όλα. Και τα τραγουδάει η ρουφιάνα (bis).

Που λέτε, στις 22 του Σεπτέμβρη 2011, η Adele έδωσε μία και μοναδική συναυλία στο Royal Albert Hall του Λονδίνου. Απ'αυτήν την μαγική παράσταση, κυκλοφόρησε (στις 25 Νοέμβρη 2011) ένα DVD, ενώ στα σκαριά βρίσκεται κι'ένα blue-ray cd, το οποίο, λέγεται πως, θα κυκλοφορήσει τον Μάρτη και στα μέρη μας.

Αλλά εμάς δεν μας κόφτει και πολύ. Γιατί το έχουμε ήδη στα χέρια μας. Και το χαρίζουμε σε όλους. Επειδή εμείς, εκτός από πανέμορφοι, είμαστε και large. Τέλος.

Για να σκάσουν οι οχτροί μας, και αντί άλλου αφιερώματος στην κοπελιά, ορίστε το Adele Live At The Royal Albert Hall.

Αφιερωμένο στην καραγκούνα της καρδιάς μας.

Hometown Glory

I'll Be Waiting

Don't You Remember

Turning Tables

Set Fire To The Rain

If It Hadn't Been For Love

My Same

Take It All

Rumour Has It

Right As Rain

One And Only

Lovesong

Chasing Pavements

I Can't Make You Love Me

Make You Feel My Love

Someone Like You

Rolling In The Deep

I Love To Hate You

2012-01-09T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα όμορφες τε κι'όμορφοι.

Από σήμερα το νταλικόφωνο ξεκινάει μία σειρά από αναρτήσεις - παραγγελιές, αφού μαζεύτηκαν πολλές και πρέπει να διεκπεραιώνονται που και που.

Απαραίτητη διευκρίνιση (εκ του ρήματος διευκρινίζω και ουχί διευκρινώ) : οι παραγγελιές πρέπει να γαργαλάνε ευχάριστα τους στρόφαλους της νταλίκας ή αυτός που τις ζητάει να είναι ιδιαίτερα αγαπητός-λατρεμένος-γούτσου γούτσου.

Ε, το λεπόν, σήμερα συντρέχουν και οι δύο sine qua non προϋποθέσεις : και η μουσική είναι θεϊκιά, και το πρόσωπον είναι λατρεμένο.

Απόλυτη Synthpop της νιότης μας, η μουσική των Erasure. Κι'όταν λέμε απόλυτη, το εννοούμε.

Το λατρεμένο αυτό ντουέτο σχηματίστηκε στην αγγλία στα 1985, όταν ο κιμπορντίστας Vince Clarke (πιονέρος των Depeche Mode - το μαγικό Just Can't Get Enough δικό του είναι) διέλυσε τους Yazoo και έσμιξε (κυριολεκτικά και μουσικά) με τον τραγουδιάρη Andy Bell.

Από το πρώτο τραγούδι τους (Who Needs Love Like That - 1986) έσκισαν χασέδες. Κι'αυτό συνέχισαν να κάνουν μέχρι τα 1994, όταν και ψιλοδιάλυσαν, κυκλοφορώντας σε τακτά χρονικά διαστήματα (από τότε) διασκευές και remixes.

Έγιναν τα απόλυτα music gays symbols και μπράβο τους και πάλι μπράβο τους.

Στα 2009, με αφορμή μια μάζωξή τους για ένα compilation album, αποφάσισαν να ξαναμπούν στο studio για νέο δίσκο, ο οποίος και κυκλοφόρησε τον περασμένο Οχτώβρη και είναι και πάρα πολύ καλός (Tomorrows's World - 2011).

Όπως και να 'χει, λατρεύουμε Erasure, λατρεύουμε gay bands, λατρεύουμε Drag Queen Shows και όλα τα σχετικά. Και πως να μην λατρεύουμε, αφού οι τύποι έχουν τις φωτογραφίες τους δίπλα στο λήμμα "ξεσηκωτικός" του φίλου μας του Μπαμπινιώτη.

Η νταλίκα θα κρατήσει στο ντουλαπάκι (δίπλα στην αφίσα της Samantha Jones) το νέο τους δίσκο (για άλλη φορά) και θα σας χαρίσει σήμερις τα καλύτερά τους.

Βάλτε κολάν λαμέ εφαρμοστά, φορέστε τα ροζ πούπουλα, στρασάκια gloss γύρω από τα μάτια και πάμε.

Σπέσιαλ για την Ακανόνιστη φιλενάδα μου και το sublime φυστικάκι της.

Oh L'Amour

Sometimes

Victim Of Love

Ship Of Fools

Chains Of Love

A Little Respect

Stop!

Blue Savannah

Chorus

I Love To Hate You

Take A Chance On Me

Voulez-Vous

Η Νύχτα Μας Εχώρισεν

2012-01-08T04:44:00.000+02:00

Καλή Κυριακή αγαπημένοι μου κουλτουριάρηδες.

Το νταλικόφωνο σήμερις βουτάει βαθειά στην ελληνική λυρική ποίησις με τον σπουδαιότερο εκπρόσωπό της.

Ο Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928) είναι ένας από τους ελάχιστους έλληνες ποιητές που αγαπά και τιμά η νταλίκα. Έγραφε για να καταλαβαίνουν όλοι κι'όχι μερικοί. Έγραφε για να εκφράσει το ταραγμένο του μυαλό κι'όχι για να δείξει στους άλλους πόσες καινούργιες άγνωστες λέξεις είχε ανακαλύψει.

Και δεν αντέγραφε. Το σημαντικότερο.

Άλλοι τον αντέγραψαν. Και το έργο του μεταφράστηκε σε πάνω από 30 γλώσσες σ'όλο τον κόσμο.

Τη βιογραφία του μπορούμε να την βρούμε παντού. Δεν χρειάζεται να την αραδιάσουμε εδώ.

Εδώ θα παίξουμε λίγα από τα μελοποιημένα ποιήματά του. Μελοποιημένα από πολύ καλούς συνθέτες σε ερμηνείες πολύ καλών τραγουδιστών.

Καλή μας Κυριακή και πάλι.
ΥΓ : μόνο Αναγνωστάκη και Κακναβάτο μη μου ζητήσετε. Θα μαλώσουμε.

Κώστας Βασιλιάγκος - Ευγένεια (Γιώργος Αρσενίδης)

Γεράσιμος Ανδρεάτος - Το Τελευταίο Ταξίδι (Λεονάρδος Βαλενστάϊν)

Υπόγεια Ρεύματα - Ανδρείκελα

Σύννεφα με Παντελόνια - Οι Αγάπες (Άλκης Παπαδόπουλος)

Σαβίνα Γιαννάτου - Άνοιξη (Λένα Πλάτωνος)

Γιώργος Φλωράκης - Μοναξιά (Δημ. Παπαδημητρίου)

Μαρία Θωμαϊδη/Γιώργος Σφυρίδης - Η Νύχτα Μας Εχώρισεν (Γ.Σφυρίδης)

Νίκος Κούρκουλας - Κυριακή (Μίμης Πλέσσας)

Γιάννης Πουλόπουλος - Μόνο (Γιάννης Σπανός)

Χαϊνηδες - Κι'Αν Έσβησες Σαν Ίσκιος (Κάλια Σπυριδάκη)

Μανώλης Μητσιάς - Είσαι, Ψυχή Μου (Βασίλης Δημητρίου)

Χρήστος Θηβαίος - Είμαστε Κάτι Ξεχαρβαλωμένες Κιθάρες (Β.Δημητρίου)

A Bout De Souffle

2012-01-07T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα κοτσυφάκια μου (τι; μόνον ο Μάλαμας θα σας λέει πουλάκια;)

Λα αναρτισί ντοζουρντουί αφιερώνεται λε τοταλμάν σε Ιωάννα, Γιάννα, Τζοάνα, Γιάννη, Ιάννη, Τζώνυ και λοιπούς ομόηχους με άπειρες ευχές για χρόνια καλά, δημιουργικά, ανετρεπτικά και όλα τα εις -κα.

Ο Michel είναι ένας β' κατηγορίας παρανομάκος που περνιέται για Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Καταφέρνει όμως να πυροβολήσει έναν μπάτσο (σε μια κλοπή αυτοκινήτου στην Μαρσίλια) και θα κρυφτεί στο Παρίσι, στο διαμέρισμα της Patricia, μιας αμερικάνας δημοσιογράφου, την οποία προσπαθεί ρίξει. Σχεδιάζουν να δραπετεύσουν στην Ιταλία, όταν η έτσι μαθαίνει πως ο αλλιώς είναι φυγάς. Τον καρφώνει στους μπάτσους, αλλά, λίγο πριν αυτοί μπουκάρουν, του το λέει για να φύγει. Τελικά, στη διάρκεια της καταδίωξης, οι μπάτσοι τον σκοτώνουν.

Ταινιάρα, το A Bout De Souffle είναι μία από τρεις ιστορικότερες ταινίες της γαλλικής Nouvelle Vague σκηνής (Les 400 Coups του Truffaut και Hiroshima Mon Amour του Resnais οι άλλες δύο).

Σκηνοθέτης της ο Κύριος Jean-Luc Godard και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Jean-Paul Belmondo και η Jean Seberg. Πόσους Γιάννηδες-Γιάννες μετρήσατε; Και υπάχουν κι'άλλοι στην ταινία, αλλά ας το σταματήσω εδώ.

Στο πανί βγήκε στις 17 Μάρτη του 1960 και, μόνο στη γαλλία, ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια θεατές στην πρώτη της προβολή.

Να πούμε, τέλος, ότι για το script, τον Godard βοήθησε ο κολλητός του Francois Truffaut.

Το soundtrack είναι η γνωστότερη δουλειά ενός πολύ μεγάλου γάλλου jazz πιανίστα, του Martial Solal, κι'αυτό παρότι ο τύπος αυτός έχει γράψει μουσική για πολλές δεκάδες ταινίες.

Το μουσικό στυλ δένει απόλυτα με το noir της ταινίας : εκπληκτική jazz noir από έναν σπεσιαλίστα του είδους. Η δε καλύτερη στιγμή, το τελευταίο piano solo.

Ι μιλιόρι αουγκούρι από νταλίκα, chronia polla

La Mort

Duo

New York Herald Tribune

Poursuite

L'Amour, La Mort

Dixieland

Theme D' Amour

La Mort (version 2)

Poursuite (version 2)

Campagne-Premiere

A Bout De Souffle (piano solo)

Hotel California

2012-01-06T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα αγαπημένοι μου.

Το ξέρω, το ξέρω. Τα solo σας αρέσουν το ίδιο όπως εμένα. Τα solo όμως θέλουν μπόλικια δουλειά για να είναι κάπως αξιοπρεπή. Κι'επειδή παίζει πυρετός, πάρτε άλλο ένα σήμερις να 'χετε να πορεύεστε.

Και τι τραγούδι...

Ένας από τους ύμνους της γενιάς μας έτσι; (ομιλώ αμπάουτ μάϊ τζενερέϊσον, για να μην παρεξηγούμαι)

Το Hotel California, εκτός από καρα-κομματάρα, έχει γίνει και πεδίο μιας σαχλής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε "ειδικούς", "συνομοσιολόγους", "σατανιστές", "επιπλοποιούς" και "σαλαμέμπορους". Άλλοι μιλάνε για σατανιστικές τελετές, άλλοι για φυλακές τύπου midnight express κι'άλλοι για ξενοδοχεία που μετατράπηκαν σε άντρα θυσιών και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Μπούρδες. Οι ίδιοι οι Eagles, εντυπωσιαΖμένοι από την πρώτη τους επίσκεψη στην California, περιγράφουν απλά και δυνατά την πρόσκαιρη, εύκολη και εύπεπτη ευφορία του τρόπου ζωής σε κείνα τα μέρη. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Εκτός από αυτό το ανεκτίμητο διαμάντι της νιότης μας.

Κυκλοφόρησε στο ομώνυμο δίσκο τους (Hotel California) στα 1976, ενώ σαν single βγήκε στις 9 Φλεβάρη 1977 (με b-side το The Sad Cafe).

Πάμε τώρα να δούμε και μερικές από τις (πάμπολλες) διασκευές του.

Αρχής γενομένης από τους κολλητούς μας τους Gipsy Kings, όπως το διασκεύασαν μαγικά στα 1988 κι'όπως χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο soundtrack της ταινίας The Big Lebowski (1998).

Στα 1983 το διαμάντι διασκευάστηκε από έναν πολύ μεγάλο νιγηριανό reggae-man, τον Majek Fashek και κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά μ'ένα χοντρό επικοινωνιακό λάθος : το απέδωσαν καραλανθασμένα στον Bob Marley, ο οποίος όμως δεν άγγιξε ΠΟΤΕ το συγκεκριμένο τραγούδι. Γι'αυτό, όπου βλέπετε διασκευή Marley μην τσιμπάτε.

Στα 1998, με το διαμάντι μας ασχολήθηκαν και οι Moonraisers, που για όσους δεν τους ξέρουν, είναι μια ελβετική reggae band που ανακατώνει την reggae με funk και electro στοιχεία και που πολύ αρέσουν της νταλίκας σας λέω αφού.

Και πάμε σε δύο πολύ πρόσφατες διασκευές για να το κλείσουμε.

Η πρώτη είναι από το περίφημο project Rhythms Del Mundo (που η νταλίκα σας το έχει εξαντλήσει σε δύο συνεχόμενα αφιερώματα). Η ηχογράφηση είναι από τα 2009 και συμμετέχουν οι The Killers. Μαγεία λέμε.

Και σπίκινγκ αμπάουτ μαγεία, τελειώνοντας θέλω να σας χαρίσω την καλυτερότερη διασκευή (θεωρώντας βέβαια την original version μακράν την καλύτερη). Δράστες οι λατρεμένοι Tangerine Dream, που το διασκεύασαν στα 2010 και το συμπεριέλαβαν στο σούπερ-γουάου album τους Under Cover - Chapter One.

Με τις υγείες μας.

...chante Verlaine et Rimbaud

2012-01-05T04:44:00.000+02:00

Λατρεμένοι μου καλημέρα.

Προχτές μόλις σας έλεγα για το αφιέρωμα του νταλικόφωνου στον Κύριο Léo Ferré και την Chanson γαλλική σκηνή. Αλλά δεν...

Δεν, γιατί, από τα μέηλ που πήρα, μάλλον θέτε κι'άλλους καταραμένους ποιητές σε μαγικές μελοποιήσεις απ'αυτόν τον κύριο.

Και καλά κάνετε, γιατί νόμιζα, πως εκτός από μένα, τον Ανδρουλιδάκη και καμιά χούφτα άλλους, οι υποδέλοιποι δεν θα "κρεμιόσαστε". Αλλά είμαι ευτυχής που έκαμα λάθος.

Όπως μου σχολίασε ο Μήτσος ο Φουρκέτας (που μερικοί από σας τον γνωρίζουν και με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Χρίστο Χαραλαμπόπουλο), ο Ferré, πλην του Beaudelaire, έχει μελοποιήσει εξαιρετικά και τον Francois Villon. Συμφωνώ, προσυπογράφω, υπόσχομαι και υπερθεματίζω λέγοντας πως και το σημερινό ρεγάλο της νταλίκας είναι λουκούμι (και μάλιστα συριανό απ'του Κορρέ - για να παινέψουμε και το νησί μας).

Βινύλιο του 1964 (η καλύτερη χρονιά για το γαλλικό κρασί), το Verlaine & Rimbaud είναι το 13ο studio album του Ferré (κι'αυτό σε 2 volumes) και, όπως το λέει ο τίτλος του, πρόκειται για θεϊκές μελοποιήσεις δύο ακόμα ιερών τεράτων της γαλλικής "καταραμένης" ποίησης, του Paul Verlaine και του Arthur Rimbaud. Εδώ ο δημιουργός διάλεξε 24 από τα καλύτερα ποιήματα. Και το εννοώ. Και δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες όταν παρουσιάζουμε τέτοιους δίσκους-θρύλους.

Μόνο μία απάντηση στην Ελένη (μια φίλη της νταλίκας) που παραπονιέται για την έλλειψη ελλήνων "μεγάλων" ποιητών. Ελενίτσα μου, πρώτον η νταλίκα είναι μουσικό-χορευτικό μαγαζί. Όχι ποιητική λέσχη. Δεύτερον, σ'αυτό το μαγαζί δεν υπάρχει δημοκρατία. Τρίτον, και σπουδαιότερον, η νταλίκα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, σιχαίνεται την ελληνική ποίηση. Την θεωρεί κακή αντιγραφή. Και πάει και πιο μακρυά : θεωρεί πως η ελληνική ποίηση είναι για την παγκόσμια ποίηση, ότι η στρατιωτική μουσική είναι για τη μουσική. Αφαίρεσε απ'αυτό έναν Ελύτη, έναν Σεφέρη, ένα Σουρρή, έναν Λειβαδίτη, έναν Ρίτσο, μια Παϊζη και μερικούς ελάχιστους άλλους. Κατά τα λοιπά, τις ευχαριστίες μου στις έστειλα ιδιωτικά (μαζί μ'αυτά που ζήτησες).

Ecoutez La Chanson Bien Douce

Chanson De La Plus Haute Tour

Il Patinait Merveilleusement

Mon Reve Familier

Soleils Couchants

Les assis

L'Espoir Luit Comme Un Brin De Paille Dans L'Etable

Art Poetique

Pensionnaires

Ame Te Souvient-Il

Le Buffet

Les Poetes De 7 Ans

Chanson D'Automne

Les Corbeaux

Green

Mes Petites Amoureuses

Je Vous Vois Encore

L'Etoile A Pleure Rose

O Triste, Triste Etait Mon Ame

Reve Pour L'Hiver

Clair De Lune

Les Chercheuses De Poux

Ma Boheme

Serenade

Caruso

2012-01-04T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα πολυαγαπημένοι μου.

Πρώτο solo για το 2012 σήμερα, με ένα λατρεμένο διαμάντι από έναν εξίσου λατρεμένο δημιουργό.

Ο κύριος στην αποπάνω φωτογραφία είναι ο Enrico Caruso (1873-1921), ένας από τους σπουδαιότερους ιταλούς τενόρους. Παρά την μεγάλη του επιτυχία, σε Ευρώπη και Αμερική, έζησε αφόρητα δυστυχισμένος, κυρίως εξαιτίας των μεγάλων προβλημάτων που του δημιουργούσαν οι ιταλικοί οίκοι όπερας. Από την άλλη, ερωτευόταν εύκολα και ράγιζε την καρδιά του ακόμα ευκολότερα. Η τελευταία γυναίκα που γνώρισε, κατά 20 χρόνια νεότερή του, του χάρισε μία κόρη.

Αυτή η κόρη είναι και το θέμα αυτού του διαμαντιού, σε συνδυασμό με τις τελευταίες μέρες του Caruso στην αγαπημένη του Νάπολη.

Το διαμάντι αυτό το οφείλουμε στον μεγάλο Κύριο της ιταλικής μουσική Lucio Dalla, ο οποίος το έγραψε στα τέλη του 1985 και κυκλοφόρησε τον Μάρτη του 1986 στο album του DallameriCaruso, ένα από τα ομορφότερα ιταλικά albums του 20ου αιώνα.

Η νταλίκα όμως, αντί της studio version, σήμερα προτίμησε να σας χαρίσει την καλύτερη ίσως live εκτέλεσή του, από τη συναυλία του Dalla στην Verona στις 6 Ιουλίου 1998.

Στη συνέχεια, θέλω να σας χαρίσω τις καλύτερές μου διασκευές.

Δεν θ'ακολουθήσω χρονολογική σειρά. Θα σας τις δώσω όπως μου 'ρχονται στο μυαλό, μιας και το διαμάντι είναι ουράνιο και δεν αξίζει τον κόπο να συγκρατήσουμε πολλά.

Ξεκινάω από τον μάγο Roma-ισπανό τραγουδιστή El Cigala, που το διασκεύασε στα 2008 και το συμπεριέλαβε στοn δίσκο του Dos Lagrimas.

O Andrea Bocelli εμένα δεν μ'αρέσει. Φωνάρα, δε λέω, αλλά δεν. Θα ήταν όμως σφάλμα ασυγχώρητο, ένα αφιέρωμα στο Caruso να μην τον συμπεριλάβει. Το διασκεύασε και το έβαλε στον πρώτο του δίσκο Il Mare Calmo Della Sera, που κυκλοφόρησε στα 1994.

Την ίδια χρονιά με τον δημιουργό του, με το διαμάντι ασχολήθηκε και ο Κύριος Luciano Pavarotti, ο οποίος, εκτός από την studio ηχογράφηση, το είχε πάντα μέσα στις playlists του σε κάθε του συναυλία. Εδώ θα τ'ακούσουμε από μια studio εκτέλεση του 1989, που συμπεριλήφθηκε στο θρυλικό πια album του Tutto Pavarotti.

Πάμε τώρα σε μια πολύ μεγάλη διασκευή. Από την Κυρία Mercedes Sosa, η οποία εκτός από την studio διασκευή, στα 1993 (στο album της Sino), το τραγούδησε live σε μια από τις ιστορικότερες συναυλίες της, στο Μιλάνο, στα 2001. Ακούστε το και πείτε με.

Και θα κλείσω με κάτι αναπάντεχο αλλά θεϊκό. Ο Neal Schon, για όσους δεν τον ξέρετε, είναι ένας αμερικάνος rock κιθαρίστας (πρώην Journey και πρώην Santana). Αυτός που λέτε ο μπαγάσας, για το album του Voice (2001), αποφάσισε να διασκευάσει το διαμάντι μας σε solo κιθάρα. Ε, μας έστειλε αδιάβαστους. Ιδού η απόδειξη και να περνάτε καλά.

Self Titled...

2012-01-03T04:44:00.000+02:00

Γεννήθηκε Klaus Sperber, στα 1944 στην Βαυαρία, αλλά όλοι τον ξέρουμε σαν Claus Nomi και τον αγαπήσαμε από το γοητευτικά περίεργο look του, τις απίθανες bizzare εμφανίσεις του και, φυσικά την "δεν υπάρχει" φωνή του. Μια φωνή countertenor, που, για τους μη γνωρίζοντες, είναι η αντρική φωνή που "μιμείται" τις γυναικείες contralto, mezzo soprano ή ακόμα και soprano. Ανεβασμένα πράματα, πολύ high.

Ξεκίνησε σαν "δοκιμαστική φωνή" στην Deutsche Oper στο Βερολίνο, ενώ παράλληλα τραγουδούσε άριες στην φημισμένη gay discoteque Kleist Casino.

Μέχρι που στα 1972 μετακόμισε στο Νιου Γιορκ, κι'εκεί το τεράστιο ταλέντο του αναγνωρίστηκε σχεδόν αμέσως.

Το κοινό τον αποθέωσε όμως σαν backing vocalist του David Bowie, σ'εκείνη την μαγική παρουσία του στο Saturday Night Fever show της αμερικάνικης τηλεόρασης, στα 1979, ιδιαίτερα στην ιστορική εκτέλεση του The Man Who Sold The World.

Πέθανε νεότατος, στα 1983 (39) στη Νέα Υόρκη, ένα από τα πρώτα διάσημα θύματα του AIDS.

Το νταλικόφωνο σήμερις σας χαρίζει τον πρώτο studio album του, που, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι μακράν το καλύτερό του. Πανδαισία synthpop, disco και dark cabaret ήχων, μ'αυτή την ανεπανάληπτη ερμηνεία.

Το Klaus Nomi ηχογραφήθηκε μεταξύ Οκτώβρη 1980 και Γενάρη 1981, στα ιστορικά Electric Lady Studios της Νέας Υόρκης, με παραγωγό τον μεγάλο Roy Johnsen και κυκλοφόρησε στις 7 Φλεβάρη του 1981.

Αγαπάμε Klaus και σύντομα θα χαρίσουμε σπάνιο live album για τους φαν. Άλλωστε, τώρα που η νταλίκα πήρε φόρα με την κουλτούρα, ποιός την πιάνει.

Ούτε το σαραντατρίο (λέμε).

Keys Of Life

Lightning Strikes

The Twist

Nomi Song

You Don't Own Me

The Cold Song

Wasting My Time

Total Eclipse

Nomi Chant

Samson And Delilah

....chante Beaudelaire

2012-01-02T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα αστέρια μου.

Μπορεί ο άη βασίλης να έφυγε, ο άη νταλίκας όμως, σήμερα, θέλει να σας κάνει δώρο έναν από τους σπανιότερους-ομορφότερους δίσκους του.

Τον Leo Ferré οι περισσότεροι τον ξέρετε. Όσοι όχι, πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους γάλλους μουσικούς όλων των εποχών.

Γεννήθηκε στο Μονακό στα 1916 και πέθανε στο Παρίσι στα 1993. Εκπληκτικός συνθέτης και τραγουδιστής, σημάδεψε τη γαλλική μουσική σκηνή με τους μελαγχολικά σκοτεινούς λυρισμούς του, τον αναρχικό μοραλισμό του αλλά και τους υπέροχους μονόλογούς του.

Πολυ-εμπνευσμένος, από τα 1953, όταν και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος (Chansons), κυκλοφόρησε, μέχρι τα 1991, πάνω από 30 studio albums, 7 live, ενώ, μετά το θάνατό του, βγήκαν στο εμπόριο (ούτε λίγο ούτε πολύ) 9 posthumous albums.

Το αφιέρωμα της νταλίκας στον Κύριο Ferré έχει προγραμματιστεί σύντομα.

Εκτός όμως από τ''αλλα, ο Ferré έχτισε τη φήμη του και πάνω στη μελοποίηση των γάλλων "καταραμένων" ποιητών, όπως ο Francois Villon, o Paul Verlaine, o Arthur Rimbeaud και...

Και ο αγαπημένος ποιητής της νταλίκας, ο Charles Beaudelaire.

Κι'αυτόν ο Ferré τον τίμησε δεόντως με τούτον δω τον διπλό δίσκο, αφού πρώτα ποιήματά του είχε μελοποιήσει πρωτύτερα και τα είχε συμπεριλάβει σε διάφορους δίσκους του (όπως Les Fleurs Du Mal - 1957).

Το Leo Ferré Chante Charles Beaudelaire είναι το δέκατο έκτο studio album του και κυκλοφόρησε (σε δύο volumes) στις 11 Νοέμβρη του 1967. Οι καταπληκτικές μελοποιήσεις σε αποσπάσματα από πολύ σπουδαία ποιήματα του Beaudelaire είναι όλες δικές του, ενώ η ατμόσφαιρα faubourg της μουσικής, ντύνει αυτά τα ποιητικά διαμάντια με μαγικές εικόνες. Ο Ferré είναι, άλλωστε, από τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους της chanson σκηνής της γαλλικής μουσικής.

Αλλά αυτά θα τα πούμε σύντομα πιο αναλυτικά.

Le Spleen

A Une Malabaraise

L'Etranger

Tu Mettrais L'Univers

Le Soleil

Le Vin De L'Assassin

Le Flacon

La Servante Au Grand Coeur

Abel Et Cain

La Geante

Remords Posthumes

Les Bijoux

La Musique

La Beaute

Causerie

Recueillement

La Muse Venale

Ciel Brouille

Une Charogne

Le Vert Paradis

Vengo

2012-01-01T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα και καλή νέα χρονιά λατρεμένοι μου.

Η πρώτη ανάρτηση της νταλίκας για το 2012 ήθελα να είναι γεμάτη χρώματα και εικόνες, γεμάτη μούζικα ταξιδιάρικια, γεμάτη αισιοδοξία. Όχι από κείνη την χαζο-αισιοδοξία. Αλλά από αισιοδοξία για συνέχιση της προσπάθειας. Όσο και όπως ο καθένας.

Την αδυναμία της νταλίκας για τα soundtracks την ξέρετε. Οπόταν, τι καλύτερο από ένα μαγικό soundtrack για να ξεκινήσει η χρονιά, ε;

Ο Tony Gatlif, γάλλος σκηνοθέτης, παραγωγός και ηθοποιός, είναι τσιγγάνος. Ή Roma αν προτιμάτε. Το πραγματικό του όνομα είναι Michel Dahmani, και, για όσους γνωρίζουν από τέτοια επωνύματα, είναι ένας τσιγγάνος "pied noir", παρατσούκλι που έδιναν οι γάλλοι στους ευρωπαίους κάτοικους της Αλγερίας που γύριζαν στην Γαλλία, απ'τα 1956 και δώθε (με τον πόλεμο στην αλγερία δηλαδής).

Ο Gatlif σκηνοθετεί από τα 1975 τα της φυλής του.

Ζωγραφίζει πάνω στο κινηματογραφικό πανί με μοναδικό τρόπο την γεμάτη μουσική και χρώματα ζωή των τσιγγάνων.

Στα 1993, το Latcho Drom του βραβεύεται στις Κάννες, ενώ στα 1997, το Gadjo Dilo τον κάνει γνωστό στις εσχατιές του κόσμου.

Και φτάνουμε στα 2000 (3 Μάη) και στο Vengo.

Η ιστορία ενός πλούσιου τσιγγάνου στην Ανδαλουσία, ο οποίος, έχοντας χάσει την κόρη του, αποφασίζει, αντί να κλειστεί και να θρηνεί, να ξεγελάσει τη θλίψη του με τραγούδια και μουσική. Συντροφιά του θα έχει τον εκ γεννετής ανάπηρο ανηψιό του, ο οποίος, παρά την αναπηρία του, λατρεύει τις γυναίκες και το flamenco. Προσθέστε σ'αυτά και μία τσιγγάνικη βεντέτα και θα έχετε μία από τις ομορφότερες ταινίες τις περασμένης δεκαετίας. Ένα πορτραίτο της τσιγγάνικης κοινότητας, δομημένο σαν αρχαία (αλλά μουσική) τραγωδία.

Όσοι την έχετε δει, καλώς. Οι υπόλοιποι ψάξτε την και δεν θα χάσετε. Μιλάμε για ένα πραγματικό flamengo-musical με υπέροχες σκηνές και με καταπληκτική μουσική και χορογραφία.

Για το soundtrack δεν έχουμε πολλά να πούμε. Από την πρώτη νότα του το flamenco παίρνει φωτιά. Και το flamenco δεν περιγράφεται.

Βιώνεται.

Tomatito - A Mi Nina Rosa Alba

Pisa Remedios Silva - Naci En Alamo (radio edit)

Gritos De Guerra - Arrinconamela

La Caita - Calle Del Aire

Techno Del Rey (instrumental)

Tomatito & Sheik Al Tuni - Flamenco Soufi

Gritos De Guerra - Buleria

Groupe Jose - Apparition

Coneja Maria La - Lloro Por Tokyo

Gritos De Guerra - El Moro

Sheik Al Tuni - Madad

La Paquera De Jerez - Chant Du Bapteme

Bobote - L'Arbre Du Duende

La Paquera De Jerez - Chant De La Douleur

Benhmad Mostafa - Sawwah

Mecanique Garage (instrumental)

Pisa Remedios Silva - Naci En Alamo

New Year's (Χαλ)Eve

2011-12-31T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα αδελφάκια μου.

Το γαμώ-2011 φεύγει και στα τσακίδια του αγύριστου να πάει.

Από την άλλη, η ζωή συνεχίζει να τραβάει την ανηφόρα και να μας κάνει διαρκώς να κινούμαστε. Ν'αγωνιζόμαστε, να αντιδράμε και να αλληλοβοηθιόμαστε.

Το Δίκτυο, το Στέκι Μεταναστών και η Συλλογική Κουζίνα El Chef είχαν μία μαγική ιδέα για το αποψινό ρεβεγιόν. Ένα γλέντι με τους ηρωϊκούς απεργούς της Χαλυβουργίας, που κλείνουν δυό μήνες αγώνων.

Αγώνες που αφορούν όλους μας.

Και γι'αυτό πρέπει να νικήσουν. Και γι'αυτό πρέπει όλοι να σταθούμε έμπρακτα στο πλάϊ τους.

Και γι'αυτό, ας αφήσουμε τα χαζο-ρεβεγιόν κι'ας κατέβουμε όλοι στην Χαλυβουργία, και να γλεντήσουμε μαζί με τις οικογένειές τους, αλλά και να τους δείξουμε πως δεν είναι μόνοι τους.

Το γλέντι θ'αρχίσει στις 9 το βράδυ και θα είναι συλλογικό - αχταρμικό. Όπως δηλαδή με αρέσουν εμένα τα γλέντια.

Αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, θα παίξει φασολάδα και λουκάνικο, μπόλικο κρασί κι'ακόμα πιο μπόλικο κέφι. Θα παίξει όμως, κυρίως, συντροφικότητα και ελπίδα για καινούργιους αγώνες το 2012.

Θα παίξει και η νταλίκα μουσική μέχρι τελικού ξεβιδώματος.

Όσοι πιστοί προσέλθετε.

(Very) Bad Angels

2011-12-30T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα καλά μου παιδιά.

Σήμερα, προτελευταία μέρα του γαμώ-2011 η νταλίκα βουλιάζει μέσα σ'αυτά που (αστειευόμενος) ονομάζω "ψαγμένα". Το γιατί θα σας πω άλλη φορά, μπικόουζ νο τάϊμ νάου.

Τον Tim Booth το ξέρετε σαν τον lead vocalist της γουάου μπάντας James. Τον Angelo Badalamenti πόσοι τον ξέρουν όμως; Σίγουρα λίγοι σαν όνομα, αλλά πολλοί περισσότεροι μέσα από τα πάρα πολλά soundtracks που έχει γράψει. Θέτε παραδείγματα; Twin Peaks (1990), La Cite Des Enfants Perdus (1995), Un Long Dimanche Des Fiancailles (2004), The Edge Of Love (2008) κλπ κλπ.

Όταν λοιπόν θ'ακούτε Tim Booth And The Bad Angel, θα ξέρετε πως πρόκειται για ένα μουσικό σχήμα (project που λέμε εμείς στο Λασίθι) αυτών των δύο κυρίων, με συντροφιά τους τον Bernard Butler στην κιθάρα.

Το νταλαβέρι είχε αρχίσει από τα 1992, όταν ο Booth γνώρισε τον Badalamenti σ'ένα τηλεοπτικό σόου και θέλησε να δουλέψει μαζί του, πράγμα που τελικά πραγματοποιήθηκε στα 1995, όταν οι James έκαναν ένα μπρέϊκ που λέμε (πάλι) στο Λασίθι.

Και το αποτέλεσμα είναι τούτος δω ο δίσκος που σήμερα σας χαρίζει η νταλίκα. Ο μοναδικός μέχρι σήμερα απ'αυτό το project.

To Booth And The Bad Angel, ηχογραφήθηκε μεταξύ Σεπτέμβρη 1995 και Φλεβάρη 1996 και κυκλοφόρησε στις 6 Ιούλη 1996.

Μουσικά, ο δίσκος είναι ατόφιο alternative rock εξαιρετικά δουλεμένο.11 διαμαντάκια χάρμα με την καταπληκτική φωνή του Booth και την μαγική ενορχήστρωση (και εκτέλεση) του Badalamenti.

Δίσκος για συλλέκτες.

I Believe

Dance Of The Bad Angels

Hit Parade

Fall In Love With Me

Old Ways

Life Gets Better

Heart

Rising

Butterfly's Dream

Stranger

Hands In The Rain

Celtic Harp (Margie Butler)

2011-12-29T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα λατρείες.

Σήμερα λέω να συνεχίσω τη μουσική γεωγραφία, αν δεν έχετε αντίρρηση. Αν πάλι έχετε, η αντίρρησή σας καταγράφεται και συνεχίζω.

Αυτό το πράμα που βλέπετε από πάνω είναι μια κέλτικη άρπα (celtic harp). Ένα πολύχορδο μουσικό όργανο που χαρακτηρίζει την κέλτικη μουσική παράδοση και που εξαπλώθηκε ευρύτατα σε σκωτία, ιρλανδία και ουαλία.

Αλλά όχι μόνο την μουσική.

Πράγματι, με την πάροδο των αιώνων, η κέλτικη άρπα μετεξελίχτηκε και σ'ένα κοινωνικο-πολιτικό σύμβολο, μιας και συνδυάστηκε με ιστορίες, μύθους και παραμύθια, που πλανόδιοι μουσικοί μετέφεραν από πόλη σε πόλη, από χωτιό σε χωριό, από εξοχή σε εξοχή.

Ιστοριούλες για πολέμους, αγάπες, φτώχεια, αλλά και αντίσταση, και εξέγερση και άλλα πολλά τέτοια γνώριμα σ'όλες σχεδόν τις μουσικές κουλτούρες της γης.

Η Κυρία που βλέπετε από πάνω είναι η Margie Butler.

Μέχρι τα 1980 τριγύριζε, παρέα με τον Paul Espinoza, και μάζευε παραδοσιακούς ήχους, τους οποίους και παρουσίαζαν σε ντουέτο.

Από τα 1981 όμως, δημιούργησαν το quintet Golden Bough, παρέα με τους Lief Sorbye, Florie Brown και Richard Ferry και, σαν σύγχρονοι τροβαδούροι, άρχισαν να περιδιαβαίνουν τον κόσμο, μαγεύοντάς τον με τις ουράνιες αυτές μελωδίες.

Τους Golden Bough θα σας τους γνωρίσω άλλη φορά.

Σήμερα θα σας κάνω μπουναμά την Margie Butler σε σόλο. Από σπάνιες ηχογραφήσεις του 1978, όπου η Κυρία αποδίδει μοναδικά μερικά παραδοσιακά κέλτικα τραγούδια, συντροφιά με την κέλτικη άρπα της. Κι'όταν λέμε σόλο, εννοούμε, φυσικά, παρέα με το μαγικό βιολί του Espinoza.

Αλλά, πολλά είπαμε.

Μουσική...
Αφιερωμένο στην Κυρία Λουκία Ρικάκη που από χθες δεν είναι πια μαζί μας (R.I.P.)

The Maid From The Parish Of Penderyn (wales)

The Knight's Blessing (scotland)

Siege Of St Malo Flitter Dance (isle of man)

Pointe Dy Van (britany)

Parting Of Friends (ireland)

Mrs McDermott's Planxty (scotland)

Mary, Young And Fair (scotland)

Marsh Of Rhudlands (wales)

Limerick Is Beautiful Kilcash (ireland)

Is Trua Gan Cuaichin (ireland)

I'll Go No More To Your Town (scotland)

Evolution

2011-12-28T04:44:00.000+02:00

Καλή σας μέρα λατρείες μου.

Ωραία γυναίκα ε;

Εμ...ηθοποιός, πρώην μοντέλο κι'όλα αυτά τα συμπαθητικά.

Αλλά και μουσικός. Και μάλιστα και συνθέτης. Και καλή μουσικοσυνθέτης. Πολύ καλή. Από τις καλύτερες indie - alternative φωνές. Καλή κιθαρίστας επίσης. Πολυτάλαντη όμορφη ένα πράμα.

Γεννήθηκε Charlyn Marie Marshall στην Ατλάντα (Georgia) στα 1972, αλλά θα την συναντήσετε είτε σαν Cham Marshall είτε σαν (το πιθανότερο) Cat Power.

Το τελευταίο ήταν και το όνομα της πρώτης μπάντας της, που κράτησε όταν αποφάσισε να την διαλύσει και ν'ακολουθήσει σόλο καριέρα.

Μέντοράς της θεωρείται ο Steve Shelley (ντράμερ των Sonic Youth) που από την αρχή την βοήθησε και στο γράψιμο αλλά και στις ηχογραφήσεις.

Οι πρώτες της δουλειές (Dear Sir- 1995 και Myra Lee - 1996) ήταν δύο ΕΡs που όμως την καθιέρωσαν στον χώρο και της άνοιξαν τους ορίζοντες σ'αυτό το είδος μουσικής.

Από την άλλη, ξεκίνησε το acting αλλά και το modeling, σε πολύ μικρότερες όμως δόσεις.

Μέχρι σήμερις έχει κυκλοφορήσει 8 studio albums, ενώ έχει περίεργα σιγήσει μετά το τελευταίο της (Jukebox - 2008).

Η νταλίκα τιμάει σήμερις την κοπελιά και σας χαρίζει μιαν επιλογή από όσα θεωρεί διαμαντάκια.

ΥΓ: επειδής πολλοί φίλοι με αρώτηξαν γιατί σίγησαν τα remixes, σας λέω απλά, πως τα remixes δεν είναι εύκολο να γίνουν. Θέλουν έμπνευση και αρκετή δουλειά. Κυρίως θέλουν επεξεργασία των εικόνων που πλημμυρίζουν το ντανταϊστικό μου κεφάλι. Οπόταν υπομηνή.

Σας φιλώ στα ρουθούνια.

Maybe Not

Half Of You

Fool

Yesterday Is Here

The Sleepwalker

Ramblin' (Wo)man

I Believe In You

Empty Shell

Lived In Bars

After It All

She's Got You

Melting Into Einstein's Brain

2011-12-27T04:44:00.000+02:00

親愛なるこんにちは

Όπερ μεθερμηνευόμενον, καλημέρα αγαπημένοι μου.

Το ιαπωνικόν εχρησιμοποιήθει ανωτέρω επειδής, μετά το ξανθόν γένος χθες, σήμερις το νταλικόφωνο, συνεχίζοντας την μουσικο-εκπαιδευτικήν εκδρομήν του, σας πάει λίγο πιο κατω-ανατολικά, στο κοντό μελαχροινό σχιστομάτικο γένος.

Την Ιαπωνία ντε! Τζαπάν επί το λαϊκότερον.

Εκειαδά που λέτε, υπήρχε ένα γυναικείο συγκρότημα που λεγόταν Eu phoria. Εντελώς γυναικείο όμως. Ξεκίνησε κάπου στα 2002 να παριστάνει τις Pointer Sisters (ή τις Bananarama, θα σας γελάσω) και μετά από δύο χρονάκια πήγαν για βλήτα (フダンソウ στα γιαπωνέζικα).

Και τότε, αφού ήρθαν οι μέλισσες κι'έφυγαν, κι'αφού η αγάπη άργησε μια μέρα, εμφανίστηκαν αυτοί εδώ οι ομορφο-νεολέροι.

Κάπου στα 2006, στο Tokyo.

Κι'επειδής δεν ήθελαν να το κουράσουν πολύ στο ψάξιμο, ένωσαν τα δύο συνθετικά του προαναφερόμενου ως άνω τραγικού γυναικείου εκτοπλάσματος, και πήραν τ'όνομά τους.

Euphoria που λέτε, και τα μυαλά στα κάγκελα.

Post-rock σε πάρα πολύ μεγάλες πιένες. νταλίκα σπίκινγκ.

Από το 2007, με 3 studio albums και 1 ΕΡ, έχουν βαλθεί να φέρουν τα πάνω κάτω στο συγκεκριμένο (περίεργο) είδος rock. Μπόλικο instrumental, καταπληκτικές κιθάρες, γεμάτα τύμπανα και μαγική χρήση των ηλεκτρονικών κλειδοκυμβάλων (έτσι για να μη λέτε πως δεν είμαι μορφωμένος).

Από στίχοι, μη με ρωτάτε : δεν ομιλώ την γιαπωνεζικήν.

Από μουσική όμως ρωτήστε με.

Ή, μάλλον, ακούστε αυτά που διάλεξα για σας.

Και θα με θυμηθείτε.

Moment

Fairytale Landscape

December

Butterfly Track

Spring Cycling

Shinning

Melting Into Einstein's Brain

Fly

Aquarelle

2011-12-26T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα γαλοπουλολάτρες μου.

Στην προσπάθεια της νταλίκας να βοηθήσει τη χώνεψη, αλλά και με το μυαλό στην μητερούλα της επανάστασης ρωσσία, σήμερα θέλω να σας γνωρίσω άλλη μία μπάντα από το ξανθό γένος.

Οι Pianochocolate προυπήρχαν (χωρίς όνομα) από τα 2004 και έπαιζαν, όπου τους φώναζαν, τις δικές τους συνθέσεις. Μία lounge electronica μουσική. Απλή και όμορφη. Λιτή και γοητευτική.

Στα 2008, όταν και βαφτίστηκαν, υπέγραψαν σε μία ανεξάρτητη ρωσική δισκογραφική εταιρεία (Pulsations For You) και ηχογράφησαν το πρώτο studio album τους (Morning Coffee).

Από τότε, έγιναν γνωστοί και στο ευρύτερο κοινό.

Η σύνθεσή τους είναι MiKhail Korumenko (συνθέτης - keyboards), Petr Shenshin (ντραμς), Sergey Openko (βιολοντσέλο) και Aleksey Sidorov (κοντραμπάσο).

Από τη σύνθεση, είναι προφανής η μίξη των κλασσικών οργάνων με την electronica. Όταν τους ακούσετε, θα το καταλάβετε ακόμα καλύτερα.

Το νταλικόφωνο σήμερα σας χαρίζει το τελευταίο studio album τους.

Το Aquarelle ηχογραφήθηκε στη Μόσχα μεταξύ Οκτώβρη 2009 και Φλεβάρη 2010 και κυκλοφόρησε στις 12 Απρίλη του 2010.

Μη δίνετε βάση στο εξώφυλλο πλιζ.

Τα παληκάρια ξέρουν μουσική.

Forgotten Love

Whisper

Riversong

Tenderness

My Paris Is Here

Birthday 1

Not To Late

Forrest

Rose From Tango

Marga Sol - Goodbye (pianochocolate remix)

Jean Honeymoon - Bang Bang (pianochocolate remix)

Translucent Blues

2011-12-25T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα μπουμπούκια μου και χρόνια καλά, αγωνιστικά και με υγεία.

Η ανάρτηση σήμερα αφιερώνεται στους Χρίστους και τις Χριστίνες μας.
Με μια δισκάρα ολόφρεσκια και εξαιρετική.

Ο ένας είναι γέννημα-θρέμμα του Chicago, μεγαλωμένος με τα blues του βορρά, μετανάστης στην California, κολλητάρι του Jim Morisson και keyboard των Doors.
Ο άλλος, γεννήθηκε στην California, τον κέρδισαν τα blues και η κιθάρα, μετακόμισε στο Chicago και έγινε ένας από τους σπουδαιότερους slide κιθαρίστες των blues και rock-blues.
Και οι δύο, ο καθένας με τον τρόπο του υπηρέτησαν τα blues. Και την rock.

Και στα 2007, με αφορμή τον κοινό τους manager, βρέθηκαν, γνωρίστηκαν από κοντά και έπαιξαν μερικά jiggs παρέα. Σ'ένα one man show του πρώτου στην California. Και αποφάσισαν να περπατήσουν λίγο μαζί.
Στα 2008 κυκλοφορούν ένα υπέροχο alboum με μπαλλάντες (Ballads Before Rain - 2008) , και, αρχής γενομένης από τα 2009, αρχίζουν κοινές εμφανίσεις, όπου και όταν τους επιτρέπουν οι προσωπικές τους καριέρες.

Τον Μάη του 2011 (24.05) κυκλοφορούν τούτο δω τον δίσκο. Το Translucent Blues είναι ένας ανέρωτος rock blues δίσκος, σε μουσική δικιά τους και σε στίχους των Warren Zevon, Jim Caroll και Michael McClure. Το απόλυτο δέσιμο της slide κιθάρας με τον αμίμητο ήχο του άμεσα αναγνωρίσιμου keyboard μας χαρίζει πολύ μεγάλες μουσικές στιγμές. Στιγμές σύγχρονου rock-blues, παρά την προχωρημένη τους ηλικία.
Δώστε του προσοχή.

Ray Manzarek και Roy Rogers λατρεμένοι μου.
Τίποτα άλλο.

Hurricane
Rivers Of Madness
Game Of Skill
Fives And Ones
Kick
Tension
Blues In My Shoes
New Dodge City Blues
Greenhouse Blues
Those Hits Just Keep On Comin'
As You Leave
An Organ, A Guitar And A Chicken Wing

Ladies' Eve

2011-12-24T04:44:00.003+02:00

Ούτε οι γιορτές μ'αρέσουν, ούτε τα χριστούγεννα τιμάω.
Είναι θέμα DNA.
Φέτος ακόμα λιγότερο.
Η σκέψη μου είναι (και θα είναι) σε όλους αυτούς που πολλαπλασιάζονται ταχύτατα στο περιθώριο μιας αξιοπρέπειας που ευτελίζεται ακόμα πιο γρήγορα.
Κι'όσοι συμμερίζονται αυτήν την άποψη, ας αποδείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Όπου και όπως μπορούν. Γιατί η εξαθλίωση μας έχει κυκλώσει από παντού. Και η αντίσταση πρέπει να μετουσιώνεται.

Η νταλίκα σήμερα σας κάνει ένα μουσικό δώρο.
Γυναικείες φωνές που αγαπάει. Διάφορες γυναικείες λατρεμένες φωνές. Λατρεμένες μέσα στην διαφορετικότητά τους.
Αφήστε τις να τρέξουν χωρίς να ψάξετε συνοχή. Μπαινόβγαιναν στα decks όπως πέρναγαν οι εικόνες απ'το μυαλό μου.
Κι' ανοίξτε σήμερα τις πόρτες σας στα παιδάκια που θα 'ρχονται να σας πουν τα κάλαντα.

Να είμαστε καλά.

Tanita Tikaram - Cathedral Song
Alanis Morissette - Crazy
Sade - Paradise
Cat Power - Empty Shell
Emiliana Torrini - Beggar's Prayer
Natalie Merchant - Break Your Heart
Lisa Stansfield - All Around The World
Imany - You Will Never Know
Kim Carnes - I'll Be Here Where The Heart Is
Tracey Chapman - Give Me One Reason
Janis Joplin - Piece Of My Heart
Lucinda Williams - Are You Alright
Buffy St Marie - The Circle Game
Tina Turner - Two People
Bonnie Tyler - It's A Heartache

The World Wide Rebel Songs

2011-12-23T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα μελομακάρουνά μου.
Με αυτόματο πιλότο από τη χθεσινή ανάρτηση, σήμερα το νταλικόφωνο θέλει να σας παρουσιάσει το alter ego ενός σπουδαίου μουσικού. Το ακτιβιστικό alter ego εννοάω.
Κι'όταν θα έχω όρεξη, θα απαντήσω και σε όσους συνεχίζουν (άσκοπα) να αποκλείουν τον τάδε ή τον δείνα καλλιτέχνη με βάση τα πιστεύω του.
Αλλά σήμερα δεν έχω όρεξη.

Όσοι ακούν πχιοτικιά μουσική ξέρουν τον Tom Morello. Και τον ξέρουν τόσο σαν τον αμερικανο-κενυάτη κιθαρίστα-ιδρυτικό μέλος των Rage Against The Machine, όσο και ως μέλος των Audioslave (μετά τον "θάνατο" του De La Rocha και τη διάλυση των Rage).
Θα ξέρουν επίσης, πως είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες της rock (και όχι μόνο).
Πάμε τώρα να τον μάθουμε και σαν ούλτρα πολιτικοποιημένο καλλιτέχνη.

Από την εποχή των Rage (και πολύ πριν τους Audioslave), ο Morello είχε πολιτικές ανησυχίες που τις έβγαζε προς τα έξω μ'ένα μουσικό στυλ εντελώς διαφορετικό απ'αυτό της μπάντας. Πράγματι, τα "πολιτικά" του τραγούδια, τα οποία έπαιζε solo σε μικρά κλαμπάκια, ήταν folk και rock-folk διαμάντια. Και μιλούσαν για όλες τις κοινωνικές ανισότητες, τις φυλετικές διακρίσεις, την εργατιά και την εκμετάλλευση.
Από τα 2001, όταν και φκιάχτηκαν οι Audioslave, ο Morello άρχισε να σκέφτεται σοβαρά την δημιουργία ενός "πολιτικού" του alter ego, με σκοπό την κυκλοφορία των τραγουδιών που αναφέραμε παραπάνω. Και το σκέφτεται σοβαρά, σαν αντίβαρο στην "απολιτίκ" μουσική των Audioslave.
Και το φτιάχνει στα 2003. Και το ονομάζει The Nightwatchman. Και, για καλή μας τύχη, αρχίζει να κυκλοφορεί albums από τα 2007 και μετά, όταν δηλαδή διαλύθηκαν οι Audioslave (και ξαναφτιάχτηκαν οι Rage Against The Machine. Μπερδεμένα πράματα).
Μέχρι σήμερα, ο Nightwatchman (μαζί με το γκρουπ του Street Sweeper Social Club) έχουν κυκλοφορήσει 4 studio albums.
Παράλληλα, πάλι στα 2007, δημιουργεί, μαζί με τον Serj Tankian (των System Of A Down βεβαίως, βεβαίως) έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, τον Axis Of Justice, που συγκεντρώνει καλλιτέχνες (solo αλλά και μπάντες) με σκοπό την διεξαγωγή συναυλιών υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αλλά γι'αυτό θα μιλήσουμε άλλη φορά.

Σήμερα το νταλικόφωνο σας χαρίζει το τελευταίο studio album του Nightwatchman.
To The World Wide Rebel Songs κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 2011 και, όπως και τα προηγούμενα, είναι σε δική του παραγωγή. Συμμετέχουν σ'αυτό και οι Street Sweeper Social Club (Carl Restivo - κιθάρα, Eric Gardner - ντραμς και Dave Gibbs - μπάσο, back vocals).
Το μουσικό στυλ είναι υπέροχο folk-rock με ξαφνικές γερές ροκιές και ατελείωτα υπέροχα faze κιθάρας (στα οποία ο Morello είναι μάστορας).
Οι στίχοι κοφτεροί σαν λεπίδες. Δείτε τίτλους στην tracklist και θα καταλάβετε.
Αυτά για σήμερις.

Black Spartacus Heart Attack Machine
The Dogs of Tijuana
It Begins Tonight
Save the Hammer for the Man
The Fifth Horseman of the Apocalypse
Speak and Make Lightning
Facing Mount Kenya
The Whirlwind
Stray Bullets
Branding Iron
World Wide Rebel Songs
God Help Us All

Which Side Are You On (Power To The Unions)

2011-12-22T04:44:00.004+02:00

Καλημέρες λατρείες.
Σήμερα το νταλικόφωνο αφιερώνει την σελίδα του στους απεργούς χαλυβουργούς, που συνεχίζουν απτόητοι για πάνω από 50 μέρες την απεργία τους ενάντια στον Μάνεση.
Η απεργία στην Χαλυβουργία είναι απεργία όλων μας κι'έτσι πρέπει και να εκληφθεί, και να στηριχτεί αλλά και να πολλαπλασιαστεί.
Δεν θα μπω στο τριπάκι των εκατοντάδων δακρύβρεχτων κειμένων γι'αυτούς τους (πραγματικά) ηρωϊκούς εργάτες, δεν θα συμμεριστώ τις δεκάδες χαζο-αφίσσες για τον αγώνα τους, δεν θα κλειστώ στα ανόητα αριστερά κλισεδάκια των "από τα πάνω". Καλό το παραμύθι τους, αλλά δεν πιστεύω πια σε δράκους εδώ και χρόνια.
Στέκομαι (και θα συνεχίσω να στέκομαι) στο πλάϊ όλων αυτών που χωρίς τυμπανοκρουσίες και βαρύγδουπα μαρξιστικά τουμπελέκια δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, χωρίς να προσδοκούν πολιτικά ανταλλάγματα. Απλά γιατί το νοιώθουν.
Είναι οι λεγόμενοι "από τα κάτω" για όσους το 'χουν ξεχάσει.

Σήμερα, από το μεσημεράκι μέχρι όσο πάει, στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13 - Εξάρχεια), μαζεύουμε είδη κουζίνας (χαρτί κουζίνας, απορρυπαντικά κλπ) αλλά και χαρτί υγείας, σαπούνια, οδοντόπαστες. Γιατί αυτά μας ζήτησε το σωματείο των χαλυβουργών. Και σας προσκαλώ, με τη μικρή δύναμη που έχει τούτο δω το νταλικόφωνο, ν'ανταποκριθείτε, όσο μπορεί ο καθένας.
Και για να σας ευχαριστήσω προκαταβολικά με τον τρόπο μου, σκέφτηκα να σας χαρίσω μία μικρή ερευνούλα που έκανα πάνω σ'ένα πολύ μεγάλο κομμάτι. Και λέω μικρή, γιατί η νταλίκα έχει κι'άλλο υλικό, που όμως θέλει χρόνο για να μπει σε σειρά.

Το διαμάντι Which Side Are You On δεν είναι της Natalie Merchant. Αυτό το ξέρετε οι περισσότεροι.
Για όσους λοιπόν ενδιαφέρονται, πρόκειται για ένα από τα ιστορικότερα εργατικά τραγούδια όλων των εποχών. Πάμε να δούμε το ιστορικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο γεννήθηκε αυτό το πολύ μεγάλο τραγούδι.

Στα 1931, στα ορυχεία του Harlan County στο Kentucky, οι απεργοί ανθρακωρύχοι έχουν ν'αντιμετωπίσουν δύο τεράστιους κινδύνους. Από τη μία τους μπάτσους του σερίφη J.H. Blair κι από την άλλη τους μισθοφόρους που έχουν προσλάβει η οι ιδιοκτήτες των ορυχείων.
Ο Sam Reece είναι ένας από τους εκλεγμένους ανθρακωρύχους στο συνδικάτο United Mine Workers, τον οποίον οι παραπάνω μπατσο-τραμπούκοι αποφάσισαν να συλλάβουν. Έχοντας όμως ειδοποιηθεί, ο Sam το 'χει σκάσει και, φτάνοντας στο σπίτι του, τα καλόπαιδα βρίσκουν μόνους τη γυναίκα του Florence Reece και τα παιδιά τους. Παρότι μπήκαν παράνομα στο σπίτι (χωρίς ένταλμα κλπ κλπ), τα αρχιδάκια τρομοκράτησαν τα γυναικόπαιδα, έσπασαν πράγματα μέσα στο σπίτι και έφυγαν με την ηλίθια εντύπωση που προκαλεί τέτοιου είδους "εξουσία".
Μένοντας μόνη, μετά τη φυγή τους, η Reece έγραψε τους στίχους του ιστορικού αυτού τραγουδιού πάνω σ'ένα ημερολόγιο που κρέμοταν στον τοίχο της κουζίνας της. Την μουσική την δανείστηκε από έναν πασίγνωστο παραδοσιακό ύμνο των Βαπτιστών, το Lay The Lily Low, αν και κάποιοι μιλάνε και για αξεπέραστο Jack Munro, αυτήν την χιλιοειπωμένη μπαλλάντα, τα ίχνη της οποίας χάνονται κάπου στα 1640 στην Αγγλία.

Πότε ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε η original version αυτού του τραγουδιού δεν ξέρω να σας πω. Ξέρω πως ηχογραφήθηκε κάπου στα 1933, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα (ακόμα) να βρω την κόπια. Η πρώτη όμως ηχογράφηση που έγινε γνωστή, συμπεριλήφθηκε σ'ενα καταπληκτικό cd, το Coal Mining Women, που κυκλοφόρησε στις 10 Ιούλη 1997 και είναι γεμάτο τραγούδια αντίστασης των ανθρακωρύχων. Η δε ηχογράφηση του συγκεκριμένου τραγουδιού, πρέπει να έγινε στα 1971, όταν πια η Reece ήταν 71 χρόνων, με αφορμή μία άλλη μεγάλη απεργία.

Στα 1940, μαζεύοντας διάφορα τραγούδια για τα συνδικάτα, ο Pete Seeger έπεσε πάνω του. Και έσπευσε να το ηχογραφήσει, στα 1941, παρέα με τους Almanac Singers, γνωστούς για τις κομμουνιστικές τους πεποιθήσεις και μέλη του Popular Front.

Σταματάω με τα αρχαία, γιατί θέλω να κάνω ειδικό αφιέρωμα σ'αυτά.
Και πάμε στη νεότερη ιστορία του διαμαντιού.
Στα 2001, το τραγούδι παραλαμβάνεται από τους Dropkick Murphys, αυτήν την περίεργη Ιρλανδο-Αμερικάνικια punk μπάντα. Η διασκευή είναι εξόχως έξοχη και την βρίσκει κανείς στο album τους Sing Loud Sing Proud (2001).

Και φτάνουμε στην πιο γνωστή μέχρι σήμερα διασκευή του τραγουδιού. Αυτήν της Natalie Merchant. Σίγουρα από τις πιο μελωδικές, σίγουρα η πιο "πιασάρικια". Ωραία φωνή κ καναδέζα, δεν λέω. Αλλά εγώ προτιμώ άλλην. Όπως και να 'χει, η διασκευή έγινε στα 2003 και την βρίσκουμε στο καταπληκτικό album The House Carpenter's Daughter (2003)

Σας κούρασα; Οκ. Τελειώνω με τούτην δω την μαγική εκτέλεση. Για μένα η καλύτερη (από τις μοντέρνες έτσι;). Είναι ολόφρεσκια, είναι του 2011 και φυσικός αυτουργός είναι ο Κύριος Nightwatchman, κατά κόσμον Tom Morello, που δεν είναι άλλος από τον ουράνιο κιθαρίστα των Rage Against The Machine αλλά και του Street Swepper Social Club. Θυμηθείτε ν'ασχοληθούμε μ'αυτόν τον καρα-πολιτικοποιημένο μάγκα.
Η μαγική διασκευή του βρίσκεται στο ακόμα πιο μαγικό του album Union Town, που κυκλοφόρησε στις 17 Μάη 2011.
Αυτά.
Και μην ξεχνάτε : Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.

One Trip One Noise

2011-12-21T04:44:00.001+02:00

Ανάρτηση για ψαγμένους και fans τουντέϊ μαϊ πρίσιους

Noir Desir, πολυλατρεμένοι Noir Desir, αλλά όχι ακριβώς όπως τους ξέρατε και τους τιμήσατε (όσοι από σας).
Οι επισκέπτες του νταλικόφωνου θα ξέρουν πως η μπάντα του Bertrand Cantat από την Bordeaux μας επισκέφτεται συχνά πυκνά. Θα ξέρουν επίσης πως έχουν διαλύσει από τα 2001, μετά την κυκλοφορία του τελευταίου studio album (Des Visages Des Figures - 2001) και την καταδίκη του Cantat για τον θάνατο της φιλενάδας του.
Ο τελευταίος τους δίσκος κυκλοφόρησε πέντε χρόνια μετά τον προτελευταίο (666.667 Club - 1996).

Στο μεσοδιάστημα η μπάντα περνούσε από 40 κύματα, πολύ αλκοόλ κι'ακόμα περισσότερη πρέζα. Αλλά και πολλές τουρνέ.
Το δε δισκογραφικό κενό των 5 χρόνων ανέλαβαν να καλύψουν γνωστοί Djays, οι οποίοι, με τη σύμφωνη γνώμη της μπάντας, αλλά και τη συμμετοχή της σε μερικά κομμάτια, διασκεύασαν αγαπημένα διαμάντια.

Και εγένετο One Trip One Noise. Ένας πανέμορφα παράξενος δίσκος, που δεν συμπεριλαμβάνεται στην επίσημη δισκογραφία των Noir Desir, αλλά που λίγο μας νοιάζει εμάς που αγαπάμε με πάθος.
Κυκλοφόρησε στις 3 Νοέμβρη του 1998 και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τα καλύτερα ευρωπαϊκά remix, παρότι οι Djays που συμμετέχουν δεν είναι όλοι ευρωπαίοι.
Για όσους ενδιαφέρονται γι'αυτή τη μουσική του σατανά, δίπλα σε κάθε κομμάτι αναφέρω και τον μάγκα που το διασκεύασε.
Σε ότι με αφορά, το remix του Yann Tiersen στο A Ton Etoile είναι απλά ομορφότερο από το original.

One Trip One Noise (Rasboras inc)
Oublié (Réplicant)
Fin de siècle (Andrej)
Le Fleuve (Franz Treichler)
À l'arrière des taxis (Al Comet)
Tostaky (GusGus)
Lolita nie en bloc (Anna logik)
À ton étoile (Yann Tiersen)
Lazy (Zend Avesta)
Septembre en attendant (Un jour à Belgrade) (Andrej)
Les Écorchés (Sloy)
666.667 Club (Tilos Clan)

Demo [Aesthesys]

2011-12-20T04:44:00.000+02:00

моя любовь привет !!
Όχι, όχι. Δεν το γύρισα στα ρώσικα. Επίτηδες το έβαλα.
Γιατί σήμερα θέλω να σας γνωρίσω μ'έναν ρώσο πιτσιρικά - ιδιοφυία.
Και να σας κάνω να τον αγαπήσετε, όπως έκανε η νταλίκα.

Ο Nickholas Koniwzki γεννήθηκε στα 1991 στη Μόσχα. Άρα, μιλάμε για ένα εικοσάχρονο παιδαρέλι. Κι'όσο οι συνομήλικοί του ασχολούνται με playstation, αυτός ασχολείται με τη μουσική.
Η πρώτη του επαφή, ήταν όταν στα 6 του του χάρισαν ένα sequencer (software για να παίζεις και να ηχογραφείς μουσική).
Άρχισε που λέτε να δοκιμάζει να συνθέσει σονάτες και άλλα τέτοια κλασσικά, αλλά δεν τα κατάφερε. Οπότε, αφοσιώθηκε στις σπουδές του στο κλασσικό βιολί. Τις οποίες και παράτησε στα 2006.
Και στα 2007 έρχονται τα πάνω κάτω.
Αγοράζει την πρώτη ηλεκτρική του κιθάρα και ξαναστρώνεται να πειραματιστεί πάνω στην instrumental.
Κι'αρχίζει το μαγικό ταξίδι.
Ο πιτσιρικάς είναι εξαιρετικός αδέλφια. Από το 2008 μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να κυκλοφορήσει 5 studio album σαν Aethesys, να γράψει μουσική για μία trip hop - tribal ρώσσικη μπάντα (Курс Кая) και να κυκλοφορήσει ακόμα έναν σόλο δίσκο με τ'όνομά του αυτή τη φορά.

Aethesys είναι το one man project του. Και η μουσική του, ένα πανέμορφο ambient με αρκετά neoclassical στοιχεία, που μαρτυρούν την κλασσική του παιδεία.
Αν ψάχνετε να βρείτε τι μπορεί να σημαίνει τ'όνομα, μην κουράζεστε. Μας το εξηγεί ο ίδιος : An Exceptionally Simple Theory Of Everything - AESTHESYS.

Η νταλίκα σήμερα θέλει να σας χαρίσει το πρώτο του studio album, το Demo, που κυκλοφόρησε (εξαιρετικά περιορισμένα) τον Μάρτη του 2008.
Έτσι, για πρώτη γνωριμία. Και θα επανέλθουμε.
видеть Вас...

Siren's Song
Landscape With A Yellow House
Where The Truth Lies
Once You're Born You Can No Longer Hide
Don't Forget He's Going To Defeat His Shadow
Scrolling In Mind Images Of The Past Day
Dreams Are Only Real As Long As They Last
Sandcastles
I Feel The Life Is Sorrowful
Elegy
Identity And Difference
Prometheus Brings Fire To Mankind
Ancient Cities As Targets To Our Nuclear Missiles
A Philosophical Question

Encontro

2011-12-19T04:44:00.002+02:00

Καλημέρα λατρεμένοι.
Το σημερινό νταλικόφωνο είναι πολύ σπέσιαλ, γιατί αφενός ασχολείται μ'έναν εξαιρετικό (και σπανιότατο) δίσκο κι'αφετέρου είναι αφιερωμένο σ'έναν άνθρωπο που ξέρω πως θα τον εκτιμήσει στην πραγματική του αξία.
Χθες κλάψαμε την μεγάλη Κυρία των morna, Cesaria Evora.
Σήμερα θέλω να θυμηθούμε την μεγάλη Κυρία του fado, Amalia Rodrigues.

Και για τις δύο, το νταλικόφωνο ετοιμάζει αφιερώματα. Πριν όμως, σας συμβουλεύω να δώσετε προσοχή σ'αυτόν εδώ τον δίσκο.

Το Encontro είναι η συνεύρεση δύο ιερών τεράτων. Από τη μία η βασίλισσα του fado, Amalia Rodrigues κι απ'την άλλη ο Don Byas (1912-1972). Ένας από τους μεγαλύτερους tenor σαξοφωνίστες που γέννησε ποτέ η jazz μουσική.
Ο Byas, από τότε που "ξέχασε" να γυρίσει πίσω στην Αμερική, έπειτα από την περιοδεία της Don Redman's Big Band στας ευρώπας (1946), κι'αφού περιπλανήθηκε επί χρόνια σε παρίσια και βρυξέλλες, κατέληξε στο Άμστερνταμ με την ολλανδέζα γυναίκα του. Εκεί συναντήθηκε με την Rodrigues, και το αποτέλεσμα είναι τούτος εδώ ο μαγικός δίσκος.

Ένας δίσκος ποίημα. Εκεί που η jazz παραδίνεται στο fado και το fado απλώνεται πέρα απ'τον ατλαντικό. Ένας δίσκος πολύτιμος, είτε μας αρέσουν τα fado και η jazz, είτε όχι. Προσωπικά, τα fado δεν με πείθουν ιδιαίτερα, ενώ την jazz την λατρεύω. Αυτός ο δίσκος όμως είναι ένας από τους καλύτερούς μου.
Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Άμστερνταμ μεταξύ Φλεβάρη και Ιούνη 1972 και κυκλοφόρησε στις 20 Γενάρη του 1973, πέντε δηλαδή μήνες μετά τον θάνατό του τεράστιου αυτού αμερικάνου σαξοφωνίστα από καρκίνο στους πνεύμονες.
Το βινύλιο είναι εξαντλημένο εδώ και χρόνια. Το σιντί μπορείτε να το βρείτε ακόμα, αν έχετε λίγια υπομονή.
Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Χρίστο Χαραλαμπόπουλο, στον οποίον αμέσως πήγε το μυαλό μου με την πρώτη νότα του πρώτου τραγουδιού.

Povo Que Lavas No Rio
Solidao
Estranha Forma De Vida
Libertacao
Cansaco
Rua Do Capelao
Al Mouraria
Nao E Desgraca Ser Pobre
Coimbra
Lisboa Antiga
Ha Festa Na Mouraria
Maldicao

Nha Sentimento (R.I.P. Cesaria)

2011-12-18T04:44:00.002+02:00

Έφυγε η ξυπόλητη τραγουδίστρια αδέλφια.
Η Diva aux pieds nus ή Barefoot Diva από χθες πήγε να συναντήσει κάπου μακρυά τις υπόλοιπες μεγάλες αδελφές της.
Η μουσική είναι από χθες φτωχότερη, το Capo Verde ακόμα πιο πολύ.

Άφησε την τελευταία της πνοή στο Sao Vicente της πατρίδας της, όπου είχε αποσυρθεί μετά τη σοβαρή εγχείριση στην καρδιά της στο Παρίσι στις 10 Μάη του 2010. Έσβησε τρεις μήνες μετά την ανακοίνωση του μάνατζέρ της πως εγκαταλείπει το τραγούδι, έπειτα από 23 χρόνια συνεχούς παρουσίας.
Και τα Morna και Coladeira έχασαν την μεγαλύτερη πρέσβειρά τους.
Γιατί η Cesaria Evora έκανε παγκόσμια γνωστή την παραδοσιακή μουσική του Capo Verde. Με τα ξυπόλητα πόδια της επί σκηνής και την μαγική φωνή.

Η νταλίκα επιφυλάσσεται για αφιέρωμα σύντομα.
Μέχρι τότε, σας χαρίζει σήμερα το τελευταίο studio album της μεγάλης αυτής Κυρίας.
Το Nho Sentimento κυκλοφόρησε στις 26 Οκτώβρη 2009 κι'έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα της.
Τη μουσική υπογράφουν οι δύο αγαπημένοι της συνεργάτες Manuel de Novas και Teofilo Chantre.

R.I.P. Cesaria

Serpentina
Verde Cabo Di Nhas Odjos
Vento De Sueste
Ligereza
Zinha
Fatalidade
Esperanca Di Mar Azul
Sentimento
Tehom Frio
Noiva De Ceu
Holandesa Co Certeza
Resposta Meninhas De Monte Sossego
Mam Bia E So Mi
Parceria E Irmandade

50 Words For Snow

2011-12-17T04:44:00.002+02:00

Καλημέρα αγαπημένοι.
Σήμερα, επ'ευκαιρία της ολόφρεσκιας δισκάρας της Kate Bush, της Καιτούλας της εφηβείας μας και του Wuthering Heights των νιάτων μας, επιθυμώ να στάξω μερικές κακίες.
Ακολουθεί παράγραφος με μπόλικο φαρμάκι. Όσοι είστε ευαίσθητοι, προσπεράστε την και πάτε κατευθείαν στο ψητό.

(φαρμάκι στάζεις) Το λεπόν, και που λέτε λατρείες, οι ετικέτες των μουσικών στυλ που κολλάμε σε κάθε αρτίστα δεν είναι ούτε τυχαίες αλλ'ούτε και αυθαίρετες. Είναι, κατά το δυνατό, αποτέλεσμα έρευνας αλλά και γνώσης. Όσοι και όσο ξέρουν τέλος πάντων. Υπάρχουν όμως κι'αυτοί που δεν ξέρουν. Κι'αυτοί που δεν ξέρουν, ας κάνουν ότι κάνω εγώ (και πάααρα πολλοί άλλοι) για θέματα που δεν γνωρίζω : τουμπεκί και ακούμε αυτούς που ξέρουν, έρευνα και μάθηση. Θέτε παράδειγμα; Όταν σας παρουσίασα τις προάλλες αυτόν τον υπέροχο αυστραλό, τον A Beautiful Machine, οι (λανθασμένες) πληροφορίες μου τον ήθελαν μπάντα, αμερικάνικια και με όνομα A Beautiful Noise. Αμ δε! Ήρθε λοιπόν ένα φιλαράκι του blog, ο Περικλής από New York, και με έβαλε στη θέση μου. Και τον ευχαριστώ κάργα, και το αφιέρωμα στον A Beautiful Machine θα είναι όλο αφιερωμένο για πάρτη του εκεί στη μαύρη ξενιτιά.
Αφορμή για το φαρμάκι πήρα από τούτον δω τον δίσκο που σήμερα θα σας χαρίσω. Ακούω τις τελευταίες μέρες στα ραδιόφωνα, στο promotion του, ένα άθλιο σποτάκι, το οποίο επιμένει να θέλει να μας ενημερώσει πως "όταν το baroque rock συναντά την jazz fusion...μαγεία..." και άλλα τέτοια όμορφα. Το σποτάκι αυτό υπαγορεύτηκε προφανώς από "μουσικούς παραγωγούς", οι οποίοι έγιναν ειδήμονες επειδή έχουν κάτσει μερικές ώρες σε κονσόλες ή έχουν παίξει (οικτρά) μερικές φορές σε τριτο-τέταρτα μπαράκια και την είδαν ντιτζέϊς κι'έτσι. Σ'αυτούς λοιπόν, αλλά και για την ιστορία, Baroque Rock ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει. Προφανώς κάποιος θα τους σφύριξε για baroque pop, αλλά το άκουσαν λάθος. Επίσης, η Kate Bush ΟΥΔΕΠΟΤΕ έγραψε ή έπαιξε baroque pop. Η Καιτούλα είναι ιέρεια του art rock και ημίθεα του progressive. Για την jazz fusion ας μην πούμε τίποτα, γιατί θα βρίσω και δεν το θέλω, δεν το θέλω. Όση σχέση έχει η Bush με την jazz fusion, άλλη τόση έχει και ο Δήμος Μούτσης με την trance-electronica. (τέλος το φαρμάκι).

Το 50 Words For Snow είναι το δέκατο studio album της Kate Bush και το δεύτερο που κυκλοφορεί από την ολόδικιά της δισκογραφική εταιρία (Fish People). Στην ουσία, πρόκειται για τον πρώτο καινούργιο της δίσκο από το 2005 (Aerial), μιας και το Director's Cut (που κυκλοφόρησε κι αυτό φέτος από την εταιρία της) είναι compilation παλιών μαγικών τραγουδιών της.
Το script του δίσκου βασίζεται πάνω στον μύθο, σύμφωνα με τον οποίον οι εσκιμώοι έχουν 50 διαφορετικές λέξεις για να περιγράψουν το χιόνι. Και η Bush, στο υπέροχο ομώνυμο τραγούδι (παρέα με τον Stephen Fry στα φωνητικά), προσθέτει και δικές της. Ακούστε προσεχτικά.
Ο δίσκος έχει και μπόλικο συναίσθημα, αφού στο πρώτο του τραγούδι (Snowflake) την Bush συνοδεύει ο γιος της Albert McIntosh στο ρόλο της χιονονιφάδας που πέφτει πάνω στον πληγωμένο κόσμο.

Η μουσική υφή είναι ένα μαγικό art rock με μπόλικα στοιχεία progressive. Όλο το concept στήθηκε γύρω από το πιάνο της Bush και τα ντραμς του Steve Gadd. Συμμετέχουν επίσης και οι Del Palmer και Danny Thompson (στο μπάσο), Dan McIntosh (στην κιθάρα) και John Giblin (στο μπάσο και στα keyboards). Φιλική συμμετοχή κάνει και το κολλητάρι της Elton John στο τραγούδι Snowed In At Wheeler Street.
Κυκλοφόρησε στις 21 Νοέμβρη φέτος και, μέσα σε 4 μερούλες σκαρφάλωσε στο #4 του βρεταννικού chart. Πράγμα όχι παράξενο, αφού, εκτός του ότι ο δίσκος είναι ίσως ο καλύτερος της χρονιάς στο είδος του, η Καιτούλα είναι και η πρώτη solo βρετανίδα που ανέβηκε στο #1 των (πολύ δύσκολων) βρετανικών charts και με solo τραγούδι (Wuthering Heights - 1978) αλλά και με album (Never For Ever - 1980).

Αυτά και καλό Σάββατο.

Snowflake
Lake Tahoe
Mistry
Wild Man
Snowed In At Wheeler Street
50 Words For Snow
Among Angels

Mary Don't You Weep

2011-12-16T04:44:00.004+02:00

Πάει καιρός που η νταλίκα δεν καταπιάστηκε με μια αγαπημένη της ασχολία : την έρευνα ενός τραγουδιού.
Κι'αυτό γιατί από τη μία υπάρχουν πολλά λατρεμένα κι'από την άλλη αυτού του είδους οι αναρτήσεις θέλουν λίγο παραπάνω ψάξιμο, δηλαδή χρόνο, δηλαδή hese psila ki agnanteve.

Οπόταν σκέφτηκα σήμερις να σας αποζημιώσω με κάτι σπέσιαλ. Αφορμή πήρα από έναν αγαπημένο φίλο, που έπαιξε το συγκεκριμένο διαμάντι στη ραδιο - φονική εκπομπή του. Όσοι με ξέρετε καλά, ξέρετε σε ποιόν αναφέρομαι. Για τους υπόλοιποι, το τζάμπα απέθανε.

Το Mary Don't You Weep (ή O Mary Don't You Weep ή ακόμα Oh Mary Don't You Weep) είναι ένα πανάρχαιο negro spiritual διαμάντι.

(ανοίγει παρένθεση) Επειδή τον τελευταίο καιρό πλήθιαναν οι "ειδικοί" πάνω στην μαύρη μουσική, να τους πούμε χαιρετίσματα πως άλλο το negro spiritual κι'άλλο το gospel. Το μεν δεύτερο είναι αποκλειστικά η ζωή του τζίζους οφ νάζαρεθ (σε όλες της τις εκφάνσεις), ενώ το πρώτο είναι η απόλυτη αναφορά στα προβλήματα των νέγρων αφρο-αμερικάνων, δοσμένη βέβαια μέσα από την θρησκεία. Στην πραγματικότητα, το negro spiritual είναι η χρήση της θρησκείας σαν εργαλείο για την εξιστόρηση των δεινών της φυλής (κλείνει η παρένθεση).

Πανάρχαιο που λέτε λατρεμένοι. Οι ρίζες του χάνονται πολύ πριν τον αμερικάνικο εμφύλιο, πράγμα που το κατατάσσει στην κατηγορία των τραγουδιών των σκλάβων (slave songs), τα τραγούδια δηλαδή που περιείχαν τα κωδικοποιημένα μηνύματα ελπίδας και αντίστασης.
Και τούτο δω το διαμάντι είναι από τα σημαντικότερα αυτού του είδους.
Αναφέρεται στη Μαρία, την αδελφή του Λάζαρου, που, σύμφωνα με τη Βίβλο, παρακάλεσε τον τζίζους να τον αναστήσει, μ'εκείνα τα σούπερ γουάου "Λάζαρε δεύρω όξω". Εμείς βέβαια γελάμε, αλλά εκείνη την εποχή τέτοιες μεταφυσικές πράξεις ήταν τίγκα στην ελπίδα για εκατομμύρια νέγρους. Εξ ού και η σημαντικότητα των negro spirituals.

Η πρώτη ηχογράφηση του διαμαντιού έγινε στα 1915 από τους Fisk Jubille Singers, αυτό το καρα-καταπληκτικό a cappella συγκρότημα φοιτητών του Fisk University (από το Nashville του Tennessee - βλ. Jack Daniels, μην τα ξαναλέμε). Η νταλίκα σας το χαρίζει σήμερα με πολύ μεγάλη περηφάνεια, υπόσχεται δε ένα σούπερ αφιέρωμα, για να καταλάβετε για τι συγκρότημα μιλάμε.

Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να έχουμε νέα ηχογράφηση (επίσημη τουλάχιστον) και φτάνουμε στην πιο γνωστή μέχρι τα σήμερα, αυτή την καταπληκτική εκτέλεση των The Caravans, ενός από τα σπουδαιότερα gospel γκρουπς όλων των εποχών (από το Τσικάγκο), που ηχογραφήθηκε στα 1958 και στην οποία συμμετέχει η πολύ μεγάλη Κυρία του gospel Inez Andrews (που μόλις πριν έξι μήνες είχε γίνει μέλος τους)

Στα 1964 ήρθε η στιγμή για το διαμάντι ν'αποκτήσει μια κάποια folk απόχρωση. Και την αποκτάει μ'έναν μαγικό τρόπο. Και δράστης είναι ο Pete Seeger, που, πριν το ηχογραφήσει, το είχε δοκιμάσει (με τεράστια επιτυχία) live στο Newport Folk Festival.

Την επόμενη χρονιά, 1965, είναι η σειρά των Soul Sirrers, άλλο μαγικό gospel κι'αυτοί, ν'ασχοληθούν με το διαμάντι, επαναφέροντάς το, στην negro spiritual υπόστασή του. Με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο (βεβαίως-βεβαίως)

Και φτάνουμε αισίως στα 1972 και στην τιτανο-τεράστια διασκευή της Κυρίας Aretha Franklin, η οποία το ερμήνευσε μοναδικά, αλλά μόνο σε ζωντανή ηχογράφηση. Το βρίσκουμε στον θρυλικό της δίσκο Amazing Grace (1972) που κάποια στιγμή πρέπει να σας χαρίσω.

Θα μπορούσα να σας παίξω καμιά δεκαριά ακόμα. Αλλά δεν θέλω να σας κουράσω. Γι'αυτό θα τελειώσω με δύο διαλεχτές. Αγαπημένες.
Η πρώτη μας έρχεται από τον Bruce -The Boss - Springsteen, που, πριν το ηχογραφήσει στο studio, το έκανε θρύλο στις περιοδείες του με τους The Sessions Band (από τα 1997 και δώθε). Η studio ηχογράφηση είναι από τα 2006.

Και θα κλείσω μ'έναν λατρεμένο φίλο που δεν είναι πια μαζί μας. Μ'έναν άνθρωπο που για μένα ήταν ο μέντοράς μου, ο φίλος, ο δάσκαλος, ο συμπαίχτης στο μπάσκετ (στις μπασκέτες πίσω από την εκκλησία), ο συνομιλητής στα παγκάκια του Πευκώνα (που έχει τραγουδήσει).
Ο λόγος για τον Μάνο τον Ξυδούς. Τον Μάνο μας. Και την σπάνιας ομορφιάς εκτέλεσή του, που συμπεριλήφθηκε στο γαμημένα προφητικό album του Όταν Θα φύγω Ένα Βράδυ Από 'Δω (2010).

Travel Is Dangerous (isn't it?)

2011-12-15T04:44:00.001+02:00

Καλημέρα φουρφούρια μου.
Για σήμερα Πέμπτη έχω να σας προτείνω Σύνταγμα στις 6 το απόγευμα στην πορεία για την ανεργία. Σκεφτείτε το. Αν δεν είστε σήμερα άνεργοι, θα είστε σίγουρα αύριο. Ή μεθαύριο.
Άλλωστε τα 'χουμε ξαναπεί : η ομορφιά είναι στο δρόμο.

Κι'επειδής, απ'όσο είδα, σας άρεσε η χθεσινή ανάρτηση, είπα σήμερις να το κάνω αυτό το ρημάδι το αφιέρωμα σ'αυτά τα παληκαράκια.

Για όσους ξέρουν κινέζικα, 魔鬼 είναι ο διάβολος, το πνεύμα του διαβόλου. Για όσους δεν ξέρουν κινέζικα αλλά έχουν δει την ταινία Gremlins (1984), τα 魔鬼 είναι κάτι πλάσματα διαβολούτσικα που τα λέγανε Mogwai (όπως δηλαδή προφέρεται η κινεζιά στα ίνγκλις).

Mogwai λένε κι'αυτή την υπέροχη post-rock/punk μπάντα από την Σκωτία, που σήμερα απασχολεί διεξοδικούλικα το νταλικόφωνο.
Πρωτοέγιναν γνωστοί στα 1995, αλλά προυπήρχαν από τα 1991, όταν οι Stuart Braithwaite (κιθάρα, φωνητικά) και Dominic Aitchison (μπάσο) συναντήθηκαν και σκέφτηκαν να φκιάσουν κάτι μουσικό. 4 χρόνια αργότερα, βρήκαν έναν παλιό συμμαθητή τους, τον Martin Bulloch (ντραμς) και ξεκίνησαν να παίζουν όπου εύρισκαν.
Στη διάρκεια των εμφανίσεών τους, προστέθηκαν και οι John Cummings (κιθάρα, φωνητικά) και Barry Burns (πιάνο, κιθάρα, σύνθι) και η μπάντα πήρε την κανονική (και μέχρι σήμερις) μορφή της.
Στα 1997 κυκλοφορούν το πρώτο τους studio album (Mogwai Young Team) και το πρώτο τους ΕΡ (4 Satin) κι'από τότε δεν σταματούν να ηχογραφούν και να κυκλοφορούν. 7 studio albums, 8 EPs, 2 live albums και 2 soundtracks μέχρι σήμερα. Ζωή να 'χουν.

Η μουσική τους είναι περίεργα περίεργη. Ενώ στις πρώτες-πρώτες δουλειές τους φάνηκε μια τάση για indie rock, στην ουσία πρόκειται για έναν υπέροχο post-rock/punk instrumental ήχο, στον οποίο κυριαρχεί η κιθάρα σε όλες της τις μορφές, τα sound effects αλλά και τα δυναμικά contrast του μπάσου.
Το χαρακτηριστικό τους είναι πως, ενώ πρόκειται για μπάντα με κλασσικά rock όργανα, έχουν ελάχιστα vocal κομμάτια. Το γιατί, δεν το ηξεύρω. Ίσως τους πάει καλύτερα το ατμοσφαιρικό instrumental.
Εγώ, αυτό που ξέρω είναι πως το καλύτερο από τα "ομιλούμενα" διαμάντια τους είναι το Travel is Dangerous (από το ομώνυμο ΕΡ τους - 2006), που αναφέρεται στο τραγικό ατύχημα-βύθιση του ρώσικου υποβρύχιου Κ-141 Kursk στη θάλασσα του Barents (12.8.200ο).
Όπως και να 'χει, πρόκειται για πολύ καλή μουσική. Δεμένη, προσεγμένη, ουράνια παιγμένη κι'όλα αυτά τα βουκολικά.
Κι'επειδής κατάλαβα πως αγαπάτε πολύ, το νταλικόφωνο διάλεξε για σας μερικά από τα διαμάντια τους και σας τα χαρίζει. Λογικά, πολλοί θα περιμένατε ή άλλα ή περισσότερα.
Ας προσέχατε λατρεμένοι.
Εδώ έχουμε αγάπη, λατρεία και λαγνεία, δεν έχουμε δημοκρατία.
Καλή ακρόαση

ΥΓ: θα επανέλθουμε με τους κυρίους

Hunted By A Freak
Killing All The Flies
I Know You Are But What Am I
Kappa
Waltz For Aidan
Take Me Somewhere Nice
Secret Pint
Letters To The Metro
White Noise
Too Raging To Cheers
Batcat
Devil Rides
Travel Is Dangerous
Dial Revenge

Earth Division

2011-12-14T04:44:00.002+02:00

Καιρό τώρα ήθελα ν'ασχοληθώ με τους Mogwai, αυτούς τους τρελλαμένους post punk σκωτσέζους από την Γλασκώβη.
Είναι όμως ούλτρα παραγωγικοί ζωή να 'χουν.
Από τα 1995 (που φκιάχτηκαν) μέχρι σήμερις που μιλάμε, έχουν κυκλοφορήσει 7 studio albums, 8 EP, δύο live, ενώ έχουν προλάβει να γράψουν και μουσική για δύο ταινίες.
Όπερ μεθερμηνευόμενον, πολύ υλικό για επιλογές.

Πριν λοιπόν παρκάρει απ'έξω από το σπίτι τους, η νταλίκα σας χαρίζει σήμερα το ολόφρεσκο ΕΡ τους.
Το Earth Division είναι το όγδοο ΕΡ της μπάντας. Είναι ίσως ανάμεσα στις 3 καλύτερες δουλειές τους. Ο ήχος παραμένει ο ίδιος μαγικός post punk ήχος με τα δυνατά faze αλλά και τις υπέροχες bass μελωδίες.
Κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτέμβρη του 2011, αλλά δεν πρόφτασε να διανεμηθεί ευρέως. Ξέρετε γιατί;
Γιατί όλο το στοκ των σιντί κάηκε. Και ξέρετε που κάηκε; Στις αποθήκες της PIAS, μιας πολυεθνικής εταιρείας διανομής οπτικο-ακουστικού υλικού. Και ξέρετε γιατί κάηκε; Γιατί τις έκαψαν οι διαδηλωτές στα τελευταία γεγονότα στο Λονδίνο.
Τώρα τα ξέρετε όλα.
Και κάτι ακόμα. Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη εξαιρετικά και αποκλειστικά στη Λουκία που γιόρταζε χθες.
Καλημέρα.

Get To France
Hound Of Winter
Drunk And Crazy
Does This Always Happen

The King of Hi-De-Ho

2011-12-13T04:44:00.000+02:00

Καλημέρα αγαπούλες.
Σήμερα θα μιλήσουμε για scat singing. Για όσους ξέρουν τι είναι, θα κατάλαβαν πως είναι μια πρόφαση για να σας παρουσιάσω έναν πολύ μεγάλο Κύριο.
Για τους υποδέλοιποι, το scat singing δεν είναι τίποτα άλλο από φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί που, έχουν σημαδέψει την "ομιλούσα" jazz. Μιλάμε για μισοτελειωμένες λέξεις, που συνήθως δεν βγάζουν νόημα, ή, ακόμα, συλλαβές ακαταλαβίστικες, ή, ακόμα ακόμα, μίμηση μουσικών οργάνων, πράγμα ακόμα πιο δύσκολο.
Δεν είναι εύκολο να τραγουδήσεις scat. Καθόλου εύκολο μάλιστα.
Το χαρακτηριστικότερο δείγμα scat singing, το κομμάτι σταθμός του scat αν προτιμάτε, είναι το θρυλικό How High The Moon με την ανεπανάληπτη Ella Fitzgerald. Ακούστε το και θα καταλάβετε.

Το scat singing όμως μπορούσε να είναι και αστείο. Μπορούσε δηλαδή να προστεθεί στην jazz και ν'αποτελέσει ένα όλο, μια κανονική κωμική παράσταση-συναυλία. Και σ'αυτό το είδος, ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς είναι ο Κύριος που σήμερα η νταλίκα έχει την τιμή να σας παρουσιάσει.

Γεννήθηκε Cabell Calloway ΙΙΙ στα 1907 στο Νιου Γιορκ από μπαμπά δικηγόρο και μαμά δασκάλα, πρωτοξεκίνησε να τραγουδάει σε εκκλησίες και, στα 29 του, είχε ήδη φτιάξει μια από τις σπουδαιότερες jazz μπάντες όλων των εποχών (σημειώστε : Dizzy Gillespie και Adolphus "Doc" Cheatham στις τρομπέτες, Ben Webster και Leon "Chu" Berry στα σαξόφωνα και τον απόλυτο Danny Barker στην κιθάρα).
Τ'όνομά του ταυτίστηκε με το θρυλικό Cotton Club της Νέας Υόρκης, στο οποίο, αφού πρώτα έπαιξε σαν αντικαταστάτης της μπάντας του Duke Ellington, μέσα σε 3 μήνες, λόγω της απίστευτης επιτυχίας, κατέληξε να μοιράζεται τη σκηνή για πολλά χρόνια.
Το Cabell έγινε Cab και η φήμη του εξαπλώθηκε ταχύτατα σ'όλη την αμερική.
Εκτός από τα εκατοντάδες τραγούδια που ερμήνευσε, πήρε μέρος και σε πολλά θεατρικά (όπως το θεϊκό Porgy and Bess - 1953) αλλά και σε ταινίες. Ποιός δεν τον θυμάται, σαν επίτροπο ορφανοτροφείου, σε μια από τις καλύτερες μουσικές ταινίες όλων των εποχών, τους Blues Brothers (1980);
Το scat singing το διδάχτηκε από τον Κύριο Louis Armstrong, κι από τότε το τελειοποίησε και έγινε το σήμα κατατεθέν του.
Μέχρι τα 86 του, όταν και πέθανε (1994), δεν σταμάτησε να είναι στη σκηνή και να περιοδεύει.

Το νταλικόφωνο σήμερα σας χαρίζει ένα ποτ πουρί από τα καλύτερα του Cab Calloway

Nagasaki
The Calloway Boogie
Hey How, Hey How
A Chicken Ain't Nothing But A Bird
I'll Be Around
Minnie The Moocher
I Want To Rock
Hi De Ho Man
The Jumpin' Jive
Jungle King
Honey Dripper
Weakness
Pluckin' The Bass
Two Brokes Down Turn Left

Taste Of Blood

2011-12-12T04:44:00.002+02:00

Κι'άλλοι λατρεμένοι σήμερις στο νταλικόφωνο αγάπες.

Μαγικό alternative από μία μπάντα (που κακώς κάποιοι θεωρούν ντουέτο) που, από τα 1989 που σχηματίστηκε, άλλαξε τα δεδομένα σ'αυτό τον ήχο, κάνοντάς τον πολύ πιο μελωδικό.
Κι'εμείς καραγουστάρουμε.

Οι Mazzy Star δημιουργήθηκαν στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, μετά τη διάλυση των Opal στα 1989. Πρόκειται στην ουσία για μια συνεργασία του κιθαρίστα David Roback με τον μπασίστα των Opal Kendra Smith (και πρώην Dream Syndicate βεβαίως βεβαίως). Ο τελευταίος είχε τη θεία έμπνευση να φέρει μαζί και την φιλενάδα του Hope Sandoval, η οποία και καθιερώθηκε σαν lead vocalist της μπάντας, μόλις ο Smith την έκανε για άλλες πολιτείες (και γκόμενες).
Οι ρίζες της μπάντας πρέπει να αναζητηθούν στο Paisley Underground κίνημα της Καλιφόρνια, ένα μουσικό κίνημα των αρχών των 80s, που συνδύασε την alternative με την ψυχεδέλεια και δημιούργησε μία folk-alternative σχολή με πολύ μελωδία και "γλυστερές" κιθάρες. Θυμηθείτε να κάνουμε ένα αφιερωματάκι. Αξίζει.

Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει 3 studio albums, ενώ διέλυσε αμέσως μετά το τελευταίο της (Among My Swan - 1996). Έκτοτε, και μέχρι το 2010, τα μέλη της (κυρίως οι Sandoval και Roback) προχώρησαν σε σόλο καριέρες με φτωχή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα δισκογραφία. Έγινε βέβαια μια μάζωξη στα 2000 για κάποιες συναυλίες, αλλά η reunion ήρθε στα 2010, σα ντουέτο πλέον, και ο νέος δίσκος αναμένεται στις αρχές του 2012 με προσωρινό τίτλο ΤΒΑ.
Περιμένοντάς τον με ανυπομονησία, η νταλίκα διάλεξε και σας χαρίζει μερικές σταγόνες από τους τρεις πρώτους δίσκους.
Καλή μας βδομάδα και δώστε τους λίγια προσοχή.

Blue Flower
Be My Angel
Mary Of Silence
Fade Into You
Into Dust
Flowers In December
Cry, Cry
Umbilical
Wasted
Taste Of Blood

El Camino

2011-12-11T04:44:00.000+02:00

Ολόφρεσκο - σπαρταριστό The Black Keys σήμερα αγάπες.

Πως; Τι; Δεν ξέρετε τους The Black Keys;;
Τρία φτου κι'ένα ντροπή σας και πάω παρακάτω.

Καρά-σούπερ-γουάου garage-rock/blues ντουέτο, που φκιάχτηκε στα 2001 στο Άκρον του Οχάϊο και που, μέχρι σήμερις, έχει νταουνιάσει την ύπαρξή μας με ανέρωτο garage υψηλής περιεκτικότητας σε ένταση, ρυθμό και πολλά άλλα τέτοια. Τ'όνομά τους το πήραν από έναν θεόμουρλο αρτίστα, τον Alfred McMoore, που οι μάγκες γνώρισαν επειδή τους άφηνε παλαβά μηνύματα στους τηλεφωνητές τους, στα οποία αποκαλούσε τους πατεράδες τους "black keys".
Παράνοια σας λέω.
Τέλος πάντων, αφιερωματάκι θα κάνουμε σύντομα, πρώτα ο Βούδας.

Το El Camino είναι είναι το έβδομο studio album τους, μιας και είναι πολύ παραγωγικά παιδάκια ζωή να 'χουν.
Κυκλοφόρησε στις 6 Δεκέμβρη φέτος, μετά από ηχογραφήσεις 2 μηνών στα studios Easy Eye Sound του Τενεσί (απ'όπου μας έρχεται και το Jack Daniels - για να μην ξεχνιώμαστε).
Ο τίτλος του δίσκου παραπέμπει στο ψιλο-πολυμορφικό utility coupe Chevrolet El Camino. Τώρα το γιατί, μη μου το ρωτάτε εμένα.
Αυτό το φορτηγάκι που βλέπετε στο εξώφυλλο δεν είναι φυσικά Chevrolet El Camino. Ούτε τυχαίο είναι όμως. Είναι το φορτηγάκι που χρησιμοποιούσαν για τις πρώτες τους συναυλίες-τουρνέ. Κι'άμα θέτε και την μάρκα του, είναι ένα Chrysler Town&Country, το οποίο έβαλαν για πούλημα με αγγελίες σε τοπικές εφημερίδες. Τι σας έλεγα πριν;
Παράνοια.

Lonely Boy
Dead And Gone
Gold On The Ceiling
Little Black Submarines
Money Makers
Run Right Back
Sister
Hell Of A Season
Stop Stop
Nova Baby
Mind Eraser

Philadelphia

2011-12-10T04:44:00.001+02:00

Σάββατο του Γιαραμπί σήμερα λατρεμένοι και πολλά κι'ενδιαφέροντα γίνονται. Διαλέγω το καλύτερο και προτρέπω και σας να του ρίξετε μια ματιά : η συλλογική κουζίνα El Chef του Στεκιού Μεταναστών (Τσαμαδιστάν) μετακομίζει σήμερις στη Χαλυβουργική, όπου και μαγειρεύει για τους απεργούς χαλυβουργούς που έκλεισαν πάνω από 40 μέρες απεργίας.
Μαθαίνω πως θα υπάρξει και συναυλιούλα. Ταμάμ.

Στα δικά μας, σήμερα σκέφτηκα να σας χαρίσω άλλο ένα soundtrack, από τα αγαπημένα μου (πάντα).
Είναι γνωστό σε όλους, πως από την εμφάνιση της μάστιγας του AIDS στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο φόβος αλλά και το αναπόφευκτο αυτής της γαμημένης αρρώστειας, έφερε στην επιφάνεια ρατσισμούς απίστευτης έντασης, ομοφοβία και άλλα τέτοια συμπαθητικά.
Ένα από τα πρώτα θύματα αυτού του ρατσισμού, μιας καταχρηστικής απόλυσης ήταν και ο δικηγόρος Geoffrey Bowers, ο οποίος, στα 1985 διαγνώστηκε θετικός στον ιό ΗΙV και στα 1986 απολύθηκε από την δικηγορική εταιρεία του Σικάγο Baker & McKenzie. Ο Bowers μήνυσε την εταιρεία και η ιστορία του αυτή μάλλον ενέπνευσε τον Ron Nyswaner για να γράψει το script της ταινίας για την οποία μιλάμε σήμερα.

Το Philadelphia σκηνοθετήθηκε από τον Jonathan Demme και έκανε πρεμιέρα την παραμονή των χριστουγέννων του 1993. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τους Tom Hanks και τον σούπερ-γουάου Denzel Washington.
Δεν βρίσκω πολλά να πω γι'αυτήν την ταινιάρα, μιας και δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος που να μην την έχει δει.

Το soundtrack της ταινίας είναι για μερακλήδες. Πλην του original score, που υπογράφει ο Howard Shore, συνυπάρχουν μεγάλα ονόματα, με πρώτον και καλύτερο τον Bruce Springsteen, σ'ένα από τα ομορφότερα κομμάτια της καριέρας του (Streets of Philadelphia), το οποίο και κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Μεταξύ άλλων, ακούμε μια μαγική διασκευή του Have You Ever Seen The Rain από τους λατρεμένους Spin Doctors, αλλά και Maria Callas (στο La Mamma Morta από την όπερα Andrea Chenier του Umberto Giordano - 1896), την θεϊκή διασκευή των Indigo Girls στο I Don't Wanna Talk About It των Crazy Horses (που το έκανε διάσημο ο Rod Stewart) και άλλα καλούδια.

Αρκετά είπαμε.
Μουσική και Χαλυβουργία (μην ξεχνιώμαστε)

Bruce Springsteen - Streets of Philadelphia
Peter Gabriel - Lovetown
Pauletta Washington - It's In Your Eyes
Ram - Ibo Lele (Dreams Come True)
Sade - Please Send Me Someone To Love
Spin Doctors - Have You Ever Seen The Rain
Indigo Girls - I Don't Wanna Talk About It
Maria Callas - La Mamma Morta
Neil Young - Philadelphia
Howard Shore - Precedent

Early 21st Century Blues

2011-12-09T04:44:00.000+02:00

Χθες μιλήσαμε για τους ουαλούς Manic Street Preachers και, επειδή, απ'ότι φαίνεται, όλοι κρύβετε έναν μικρούλη αριστερο-ακτιβιστή μέσα σας, σήμερα λέω να σας πάω στην άλλη πλευρά του ατλαντικού και λίγο πιο βόρεια.
Και να μιλήσουμε για μία άλλη μπάντα που, μέσα από τη μουσική της, περνάει πολλά μηνύματα ακτιβιστικού περιεχομένου, κυρίως αντιπολεμικού.

Μιλάω για τους καναδούς Cowboy Junkies, αυτή την υπέροχη alternative-folk-blues μπάντα που ξεκίνησε στο Τορόντο στα 1985 και σημαδεύτηκε από την μαγική φωνή της Margo Timmins.
Πρόκειται για "οικογενειακή υπόθεση", αφού, εκτός από την Margo, ο κιθαρίστας (Michael Timmins) και ο ντράμερ (Peter Timmins) είναι όλοι τους συγγενείς, όπως μαρτυρούν τα ονόματά τους. Την μπάντα συμπληρώνει ο μπασίστας Alan Anton.
Από τα 1986 μέχρι σήμερα μας έχουν χαρίσει 14 δίσκους. Σήμερα η νταλίκα σας διαλέγει έναν από τους κορυφαίους της.

Το Early 21st Century Blues είναι το δέκατο studio album τους. Κυκλοφόρησε στις 11 Φλεβάρη του 2005 και είναι από τα μελωδικότερα albums που έχει παίξει μέχρι σήμερα το νταλικόφωνο.
Στην ουσία, κι αν εξαιρέσουμε τα December Skies και This World Dreams Of (που είναι δικά τους), πρόκειται για θεϊκές διασκευές αντιπολεμικών τραγουδιών από πολύ μεγάλους (Bob Dylan, Bruce Springsteen, John Lennon, George Harrison και Richie Havens καθώς και τα μαγικά No More και Two Soldiers, που είναι παραδοσιακά blues του αμερικάνικου βορρά (και που αφιερώνονται εξαιρετικά).
Αφήσαμε για το τέλος το τελευταίο, που δεν είναι άλλο από το ουράνιο One των U2. Ακούστε την διασκευή του και θα καταλάβετε για τί μπάντα μιλάμε.

Licence To Kill (Bob Dylan)
Two Soldiers
December Skies
This World Dreams Of
Brothers Under The Bridges (Bruce Springsteen)
You're Missing (Bruce Springsteen)
Handouts In The Rain (Richie Havens)
Isn't It A Pity (George Harrison)
No More
I Don't Want To Be A Soldier (John Lennon)
One (U2)